II SA/Ol 110/23

II SA/Ol 110/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Katarzyna Matczak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 29 ust. 1 pkt 6, pkt 14 lit. a i c, pkt 16, art. 48 ust. 1 pkt 2, art. 48c pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Ł. Z., J. Z. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 6 października 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego
w Szczytnie (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") nakazał L. i J.Z. (dalej: "skarżący", "inwestorzy") rozebrać dwa budynki rekreacji indywidualnej, budynek gospodarczy i szambo wybudowane na działkach nr [...].
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej 20 kwietnia 2022 r. ustalono, że na działce nr [...] znajdują się dwa budynki rekreacji indywidualnej i budynek gospodarczy, zaś na działce nr [...] znajduje się szambo połączone instalacją z ww. budynkami. Inwestorzy oświadczyli, że na budowę nie uzyskali decyzji pozwolenia na budowę i nie dokonali skutecznego zgłoszenia zamiaru budowy. PINB zaznaczył, że postanowieniem z 17 maja 2022 r. wstrzymał roboty budowlane związane z budową ww. obiektów i poinformował inwestorów o możliwości legalizacji przedmiotowej budowy. Inwestorzy nie złożyli wniosku o legalizację, lecz zażalenie na ww. postanowienie, zaś Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z 11 lipca 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. PINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 49e pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), dalej: "Pr.bud.", organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie.
W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiedli, że domki holenderskie - przyczepy kempingowe, które znajdują się na ww. działkach, nie są "budynkami rekreacji indywidulanej", lecz należy uznać je za pojazdy, które przemieszczają się po drogach. Nie są więc obiektami budowlanymi, w tym tymczasowymi obiektami budowlanymi. Organ nakazał rozbiórkę ww. obiektów na podstawie art. 49e pkt 1 Pr.bud., mimo że przepis ten odnosi się do rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Skarżący zaznaczyli, że sporne domki nie są trwale związane z gruntem i regularnie ulegają przemieszczeniu jako pojazdy. Ponadto zarzucili, że PINB naruszył art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez brak całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, a także naruszył art. 8 k.p.a. przez nieprzyczynienie się do prowadzenia postępowania zgodnego z przepisami prawa, mającego zagwarantować równość wobec prawa. Inwestorzy wnieśli o przeprowadzenie dowodów z 25 fotografii i 2 nagrań w celu wykazania, że przyczepy poruszają się. Wskazali ponadto, że przedmiotowa decyzja jest niewykonalna od chwili jej wydania, gdyż nie budowali przyczep typu domek holenderski.
Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") decyzją z 30 listopada 2022 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i nakazał skarżącym rozbiórkę (usunięcie z terenu ww. nieruchomości): dwóch obiektów rekreacji indywidualnej - "domków holenderskich" o wymiarach 3,90 m x 8,50 m i 2,95 m x 9,00, dwóch wiat pełniących funkcję tarasów o wymiarach 4,3 m x 3,00 m i 5,9 m x 2,6 m, bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe (szambo) i budynku gospodarczego o wymiarach 2,55 m x 5,55 m, wykorzystywanego jako sauna.
W uzasadnieniu decyzji przytoczono treść art. 48 ust. 1 i 3 art. 48a ust. 1 i 3 oraz art. 49e Pr.bud. Wskazano, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Pr.bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 (pkt 6), parterowych budynków gospodarczych (pkt 14 lit. a) i wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej (pkt 16).
