II SA/Ol 153/23

II SA/Ol 153/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Marzenna Glabas
Piotr Chybicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 735
art. 33 ust. 4 pkt 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że K. D. (dalej skarżący, bezrobotny) 8 lutego 2019 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kętrzynie. Decyzją z dnia 18 lutego 2019 r., Starosta Kętrzyński, uznał K. D. za osobę bezrobotną oraz przyznał prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący 16 maja 2022 r. otrzymał skierowanie na rozmowę kwalifikacyjną z możliwością podjęcia zatrudnienia w Urzędzie Miejskim w na stanowisku pomoc administracyjna. Praca miała być wykonywana w godz. 7.00-15.00 a w poniedziałki od 8:00 do 16:00 na podstawie umowy o pracę.
Bezrobotny 23 maja 2022 r. stawił się w PUP w Kętrzynie w celu zwrotu skierowania, natomiast skierowanie nie zostało wypełnione przez pracodawcę. Z notatki pracownika PUP w Kętrzynie z dnia 23 maja 2022 r. wynikało, że skarżący został poinformowany o obowiązku uzupełnienia skierowania przez pracodawcę oraz zaproponowano wydłużenie terminu na dostarczenie skierowania do PUP do dnia 27 maja 2022 r. Jednakże skarżący nie wyraził chęci zgłoszenia się ze skierowaniem do pracodawcy.
Starosta Kętrzyński pismem z dnia 3 czerwca 2022 r., zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 17 maja 2022 r. W toku postępowania K. D. złożył w PUP w Kętrzynie pisemne wyjaśnienia, w których podkreślił, że wszelkie ciążące na nim obowiązki zostały przez niego należycie spełnione. Skarżący zarzucił pośrednikowi pracy brak rzetelności w pośrednictwie oraz odpowiedniej komunikacji. Dodał, że wydanie skierowania do innego miasta na stanowisko nie związane z posiadanymi zawodami czy też doświadczeniem zdaje się przeczyć idei pomocy bezrobotnemu, jaką powinno być pośrednictwo pracy. Biorąc fakt dostępności w tym samym czasie ofert pracy na miejscu w zawodzie budowlanym.
Decyzją z 27 czerwca 2022 r., Starosta Kętrzyński pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 17 maja 2022 r. W uzasadnieniu wskazano, że bezrobotny odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia., tj. na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
W następstwie złożenia przez skarżącego odwołania Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z 11 sierpnia 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z 5 października 2022 r., Starosta Kętrzyński umorzył postępowanie administracyjne wszczęte w dniu 3 czerwca 2022 r. w sprawie podjęcia decyzji dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 17 maja 2022 r. z powodu nie podjęcia po skierowaniu innej formy pomocy określonej w ustawie.
Od powyższej decyzji K. D. wniósł odwołanie.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z 18 listopada 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Starosta Kętrzyński pismem z 6 września 2022 r. zobowiązał skarżącego do osobistego stawiennictwa w urzędzie pracy w dniu 31 października 2022 r. Zainteresowany odebrał wezwanie osobiście 16 września 2022 r. W dniu 29 października 2022 r. wysłano sms przypominający o wizycie w Urzędzie Pracy w dniu 31 października 2022 r. W dniu 31 października 2022 r. skarżący nie zgłosił się na wezwanie do PUP w Kętrzynie. W dniu 8 listopada do PUP w Kętrzynie wpłynęło pismo skarżącego w którym poinformował o przyczynie niestawiennictwa, powołując się na niezależne od niego przypadki losowe m.in. zdrowotne i rodzinne. Pismem z 9 listopada 2022 r., Starosta Kętrzyński zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie decyzji dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 31 października 2022 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie. Zobowiązano stronę do przedłożenia odpowiednich dokumentów wskazujących na niedyspozycję oraz poinformowano o uprawnieniach strony. Skarżący nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia powodów swojej nieobecności.
Starosta Kętrzyński decyzją z dnia 28 listopada 2022 r., orzekł o utracie przez K. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 31października 2022 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżący nie stawił się w dniu 31 października 2022 r., w ciągu 7 dni przedstawił przyczynę nieobecności, która nie została uznana za uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa.
