II SA/Ol 145/25

II SA/Ol 145/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Klimek
Marzenna Glabas
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 30 ust. 5c
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant referent Natalia Stemplewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie posadowienia garażu blaszaka oddala skargę.
Uzasadnienie
Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że w dniu 30.08.2024 r. wpłynęło do Starostwa Powiatowego w G. zgłoszenie złożone przez W. K. (dalej jako: "strona", "skarżący", "inwestor") dotyczące posadowienia garażu blaszaka, kolor złoty dąb, o rozmiarach 3m x 5m, pow. 15m² na kostce brukowej położonej na gruncie, garaż wolnostojący nietrwale związany z gruntem, jednostanowiskowy. Określono odległość ściany bocznej od gruntu sąsiada – ze względu na niewielki rozmiar działki – na 1 metr. Dach ma być dwuspadowy, kąt nachylenia poniżej 45 stopni, z materiału podobnego do ceramicznej dachówki, odcień brązowy, wys. do kalenicy dachu 250cm, wskaźnik wielkości zabudowy – 0,2, wskaźnik pow. biologicznie czynnej – 80%. Inwestycja planowana jest w miejscowości G., na działce nr (...), obręb (...) miasto G., gmina miejska G.
Starosta G. (dalej jako: "starosta", "organ I instancji") decyzją z 10 października 2024 r. wniósł sprzeciw co do zgłoszenia przez inwestora posadowienia wskazanego we wniosku garażu blaszaka. Organ I instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że w dniu 11.09.2024 r. wydał postanowienie o obowiązku uzupełnienia dokumentacji dotyczącej zgłoszenia inwestora, w terminie do 23.10.2024 r., o określone parametry oraz wymagane dokumenty. Natomiast inwestor pismem uzupełniającym z 3.10.2024 nie uzupełnił braków wskazanych w postanowieniu:
- poprzez wskazanie wartości intensywności zabudowy,
- poprzez załączenie pisemnej zgody współwłaścicieli działki. Przedłożona przez inwestora ugoda nie stanowi dokumentu potwierdzającego zgodę wszystkich współwłaścicieli działki,
- braku wskazanego w postanowieniu dotyczącego doprowadzenia do zgodności projektowanej lokalizacji garażu blaszaka z Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w G. z dnia 22 października 2015r. poz. (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy usługowej i mieszkaniowej, zawartego pomiędzy ulicami: J., S., W. i W. w G., a także Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawą – Prawo budowlane, zachowując odpowiednie odległości od granic działek.
W związku z nieuzupełnieniem wskazanych braków w zgłoszeniu organ wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia inwestora.
Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł skarżący. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów prawa, tj. art. 30 ust. 5c ustawy – Prawo budowlane, poprzez bezzasadne uznanie przez organ, że skarżący nie wykonał obowiązku przedłożenia brakującej dokumentacji do 23 października 2024 r. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia zgodnie ze złożonym zgłoszeniem.
Wojewoda Warmińsko-Mazurski ("organ odwoławczy", "wojewoda") decyzją z 2 stycznia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu. W uzasadnieniu swojej decyzji wojewoda podniósł, że zgłoszenie budowy przedmiotowego garażu blaszanego, złożone przez stronę zawierało braki, w szczególności załączniki graficzne nie spełniają kryterium "odpowiednich szkiców lub rysunków." Szkic usytuowania zgłaszanego garażu naniesiony na kopii mapy zasadniczej nadal nie zawiera wymiarów obiektu i jego odległości od granic działki oraz istniejącej zabudowy. Organ odwoławczy zaniechał jednak usuwania tych braków, albowiem nawet ten nieprecyzyjny dokument pozwala w jego ocenie na stwierdzenie, że wskazane przez zgłaszającego usytuowanie przedmiotowego garażu narusza ustalenia obowiązującego na terenie inwestycyjnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy usługowej i mieszkaniowej, zawartego pomiędzy ulicami J., S., W. i W. w G., przyjętego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w G. z 22 października 2015 r. Zgodnie z ustaleniami tego planu działka inwestycyjna położona jest w jednostce planistycznej oznaczonej symbolem MN.01 i opisanej jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na rysunku planu oznaczona została obowiązująca linia zabudowy, która przebiega również przez działkę o nr ew. (...) i przylega do elewacji frontowej istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. Linia zabudowy określa zatem maksymalne zbliżenie zabudowy do pasa drogowego. Natomiast ze szkicu przedłożonego przez inwestora wynika, że przedmiotowy garaż w całości ma zostać usytuowany w pasie pomiędzy drogą (ulica S.), a obligatoryjną linią zabudowy. Ustalenia ogólne dotyczące całe terenu objętego planem, ani ustalenia szczegółowe dla kwartału oznaczonego symbolem MN.01 nie dopuszczają budowy garażu poza wyznaczoną linią zabudowy. Podobnie wśród regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) organ odwoławczy nie znalazł przepisu pozwalającego na sytuowanie garażu w odległości 1,00 m od granicy działki budowlanej. Jedynie przepis § 12 ust. 4 pkt 3 wymienionego rozporządzenia dopuszcza budowę garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien lub drzwi. Wówczas jednak działka sąsiednia objęta jest obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, co praktycznie wyklucza możliwość realizacji takiego obiektu w procedurze zgłoszenia, w której stroną postępowania jest jedynie zgłaszający.
