II SA/Ol 168/04

II SA/Ol 168/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2005-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska
A. Katarzyna Matczak /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Asesor WSA Asesor WSA Protokolant Tadeusz Lipiński Beata Jezielska Katarzyna Matczak (spr.) Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
We wniosku z 16 września 2003r. A Spółka z o.o. w S. wystąpiła o pozwolenie na budowę zakładu produkcji mebli przy ul. "[...]" w S. na działce o nr ewid. 1/15 obręb S., zgodnie z przedłożoną dokumentacją techniczną. Do wniosku załączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W piśmie z dnia 19 października 2003r.-uzupełniającym wniosek-inwestor wyjaśnił, że planowana budowa zakładu produkcji mebli polegać będzie na wybudowaniu hali produkcyjno-magazynowej z częścią biurowo-socjalną oraz określił parametry techniczne planowanego obiektu.
Starosta S., po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w tej sprawie, decyzją z dnia 5 listopada 2003r. Nr "[...]", działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. l, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, póz. 1126, ze zm), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. A w S. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-magazynowego z częścią administracyjno-socjalną oraz przebudowę i budowę nowej infrastruktury technicznej obejmującą sieci kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, deszczowej, cieplnej oraz budowę miejsc parkingowych wraz z dojazdami i ciągami pieszymi na terenie zakładu produkcji mebli A zlokalizowanego przy ul. "[...]" w S. na działce nr 1/15.
Na skutek odwołania wniesionego przez B Spółkę z o.o. w M., Wojewoda decyzją z dnia 16 grudnia 2003r. Nr "[...]" uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wskazał, iż słuszny jest zarzut skarżącego, że zatwierdzony projekt budowlany zawiera zagospodarowanie terenu inwestycji, z którego wynika, iż projektowana droga dojazdowa narusza teren działki oznaczonej jako 1/14, obręb S., stanowiącej własność B Spółka z o.o. w M. bez uzyskania jej zgody.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Starosta S. decyzją z dnia 31 grudnia 2003r. Nr "[...]" zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce z o.o. A w S. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-magazynowego wraz z częścią administracyjno-socjalną oraz z przebudową i budową nowej infrastruktury technicznej obejmującą sieci kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, deszczowej, cieplnej oraz budowę
miejsc parkingowych wraz z dojazdami i ciągami pieszymi na terenie Zakładu Produkcji Mebli A przy ul. "[...]" w S. na działce 1/15.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż inwestor poprawił i uzupełnił projekt budowlany w taki sposób aby inwestycja swoim zakresem nie naruszała terenu sąsiednich nieruchomości, do których nie posiada prawa dysponowania na cele budowlane. Wskazano nadto, że inwestor wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie przewiduje przebudowy istniejących linii i urządzeń energetycznych mających zasilać projektowany zakład, stąd nie zachodzi potrzeba etapowania tej inwestycji.
