II SA/Ol 120/26

II SA/Ol 120/26 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-03-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Jolanta Strumiłło /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 6, art. 64b § 1, art. 64f.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 572
art. 138 § 2.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2025 r. nr P.7722.62.2025 10MM w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: 1/ odrzucić skargę; 2/ zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych. WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
D. P. (dalej jako strona, skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej jako WSA) w Olsztynie pismo zatytułowane "skarga" na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie (dalej jako WINB) z 9 grudnia 2025 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Skargę wniesiono 14 stycznia 2026 r. za pośrednictwem WINB (data nadania w placówce operatora pocztowego).
Wskazanym postanowieniem WINB, powołując m.in. art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej jako "k.p.a."), uchylił postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W postanowieniu zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi na omawiane postanowienie w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony 16 grudnia 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić z tego powodu, że jest to niedopuszczalny środek zaskarżenia od postanowienia kasacyjnego organu odwoławczego, wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak natomiast stanowi art. 64f ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a.") od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od postanowienia". Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że przepisem art. 9 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) wprowadzono do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu od decyzji kasacyjnej wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Sprzeciw zastąpił skargę, która dotychczas przysługiwała stronie na taką decyzję. W literaturze podkreśla się, że sprzeciw od decyzji jest odrębnym od skargi środkiem zaskarżenia. (zob. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 64(a), wyd. IX, Lex/el.).
Z treści art. 64a oraz art. 64f p.p.s.a. wynika, że także ustawodawca rozróżnia instytucje skargi oraz sprzeciwu od decyzji i postanowienia. W sposób wyraźny wskazuje na to sformułowanie użyte w art. 64f (i art. 64a, który odnosi się sprzeciwu od decyzji): "Od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw (...)". Odnotować należy, że art. 64f został dodany przez art. 15 pkt 4 ustawy z 21 maja 2025 r. (Dz.U. z 2025 r. poz. 769) zmieniającej p.p.s.a. z dniem 13 lipca 2025 r.
Strona skarżąca w niniejszej sprawie wniosła pismo procesowe zatytułowane "Skarga na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 grudnia 2025 r.". Mając na uwadze, że nie tytuł pisma ale jego treść determinuje jego charakter, Sąd odniósł się do treści tego pisma.
W ocenie Sądu treść pisma wskazuje, że strona skarżąca wniosła "klasyczną" skargę a nie kwalifikowane pismo procesowe jakim jest sprzeciw. W petitum pisma wskazano podstawy prawne wniesienia skargi, takie jak: art. 50 § 1 i art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W podsumowaniu skargi zarzucono co prawda "naruszenie przepisów procesowych" (str. 24, karta nr 14 verte akt sądowych), ale nie podniesiono w petitum skargi zarzutów naruszenia konkretnych przepisów postępowania w powiązaniu z art. 138 § 2 k.p.a. Ma to istotne znaczenie z uwagi na to, że kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych spełnione są przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. Na podstawie art. 151a § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. jedyną przesłanką do uwzględnienia sprzeciwu od decyzji jest bowiem stwierdzenie naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto obok naruszenia przepisów prawa procesowego autor pisma zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 29 ustawy Prawo budowlane (zarzut w pkt 5 petitum skargi – str. 9, k. 7). Powiązał ten zarzut w treści skargi z innymi przepisami ustawy Prawo budowlane: art. 48, art. 50 ust. 1 pkt 1, art. 50-51 (k. 12v-14).
Sąd ma na uwadze, że unormowane w art. 64b § 1 w związku z art. 64f p.p.s.a. odpowiednie stosowanie do sprzeciwu od postanowienia przepisów o skardze oznacza, że sąd nie jest związany zarzutami sprzeciwu (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Nie może to jednak oznaczać, że sąd zamiast sprzeciwu ma rozpoznać skargę, która nie przysługuje od postanowienia organu wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., co jednoznacznie wynika z art. 64f p.p.s.a.
Sąd dostrzegł przy tym, że omawiane uchybienie mogło pośrednio wynikać z błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu WINB, w którym poinformowano o możliwości wniesienia skargi na to postanowienie. Niemniej jednak okoliczność ta nie może skutkować uznaniem, że wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika środek zaskarżenia należało rozpoznać jako skargę, która, jak wykazano już wyżej – nie przysługuje. Natomiast nawet gdyby przyjąć, że środek zaskarżenia jest sprzeciwem od postanowienia (co nie może mieć miejsca), to sytuacja procesowa strony skarżącej i tak nie uległaby zmianie, gdyż wówczas sprzeciw musiałby zostać odrzucony z powodu złożenia go po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 64c § 1 w zw. z art. 64f p.p.s.a. Na podstawie art. 64b § 1 w powiązaniu z art. 64f p.p.s.a. ma bowiem wtedy zastosowanie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu.
Wobec powyższego skarga na postanowienie, od którego przysługuje inny środek zaskarżenia, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 i art. 64f p.p.s.a.