II SA/Ol 130/23

II SA/Ol 130/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Piotr Chybicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1995
art. 26 ust. 3 pkt 6, ust. 5
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2023 r. sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w związku z posiadanym wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 listopada 2022 r., Komendant Powiatowy Policji
(dalej jako: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity
Dz. U. z 2021 r. poz. 1995 ze zm.) oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, dalej jako: "k.p.a."), zaopiniował negatywnie Z. S. (dalej jako: "skarżący") w związku z posiadanym wpisem na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że w miejscu zamieszkania skarżący posiada pozytywną opinię, przestrzega zasad współżycia społecznego i porządku prawnego. Nie stwierdzono, aby posiadał skłonności do nadużywania alkoholu oraz zażywania narkotyków lub innych środków odurzających. Wskazano, że w eRSOW skarżący figuruje jako sprawca wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. Ustalono, że w dniu 2 czerwca 2022 r. skarżący dokonał kradzieży artykułów spożywczych (mięso, gruszki, pomidory i cukierki) o łącznej wartości 35,06 zł
w sklepie Stokrotka w B. Skarżący przyznał się do popełnienia wykroczenia i został ukarany mandatem karnym w kwocie 100 zł. Organ I instancji uznał, że dysponując wiedzą o popełnieniu czynu z niskich pobudek, nie może wydać pozytywnej opinii, gdyż nie jest w stanie dać rękojmi wypełniania odpowiedzialnie przez skarżącego zadań związanych z ochroną życia, zdrowia oraz powierzonego opiece mienia. Organ I instancji zauważył, że skarżący nie był w stanie podać powodu popełnienia opisanego wykroczenia, powiedział, że "nie wie co go podkusiło".
W ustawowym terminie skarżący wniósł zażalenie, w którym prosił
o zweryfikowanie opinii. Zapewnił, że opisana sytuacja wydarzyła się jedyny raz
w jego życiu. Podał, że tego dnia zażywał silne tabletki przeciwbólowe. Uderzył się
w kolano o regał sklepowy i z powodu bólu chciał jak najszybciej opuścić sklep. Wyłożył zakupy na ladę, nie zauważył, że została jeszcze część zakupów w torebce. Zatrzymał go ochroniarz, który wezwał Policję. Przyjął mandat i zapłacił za towar. Skarżący oświadczył, że sytuacja ta jest dla niego szokująca, ponieważ nigdy nie przywłaszczył sobie cudzej rzeczy. Silny ból kolana spowodował zaburzenia logicznego myślenia i działania. Podkreślił, że jako pracownik ochrony pracuje od wielu lat i nigdy nie było zarzutów do jego pracy ani osoby. Załączył kserokopie: informacji o hospitalizacji w dniach 9-11 maja 2022 r. z powodu operacji stawu kolanowego prawego, pozytywnej opinii pracodawcy, listu gratulacyjnego dowódcy brygady obrony terytorialnej za wzorowe wykonywanie obowiązków, książeczki wojskowej, podziękowań burmistrza za pomoc przy dystrybucji maseczek ochronnych, oświadczenie żony skarżącego na temat stosunków rodzinnych, incydentalności wykroczenia popełnionego w czasie zaburzenia świadomości
i skutków postępowania dla zatrudnienia skarżącego.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem z 28 grudnia 2022 r.,
nr PA-7600/22/PA-L-1947/KB, Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako: "organ II instancji") utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji przytoczył i wyjaśnił treść przepisów mających
w sprawie zastosowanie. Podniósł, że fakt ukarania pracownika ochrony
za popełnione wykroczenie umyślne przeciwko mieniu przekłada się na ocenę tego pracownika, bowiem świadczy o sposobie zachowania się danej osoby w danym środowisku. Posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim,
czy w miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu. Pozytywna opinia środowiskowa w zestawieniu z ukaraniem za wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. nie pozwala na uznanie, że osoba opiniowana posiada nienaganną opinię. Kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej winna cechować nienaganna postawa, która daje rękojmię należytego wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Osoba taka winna wykazywać wykraczający ponad przeciętną szacunek dla porządku prawnego. Postawa opiniowanego nie mieści się w tych ramach. Za utrzymaniem w mocy postanowienia o wydaniu opinii negatywnej przemawia wzgląd na ważny interes publiczny, którym jest zapewnienie chronionym osobom poczucia bezpieczeństwa wynikającego z zaufania do pracowników ochrony. Zaznaczono, że skoro podstawowym zadaniem pracownika ochrony jest obowiązek ochrony osób i powierzonego mu mienia przed działaniem osób naruszających prawo - to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takich czynów się dopuszcza. Nie może wykonywać zawodu pracownika ochrony ten, kto dopuszcza się umyślnego czynu zabronionego przeciwko mieniu w postaci kradzieży. Popełnienie takiego czynu dyskwalifikuje skarżącego jako osobę, którą można obdarzyć niezbędnym zaufaniem.