Odwołanie od tej decyzji złożył pełnomocnik B Spółka z o.o. w M., który wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił naruszenie art. 51 ust. 3 pkt l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, art. 34 ust. l i art. 35 ust. l pkt l b ustawy Prawo budowlane oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podniósł, że w postępowaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-magazynowego wraz z częścią administracyjno-socjalną, którego częścią było postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia nie brał udziału organ ochrony środowiska, a taki obowiązek wynika z art. 51 ust. 3 pkt l ustawy Prawo ochrony środowiska. Brak uczestnictwa organu ochrony środowiska w tym postępowaniu, a także brak jego opinii i uzgodnień dla planowanej przez inwestora budowy narusza interesy stron, szczególnie w zakresie ochrony powietrza w związku z emitowaniem pyłu trocinowego. Poza tym obawy Spółki budzi lokalizacja filtrów w bezpośrednim sąsiedztwie ich działki. Zarzucił, że decyzja organu narusza ww. przepisy prawa budowlanego, gdyż projekt budowlany winien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ miał obowiązek sprawdzać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydana decyzja naruszyła zaś zapis pkt 5.2 decyzji z dnia 12 maja 2000r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji, gdyż nałożono tam na inwestora obowiązek uzyskania warunków i uzgodnień projektu planu zagospodarowania terenu działki nr 1/15, stanowiącej własność B Spółka z o.o. przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę, tymczasem inwestor takiej zgody od skarżącej nie uzyskał. Naruszenie art. 10 Kpa w ocenie Spółki nastąpiło w efekcie utrudnienia jej w dostępie do dokumentacji zebranej w aktach sprawy, gdyż wezwanie do zapoznania się z aktami sprawy skarżąca otrzymała w okresie przedświątecznym, gdy pracownik który zajmował się sprawą przebywał na urlopie w okresie, w którym Spółka mogła zapoznać się ze zgromadzonymi dokumentami. Okoliczność ta świadczy o utrudnieniu
skarżącej w dostępie do dokumentacji zebranej w sprawie. Z tego też powodu ustosunkowano się jedynie do braku w projekcie budowlanym uzgodnień z zakładem energetycznym, który nie został uzupełniony. W pkt 5.7 decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nałożono na inwestora obowiązek uzyskania warunków i uzgodnień z zakładem energetycznym. Inwestor takie warunki uzyskał w dniu 18 lipca 2003r. dotyczące przyłączenia do sieci elektroenergetycznej lecz ich nie wypełnił w związku z czym projekt nie mógł uzyskać odpowiedniego uzgodnienia. Za takie uzgodnienie nie może być natomiast uznane uzgodnienie nr "[...]", gdyż w dokumentacji brak jest treści tych uzgodnień, a zatem nie wiadomo czego one dotyczą.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda, decyzją z dnia l lutego 2004r. Nr "[...]" utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu podniesiono, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 51 ust. 3 pkt l ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdził obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska i określił jego zakres po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska. Zgodnie bowiem z art. 57 ust. l ww. ustawy organem właściwym do dokonania uzgodnienia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wydania opinii odpowiednio w sprawie obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i jego zakresu, jest w odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powiatowy inspektor sanitarny. Organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowiskom, wystąpił do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w sprawie wydania opinii o obowiązku sporządzenia raportu i jego zakresie, a po sporządzeniu takiego raportu uzgodnił z nim projekt budowlany inwestycji. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa budowlanego wyjaśniono, iż podstawowym celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Projekt zagospodarowania działki zatwierdzony zaskarżoną decyzją spełnia wymagania określone w decyzji Burmistrza Miasta S. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Wprawdzie w pkt. 5.2 decyzji Burmistrza nałożono na inwestora obowiązek uzyskania warunków i uzgodnień projektu zagospodarowania terenu działki 1/15 z B Spółką z o.o., zapewne z powodu uznania tej Spółki za użytkownika wieczystego działki 1/15. Z wypisu księgi wieczystej Nr "[...]" prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. dla tej nieruchomości wynika jednak, że właścicielem działki nr 1/15 przy ul. "[...]" w S. jest Skarb Państwa a użytkownikiem wieczystym i
właścicielem budynków jest A Sp. z o.o. w S. Z wypisu tego wynika także, że z dniem 22 października 2003r. wykreślona została służebność gruntowa przejścia i przejazdu ustanowiona na tej nieruchomości. Brak zatem jakichkolwiek podstaw prawnych do wykonania obowiązku dotyczącego uzgodnienia projektu budowlanego ze skarżącym, który nie legitymuje się żadnym tytułem prawnym do działki, na której realizowana ma być inwestycja. Podniesiono, że nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 10 Kpa, gdyż skarżąca była prawidłowo informowana o prowadzonym postępowaniu i miała możliwość wypowiadania się co do zebranych materiałów na każdym etapie postępowania.
