II SA/Ol 225/22

II SA/Ol 225/22 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-05-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-03-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 2209/22 - Wyrok NSA z 2025-10-10
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 92 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 30 grudnia 2021 r., nr 2/2021 r., Komendant Wojewódzki Policji
(dalej też jako: "organ odwoławczy") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji (dalej jako: "organ I instancji") z dnia 26 października 2021 r. odmawiającą przyznania J. G. (dalej jako: "skarżąca") równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: skarżąca jest funkcjonariuszem KMP od 1 marca 2021 r. W dniu 19 marca 2021 r. złożyła oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podała, że wraz z mężem i dwojgiem dzieci zamieszkuje u teściów w miejscowości S. Wskazała, że mąż posiada dom w stanie deweloperskim w S. przy ul. [...], którego stan nie pozwala na zamieszkanie. Do oświadczenia załączyła kserokopię decyzji Starosty z 7 maja 2014 r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującą rozbudowę istniejącego budynku garażowego ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalny jednorodzinny wraz z lokalem usługowym, na działce nr [...] w S. przy ul. [...] oraz kserokopię pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lutego 2016 r., adresowanego do Wójta Gminy, o złożeniu zawiadomienia o zakończeniu przedmiotowej budowy i niewniesieniu sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego.
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego równoważnika pieniężnego. Wyjaśnił, że skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe od daty dokonania formalnego zgłoszenia odbioru budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym przy ul. [...]. Uwzględniono, że w budynku tym znajdują się 4 pokoje o powierzchni mieszkalnej 86,05 m2 odpowiadającej normom zaludnienia przysługującym policjantowi. Stwierdzono, że wobec skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy można przystąpić do użytkowania obiektu. Zamieszkanie w nim jest wyłącznie wyborem funkcjonariusza.
W odwołaniu od tej decyzji skarżąca przekonywała, że dom nie nadaje się do normalnej eksploatacji i użytkowania, jest w stanie surowym.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant Wojewódzki Policji uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zobowiązał organ I instancji do ustalenia stanu technicznego domu przy ul. [...].
W dniu 13 października 2021 r. organ ten przeprowadził oględziny budynku i sporządził notatkę służbową z tej czynności. Załączył do akt zdjęcia budynku i pomieszczeń mieszkalnych.
Decyzją z 26 października 2021 r. organ I instancji ponownie odmownie załatwił wniosek. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego (pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dokumentacji fotograficznej, notatki służbowej z oględzin) wynika, iż budynek usługowo-mieszkalny zlokalizowany w miejscowości S. przy ul. [...] jest w dobrym stanie technicznym. Na parterze mieści się czynny warsztat samochodowy z wulkanizacją, I piętro budynku przeznaczone na zamieszkanie składa się z 3 pokoi, kuchni z salonem oraz łazienki i wc. Budynek posiada wszystkie niezbędne instalacje: elektryczną, wody i kanalizacji oraz centralnego ogrzewania (ogrzewanie podłogowe). Znajduje się w miejscowości pobliskiej i posiada odpowiednią powierzchnię mieszkalną, odpowiadającą przysługującym funkcjonariuszowi normom zaludnienia. Norma ta wynosi od 7-10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Organ I instancji wskazał, że posiadanie przez funkcjonariusza budynku usługowo-mieszkalnego o standardzie umożliwiającym zamieszkiwanie gwarantuje policjantowi prawidłowe pełnienie służby oraz umożliwia mu normalne życie rodzinne. W konsekwencji wyklucza go z kręgu osób uprawnionych do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Dokonanie formalnego zgłoszenia budynku do odbioru wskazuje jednoznacznie, że od tej daty funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Takie rozumienie przepisu znajduje uzasadnienie odnośnie do celu przyznawanego świadczenia. Stwierdzono, że lokal mieszkalny w budynku przy ul. [...] wymaga jedynie tzw. prac wykończeniowych, które zależne są od wyłącznej woli strony i jej męża. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do nadużyć. Organ I instancji wskazał, że funkcjonariusze odbierający lokale mieszkalne na podstawie umów deweloperskich również nie otrzymują lokalu gotowego do zamieszkania, lecz wymagającego prac wykończeniowych. Otrzymanie takiego lokalu mieszkalnego stanowi jednak podstawę do wydania decyzji uchylającej prawo do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego (art. 8 ust. 2 k.p.a.).