W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł
o uchylenie obu wymienionych postanowień. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
- art. 26 ust. 3 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez stwierdzenie braku nienagannej opinii skarżącego tylko i wyłącznie w oparciu
o zajście z 2 czerwca 2022 r., zakwalifikowane błędnie jako wykroczenie z art. 119 Kodeksu wykroczeń, z jednoczesnym pominięciem okoliczności towarzyszących temu zdarzeniu, przyczyn, z powodu których skarżący zdecydował się przyjąć mandat, a także z pominięciem pozytywnej opinii w środowisku sąsiedzkim
i rodzinnym oraz pracy, działań podejmowanych przez skarżącego w stopniu kaprala Wojsk Obrony Terytorialnej, które to pominięte okoliczności wskazują, że wymieniony przestrzega zasad współżycia społecznego, cechuje się nienaganną opinią,
co w konsekwencji ukazuje niesłuszność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego;
- art. 10 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, która to okoliczność została niezasadnie nieuwzględniona przez organ II instancji, uznającego, iż okoliczność ta nie miała wpływu na wynik postępowania, podczas gdy uniemożliwiło to stronie zgłaszanie wniosków dowodowych, zapoznanie z materiałem dowodowym już zgromadzonym,
a ponadto skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonego postanowienia;
- art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 106 § 4 w zw. z art. 126 i art. 144 k.p.a. polegające na:
- prowadzeniu postępowania przez organ I instancji w sposób nierespektujący przepisów k.p.a., zaniechaniu prowadzenia postępowania dowodowego, polegającego na pozyskaniu od skarżącego "wyjaśnień" po ogłoszeniu mu postanowienia, co godzi w zasadę prawdy obiektywnej, informowania, zaufania do organów administracji publicznej oraz skutkowało także naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., uniemożliwiając stronie czynny udział w sprawie,
- przeprowadzeniu przez organ II instancji postępowania administracyjnego sprzecznie z regułami zawartymi w k.p.a., z naruszeniem słusznego interesu strony, z pominięciem okoliczności towarzyszących zajściu z dnia 2 czerwca 2022 r.,
w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, jak i z pominięciem dowodów złożonych przez skarżącego wraz z zażaleniem z dnia 29 listopada 2022 r. oraz stanowiska skarżącego tamże zawartego, zaniechaniu przeprowadzenia dowodów
z urzędu, w tym z przesłuchania strony celem sanowania błędów organu I instancji,
a ponadto polegające na pominięciu faktu przyjmowania przez skarżącego leków
i ich wpływu na podejmowane przez niego decyzje, co wskazuje na brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dowolną i wybiórczą ocenę zgromadzonego już w sprawie materiału dowodowego, a tym samym na przedwczesność i nieobiektywność zapadłych rozstrzygnięć, skutkujących błędnym ustaleniem, iż skarżącego nie cechuje nienaganna opinia;
- art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów k.p.a. - niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz brak ustosunkowania się do podniesionych
w zażaleniu skarżącego zarzutów i dowodów, co skutkowało prowadzeniem postępowania sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania i przekonywania;
- art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji dostrzeżenia wadliwości w procedowaniu przez organ I instancji i nieuchylenie postanowienia organu I instancji, co doprowadziło do wydania niesłusznego postanowienia przez organ II instancji.
Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych do skargi dokumentów, tych samych które załączył uprzednio do zażalenia. Dodatkowo przedłożył kserokopie: legitymacji sędziego w Polskim Związku Piłki Nożnej i opinii służbowych - na okoliczność dawania przez skarżącego należytej rękojmi w zakresie ochrony mienia, a tym samym, że zachodzą przesłanki do przyznania skarżącemu nienagannej opinii.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu II instancji wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że organy Policji w sposób pełny, jednoznaczny i prawidłowy dokonały oceny stanu faktycznego. Zauważył dodatkowo, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania "nienagannej opinii", nie zaś "opinii pozytywnej". Dlatego kryteria oceny muszą być odpowiednio rygorystyczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako: "p.p.s.a."). Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy postępowania w stopniu wymagającym jego uchylenie.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.