W skardze z dnia 27 lutego 2004r. pełnomocnika B Spółka z o.o. w M. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucił naruszenie art. 51 ust. 3 oraz art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Podniósł, że skoro Wojewoda decyzją z dnia 16 grudnia 2003r. uchylił na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzję organu I instancji, to organ ten miał obowiązek na nowo przeprowadzić całe postępowanie wyjaśniające w sprawie, włącznie z wystąpieniem o uzgodnienia do właściwego organu ochrony środowiska. Stanowisko to jest uzasadnione tym, że inwestor dokonał zmian w projekcie budowlanym, a organ odwoławczy nie wskazał uchylając decyzję Starosty w jakim zakresie postępowanie wyjaśniające winno zostać uzupełnione. Pełnomocnik ponownie zarzucił brak uzgodnień z właściwym organem ochrony środowiska, co jego zdaniem potwierdza organ prowadzący postępowanie, który w tym zakresie powołał się na art. 383 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącej Spółki brak udziału organu ochrony środowiska w postępowaniu oraz brak jego opinii i uzgodnień narusza interesy stron, szczególnie w zakresie ochrony powietrza. Podniesiono, że nie można uznać, iż raport oceny oddziaływania na środowisko sporządzony na skutek decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. jest nadal aktualny po zmianach w projekcie budowlanym dokonanym przez inwestora. Wprawdzie postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zostało przeprowadzone przed wydaniem pierwotnej decyzji lecz została ona orzeczeniem kasacyjnym Wojewody usunięta i rozstrzygnięcie takie oznaczało konieczność przeprowadzenia na nowo całego postępowania wyjaśniającego. Nadto wskazano, że w projekcie budowlanym nie występuje zalecany w raporcie " emitor" o wysokości 6 m, jak również budzi wątpliwość lokalizacja filtrów w bezpośrednim sąsiedztwie działki skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż powodem uchylenia decyzji Starosty S. była okoliczność związana z zaprojektowaniem drogi dojazdowej, której przebieg naruszał teren działki nr 1/14, do której inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wyraźnie wskazano w jego decyzji z dnia 16 grudnia 2003r. Zmiana dokonana w zatwierdzonym, decyzją organu I instancji z dnia 31 grudnia 2003r., projekcie budowlanym w żaden sposób nie wpłynęła na zmianę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż obejmowała tylko korektę drogi dojazdowej na projekcie zagospodarowania terenu, zaś w projekcie budowlanym nie zostały wprowadzone żadne zmiany w zakresie podlegającym ocenie i uzgodnieniu organów ochrony środowiska.
Na rozprawie w dniu 7 lutego 2005r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że w zakresie ochrony środowiska decyzję w tej sprawie winien wydać Wojewódzki Inspektora Ochrony Środowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, póz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270). Wzruszenie decyzji następuje w razie, gdy kontrola wykaże, że decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ( art. 3 § l w zw. z art. 145 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z przekazanych akt sprawy wynika, że po złożeniu przez inwestora wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w dniu 17 września 2003r., organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania - na podstawie art. 31 i art. 32 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, póz. 627), bowiem inwestycja ta zaliczona została do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 pkt l ppkt 5 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych
kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 179, póz. 1490).
Stosownie do art. 46 ust. l i 2 ustawy Prawo ochrony Środowiska wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga, z zastrzeżeniem ust. 7, przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, przy czym przez przedsięwzięcie rozumie się inwestycję budowlaną lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu wymagającą decyzji, o której mowa w ust. 4. Decyzją taką jest m.in. decyzja o pozwoleniu na budowę wydana na podstawie ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r., Nr 106, póz. 1126, ze zm.) - art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.
W niniejszej sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zostało poprzedzone [wbrew zarzutom skargi] przeprowadzonym przez Starostę S. postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, gdyż to ten właśnie organ był właściwym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - art. 48 ust. l ww. ustawy. Decyzje o pozwoleniu na budowę wydaje się jednak stosownie do ust. 2 tego przepisu po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska i organem wskazanym w art. 57 tej ustawy tj. powiatowym inspektorem sanitarnym.
