II SA/OL 206/21

II SA/Ol 206/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2021-05-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska /przewodniczący/
Bogusław Jażdżyk /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
III OSK 6253/21 - Wyrok NSA z 2025-01-09
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1123
art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 79 ust. 3-5
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że decyzją z "[...]" Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej stwierdził utratę uprawnienia do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego z dniem 11 listopada 2019 roku. Po rozpatrzeniu odwołania P. K. Komendant Wojewódzki PSP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W związku z powyższym decyzją z "[...]" Komendant Powiatowy PSP zobowiązał stronę do zwrotu wypłaconego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołania P. K. decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki PSP uchylił decyzję organu I instancji w całości i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją Komendanta Powiatowego PSP (organ I instancji) z dnia "[...]" postanowiono, na podstawie art. 75 pkt 2, art. 78 ust. 1, art. 79 ust. 3 i 4 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, zobowiązać P. K. (skarżący, strona) do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego pobranego w nienależnej wysokości za okres od dnia 21 września 2017 roku do dnia 10 listopada 2019 rok (781 dni) w wysokości 4061,20 zł, a także zobowiązać do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od 11 listopada 2019 roku do 31 lipca 2020 roku (264 dni) w wysokości 2742,96 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z uwagi na przedmiot rozpoznawanej sprawy, tj. nałożenie na stronę obowiązku zwrotu nienależnie pobranego równoważnika, zaskarżona decyzja poprzedzona została innym, odrębnym postępowaniem zakończonym decyzją ostateczną orzekającą o utracie przez stronę uprawnienia do pobierania równoważnika.
Od decyzji z dnia "[...]" skarżący złożył odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj:. art. 10 § 1 kpa poprzez brak poinformowania przez organ o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań oraz poprzez uznanie, że w sprawie przeprowadzono oględziny i dołączono do akt sprawy jako dowód protokół z tej czynności, podczas gdy czynność ta nie była w ogóle przeprowadzona; art. 7, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 kpa przez niewyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego; art. 81a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do prowadzenia przez skarżącego wspólnego gospodarstwa domowego z córką oraz powierzchni lokalu zajmowanego przez skarżącego na jego niekorzyść oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ustawy o PSP poprzez uznanie, iż dziecko skarżącego, na które płaci alimenty i które naprzemiennie u niego przebywa nie jest członkiem rodziny; art. 78 ust. 1 ustawy o PSP poprzez zobowiązanie do zwrotu równoważnika pieniężnego za okresy wymienione w decyzji, w sytuacji gdy świadczenie w okresie objętym decyzją było mu należne; art. 79 ust. 4 ustawy o PSP poprzez zobowiązanie skarżącego do zwrotu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy nie zaszła żadna z przesłanek uzasadniająca zobowiązanie do takiego zwrotu.
Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podniesiono, że wobec skarżącego w toku postępowania administracyjnego orzeczono utratę uprawnienia do wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, zawartego w decyzji Komendanta Powiatowego PSP z dnia "[...]", na którą skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Jak przyjęły organy I jak i II instancji, skarżący posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, który zapewnia mu należne minimum metrażu wynikające z obowiązujących przepisów. Uwzględnienie ilości norm zaludnienia nie może jednocześnie obejmować córki skarżącego, której miejsce pobytu sąd rozwodowy ustalił przy matce, a zatem zdecydował o ustaleniu centrum życiowego dziecka na przyszłość. W tej sprawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły kwalifikację metrażu lokalu strażaka. W konkluzji organ odwoławczy doszedł do wniosku, iż skarżący posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, który spełnia wymagania norm zaludnienia w rozumieniu obowiązującej ustawy o PSP, a w konsekwencji posiada lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, a co za tym idzie nie jest mu należne prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Strażak nie kwalifikuje się także do przydziału lokalu. W tym stanie rzeczy skarżący nie ma należnego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a nienależnie wypłacony bądź wypłacony w nienależnej wysokości równoważnik podlega zwrotowi.