Kwestionowane postanowienie, którym właściwy miejscowo komendant powiatowy Policji negatywnie zaopiniował skarżącego jako kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, wydane zostało zgodnie z przepisami cytowanej ustawy o ochronie osób i mienia oraz przepisami procedury administracyjnej,
a organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonująco uzasadniły, wobec czego skarga nie mogła podlegać uwzględnieniu. W szczególności, wbrew twierdzeniom skarżącego, w zaskarżonym postanowieniu wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia, przez przytoczenie przepisów art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia, oraz podanie celu i zakresu ich stosowania.
Przypomnieć należy, że organ I instancji zobowiązany był do wydania opinii
o skarżącym na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób
i mienia. Zgodnie z tym unormowaniem - na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji. Stosownie do art. 26 ust. 5 tej ustawy opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie.
Zgodnie z tymi unormowaniami kwalifikowany pracownik ochrony fizycznej musi posiadać nienaganną opinię, która jest weryfikowana co najmniej co 3 lata przez komendanta powiatowego Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania uprawnionego. Ustawodawca nie wskazał jakimi kryteriami mają się kierować organy Policji przy wydawaniu opinii w omawianym zakresie. Niewątpliwie ma tu znaczenie cel wydawanej opinii i charakter powierzonych zadań. Zgodnie
z cytowaną ustawą o ochronie osób i mienia, ochrona osób oznacza działanie mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa życia, zdrowia i nietykalności osobistej (art. 2 pkt 4 ustawy). Zaś w myśl art. 2 pkt 5 ustawy ochrona mienia oznacza działania zapobiegające przestępstwom i wykroczeniom przeciwko mieniu, a także przeciwdziałające powstawaniu szkody wynikającej z tych zdarzeń oraz niedopuszczające do wstępu osób nieuprawnionych na teren chroniony. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r. (sygn. akt S 15/02, OTK ZU-A 2003, nr 9, poz. 103) podkreślił, że z uwagi na specyfikę wykonywanej pracy przez pracownika ochrony, konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien się odznaczać szczególną przejrzystością. Osoby go wykonujące powinny być transparentne i uczciwe.
Podkreślić należy, że ustawodawca wymaga, aby kwalifikowany pracownik ochrony posiadał nienaganną opinię przy wpisie na listę oraz przez cały czas legitymowania się takim statusem. Powszechnie przyjmuje się, że na nienaganną opinię zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny (por. wyrok NSA z 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Uzyskanie wiedzy na ten temat, a tym samym wydanie przedmiotowej opinii, wymaga zebrania informacji dotyczących sposobu zachowania się opiniowanego w różnych środowiskach, w tym
w stosunkach sąsiedzkich, rodzinnych, czy zawodowych. Na sposób postrzegania osoby, która winna odznaczać się cechą "nienaganności" mogą też bezspornie mieć wpływ ustalenia poczynione w oparciu o dostępne Policji bazy danych, pozwalające na stwierdzenie czy osoba opiniowana była notowana, czy dopuściła się naruszeń prawa, a jeżeli tak to kiedy i jakich.
Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych sprawy wynika, że Komendant Powiatowy Policji po raz pierwszy opiniował skarżącego postanowieniem z 19 listopada 2003 r. i wydał pozytywną opinię w sprawie wydania skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej. Następnie organ I instancji opiniował pozytywnie skarżącego jeszcze sześciokrotnie, ostatni raz postanowieniem z 6 listopada 2019 r. Potwierdza to, że przez ten czas skarżący przestrzegał prawa i zasad współżycia społecznego. Nie było żadnych zastrzeżeń do zachowania skarżącego w miejscu zamieszkania i pracy. Dotychczasowa nienaganna postawa skarżącego, jak i potwierdzona aktualnie pozytywna opinia skarżącego w miejscu zamieszkania i pracy, to jednak nie jedyne składowe oceny, które należy brać pod uwagę przy badaniu kryterium "nienaganności". Przymiot ten powinien charakteryzować skarżącego w każdej sytuacji, w stosunkach zawodowych, rodzinnych, jak i poza nimi. W niniejszej sprawie bezspornym jest natomiast, że w dniu 2 czerwca 2022 r. skarżący popełnił wykroczenie kradzieży i przyjął mandat karny, uznając tym samym swoją winę i karę. Przyjęcie mandatu prawomocnie zakończyło postępowanie w sprawie wykroczenia i na obecnym etapie nie można kwestionować jego popełnienia. Bezpodstawnie skarżący stara się dowodzić w niniejszym postępowaniu, że doszło do błędnego zakwalifikowania zdarzenia z 2 czerwca 2022 r. jako wykroczenia. Okoliczność tę skarżący mógł podnosić w postępowaniu mandatowym, a nie po jego zakończeniu. Nie jest rolą organów orzekających w rozpoznawanej sprawie weryfikowanie prawomocnych rozstrzygnięć, a do takich należy przypisane skarżącemu wykroczenie, potwierdzone wydanym mandatem karnym. Przepisy rozdziału 17 działu IX ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (t. j. Dz.U. z 2022 poz.1124) ściśle określają tryb i przypadki w jakich może dojść do uchylenia prawomocnego mandatu karnego. Do tego czasu organy właściwe w sprawie opiniowania pracowników ochrony fizycznej i Sąd są związane prawomocnym mandatem, potwierdzającym winę skarżącego.