W tym miejscu wobec zarzutów dotyczących naruszenia art. 48 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak i zarzutów podnoszonych w toku postępowania przed organami administracji architektoniczno-budowlanej niezbędne jest wyjaśnienie sprawy uzgodnień wymaganych z właściwymi organami. Nie można podzielić stanowiska skarżącej Spółki, iż w sprawie pozwolenia na budowę w zakresie oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko winien wypowiedzieć się Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, gdyż w powołanej ustawie Prawo ochrony środowiska brak jest przepisu, który upoważniałby ten organ, a wręcz przeciwnie z brzmienia art. 57 ww. ustawy wynika jednoznacznie, że organem właściwym do dokonania uzgodnień przed wydaniem decyzji, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt. l i 2, oraz wydawania opinii odpowiednio w sprawie obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jego zakresu jest w odniesieniu do przedsięwzięć, o których mowa w art. 51 ust. l pk 2 powiatowy inspektor sanitarny, który w niniejszym postępowaniu wypowiadał się zarówno w zakresie konieczności sporządzenia raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko pismem z dnia 8 października 2003r., jak i decyzją z dnia 30 października 2003r. uzgodnił projekt budowlany zakładu produkcji mebli na działce położonej w S. przy ul. "[...]".
Odrębną natomiast kwestią jest prawidłowe ustalenie drugiego z organów, z którym niezbędne jest dokonanie uzgodnienia, o czym jest mowa w art. 48 ust. 2 ww. ustawy, a który to organ określany jest mianem "organu ochrony środowiska". Z definicji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska - art. 3 pkt 15 wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o organie ochrony środowiska rozumie się przez to organy administracji powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości określonej w tytule VII w dziale I. Z art. 378 ust. l ww. ustawy wynika natomiast, że organem ochrony środowiska, właściwym w sprawach, o których mowa m.in. w art. 48 ust. 2 i 3 i art. 51 ust. 2, jest starosta. Zatem z art. 48 ust. 2 cytowanej ustawy w związku z art. 82 i art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207, póz. 2016, ze zm) wynika, że starosta wydaje decyzję pozwolenie na budowę po uzgodnieniu z powiatowym inspektorem sanitarnym oraz z samym sobą, gdyż to on jest w tym wypadku właściwym organem ochrony środowiska. Aby uniknąć takich sytuacji, gdy starosta wykonujący jednocześnie dwie funkcje, jako organ administracji architektoniczne -budowlanej i jako właściwy organ ochrony środowiska musiałby dokonywać uzgodnień z samym sobą ustawodawca wprowadził regulację zgodnie z którą wymogu uzgodnienia lub opiniowania przez organ ochrony środowiska nie stosuje się, jeżeli organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie jest jednocześnie organem uzgadniającym lub opiniującym - art. 383 ustawy Prawo ochrony środowiska. Mając powyższe na uwadze w niniejszej sprawie starosta zobowiązany był tylko do dokonania uzgodnień z powiatowym inspektorem sanitarnym, co uczynił jak wskazano wyżej.
Wobec zarzutu skarżącej, iż decyzja organu I instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody podjęta została z naruszeniem art. 51 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdyż nie sporządzono nowego raportu oceny oddziaływania na środowisko oraz nie poprzedzono całej procedury opiniowania w tym zakresie wyjaśnić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z powołanym przepisem organ właściwy do wydania decyzji stwierdza obowiązek sporządzenia raportu i określa jego zakres po zasięgnięciu opinii organu ochrony środowiska i organu określonego w art. 57. W niniejszej sprawie taka opinia została uzyskana od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. w dniu 8 października 2003r., natomiast nie była wymagana opinia organu ochrony środowiska, z uwagi na zapis art. 378 ust. l w zw. z art. 383 ww. ustawy.