WINB stwierdził, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że inwestorzy od marca do grudnia 2021 r. zrealizowali budowę dwóch obiektów letniskowych (przyczep holenderskich) z tarasami, budynku gospodarczego (służącego jako sauna) oraz przydomowego zbiornika na nieczystości ciekłe bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zaznaczył, że prawidłowość dokonanej przez organ pierwszej instancji kwalifikacji przedmiotowych obiektów podlegała kontroli instancyjnej zakończonej postanowieniem WINB z 11 lipca 2022 r., które nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że mimo prawidłowego pouczenia zawartego w postanowieniu PINB z 17 maja 2022 r., skarżący nie złożyli wniosku o legalizację przedmiotowych obiektów. Konsekwencją braku wniosku, o którym mowa w art. 48a ust. 1 Pr.bud., jest wydanie decyzji w trybie art. 49e pkt 1, czyli nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Orzeczony nakaz rozbiórki jest więc skutkiem niewykonania przez inwestorów obowiązków wynikających z ostatecznego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Podkreślono, że decyzja w przedmiocie rozbiórki ma charakter związany.
WINB wyjaśnił ponadto, że przedmiotowe przyczepy holenderskie nie mogą być zakwalifikowane jako rodzaj pojazdu, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd oznacza środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze oraz maszynę i urządzenie do tego przystosowane, natomiast przedmiotowe przyczepy nie poruszają się w ruchu drogowym. Całokształt okoliczności niniejszej sprawy wskazuje, że głównym przeznaczeniem przedmiotowych domków holenderskich jest ich wykorzystywanie jako obiektów letniskowych (dobudowane tarasy, szambo, przyłącze energetyczne), co daje podstawy do stwierdzenia, że rzeczywistym przeznaczeniem przyczep jest funkcja niemobilna. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego, stanowią one obiekty budowlane, których posadowienie wymagało uzyskania stosownej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. WINB zauważył, że w orzecznictwie jednoznacznie uznaje się ustawione na gruncie przyczepy turystyczne, niespełniające w danej chwili swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, za obiekty budowlane. Stwierdzono, że stanowiska tego nie zmieniają fotografie załączone do odwołania. Udokumentowany nimi fakt przestawiania przyczep w obrębie działki i posadowienie na kołach nie zmienia podstawowego charakteru tych obiektów - funkcji niemobilnej, letniskowej. Dodał, że z adnotacji służbowej PINB z 21 października 2022 r. wynika, że obiekty objęte niniejszym postępowaniem zostały przemieszczone na terenie działki i ocenił, że nie stoi to na przeszkodzie w wydaniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie. Wyjaśnił też, że uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy wynikało z konieczności doprecyzowania sentencji decyzji w kontekście przedmiotu rozbiórki tak, aby dla zobowiązanych jasny był zakres nałożonego obowiązku.
W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję WINB skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, powtórzyli w całości zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji PINB, w tym wywody, że przedmiotowe przyczepy kempingowe, tzw. domki holenderskie, są pojazdami, a nie obiektami budowlanymi czy tymczasowymi obiektami budowlanymi i jako takie nie podlegają rygorom Prawa budowlanego. Podtrzymali również zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak całościowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, a także naruszenia art. 8 k.p.a. przez zaniechanie przez PINB prowadzenia postępowania zgodnie z przepisami prawa, mającego zagwarantować równość wobec prawa. Dodali, że WINB także naruszył art. 8 k.p.a., gdyż nie poinformował ich o prowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego - oględzin działki przez PINB po wydaniu decyzji przez ten organ, a tym samym uniemożliwił im czynny udział w sprawie i przedstawienie własnej argumentacji, co wskazuje na wadliwość postępowania odwoławczego.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego,
a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
W wyniku takiej kontroli sądowej decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić pozostaje, że skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Organ odwoławczy zawnioskował o rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zaś skarżący nie zażądali przeprowadzenia rozprawy.
Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny. Skarżący, w okresie od marca do grudnia 2021 r., posadowili na opisanych wyżej działkach dwa domki holenderskie o wymiarach 3,90 m x 8,50 m i 2,95 m x 9,00, dwie wiaty, pełniące funkcję tarasów o pow. 12,9 m2 i 15,34 m2, bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe (szambo) i budynek gospodarczy o wymiarach 2,55 m x 5,55 m, wykorzystywany jako sauna.