Skarżący 7 grudnia 2022 r. złożył za pośrednictwem PUP w Kętrzynie odwołanie od ww. decyzji. W motywach odwołania wskazał, że nie zgadza się z wydaną decyzją. Wskazał, że obowiązujące przepisy nie nakładają na bezrobotnych obowiązku dostarczenia dodatkowych dokumentów potwierdzających usprawiedliwienie nieobecności. Skarżący twierdzi, że usprawiedliwił swoją nieobecność zgodnie z przepisami. Dodał, że w usprawiedliwieniu z dnia 2 listopada 2022 r. poinformował, że nie stawił się w dniu 31 października 2022 r. z przyczyn od niego niezależnych, przypadków losowych między innymi zdrowotnych, rodzinnych. Uważa, że nikt nie opisywałby szczegółowo wrażliwych, osobistych spraw, pomijając fakt, że przepisy tego nie wymagają.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski decyzją z [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Kętrzyńskiego z 28 listopada 2022 r. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że skarżący w terminie 7 dni od dnia wyznaczenia terminu obowiązkowej wizyty w PUP 31 października 2022 r. powiadomił PUP pisemnie o przyczynie niestawiennictwa (data nadania 7 listopada 2022 r.). Jako powód niestawiennictwa wskazał przyczyny od niego niezależne, przypadki losowe między innymi: zdrowotne i rodzinne. W opinii Wojewody tak przedstawiona przyczyna niestawiennictwa nie może być uznana za "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Choć przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć, to. przyczyna tak musi poddawać się możliwości weryfikacji. Wojewoda podkreślił, że za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. Nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego czyli takie, na które nie miał wpływu a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Wojewoda wskaz, że doktryna i judykatura jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podają m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 nakłada na osobę bezrobotną obowiązek powiadomienia organu w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, co też skarżący uczynił. W wypadku wypełnienia tego obowiązku rzeczą organu jest rozważenie, czy wskazane przez stronę przyczyny są uzasadnione. W niniejszej sprawie Starosta miał wątpliwości co do wskazanego powodu niestawiennictwa. Tym samym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania wezwał skarżącego do wyjaśnienia, przedłożenia dokumentów wskazujących na niedyspozycję oraz inne przypadki losowe. Skarżący nie stawił się i nie podał dokładnej przyczyny niestawiennictwa. Wojewoda zastrzegł, że zarówno organowi l, jaki i II instancji znane są orzeczenia przywołane przez skarżącego, dotyczące braku obowiązku dostarczania dodatkowych dokumentów w celu usprawiedliwienia nieobecności. Równocześnie Wojewoda podkreślił, że postępowanie w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest postępowaniem administracyjnym, i jako takie opiera się przede wszystkim na dowodach. W przypadku wątpliwości organ administracji ma możliwość zwrócenia się do strony o przedstawienie dokumentów lub złożenie wyjaśnień, co nastąpiło w niniejszej sprawie. W opinii organu odwoławczego, opieranie usprawiedliwienia niestawiennictwa jedynie na ogólnikowych wyjaśnieniach osób bezrobotnych oznaczałoby w istocie iluzoryczność terminów wyznaczanych przez PUP. Każdorazowo bowiem niestawiennictwo w wyznaczonym terminie należałoby usprawiedliwić po przekazaniu przez bezrobotnego informacji o pilnych sprawach rodzinnych czy nagłej choroby. Organ administracji musi mieć możliwość weryfikacji przyczyny niestawiennictwa w kontekście jej obiektywnego, nieprzewidzianego charakteru, jeżeli nie poprzez jej udokumentowanie, to chociażby poprzez wezwanie do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Stąd też mimo, iż art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia nie przewiduje dokumentowania przyczyn nieobecności to uznać należy, że w postępowaniu administracyjnym jako postępowaniu dowodowym zasadne jest gromadzenie dowodów i/lub wyjaśnień leżących u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.
Wojewoda podkreślił, że z przedstawionego usprawiedliwienia nie można dokonać analizy czy podana przez stronę przyczyna jest tego rodzaju, że stanowiła rzeczywistą przeszkodę do stawiennictwa w wyznaczonym terminie. Zwłaszcza, że skarżący w dniu 31.10.2022 r. nadał w placówce pocztowej (która tak jak i PUP w Kętrzynie znajduje się na ulicy P.) odwołanie od decyzji Starosty Kętrzyńskiego z dnia 05.10.2022 r.,.