Skarżąca wniosła odwołanie od tej decyzji, zarzucając naruszenie:
- art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej również jako: "k.p.a.") poprzez ustalenie stanu faktycznego sprawy w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności uznanie, że dom znajdujący się w S. przy ul. [...] nadaje się do normalnej eksploatacji i użytkowania;
- art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360) poprzez uznanie, że lokal znajdujący się w S. przy ul. [...] należy rozumieć jako lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy
o Policji, podczas gdy lokal ten nie spełnia wymogów technicznych pozwalających na uznanie go za lokal mieszkalny w myśl ww. przepisu ustawy o Policji.
W uzasadnieniu skarżąca argumentowała, że lokal co prawda posiada podłączenie do mediów, jednakże nie świadczy to o jego zdatności do użytkowania. Lokal jest w stanie surowym i nie ma podłączonych urządzeń sanitarnych. Taki stan rzeczy uniemożliwia jakiekolwiek korzystanie z lokalu i zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych funkcjonariusza. Na poparcie swojego stanowiska, skarżąca powołała orzeczenia sądów administracyjnych odnoszące się do nabycia lokali nienadających się do zamieszkania, nabycia domu w budowie lub stanie surowym.
Wskazaną na wstępie decyzją organ odwoławczy uznał odwołanie za nieuzasadnione. Podzielił w całości stanowisko i argumenty organu I instancji. Podkreślił, że zasadnicze znaczenie dla oceny uprawnienia skarżącej do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma okoliczność zawiadomienia o zakończeniu budowy i niewniesieniu sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego. Oznacza to, że skarżąca mogła zamieszkać w przedmiotowym domu. Fakt, że w domu konieczne było przeprowadzenie w pewnym zakresie prac wykończeniowych, czy dotyczących tzw. białego montażu, nie oznacza, że skarżąca na dzień złożenia oświadczenia mieszkaniowego spełniła warunki o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości
i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 946). O braku możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych można mówić w przypadku nabycia domu w budowie, czy w tzw. stanie surowym (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2009 r., I OPS 7/08).
Z dokumentacji fotograficznej wykonanej podczas oględzin przedmiotowego budynku wynika, że do pomieszczeń mieszkalnych podłączono instalacje elektryczną, wodną
i kanalizacyjną oraz centralnego ogrzewania (ogrzewanie podłogowe). Zważywszy, że do wykonania pozostały jeszcze prace wykończeniowe, aktualny stan pomieszczeń mieszkalnych w budynku położonym przy ul. [...] należy określić jako deweloperski. Z uwagi na zakończenie prac budowlanych w przedmiotowym budynku, nie można opisać jego stanu jako surowy. W przepisach prawa budowlanego brak jest definicji pojęcia "stanu surowego" budynku, jednak przyjąć należy, iż termin ten jest powszechnie używany do określenia stanu budowy, a nie budynku zgłoszonego już do użytkowania. W ocenie organu odwoławczego każda sporawa dotycząca równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest sprawą indywidualną, a przytoczone przez stronę orzecznictwo dotyczy odmiennego stanu faktycznego. Wskazano, że przedstawiona wykładnia stanowi utrwaloną praktykę rozstrzygania przez organ odwoławczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca powtórzyła zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu. Dodała, że z uwagi na okoliczność, że jest matką osoby z niepełnosprawnością, przedmiotowego lokalu tym bardziej nie można uznać za taki, w którym wraz z najbliższą rodziną mogłaby zamieszkać, a w rezultacie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Oświadczyła, że odmowa przyznania jej równoważnika pieniężnego za brak lokalu przy jednoczesnym przerzuceniu na jej męża obowiązku doprowadzenia stanu lokalu do takiego, który będzie pozwalał na jego użytkowanie, pozbawione jest jakichkolwiek podstaw zarówno prawnych, jak i faktycznych. Organ nie może przerzucić na funkcjonariusza obowiązku zaspokojenia własnymi środkami potrzeb mieszkaniowych, w sytuacji gdy to na organie ciąży obowiązek zaspokojenia ww. potrzeb. Takie działanie stanowi rażące naruszenie art. 95 ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia 21 marca 2022 r. pełnomocnik organu odwoławczego wniósł
o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: jako "p.p.s.a."), na wniosek organu przy braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącą.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz. 137) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1
w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami
i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego lub procesowego, które uzasadniałyby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 cytowanej ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Unormowanie to znajduje się w rozdziale 8 zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji".
