III SA/Kr 548/21

III SA/Kr 548/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-08-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bogusław Wolas /sprawozdawca/
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 888/22 - Wyrok NSA z 2023-05-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
Art. 33
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Maria Zawadzka Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Bogusław Wolas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2021 r., nr: [...], w przedmiocie uznania zarzutu egzekucyjnego za nieuzasadniony oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2021 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone w toku postępowania egzekucyjnego.
Na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 28 września 2020 r organ egzekucyjny podjął czynności zmierzające do wyegzekwowania kosztów związanych z odstąpieniem od usunięcia pojazdu marki SKODA nr rej. [...]. Pojazd ten był w dniu 16 września 2018 r zaparkowany na miejscu przeznaczonym dla osoby niepełnosprawnej przy Placu na [...] w K. Straż Miejska odstąpiła od jego usunięcia z powodu przybycia na miejsce kierującego tym pojazdem, tzn jego użytkowanika Pana O. S., którego tożsamość ustalono na podstawie dokumentu driving licenve. Właścicielem powyższego pojazdu jest natomiast skarżący Pan D. W.
Decyzją z dnia [...] 2019 r Prezydent Miasta ustalił wysokość kosztów związanych z odstąpieniem od usunięcia tego pojazdu na kwotę 227 zł 22 gr i zobowiązał do ich zapłaty d. W. Ponieważ skarżący nie uregulował tej należności wystawiony ostał wskazany na wstępie tytuł egzekucyjny, a następnie dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego.
W zgłoszonych zarzutach D. W. podniósł zarzuty nieistnienia obowiązku, oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Nie ustalono bowiem kto faktycznie korzystał z powyższego pojazdu, tzn kto nim faktycznie władał
Postanowieniem z dnia [...] 2020 r Prezydent Miasta oddalił powyższe zarzuty. Po rozpoznaniu zażalenia strony SKO postanowieniem z dnia 19 lutego 2021 r utrzymało w mocy powyższe postanowienie
W skardze zarzucono naruszenie art. 130a ust. 10h i 10i Prawa o ruchu drogowym poprzez obciążenie wyłącznie właściciela pojazdu – D. W.
obowiązkiem zapłaty kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h tej ustawy, pomimo faktu, iż odpowiedzialność korzystającego z pojazdu i właściciela jest solidarna. W związku z tym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; oraz zasądzenie od organu administracji publicznej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, ze zgodnie z treścią skarżonego postanowienia doszło do ustalenia osoby władającej pojazdem, jednakże to wyłącznie na właściciela pojazdu został nałożony obowiązek pokrycia kosztów. Tymczasem zgodnie z powołanymi wyżej przepisami odpowiedzialność władającego pojazdem i właściciela jest solidarna, a osoby te są strona postępowania jako solidarnie zobowiązane do ponoszenia kosztów usunięcia pojazdu. Powołano się przy tym na orzeczenia Sądów administracyjnych
W odpowiedzi na skargę wniesiono ojej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona
Art. 130 a ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym wymienia przypadki w których pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela. W pkt 4 ustawodawca wymienił pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby niepełnosprawne. Przy czym zgodnie z ust 2a tego przepisu od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przy czym przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Ustęp ten stanowi natomiast, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia tych kosztów.
W omawianej sprawie zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowody wskazuje na to, że w dniu 16 września 2018 r pojazd marki SKODA nr rej [...] będący własnością skarżącego został zaparkowany przy [...] w K na miejscu dla osoby niepełnosprawnej. Ponieważ w trakcie usuwania pojazdu przybył na miejsce kierujący tym pojazdem O. S. odstąpiono od usunięcia pojazdu. Powstałe jednak z tego tytułu koszty ustalono na kwotę 227 zł 55 gr . Ponieważ kwota ta nie została uregulowana pomimo upomnienia, zasadne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego.
Zarzuty skarżącego opierają cię na nieprawidłowy skierowaniu egzekucji wyłącznie w stosunku do skarżącego.
Zgodnie z art. 33 § 2 ust 1 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: nieistnienie obowiązku, oraz błąd co do zobowiązanego.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty te są nieuzasadnione. Art. 130 a ust 2a ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi, że do pokrycia kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu obowiązany jest właściciel. Bezsporne jest przy tym, że osobą ta jest skarżący.
Co prawa w chwili usuwania pojazdu znajdował się on we władaniu O. S., co w świetle, mającego w sprawie zastosowanie, art. 130a ust 10 i ustawy Prawo o ruchu drogowym rodziło jego odpowiedzialność do pokrycia tych kosztów. Jednakże jak wynika z powyższego przepisu odpowiedzialność ta ma charakter solidarny.
Znaczenie tego pojęcia nie zostało uregulowane na gruncie ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tej sytuacji należy odwołać się do definicji zobowiązania solidarnego dłużników zawartej wart. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 j.t. - dalej jako k.c.) stosownie do którego kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). (§ 1) i że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. (§ 2). Zatem z definicji zobowiązania dłużników wynika, że jest ona z założenia statuowana w interesie wierzyciela, gdyż zwiększa grono współdłużników (z zastrzeżeniem odmienności zobowiązania - art. 368 k.c.), z drugiej zaś strony z definicji zwiększa odpowiedzialność każdego z dłużników solidarnych, skoro wierzyciel może żądać całości świadczenia-od każdego z dłużników z osobna i że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani, abstrahując od treści istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego, czyli prawa regresu unormowanego w art. 376 k.c. Ta właśnie cecha, tj. zwiększenie zakresu odpowiedzialności każdego z współdłużników sprawia, że solidarności dłużników (tzw. biernej) nie można domniemywać, co wprost potwierdza art. 369 k.c. stanowiący, że zobowiązanie jest solidarne, jeżeli to wynika z ustawy lub z czynności prawnej. Przenosząc powyższe na grunt prawa administracyjnego materialnego oczywistym pozostaje, że samoistnym źródłem odpowiedzialności nie może być tylko i wyłącznie decyzja (orzeczenie) administracyjna, skoro jej istotą jest wiążące, autorytarne określenie sytuacji prawnej strony przez organ administracji publicznej działający w oparciu o obowiązujący system prawny. Zatem źródłem owej solidarności stron postępowania powinna być ustawa, z wykluczeniem aktu podstawowego z uwagi na materię regulacji, właśnie z uwagi na jednostronne ukształtowanie treści stosunku administracyjnego przez organ administracji publicznej w relacji do którego strona postępowania nie zajmuje samodzielnej i równorzędnej pozycji procesowej. Ewidentnym przykładem powyższego rozumowania jest art. 130a ust. 10! ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić, że skoro właściciel i osoba władająca pojazdem są solidarnie zobowiązani do pokrycia kosztów odstąpienia od usunięcia pojazdu, to uprawnieniem wierzyciela jest skierowanie egzekucji albo do majątku właściciela, albo osoby władającej lub łącznie do majątków obu tych osób. Bezpodstawny jest zatem zarzut, że egzekucja powinna być skierowana do osoby władającej. Bez podstawny jest także zarzut, że jest ona strona postępowania skierowanego do właściciela pojazdu. Kłóci się to bowiem z omówioną wyżej zasadą solidarności.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.