W ocenie organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie organ I instancji mógł mieć również wątpliwości co do rzeczywistego posiadania przez odwołującego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji gdy działka inwestycyjna jest we współwłasności. Natomiast przedłożona przez stronę kopia protokołu Sądu Rejonowego w G. z 3 czerwca 1994 r., sygn. akt (...) ze sprawy o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości nie wyjaśnia jednoznacznie, czy przewidziane w zgłoszeniu miejsce usytuowania przedmiotowego garażu jest tożsame z miejscem, w którym uczestnicy postępowania wyrazili zgodę na budowę takiego obiektu.
Zgłoszenie skarżącego posiadało zatem braki, a wezwanie organu I instancji do ich usunięcia było zasadne. Uzupełniony materiał nie usunął jednak wszystkich wad zgłoszenia, co uzasadniało wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego. Natomiast załączony do zgłoszenia szkic usytuowania spornego garażu na działce nr (...) w G., uzupełniony o informację zawartą w piśmie odwołującego z 3 października 2024 r. pozwala stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie sprzeciw jest zasadny również z uwagi na okoliczność wymienioną w art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skargę na decyzję wojewody wywiódł skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z art. 7 k.p.a., poprzez bezzasadne uznanie organu I instancji, że skarżący nie uzupełnił wniosku zgłoszenia o brakujące dokumenty do dnia 23.10.2024 r.
- art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawą prawną skażonych decyzji jest naruszenie ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem garaż blaszak nie jest zabudową jednorodzinną mieszkaniową określoną w planie jako obszar MN01, przez co nie zalicza się do nieruchomości mieszkaniowych i nie narusza ustaleń planu.
- art 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że garaż blaszak jest wykluczony z budowy w procedurze zgłoszenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności
z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 1267).
Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia
z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,
a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.
Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy
co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2024 r. poz. 935 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134
§ 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja wojewody z 2 stycznia 2025 r., którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 10 października 2024 r. o wniesieniu sprzeciwu co do zgłoszenia przez inwestora posadowienia wskazanego przez niego we wniosku – garażu blaszaka.
Decyzja Starosty G. o sprzeciwie wydana została w procedurze zgłoszeniowej, uregulowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725). Co do zasady zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jednakże stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 14 lit b ustawy – Prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolnostojących garaży o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekroczyć dwóch na każde 500 m² powierzchni działki. Natomiast według art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji.