Z przyjętych w tym rozdziale rozwiązań wynika, że ustawodawca gwarantuje funkcjonariuszom Policji w służbie stałej pomoc w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub
w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny. Przy czym stosownie do art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2. Na zasadzie tych unormowań policjant ma ustawowe prawo do lokalu dla siebie i członków rodziny w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, jeżeli nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (por. wyroki NSA z: 16 lutego 2005 r., OSK 1145/04; 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09 i 10 kwietnia 2018 r., I OSK 1213/16, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Celem regulacji dotyczących pomocy mieszkaniowej jest niewątpliwie to, ażeby policjant
w służbie stałej mieszkał w miejscowości, w której pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej (por. wyrok NSA z 8 listopada 2018 r., I OSK 1074/18, publ. w CBOSA). Uprawnienie to nie może być jednak traktowane jako przywilej funkcjonariusza. Przedmiotowe świadczenie stanowi formę pomocy dla funkcjonariusza w uzyskaniu miejsca zamieszkania spełniającego jego potrzeby, nie zaś dodatkową gratyfikację, czy też środek mający prowadzić do wzbogacenia się funkcjonariusza (por. wyrok SN z 13 grudnia 2016 r., III PK 36/16, LEX nr 2261776). W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że jeśli funkcjonariusz ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, to nie spełnia warunków do uzyskania prawa pomocy finansowej (por. uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 1999 r., OPS 1/99, publ. ONSA 1999 nr 3 poz. 77, też wyrok NSA z 27 maja 2020 r., I OSK 636/19, publ. w CBOSA ). Akcentuje się w tym zakresie charakter pomocy finansowej, która udzielana jest z budżetu Państwa, czyli na koszt podatników, jak i potrzebę realizacji zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyroki NSA: z 20 listopada 2009 r., I OSK 188/09, 26 października 2010 r., I OSK 786/10 i z 12 kwietnia 2013 r., I OSK 1267/12 i I OSK 1268/12, z 16 marca 2016 r.,
I OSK 2301/14 wyroki WSA w Warszawie: z 20 marca 2015 r., II SA/Wa 1572/14, z 23 marca 2017 r., II SA/Wa 1810/16, publ. w CBOSA).
W świetle powyższych unormowań potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza, który nie posiada odpowiedniego lokalu mieszkalnego we własnym zakresie, powinny być
w pierwszej kolejności zaspokojone poprzez przyznanie lokalu mieszkalnego spełniającego wskazane w przepisach prawa wymogi (odpowiednie położenie lokalu
i powierzchnia mieszkalna). W przypadku gdy ww. uprawnienie nie może być zrealizowane, z uwagi na brak lokali do przydziału, funkcjonariusz może ubiegać się m.in. o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92 ust. 1 ustawy) albo o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 94 ust. 1). Przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter kompensacyjny, bowiem dopiero, gdy w stosunku do policjanta nie można zrealizować uprawnienia podstawowego, jakim jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego, należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Zatem skoro uprawnienie do otrzymania lokalu powiązane jest z przesłanką niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to warunek ten podlega rozważeniu także przy ocenie subsydiarnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W konsekwencji należy przyjąć, że policjantowi nie przyznaje się przedmiotowego równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych wskazanych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, w tym m.in. posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego.