Kolejny zarzut podnoszony w skardze dotyczy art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który należy rozumieć jako przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości wobec braku wskazania przez organ odwoławczy zakresu postępowania, o jakie ma być sprawa uzupełniona. Takiego
stanowiska nie można podzielić już choćby z tego powodu, że organ odwoławczy wbrew twierdzeniom skargi wskazał zakres postępowania, które musiało zostać uzupełnione przez organ I instancji. Decyzja Wojewody z dnia 16 grudnia 2003r. uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia zawierała stosownie do zdania drugiego art. 138 § 2 Kpa zakres ustaleń, które winny być dokonane w postępowaniu przed starostą. Organ odwoławczy wskazał bowiem, że Spółka A w przedłożonym projekcie zagospodarowania terenu zaprojektowała drogę dojazdową do zakładu w sposób naruszający działkę 1/14 obręb S. przy ul. "[...]", do której nie wykazała prawa do dysponowania na cele budowlane. W tym zatem zakresie naruszyła interesy skarżącej B Spółki z o.o. w M. Z uwagi na to uchybienie decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie mogła się ostać w obrocie prawnym. Inwestor we wskazanym wyżej zakresie winien zatem bądź wykazać swoje prawo do nieruchomości na cele budowlane, bądź też zmienić przebieg drogi w taki sposób aby nie naruszał sąsiedniej nieruchomości, co też zostało jak wynika z akt sprawy wykonane. W tym stanie sprawy nietrafne jest podnoszenie zarzutu, iż Wojewoda nakazał organowi I instancji przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości wraz z nowym postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazać należy również, że przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko jest stosownie do § 3 pkt l ppkt 5 lit b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływaniu na środowisko budowa zakładu produkcji mebli, nie zaś budowa drogi dojazdowej do zakładu na terenie prywatnej nieruchomości zwłaszcza, że na nowym projekcie jej przebieg naniesiono w sposób wyraźny bez naruszania granicy działki 1/14, jak to wynikało z poprzedniego projektu zagospodarowania nieruchomości.
Organ I instancji nie przeprowadził na nowo całego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie z uwagi na brak podstawy prawnej do takiego działania. Wprawdzie z art. 138 § 2 Kodeku postępowania administracyjnego wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części przy czym przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, to nie można przepisu tego interpretować w taki sposób, że każde uchylenie decyzji skutkuje koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w
całości. Ww. przepis przewiduje bowiem dwie sytuacje tj. gdy sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania w całości i drugą gdy wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. W niniejszej sprawie miała miejsce druga z przesłanek określonych w art. 138 § 2 kpa, przy czym pojęcie "znacznej części postępowania" nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Z tego też powodu nie można ocenić w kategorii naruszenia prawa przyjętego przez organ odwoławczy stanowiska, że okoliczność braku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane do sąsiadującej nieruchomości - oznaczonej jako działka nr 1/14 - wobec działki, na której inwestycja ma być zrealizowana stanowi o konieczności uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Nie można bowiem postawić znaku równości pomiędzy wskazanymi wyżej dwoma sytuacjami i żądać aby w obu przypadkach organ I instancji przeprowadzał postępowanie w całości od początku. Zwrócić należy także uwagę, że Wojewoda zakreślił ramy postępowania uzupełniającego do wykazania prawa do działki 1/14 lub zmiany wadliwego przebiegu drogi dojazdowej.
Odnośnie wątpliwości skarżącej dotyczących zachowania aktualności raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w sytuacji, gdy po jego sporządzeniu zweryfikowano przebieg drogi dojazdowej do zakładu wyjaśnić należy, że sporządzony raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie dotyczył projektu drogi dojazdowej lecz lokalizacji zakładu produkcji mebli i jego oddziaływania na środowisko. Poza tym aktualność rozwiązań tam wskazanych i przyjętych w projekcie budowlanym potwierdzają także przedstawione przez inwestora w toku postępowania sądowoadministracyjnego decyzje właściwego organu nadzoru budowlanego o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku produkcyjno—magazynowego oraz części administracyjno-socjalnej na działce nr 1/15 w obr. "[...]" przy ul. "[...]" w S. po uzyskaniu stanowisk odpowiednich organów w trybie art. 56 ustawy Prawo budowlane.
W tym stanie rzeczy skarga jako nie zawierająca uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270, ze zm), gdyż Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.