Skarżący wywiódł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie. W petitum skargi wskazał, że zaskarżam decyzję w całości i zarzuca organowi zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego, a także wnosi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
W motywach skargi, wskazano, że treść zaskarżonej decyzji zawiera nieprawdziwe twierdzenia. Skarżący podkreślił, że żaden z organów nie rozważał tego czy przyczyny jego nieobecności są uzasadnione. Organ domagał się jedynie zaświadczenia lekarskiego na ich potwierdzenie. Skarżący wskazał, że powodem jego nieobecności były przyczyny od niego niezależne przypadki losowe, rodzinne. Skarżący wywiódł następnie, że organ nie określił jasno potrzeby przedstawienia dowolnego dowodu na usprawiedliwienie nieobecności. Skarżący wskazał również wprost: "nie mogłem brać na poważnie postępowania administracyjnego prowadzonego przez PUP w Kętrzynie i tym samym czynnego udziału w nim między innymi dlatego że, nieco wcześniej dany urząd wszczął i prowadził postępowanie z przyczyny która nie istniała i w związku z nieistniejącą, wymyśloną przyczyną bezpodstawnie pozbawił mnie statusu osoby bezrobotnej mimo mojego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym." Finalnie skarżący wskazał, że przyczyny jego nieobecności poddają się weryfikacji. Gdyby zatem organ I instancji rzeczywiście dążył do ich wyjaśnienia byłby w stanie je ustalić.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2023 r. poz. 259,.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 31 października 2022 r.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 735 z późn. zm.). Zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie natomiast do art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawianie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Powołany przepis przewiduje zatem w stosunku do bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, sankcję pozbawienia statusu bezrobotnego w zależności od ilości niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa.
W świetle powyższych regulacji bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: (1) bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz (2) wskazana przyczyna będzie uzasadniona.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy, że nie doszło do ziszczenia się drugiej z ww. przesłanek. Jakkolwiek bowiem skarżący w terminie 7 dni od dnia wyznaczenia terminu kolejnej obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy (31 października 2022 r.) powiadomił PUP o przyczynie niestawiennictwa, to jednak podana przyczyna niestawiennictwa nie może być uznana za "uzasadnioną" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia.
Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por. wyroki NSA: z 17 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1319/09; z 9 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 422/09; wyrok WSA w Gliwicach z 6 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Gl 501/11; publ. CBOSA). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, czyli takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podaje się m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. wyroki NSA z 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10 i z 1 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1821/06; wyrok WSA z 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 469/10; wyrok WSA z 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 148/10; wyrok WSA z 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 214/10, publ. CBOSA).
Uwzględniając powyższe stanowisko judykatury, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że podane przez skarżącego okoliczności nie mogą być zakwalifikowane do katalogu "uzasadnionych przyczyn" w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia.
Wynikający z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia obowiązek powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieprzybycia do urzędu pracy nie został co prawda określony jako udowodnienie lub nawet uprawdopodobnienie okoliczności, które nie pozwoliły bezrobotnemu na stawienie się w organie. Nie oznacza to jednak, że każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy ma być uznany przez organ za wystarczające usprawiedliwienie niedopełnienia obowiązku. Ustawodawca wymaga bowiem, by podana przez bezrobotnego przyczyna niestawienia się w urzędzie pracy była przyczyną uzasadnioną, a zatem również skonkretyzowaną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że postępowanie w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego, toczące się na podstawie ustawy o promocji zatrudnienia jest postępowaniem administracyjnym poddanym regulacji zawartej w kodeksie postępowania administracyjnego. W toku postępowania administracyjnego obowiązkiem organu jest podejmowanie z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i dokonania oceny okoliczności sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego.
