II SA/Ol 225/05

II SA/Ol 225/05 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-06-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak /przewodniczący/
Alicja Jaszczak-Sikora /sprawozdawca/
Marzenna Glabas
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Adam Matuszak Marzenna Glabas Alicja Jaszczak-Sikora (Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy wypłacenia nagrody rocznej: I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia "[...]" znak "[...]" Dyrektor Zakładu Karnego odmówił W. W. przyznania nagrody rocznej za rok 2001.uznając, iż brak ku temu podstaw prawnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ orzekający wskazał art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996r. o Służbie Więziennej oraz § 11 ust. l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 119, póz. 1266).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nagrody roczne należne funkcjonariuszom w 2001 r. wypłaca się zgodnie z § 11 tegoż rozporządzenia na zasadach określonych w zarządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. w sprawie określania warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości Nr 4, poz. 37). Zgodnie z przepisami tego zarządzenia w kwietniu 2001 r. funkcjonariuszowi wypłacono nagrodę roczną w pełnej wysokości. Natomiast wypłata nagrody rocznej należnej za 2001 r., była realizowana dopiero w 2002r., kiedy to W. W. nie był już funkcjonariuszem Służby Więziennej, dlatego też, zdaniem organu I instancji, nagroda ta już mu nie przysługiwała.
W. W. wniósł od tej decyzji odwołanie, w którym wywodził, że powinien był otrzymać nagrodę roczną za 2001 r ,gdyż został zwolniony ze służby w powodu uznania go za całkowicie niezdolnego do służby.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając argumentację przedstawioną przez Dyrektora Zakładu Karnego. Organ II instancji wskazał dodatkowo, że nagroda roczna za 2001 rok została wypłacona odwołującemu "z góry" w pełnej wysokości, zgodnie z zasadą zawartą w § 5 ust. 2 w związku z § 3 powołanego wyżej zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 1997r. W. W. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wskazał, że został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w związku ze służbą. W związku z tym został z niej zwolniony z dniem "[...]"maja 2001 r. i dlatego winna mu być wypłacona nagroda roczna należna za 2001 r, zgodnie z § l pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000 r.
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniejsze stanowisko, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie strona oraz organy orzekające miały różne poglądy w kwestii, czy skarżącemu przysługuje prawo do nagrody rocznej za rok 2001.
Organy administracji słusznie ustaliły, że sprawę wypłaty funkcjonariuszom nagród rocznych reguluje art. 106 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U z 2002 r.Nr 207, póz. 1761 ze zmianami) Niewłaściwie jednak zastosowały w niniejszej sprawie przepisy wykonawcze wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w tejże ustawie.
Po pierwsze organy obu instancji błędnie przyjęły, że w odniesieniu do skarżącego w kwestii wypłat nagrody rocznej za 2001 rok będą miały zastosowanie przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. w sprawie określania warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby Więziennej (Dz. Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości Nr 4, póz. 37).
Po drugie organy orzekające nieprawidłowo zinterpretowały przepisy zawarte w tym zarządzeniu, jak i w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 grudnia 2000r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 119, póz. 1266) Nietrafne jest stanowisko organów, że na mocy § 11 ust. l rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2000r., do nagród rocznych należnych funkcjonariuszom za rok 2001 r. mają zastosowanie przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997r. Zgodnie bowiem z § 12 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2000r. zarządzenie to z dniem l stycznia 2001 roku utraciło moc obowiązującą. Jedyny wyjątek dotyczący stosowania uchylonego zarządzenia stanowił § 11 ust. l rozporządzenia, ale odnosił się on tylko i wyłącznie do wypłaty nagrody rocznej w 2001 r., do której prawo powstało z tytułu służby pełnionej w 2000r. Przepis ten nie określał podstawy nabycia i prawa do nagrody rocznej za 2001 r., która wynika z § l rozporządzenia, a regulował wyłącznie zasady wypłaty świadczeń w 2001 r.
Również powoływane przez organ zarządzenie z 1997 r. w § l określało materialne przesłanki nabycia prawa do nagrody rocznej. W myśl tego przepisu warunkiem uzyskania prawa do tej nagrody było nienaganne pełnienie służby przez okres roku kalendarzowego, oczywistym jest zatem, że nagroda ta była świadczeniem spełnianym w roku następującym po spełnieniu warunku w postaci pełnienia służby w roku poprzedzającym jej wypłatę.
Natomiast, aby uzyskać prawo do nagrody rocznej za rok 2001 r. należało spełnić wymogi określone w § l rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2000r. Zgodnie z § l ust. l tego rozporządzenia funkcjonariusz Służby Więziennej, pełniący służbę przez okres roku kalendarzowego nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości określonej w art. 106 ust. 2 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej. Nagrodę taką przyznaje się nie później niż w ciągu pierwszych czterech miesięcy kalendarzowych następujących po roku, za który przysługuje nagroda (§ 7 rozporządzenia).
Od tej ogólnej zasady przewidziano wyjątki dające możliwość wcześniejszej wypłaty nagrody. I tak funkcjonariusz, który w związku z nabyciem prawa do emerytury lub renty inwalidzkiej, pełnił w danym roku służbę przez część roku kalendarzowego, nabywa prawo do nagrody rocznej w wysokości 1/12 jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, za każdy miesiąc kalendarzowy pełnienia służby. Oczywistym jest, że w stosunku do skarżącego, w związku z jego wcześniejszym odejściem ze służby, wypłata nagrody rocznej winna nastąpić jeszcze w 2001 r., ale nie zmienia to faktu, że jest to nagroda należna za rok 2001, nie zaś za rok 2000r. i wypłacona powinna być w oparciu o § 7 rozporządzenia z 19 grudnia 2000r. w ostatnim dniu służby.
Brak jest równocześnie przepisu, który stanowiłby, że funkcjonariuszowi nie mogą być przyznane i wypłacone w jednym roku kalendarzowym dwie nagrody roczne, z których jedna będzie należna za rok ubiegły, a druga za rok w którym funkcjonariusz odchodzi ze służby (o ile spełni tylko przesłanki do jej uzyskania).
Z akt personalnych skarżącego wynika, że orzeczeniem komisji lekarskiej został on uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Służbie Więziennej i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą. Z tego powodu został on zwolniony ze służby z dniem "[...]"maja 2001 r. i nabył prawo do emerytury.
Dlatego też skarżący, z dniem zwolnienia ze służby, na podstawie § 7 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2000r., nabył prawo do nagrody rocznej należnej za rok 2001 na zasadach określonych w § l ust. 4 rozporządzenia.
Ponieważ zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § l lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).