Organ II instancji wskazał, że decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego PSP 3 z "[...]" w sprawie utraty przez skarżącego uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w sytuacji oddalenia skargi przez WSA na decyzję nr "[...]". Zaskarżona zaś decyzja Komendanta Powiatowego PSP nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu stanowi skutek finansowy decyzji o utracie równoważnika. Utrata uprawnienia do pobierania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego przez skarżącego oznacza, że w przypadku wypłaconego świadczenia, nienależnie pobrany równoważnik bądź pobrany w nienależnej wysokości podlega zwrotowi.
Skargę na decyzję organu II instancji wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj:
- art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
a) oparcie rozstrzygnięcia w sprawie jedynie na postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia "[...]" i wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. II SA/OI 746/20, podczas gdy w wymienionym postępowaniu administracyjnym stwierdzono utratę uprawienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 11 listopada 2019 r., zaś niniejsza sprawa dotyczy także okresu od 21 września 2017 r. do 10 listopada 2019 r., a w jej aktach brak jest jakichkolwiek dowodów (dokumentów) świadczących o tym, że skarżący podał w oświadczeniu mieszkaniowym nieprawdziwe dane, mające wpływ na istnienie uprawnienia do równoważnika lub na jego wysokość co oznacza, iż nie było żadnej podstawy faktycznej do zobowiązania skarżącego do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego;
b) niewyjaśnienie istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy okoliczności faktycznych sprawy oraz niemal całkowite zaniechanie zebrania materiału dowodowego, co skutkowało bezpodstawnym i zupełnie dowolnym ustaleniem, iż skarżący nie pozostaje z córką we wspólnym gospodarstwie domowym, a ponadto powierzchnia lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego wynosi 19.55 m2,
c) zupełne pominięcie w ustaleniach stanu faktycznego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Wojewódzkim PSP z dnia "[...]", w którym uniewinniono skarżącego od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na zawinionym, nienależytym wykonywaniu obowiązków służbowych, polegające na niedopełnieniu obowiązków wynikających z art. 79 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, co mogło mieć istotny wpływ na przyznanie oraz wysokość przyznawanych równoważników za brak lokalu mieszkalnego;
- art. 10 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego przez organ I instancji o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań;
- art. 8 k.p.a., 10 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowity brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu skarżącego, iż skarżący na etapie postępowania przed organem I instancji nie został poinformowany o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań;
- art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, polegające na braku ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do zaaprobowania bezpodstawnie poczynionych ustaleń organu pierwszej instancji;
- art. 66a § 1, 2, 3 k.p.a. poprzez niezałożenie metryki prowadzonej sprawy administracyjnej, z której by wynikało, kto i jakie podejmował czynności w sprawie, gdzie znajdują się dowody z dokumentów, na których oparł się organ I i II instancji, a ponadto, czy i jakie dokumenty w ogóle zostały włączone do akt sprawy;
- art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie przez organy I i II instancji pod uwagę przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego dokumentu urzędowego, tj. orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Wojewódzkiej PSP z dnia "[...]", którym to orzeczeniem skarżący został uniewinniony od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na zawinionym, nienależytym wykonywaniu obowiązków służbowych, polegające na niedopełnieniu obowiązków wynikających z art. 79 ust. 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, co mogło mieć istotny wpływ na przyznanie oraz wysokość przyznawanych równoważników za brak lokalu mieszkalnego.
naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 75 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem bez jakichkolwiek dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, iż dziecko skarżącego, które naprzemiennie u niego przebywa nie jest członkiem rodziny uwzględnianym przy przydziale lokalu mieszkalnego w rozumieniu tego przepisu;
- art. 78 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zobowiązanie do zwrotu równoważnika pieniężnego za okresy wymienione w decyzji, w sytuacji gdy skarżący wypełnia hipotezę przedmiotowego przepisu i świadczenie w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okresie objętym decyzją było mu w pełni należne;
- art. 79 ust. 4 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej poprzez zobowiązanie skarżącego do zwrotu równoważnika za brak lokalu, w sytuacji gdy nie zaszła żadna z przesłanek uzasadniająca zobowiązanie do takiego zwrotu, w szczególności w aktach sprawy nie zgromadzono żadnych dowodów wskazujących na to, że skarżący podał świadomie w oświadczeniu mieszkaniowym nieprawdziwe dane, mające wpływ na istnienie uprawnienia do równoważnika lub na jego wysokość.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2021 r., poz. 137).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – dalej jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2020 poz. 1842 ze zm.), wobec uznania rozpoznania sprawy za konieczne w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania sprawy, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" zobowiązującą skarżącego do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego pobranego w nienależnej wysokości za okres od dnia 21 września 2017 roku do dnia 10 listopada 2019 rok (781 dni) w wysokości 4061,20 zł, a także zobowiązał do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od 11 listopada 2019 roku do 31 lipca 2020 roku (264 dni) w wysokości 2742,96 zł.