Przede wszystkim należy wskazać, że z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zabudowy usługowej i mieszkaniowej, zawartego pomiędzy ulicami J., S., W. i W. w G., przyjętego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w G. z 22 października 2015 r. (Dz. Urz. Województwa (...) z 2015 r. poz. (...)) wynika, że działka inwestycyjna skarżącego położona jest na obszarze oznaczonym symbolem MN.01 –tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Stosownie do ustaleń planu na tym obszarze na rysunku planu zakreślono obowiązującą linię zabudowy, przebiegającą przez działkę o nr ew. (...) i przylegającą do elewacji frontowej istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. Zasadnie podniósł organ odwoławczy, że poprzez wyznaczenie linii zabudowy następuje określenie minimalnego obszaru niepodlegającego zabudowie, z uwagi na jego przyleganie do drogi. Linia zabudowy określa zatem maksymalne możliwe zbliżenie zabudowy do pasa drogowego. Analiza szkicu załączonego przez inwestora (szkic usytuowania zgłaszanego garażu naniesiony na kopii mapy zasadniczej) wyraźnie wskazuje, że sporny garaż ma być cały usytuowany w pasie pomiędzy drogą (ulica S.), a obligatoryjną linią zabudowy. Tymczasem ustalenia planu miejscowego (w tym ustalenia szczegółowe dla obszaru oznaczonego symbolem MN.01) nie dopuszczają budowy garażu poza wyznaczoną linią zabudowy. Dodać w tym miejscu należy, że zupełnie nietrafiony jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez przyjęcie, że podstawą prawną skażonych decyzji jest naruszenie ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, bowiem garaż blaszak nie jest zabudową jednorodzinną mieszkaniową określoną w planie jako obszar MN.01, przez co nie zalicza się do nieruchomości mieszkaniowych i nie narusza ustaleń planu. Niewątpliwie garaż ma być posadowiony na obszarze oznaczonym w planie miejscowym jako MN.01 a więc bezsprzecznie ustalenia dotyczące tego obszaru odnoszą się również do projektowanego na tym terenie garażu.
W pasie zaś pomiędzy wyznaczoną linią zabudowy, a drogą nie jest dopuszczalna zabudowa i dotyczy to też budowy garaży. W planie brak jest w tym zakresie wyłączeń.
Ponadto skarżący nie spełnił warunku posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączył jedynie kopię protokołu Sądu Rejonowego w G. z 3 czerwca 1994 r., sygn. akt (...) ze sprawy o ustalenie sposobu korzystania z nieruchomości (akta adm. organu I instancji). Jest to de facto umowa cywilnoprawna regulująca sposób korzystania z nieruchomości inwestycyjnej przez współwłaścicieli. Na podstawie tej ugody nie można jednak wywieść, że skarżący dysponuje przedmiotową nieruchomością – będącą przecież współwłasnością trzech rodzin – na cele budowlane. Niewątpliwie inwestor powinien przedstawić zgodę wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na której ma być posadowiony planowany garaż, na budowę tego garażu.
Dodatkowo rację ma organ odwoławczy, że przepis § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 dopuszcza budowę garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien lub drzwi. W takiej jednak sytuacji działka sąsiednia będzie objęta obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane. To natomiast wyklucza możliwość zastosowania uproszczonej procedury zgłoszenia budowy garażu. Uwzględnienie tzw. prawa sąsiedzkiego wymaga realizacji budowy na podstawie pozwolenia na budowę. Nie może być zatem mowy o wskazywanym w skardze naruszeniu § 12 ust. 4 pkt 3 wspomnianego w rozporządzenia.
Słusznie zaś podniósł organ odwoławczy, że z uwagi na wskazane uchybienia rzeczą pozbawioną sensu byłoby wzywanie skarżącego do uzupełnienia zgłoszenia, zwłaszcza ze względu na to, że załączniki graficzne nie spełniają kryterium "odpowiednich szkiców lub rysunków". Wobec stwierdzonych w sposób jednoznaczny istotnych braków, takie wezwanie byłoby bezcelowe.
Wobec tego bez znaczenia dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy jest zarzut dotyczący naruszenia art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane w związku z art. 7 k.p.a., poprzez bezzasadne – w ocenie strony – stwierdzenie organu I instancji, że skarżący nie uzupełnił wniosku zgłoszenia o brakujące dokumenty do dnia 23.10.2024 r.
Reasumując, w świetle zaprezentowanych rozważań należy uznać, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie oraz w odniesieniu się do zarzutów stron. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Sąd nie dopatrzył się zatem istotnego naruszenia prawa przy wydaniu zaskrzonego rozstrzygnięcia.
Mając powyższe na uwadze, sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł o oddaleniu skargi.