Z akt sprawy wynika również, że przedmiotowe przyczepy nie służą jako pojazdy w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, lecz służą do zaspakajania potrzeb rekreacyjnych. Wprawdzie skarżący wywodzą, że sporne obiekty są pojazdami, które poruszają się po drogach, lecz jak wynika z załączonych przez skarżących do odwołania zdjęć tych obiektów, bezspornie nie poosiadają one tablic rejestracyjnych, ponadto skarżący nie wykazali, aby przyczepy były zarejestrowane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 988 z późn. zm.). Jak zaś wynika z art. 71 ust. 1 i 2 tej ustawy, przyczepa jest dopuszczona do ruchu, jeśli jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66 oraz jest zarejestrowana i zaopatrzona w zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne, przy czym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), dalej: "Pr.bud.", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Robotami budowlanymi, zgodnie z art. 3 pkt 7 Pr.bud. jest budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.
W art. 29 ust. 1 przewidziano, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa: zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 (pkt 6), wolno stojących parterowych budynków gospodarczych (pkt 14 lit. a) oraz wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych budynków na działce nie może być większa niż jeden na każde 500 m2 powierzchni działki (pkt 16 lit. a).
Roboty budowlane związane z powstaniem wszystkich wymienionych wyżej obiektów, objętych nakazem rozbiórki, zostały wykonane przez skarżących bez uprzedniego zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Podkreślić należy, że skarżący nie kwestionują oceny organów nadzoru budowlanego, że wykonanie wiat, budynku gospodarczego (sauny) i zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe wymagało uprzedniego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Wywodzą jedynie, że takiego zgłoszenia nie wymagały domki holenderskie, gdyż w ich ocenie, są to przyczepy, które można przemieszczać i jako takie nie są, zdaniem skarżących, obiektami budowlanymi i tymczasowymi obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 i 5 Pr.bud., a zatem nie podlegają reżimowi Prawa budowanego.
O ile zasadnie skarżący podnoszą, że przedmiotowe domki holenderskie (przyczepy) nie są trwale związane z gruntem i mogą być przemieszczane, to ocena, że z uwagi na tę cechę nie stanowią one "obiektu budowlanego" nie jest zasadna. Sposób użytkowania ww. obiektów, przystosowanie ich do zamieszkiwania letniskowego i okres ich funkcjonowania na nieruchomości przesądzają bowiem o ich charakterze jako obiektów budowlanych.
W myśl art. 3 pkt 1 Pr.bud. przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 Pr.bud. budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym obiekt typu przyczepa kempingowa, ustawiona na gruncie, która nie spełnia swojej pierwotnej funkcji transportowo-komunikacyjnej, stanowi obiekt budowlany (zob. wyroki NSA: z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1774/07, z 13 marca 2009 r., sygn. II OSK 348/08; z 24 maja 2012 r., sygn. II OSK 384/11, z 29 maja 2012 r., sygn. II OSK 423/11; z 10 maja 2013 r., sygn. II OSK 39/12 z 9 października 2018 r., sygn. II OSK 2779/19, z 11 września 2019 r., sygn. II OSK 2523/17, z 10 września 2019 r., sygn. II OSK 1941/17, z 5 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 1256/17; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Wskazuje się również, że jeżeli przyczepa kempingowa została ustawiona na działce i nie została także dopuszczona do ruchu drogowego, a ponadto została do niej doprowadzona energia elektryczna, zaś obok jest taras, na który prowadzi bezpośrednio wyjście z tej przyczepy, oznacza, że jest to obiekt budowlany służący celom rekreacyjno-wypoczynkowym (tak NSA w wyroku z 13 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 1774/07; publ. CBOSA). Zatem, przyczepa kempingowa, służąca do zaspakajania celów rekreacyjno-wypoczynkowych, stojąca w jednym miejscu stanowi obiekt budowlany, a nie pojazd w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym (zob. wyroki NSA z 29 maja 2012 r. sygn. II OSK 423/11, z 4 grudnia 2012 r. sygn. II OSK 1389/11, z 13 sierpnia 2013 r., sygn. II OSK 779/12, 8 września 2017 r., sygn. II OSK 31/16, publ. CBOSA). Ponadto, jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 września 2019 r., sygn. II OSK 1941/17 (publ. CBOSA), fakt przystosowana przyczepy do przemieszczania jej po drogach nie przesądza o tym, że nie może ona być uznana za obiekt budowlany i to pomimo braku trwałego związana z gruntem.