Zgodnie z treścią art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1123), u.PSP, strażakowi mianowanemu na stałe przysługuje równoważnik pieniężny, zwany dalej "równoważnikiem za brak lokalu mieszkalnego", jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 75, nie posiadają w miejscu pełnienia służby albo w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie przysługującego im tytułu prawnego oraz nie zachodzi przypadek określony w art. 82 ust. 5 (tj., gdy nastąpiło otrzymanie kwatery tymczasowej przez strażaka delegowanego do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości).
Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego przysługuje w okresie od dnia powstania uprawnienia do jego pobierania do dnia, w którym nastąpiła utrata tego uprawnienia (art. 78 ust. 3 u.PSP).
Stosownie do art. 79 ust. 3 u.PSP strażak jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić, poprzez złożenie oświadczenia mieszkaniowego, o każdej zmianie mającej wpływ na uprawnienie do otrzymania równoważnika za remont albo za brak lokalu mieszkalnego lub na wysokość równoważnika.
Z kolei z regulacji zawartej w art. 79 ust. 4 ustawy wynika, że kwoty wypłaconych równoważników za remont i za brak lokalu mieszkalnego podlegają zwrotowi w razie ich nienależnego pobrania będącego skutkiem:
1) podania w oświadczeniu mieszkaniowym nieprawdziwych danych, mających wpływ na istnienie uprawnienia do równoważnika lub na jego wysokość;
2) niewykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 3.
Zgodnie z art. 79 ust. 5 rzeczonej ustawy, zwrot nienależnie pobranych równoważników za remont lub za brak lokalu mieszkalnego następuje w pełnej wysokości, przy czym zwrot równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, w szczególnie uzasadnionych wypadkach, może nastąpić w ratach.
W niniejszej sprawie organy uznały, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, który spełnia wymagania norm zaludnienia w rozumieniu obowiązującej ustawy o PSP, a w konsekwencji posiada lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, a co za tym idzie nie jest mu należne prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Strażak nie kwalifikuje się także do przydziału lokalu. W tym stanie rzeczy skarżący nie ma należnego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a nienależnie wypłacony bądź wypłacony w nienależnej wysokości równoważnik podlega zwrotowi.
Co istotne bowiem decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" w sprawie utraty przez skarżącego uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a WSA w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., II SA/Ol 746/20 oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego. W wyroku tym Sąd podniósł, że organ I instancji na podstawie zeznań i oświadczeń skarżącego oraz przedłożonego wyroku rozwodowego jednoznacznie ustalił, że córka nie przebywa w mieszkaniu ojca na stałe, gdyż zamieszkuje z matką. Pomieszkiwanie córki skarżącego u ojca nie ma stałego charakteru, zatem dziecko skarżącego nie jest członkiem rodziny w rozumieniu przepisów dotyczących możliwości pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący zaś, mimo takiego obowiązku, nie poinformował organu o tym fakcie. Prawidłowo zatem przyjęto, że skarżącemu przysługują 2 normy zaludnienia, jako samotnemu strażakowi, a więc minimalna powierzchnia mieszkalna przysługująca strażakowi wynosi co najmniej 14 m kw. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy przekonuje w ocenie Sądu, że powierzchnia mieszkaniowa zajmowana przez skarżącego mieści się w przysługujących mu normach zaludnienia i nie zmieniają tego faktu dokonane zmiany przeznaczenia poszczególnych pomieszczeń.
W niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby.