Zgodzić należy się z organami orzekającymi, że okoliczność popełnienia przez skarżącego wykroczenia kradzieży przeważyła pozytywne opinie w miejscu zamieszkania i w miejscu pracy. Naczelny Sąd Administracyjny przekonująco argumentował w tym względzie w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08 (publ. w CBOSA), że skoro podstawowym zadaniem pracownika ochrony jest obowiązek ochrony powierzonego mu mienia przed działaniami osób naruszających prawo - to na nienaganną opinię nie zasługuje ten, kto sam takich czynów się dopuszcza. NSA podkreślał, że fakt uznania opiniowanego za winnego popełnienia wykroczenia przeciwko mieniu - właśnie z uwagi na rodzaj wykroczenia
i rolę, jaką pełnić ma pracownik ochrony mienia - jest okolicznością istotną, właściwie ocenioną i wystarczającą dla załatwienia sprawy w przedmiocie opinii o pracowniku ochrony. Stanowisko to jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W judykaturze konsekwentnie podnosi się, że posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba posiadająca licencję pracownika ochrony fizycznej, czy ubiegająca się o tę licencję, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, czy w miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu (por. wyrok WSA w Opolu z 3 listopada 2011r., sygn. II SA/Op 436/11; wyrok NSA z 17 maja 2007r., sygn. II GSK 1/07; wyrok WSA
w Łodzi z 9 marca 2023 r., sygn. akt III SA/Łd 878/22, publ. w CBOSA).
Na przedstawioną ocenę nie może wpływać fakt, że popełnione przez skarżącego wykroczenie przeciwko mieniu miało charakter incydentalny,
że skarżący naprawił szkodę, poddał się karze, a po jego popełnieniu przestrzegał już prawa, ponieważ w świetle ustawy o ochronie licencjonowany pracownik ochrony musi nieustannie spełniać warunek nienagannej opinii, skarżący zaś, mimo że był wpisany na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, dopuścił się czynu zabronionego przeciwko mieniu, a więc sam dopuścił się czynu, któremu miał zapobiegać.
W ocenie Sądu w przypadku osoby wpisanej na listę kwalifikowanych pracowników ochrony, która powinna mieć świadomość ciążących na niej obowiązków, szczególnie gdy zobowiązała się zapobiegać przestępstwom
i wykroczeniom przeciwko mieniu, a sama taki czyn popełnia, nie sposób dopatrzyć się żadnych okoliczności łagodzących w tym, że po ujawnieniu czynu naprawiła szkodę i poddała się karze. Popełnienie chociażby jednego czynu zabronionego przez licencjonowanego pracownika ochrony przeciwko mieniu zasługuje na naganę, nie pozwalając tym samym na uznanie nienagannej opinii takiej osoby (por. wyrok WSA w Olsztynie z 5 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 879/18, publ. CBOSA).
Powyższe rozważania przekonują, że w sprawie nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a. Okoliczności faktyczne, jakie organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek ustalić, wynikają z treści przepisów prawa materialnego, mających w sprawie zastosowanie. Rolą organu jest przede wszystkim rozważenie, jakich ustaleń faktycznych musi dokonać w świetle dyspozycji przepisu prawa materialnego i jak ten stan faktyczny udokumentować. Okoliczność faktyczna jest ustalana w postępowaniu administracyjnym przy zastosowaniu reguł dowodowych, w szczególności art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i art. 80 k.p.a., statuujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Przepisy te konkretyzują sposób realizacji zasady dochodzenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością, unormowanej w art. 7 k.p.a. Jeżeli na podstawie swobodnej oceny, do której uprawnia i zobowiązuje art. 80 k.p.a., organ ustalił okoliczność faktyczną w oparciu o dowody zebrane w sposób nienaruszający art. 77 § 1 k.p.a., to znaczy, że nie ma podstaw do uzupełniania materiału dowodowego. Inaczej mówiąc, jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności. Przeprowadzenie dowodów dotyczących okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami byłoby sprzeczne z istotą regulacji zawartej w art. 78 § 2 k.p.a.