Sąd podziela pogląd prezentowany w judykaturze, co do tego, że przedstawione podstawowe reguły dowodowego postępowania administracyjnego podlegają pewnym modyfikacjom w przypadku badania przyczyn niestawiennictwa bezrobotnego w urzędzie pracy. Ciężar wykazania tych okoliczności leży po stronie osoby bezrobotnej, a organ nie jest zobowiązany do samodzielnego ich ustalania. Bezrobotny zobowiązany jest zatem przekazać organowi informację nie tylko o przyczynie niestawiennictwa lecz także informację, która pozwoli uznać wskazaną przyczynę za obiektywnie uzasadnioną.
W oświadczeniu nadanym w placówce pocztowej 7 listopada 2022 r. skarżący wskazał jedynie, że powodem jego nieobecności były okoliczności zdrowotne i rodzinne. Skarżący w żaden sposób argumentacji tej nie rozwinął, nie wskazał na konkretne przyczyny jego nieobecności. Na żadnym etapie postępowania skarżący nie uzupełnił swoich wyjaśnień w tym zakresie. Organ I instancji w zawiadomieniu z 9 listopada 2022 r. o wszczęciu postępowania dotyczącego pozbawienia statusu bezrobotnego wskazał skarżącemu na możliwość przedłożenia odpowiednich dokumentów potwierdzających zaistnienie nagłych i nieprzewidzianych zdarzeń jakie były przyczyną jego niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy. Skarżący żadnych wyjaśnień w tym zakresie nie złożył. Co więcej w treści samej skargi, skarżący wprost stwierdził, że z powodu uprzedzeń do organu I instancji, nie traktował prowadzonego postępowania "na poważnie". Zdaniem skarżącego wystarczającym dowodem jest jego ogólne oświadczenie. W treści odwołania skarżący wskazał, że "krótkie jednozdaniowe usprawiedliwienie nie powinno być problemem". W treści odwołania wprost wskazał również, że nie chciał on opisywać "wrażliwych, osobistych spraw", nie ma bowiem zaufania do urzędników Powiatowego Urzędu Pracy. W ocenie Sądu, organ działając zgodnie z art. 80 k.p.a., prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał obiektywnej przyczyny uniemożliwiającej zgłoszenie się w wyznaczonym terminie stawiennictwa. Słusznie też wskazał organ II instancji, że ogólnikowe wyjaśnienia skarżącego są niemożliwe do zweryfikowania i nie mogą być uznane za okoliczność która odpowiada przesłance "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa". Podkreślić należy, ze w pierwszej kolejności przyczyna niestawiennictwa musi być skonkretyzowana, by organ mógł ocenić czy ma ona charakter uzasadnionej. Obowiązkiem bezrobotnego jest przy tym właściwą konkretyzacji powodów jego niestawiennictwa. Organ nie ma możliwości ani też obowiązku samodzielnie ustalać rzeczywistych przyczyn niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Zaznaczenia wymaga, ze w przedmiotowej sprawie mimo wezwań organu skarżący nie podjął żadnych starań zmierzających do doprecyzowania jego oświadczenia o przyczynach niestawiennictwa w urzędzie pracy. Bez znaczenia są w tym kontekście osobiste uprzedzenia skarżącego do pracowników organu I instancji. Jeśli zaś skarżący miał uzasadnione obiekcje dotyczące bezstronności konkretnych pracowników organu I instancji winien był złożyć wniosek o ich wyłączenie od udziału w postepowaniu.
Podsumowując wskazać należy, ze organ w piśmie z 9 listopada 2022 r. skierowanym do skarżącego wskazał, że skarżący nie przedstawił dowodu potwierdzającego wskazane przyczynę nieobecności. Zatem skarżący miał możliwość przedłożenia dowodów na okoliczność złego stanu zdrowia lub okoliczności rodzinnych. Skarżący nie podjął jednak żadnych działań w tym zakresie. W świetle powyższego brak jest podstaw do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Analiza akt postępowania administracyjnego i wydanych w tym postępowaniu rozstrzygnięć nie wskazuje aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, czy też przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie poddał go wnikliwej analizie i ocenie w świetle przesłanek określonych w art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ należycie uzasadnił - stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Organ rozważył przedstawione przez skarżącego okoliczności, jednak nie uznał, że stanowią one "uzasadnione przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Stanowisko organu, jak już wyżej wskazano, jest trafne.
Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.