Tym samym prawidłowo WINB ocenił, że sporne domki holenderskie (przyczepy) należało zaklasyfikować jako wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej, rozumiane jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, a w konsekwencji, że ich posadowienie na działkach skarżących wymagało zgłoszenia, stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 16 Pr.bud. Z uwagi na to, że skarżący w warunkach samowoli budowlanej, to jest
bez wymaganego zgłoszenia, wykonali na ww. działkach dwa obiekty rekreacji indywidualnej - "domki holenderskie", dwie wiaty, pełniące funkcję tarasów, bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe i budynek gospodarczy, wykorzystywany jako sauna, zasadnie PINB, na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., wstrzymał roboty budowlane związane z budową ww. obiektów (postanowieniem z 17 maja 2022 r.). Skarżący zostali, stosownie do art. 48 ust. 3, poinformowani w ww. postanowieniu o możliwości złożenia wniosku o legalizację, konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Z uwagi na brak stosownego wniosku, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego, na mocy art. 49e pkt 1 Pr.bud. Przepis ten jednoznacznie przewiduje bowiem, że organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie.
Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 49e pkt 1 Pr.bud.
Niezrozumiały natomiast pozostaje zarzut naruszenia art. 3 pkt 7 (w skardze błędnie powołano art. 3 ust. 5) i art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr.bud. Ten ostatni przepis przewiduje obowiązek dokonania zgaszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego, którego definicję zawiera art. 3 pkt 7 Pr.bud. Organy nadzoru budowlanego nie kwalifikowały spornych domków holenderskich jako tego typu obiekty budowlane, lecz jako budynki rekreacji indywidualnej.
Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., gdyż materiał dowodowy w sprawie został zebrany w sposób wyczerpujący i w taki sposób został też rozpatrzony. Nadto, wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały prawidłowo ustalone, a skarżący mieli możliwość zapoznania się z całością zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego (zob. zawiadomienie PINB z 16 września 2022 r.).
Zaznaczyć należy, że przeprowadzenie przez PINB oględzin ww. działek skarżących, na którą to okoliczność została sporządzona 21 października 2022 r. notatka służbowa,
z treścią której nie zapoznano skarżących, nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b-c p.p.s.a. Jak wynika z art. 72 § 1 k.p.a., sporządzona przez pracownika notatka służbowa nie jest dokumentem, który służy merytorycznemu wyjaśnieniu sprawy. W kontrolowanym postępowaniu notatka ta nie była istotnym dowodem, na którym WINB oparłby zaskarżoną decyzję. Natomiast zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy zostanie wykazane, że to uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnych czynności procesowych. Pełnomocnik skarżących nie wykazał, w jaki sposób stwierdzona przez PINB w efekcie ww. oględzin okoliczność, to jest niewykonanie przez skarżących nakazu rozbiórki, wpłynęło na naruszenie ich praw w postępowaniu przed organem odwoławczym.
Akta sprawy nie wskazują poza tym, aby PINB prowadził postępowanie w sposób, który nie budziłby zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w tym naruszałby zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Nadto pełnomocnik skarżących nie wykazał, aby organ nadzoru budowlanego odstąpił od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym
(art. 8 § 2 k.p.a.). Zauważyć należy, że oględziny nieruchomości skarżących zostały przeprowadzenie przez PINB po wniesieniu przez nich odwołania, do którego załączyli zdjęcia, które mogły wskazywać na usunięcie domków holenderskich z terenu działki, a więc na częściowe wykonania nakazu rozbiórki. Weryfikacja tej okoliczności nie może być oceniona jako naruszająca art. 8 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.