W ocenie Sądu, organ I instancji przeprowadził wystarczające postępowanie dowodowe, które pozwoliło na poczynienie bezspornych ustaleń faktycznych przesądzających kierunek rozstrzygnięcia. W sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, a także w środowisku pracy. Organy orzekające wyraźnie okoliczności te zaakcentowały w wydanych postanowieniach. Uznano przy tym zasadnie, że fakt popełnienia przez skarżącego umyślnego wykroczenia polegającego na kradzieży produktów spożywczych przeważa nad pozytywnymi opiniami o skarżącym w środowisku pracy, czy zamieszkania. Organ II instancji podał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że "posiadaniem nienagannej opinii nie może legitymować się osoba, która pomimo pozytywnego zachowania w środowisku rodzinnym, sąsiedzkim, miejscu zamieszkania, równocześnie dopuściła się wykroczenia przeciwko mieniu". Nie można uznać, że skoro w stwierdzeniu tym brak jest nawiązania do opinii
ze środowiska pracy, to organ II instancji pominął załączone do zażalenia dokumenty. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji odniósł się do nich w ten sposób, że wyjaśnił jaka jest waga popełnionego wykroczenia
w zestawieniu z pozytywnymi opiniami ze środowisk, w jakich obraca się skarżący. Organ stwierdził też końcowo, że: "po przeanalizowaniu dokumentacji zebranej
w sprawie, nie znalazł okoliczności uzasadniających zmianę lub uchylenie postanowienia". Oznaczało to tyle, że argumentacja skarżącego i podnoszone przez niego okoliczności nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie był tym samym zasadny zarzut naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Wywód zawarty w uzasadnieniach postanowień organu I i II instancji jest spójny, logiczny i w sposób zrozumiały przedstawia tok rozumowania organów, a tym samym poddaje się kontroli, co wypełnia dyspozycję art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z przedstawioną przez organy orzekające oceną prawną, nie świadczy
o naruszeniu przez organy tych przepisów, ale o braku akceptacji dla zajętego przez nie stanowiska.
W niniejszej sprawie nie miała wpływu na rozstrzygnięcie podnoszona
w skardze okoliczność, że organ I instancji nie poinformował skarżącego
o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia uwag przed wydaniem postanowienia, w myśl art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący błędnie utożsamia brak poinformowania skarżącego o możliwości wypowiedzenia się w sprawie z zasadą informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw, wynikającą z art. 9 k.p.a. Przepisy te mają różne zakresy zastosowania. W sprawie nie było przesłanek do stosowania art. 9 k.p.a. i nie mogło dojść do jego naruszenia. Natomiast uchybienie braku zastosowania art. 10 § 1 k.p.a. przez organ I instancji sanował organ II instancji, umożliwiając skarżącemu zapoznanie się z aktami, co potwierdza oświadczenie skarżącego z 28 grudnia 2021 r. (k.122 akt administracyjnych). Skarżący nie wniósł wówczas żadnych uwag. Potwierdza to, że przed ostatecznym zakończeniem postępowania nie doszło do naruszenia prawa skarżącego do zajęcia stanowiska, a taki jest cel art. 10 § 1 k.p.a. Uwzględnić też należy, że we wniesionym zażaleniu skarżący przedstawił swoje stanowisko w sprawie i przedłożył dokumenty, które bezspornie organ II instancji miał na uwadze, wydając zaskarżone postanowienie, w którym starał się wyjaśnić skarżącemu, dlaczego podnoszone przez niego okoliczności nie mogły zostać uwzględnione.
Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., który zobowiązuje organy do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Standardy te zostały zachowane w świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego rozumienia art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia. Zastosowanie przez organy utrwalonej wykładni tego przepisu, jak również utrwalonego w orzecznictwie stanowiska co do wagi wpływu na ocenę opiniowanego faktu popełnienia przez niego wykroczenia przeciwko mieniu, świadczy o zachowaniu zasady prawdy obiektywnej, której realizacji służą art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Bezpodstawnie skarżący zarzucił również naruszenie art. 78 § 1 k.p.a., który stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Jak już wyjaśniono, organ II instancji nie pominął argumentów skarżącego podniesionych
w zażaleniu, jak również załączonych do zażalenia dokumentów, lecz wyjaśnił dlaczego nie mogły one wpłynąć na treść opinii wydawanej w trybie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia.
Omówione związanie organu prawomocnym mandatem karnym wyjaśnia też, że nie było w sprawie potrzeby stosowania art. 86 k.p.a., czyli przesłuchiwania strony na okoliczność popełnienia wykroczenia, gdyż wszystkie fakty mające znaczenie dla uznania popełnienia wykroczenia zostały już rozstrzygnięte w postepowaniu mandatowym.
W tym stanie rzeczy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.