W rozpoznawanej sprawie organ I instancji odmówił przyznania skarżącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na ustalenie, że małżonek policjantki posiada tytuł prawny do domu jednorodzinnego w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, który spełnia wymagania norm zaludnienia, o których mowa w ustawie o Policji. W toku postępowania administracyjnego organ dokonał bowiem weryfikacji oświadczenia mieszkaniowego złożonego przez skarżącą, do czego był uprawniony i zobowiązany. Zgodnie z § 9 ust. 1 cytowanego rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zarówno przyznanie, jak
i odmowa przyznania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem to właściwy organ rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku spełnione są warunki do przyznania tego świadczenia. W związku z tym złożenie oświadczenia mieszkaniowego umożliwia organowi ocenę, czy wystąpiły przesłanki mające wpływ na uzyskane w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
W niniejszej sprawie ustalenia faktyczne są bezsporne, skarżąca nie zgadza się tylko z ich oceną prawną. W takiej sytuacji nie sposób przypisać organom orzekającym naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., który zobowiązuje do wyczerpującego zebrania
i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy jest kompletny i został rozważony w całokształcie. Poczynionym przez organy ustaleniom faktycznym nie można przypisać dowolności, gdyż mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, którego skarżąca w ogóle nie neguje. Ocena ustaleń faktycznych jest zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i obowiązującymi przepisami. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Załączone przez skarżącą do oświadczenia mieszkaniowego dokumenty potwierdzają jednoznacznie, że mąż skarżącej jest właścicielem nowo wybudowanego domu jednorodzinnego z usługami, który został oddany do użytkowania w 2016 r. Zgodzić należy się z organami orzekającymi, że formalne zakończenie budowy i brak wniesienia sprzeciwu przez organ nadzoru budowlanego oznacza, że
w świetle obowiązujących przepisów ustawy Prawo budowlane nie ma żadnych przeszkód faktycznych ani prawnych, aby można było przystąpić do użytkowania domu. Nie ma racji skarżąca uważając, że na kanwie ustawy o Policji należy inaczej interpretować możliwość użytkowania obiektu budowlanego. System prawa musi być spójny. Jeżeli na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane właściwy organ nadzoru budowlanego rozstrzygnął milcząco, w oparciu o przedłożone przez inwestora
i kierownika budowy oświadczenia i dokumenty, że dom jednorodzinny nadaje się do użytkowania, to ustalenie takie jest wiążące na kanwie innych przepisów. Nie może być tak, że na podstawie jednych przepisów strona dowodzi, że dom nadaje się do użytkowania, a na podstawie innych zaprzecza już temu faktowi. Organ nadzoru budowlanego dopuścił do użytkowania cały budynek i część usługową, i część mieszkalną, zgodnie z zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Oznacza to, że stan techniczny budynku jest prawidłowy i nie ma żadnych przeszkód prawnych ani faktycznych do zamieszkania w budynku. Zasadnie organy orzekające wskazywały, że zgodnie z art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. W myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo budowlane do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Zawiadamiając o zakończeniu budowy, inwestor deklaruje, że obiekt budowlany nadaje się do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem. Inwestor do zawiadomienia o zakończeniu budowy musiał dołączyć protokoły badań
i sprawdzeń: przyłączy i instalacji, zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, sporządzone przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności (art. 54 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo budowlane w aktualnym brzmieniu, który obecnie precyzuje czego konkretnie mają dotyczyć protokoły badań i sprawdzeń). Przedłożenie takich dokumentów potwierdzało, że lokal mieszkalny jest w stanie pozwalającym na stałe przebywanie w nim ludzi. Kwestia wykończenia i wyposażenia pomieszczeń w potrzebne sprzęty, w tym niezbędne sanitariaty jest tylko kwestią techniczną, możliwą do uzupełnienia
w dogodnym dla inwestora czasie, który może wykończać wnętrza według standardu jaki uzna za stosowny. Stopień wykończenia wnętrz jest rzeczą gustu i możliwości finansowych. Wiele osób decyduje się też na zamieszkanie w niewykończonych pomieszczeniach z uwagi na brak środków i stopniowo realizuje prace wykończeniowe. Obiektywnie zamieszkanie w niewykończonych pomieszczeniach pozwala także na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Przepisy nie stoją temu na przeszkodzie i bywa to praktykowane. Wobec policjanta nie można w tym zakresie stosować odmiennych standardów ocen. Przysługujące policjantowi normy zaludnienia uwzględniają jedynie powierzchnię mieszkalną, a nie standard wykończenia i wyposażenia pomieszczeń. Należy odróżniać stan techniczny budynku, którego budowa została zakończona i w którym znajdują się wszystkie niezbędne do zaspokojenia potrzeb życiowych media, od budynku znajdującego się w trakcie budowy, czy w stanie wymagającym rozbiórki. Zgodzić należy się z organami, że stan techniczny spornego domu jest dobry, budynek jest wykończony na zewnątrz, ocieplony, posiada podłączenie do sieci wodnej, jest przyłącze kanalizacyjne i energetyczne, jest ogrzewanie, a więc posiada wszystkie potrzebne do użytkowania instalacje i wola zamieszkania w nim zależy tylko od skarżącej i jej męża.
Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a,.