Niewątpliwie przytoczony wyrok WSA w Olsztynie ma bezpośredni skutek w niniejszej sprawie, zostały w nim bowiem przesądzone wskazane kluczowe kwestie (przysługujące strażakowi 2 normy zaludnienia i zajmowanie lokalu mieszkalnego spełniającego wymogi), które mają istotny wpływ na przedmiotową sprawę. Sąd zatem jest związany ustaleniami WSA w Olsztynie zawartymi w wyroku z 24 listopada 2020 r. i nie może ich podważać.
Tym samym również bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie jedynie na postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia "[...]" i wyroku WSA w Olsztynie z dnia 24 listopada 2020 r. sygn. II SA/OI 746/20. Sąd w niniejszej sprawie nie mógł nie wziąć pod uwagę tego postępowania, toczonego przecież de facto we tej samej sprawie, tym bardziej, że rozstrzygnięto w nim o kluczowych okolicznościach dla rozpoznawanej sprawy.
Skoro zatem rozstrzygnięto, że skarżący posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego, który spełnia wymagania norm zaludnienia w rozumieniu obowiązującej ustawy o PSP, a w konsekwencji posiada lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej względem miejsca pełnienia służby, a co za tym idzie nie jest mu należne prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, to skutkiem finansowym takiego stanu rzeczy jest zobowiązanie skarżącego do zwrotu nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Nadmienić należy, że wyliczenia organu co do kwoty zwrotu i okresu, co do którego dotyczy zwrot, nie budzą wątpliwości i zostały określone prawidłowo. Tym samym nieuprawnione są zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 75 pkt 2 w zw. z art. 67 ust. 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz art. 78 ust. 1 i art. 79 ust. 4 rzeczonej ustawy.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego przez organ I instancji o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań oraz art. 8 k.p.a., 10 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez całkowity brak odniesienia się przez organ II instancji do zarzutu skarżącego, iż skarżący na etapie postępowania przed organem I instancji nie został poinformowany o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem, a także umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań. Zauważyć należy, że pismem z 13 października 2020 r. (akta adm., k. – 74) skarżącego zawiadomiono o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu równoważnika pieniężnego, w piśmie z 27 października 2020 r. (akta adm., k. – 70, pismo zostało awizowane) skarżący został poinformowany przez organ I instancji o zakończeniu postępowania w sprawie i możliwości wypowiedzenia się w terminie 7 dni co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Pismem zaś z 5 listopada 2020 r. (akta adm., k. – 69) poinformowano skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie i o możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, a także przeglądania akt sprawy.
Nie ma również znaczenia w sprawie zarzut naruszenia art. 76 § 1 k.p.a. poprzez niewzięcie przez organy I i II instancji pod uwagę przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego dokumentu urzędowego, tj. orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Wojewódzkiej PSP z dnia "[...]", którym to orzeczeniem skarżący został uniewinniony od popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na zawinionym, nienależytym wykonywaniu obowiązków służbowych. Orzeczenie to bowiem nie miało wpływu na wynik przedmiotowej sprawy i okoliczności mające dla niej znaczenie.
Nie ma również znaczenia dla wyniku sprawy zarzut naruszenia art. 66a § 1, 2,3 k.p.a. poprzez nie założenie metryki prowadzonej sprawy administracyjnej, z której by wynikało, kto i jakie podejmował czynności w sprawie. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i dowodowe w sprawie nie budzi wątpliwości, a wnioski organu są bezpośrednio skutkiem prawomocnego wyroku sądu z 24 listopada 2020 r.
Skutek ten oznacza, że od 21 września 2017 r. do 10 listopada 2019 r. (od uprawomocnienia się wyroku rozwodowego) skarżący jest stanu wolnego, zamieszkuje sam i przysługuje mu równoważnik pieniężny w kwocie 5,19 zł dziennie, a nie 10,30 zł. Natomiast od 11 listopada 2019 r. do 31 lipca 2020 r. skarżący miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, w związku z powyższym równoważnik mieszkaniowy mu od tej daty nie przysługiwał. Skoro skarżący ten równoważnik pobrał w opisanych wyżej okresach, to w oparciu o art. 79 ust. 4 pkt 2 ustawy zobowiązany jest do jego zwrotu.
Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach obydwu instancji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez stronę skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, ani też z naruszeniem art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.