II SA/Ol 159/07

Sprawa dotyczyła skargi J.W. na decyzję Wojewody umarzającą postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za szkody spowodowane zalewaniem nieruchomości wodami opadowymi i gruntowymi ze stawu należącego do Gminy. J.W. domagał się odszkodowania w wysokości 70 tys. zł oraz zobowiązania Gminy do wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. Pełnomocnik skarżącego argumentował, że prace wykonane przez Gminę na działce ze stawem spowodowały podniesienie poziomu wody i jej przelewanie się na nieruchomość J.W., niszcząc budynki i fundamenty. Organ administracyjny umorzył postępowanie, powołując się na art. 105 § 1 KPA w zw. z art. 185 Prawa wodnego, stwierdzając, że szkody spowodowane zmianą stanu wody na gruncie nie są objęte przepisami Prawa wodnego dotyczącymi odszkodowań administracyjnych, a jedynie powództwem cywilnym. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi do WSA. J.W. zaskarżył decyzję, argumentując, że art. 185 Prawa wodnego odnosi się do naprawienia wszelkich szkód, a organ powinien był ocenić zasadność wniosku merytorycznie. WSA w Olsztynie postanowił odrzucić skargę, uznając, że nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności skargi, jakim jest wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Sąd stwierdził, że decyzja Wojewody nie była ostateczna, ponieważ organ umorzył postępowanie na podstawie art. 105 KPA, a nie na podstawie przepisów Prawa wodnego wyłączających zaskarżenie, co wymagało zachowania trybu odwoławczego do organu wyższego stopnia (Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej). Zarówno organ administracyjny w odpowiedzi na skargę, jak i pełnomocnik skarżącego na rozprawie, zgodzili się, że skarga została wniesiona na skutek błędnego pouczenia i powinna być potraktowana jako odwołanie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający