IV SA/Po 948/06

IV SA/Po 948/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Bożena Popowska
Izabela Kucznerowicz
Maciej Dybowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski(spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska As.sąd. Izabela Kucznerowicz Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 lipca 2007r. sprawy ze skarg: 1. A.D. 2. Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie w części uznającej A.D. za winną zarzucanego Jej czynu opisanego w punkcie II (drugim) w brzmieniu pierwotnym i w części w której wymierzono karę dyscyplinarną surowej nagany; 2. uchyla orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w części uznającej A.D. za winną czynu opisanego w punkcie II (drugim) w brzmieniu pierwotnym i w części w której wymierzono karę dyscyplinarną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe – starszego inspektora i w części polecającej zapoznanie Oficerów Zakładu Karnego w K. z tym orzeczeniem; 3. oddala skargę Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej /-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska
Uzasadnienie
sygn. IV SA/Po 948/06
U Z A S A D N I E N I E
Postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w K. (dalej Dyrektor ZK) na podstawie § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 135/96/634 ze zm.- dalej rozporządzenie), po otrzymaniu dnia [...] października 2005 r. wiadomości o tym, że zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przewinienia przez ppor. A.D., kierownika działu penitencjarnego Zakładu Karnego w K. (dalej ZK), wszczął przeciwko A.D. postępowanie dyscyplinarne. Obwinionej postawiono dwa zarzuty: I. w okresie od stycznia do września 2005 r., nadużywając stanowiska służbowego, bez zgody przełożonych, potwierdzała nieprawdę o odbytych zajęciach terapeutycznych w czasie ich trwania, przez co umożliwiła osiąganie nienależnych korzyści materialnych osobom prowadzącym te zajęcia; II. wprowadziła w błąd przełożonego udzielając informacji, podpisując protokół z czynności wyjaśniających w sprawie podejrzenia pobicia osadzonego, które następnie zmieniła w trakcie czynności kontrolnych wykonywanych przez przedstawicieli Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej badających powyższą sprawę twierdząc, że nie brała udziału w prowadzeniu postępowania, a protokół podpisała będąc przymuszoną przez zastępcę dyrektora ZK, tj o naruszenie art. 125 ust. 2 i 3 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm., dalej uSW). Odpis postanowienia doręczono A.D. dnia [...] października 2005 r. (k. 1-3 akt dyscyplinarnych= k. 9-10 akt administracyjnych).
W powyższych sprawach Dyrektor ZK dnia [...] października 2005 r. złożył w trybie art. 304 § 2 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U 89/97/555 ze zm., dalej kpk) zawiadomienia do Prokuratury o podejrzeniu popełnienia dwu przestępstw: z art. 233 §1, 226 § 1 oraz z art. 271 § 1 ustawy z dnia 06 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 88/ 97/553 ze zm.).
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w K. na podstawie art. 123 kpa i § 14 rozporządzenia, sprostował zapis postanowienia z dnia [...] października 2005 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko ppor. A.D. w ten sposób, że w przedstawieniu zarzutów: "podpisując protokół z czynności wyjaśniających w sprawie podejrzenia pobicia osadzonego", zmienił treść na: "podpisując sprawozdanie z czynności wyjaśniających okoliczności powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego- w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. oraz obrażeń opisanych w notatce służbowej kierownika ZOZ ZK w K. stwierdzonych w badaniu w dniu [...] października 2004 roku".
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej (dalej Dyrektor Okręgowy) postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 126 kpa odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Zakładu Karnego w K. nr [...] (k. 114, 606-608 akt dyscyplinarnych).
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Generalny Służby Więziennej (dalej Dyrektor Generalny) na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 kpa uchylił postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej. Dyrektor Generalny wskazał, że żaden z przepisów rozporządzenia nie daje możliwości zmiany treści zarzutu w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym; nie dają takiej możliwości również przepisy kpa- stosowane odpowiednio w kwestiach nie uregulowanych w rozporządzeniu. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, prawo zgłaszania wniosków w toku postępowania dyscyplinarnego przysługuje jedynie obwinionemu, a nie prowadzącym postępowanie. Brak było podstaw do uwzględnienia wniosku prowadzących postępowanie z dnia [...] lutego 2006 r. o sprostowanie treści zarzutu zawartego w postanowieniu z dnia [...] listopada 2005 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Wobec powyższego postanowienie Dyrektora ZK z dnia z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] wydane zostało bez podstawy prawnej. Dyrektor Generalny stwierdził, że "w związku z czym, stosownie do treści art. 156 § 2 kpa, wystąpiła podstawa prawna do stwierdzenia jego nieważności" (k. 854-856 akt dyscyplinarnych).
Trzeci zarzut postawiono Zainteresowanej dopiero postanowieniem dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w K. Dyrektor ZK na podstawie § 14 rozporządzenia, rozszerzył zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko ppor. A.D. o zarzut: III. "naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na wykonaniu czynności służbowej w sposób niedbały albo sprzeczny z obowiązującymi zasadami, tj o nierzetelne i niesumienne wykonywanie polecenia Dyrektora Zakładu Karnego w K. dotyczącego potwierdzania faktu odbywających się na terenie tutejszego zakładu zajęć edukacyjno-korekcyjnych prowadzonych przez por. M.C. i por. D.J. w ramach umowy zawartej przez w/w z Urzędem Miejskim w K." , tj. o naruszenie art. 125 ust. 3 pkt 4 uSW (k. 296-297 akt dyscyplinarnych).
Orzeczeniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w K. na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 wzw. z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.) i § 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 135/96/634 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy ppor. A.D.- kierownika działu penitencjarnego Zakładu Karnego w K., obecnie bez przydziału służbowego, pozostającej do dyspozycji Dyrektora Zakładu Karnego w K., obwinionej o to, że:
I. w okresie od stycznia do września 2005 r., nadużywając stanowiska służbowego, bez zgody przełożonych, potwierdzała nieprawdę o odbytych zajęciach terapeutycznych w czasie ich trwania, przez co umożliwiła osiąganie nienależnych korzyści materialnych osobom prowadzącym te zajęcia;
II. wprowadziła w błąd przełożonego udzielając informacji, podpisując protokół z czynności wyjaśniających w sprawie podejrzenia pobicia osadzonego, które następnie zmieniła w trakcie czynności kontrolnych wykonywanych przez przedstawicieli Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej badających powyższą sprawę twierdząc, że nie brała udziału w prowadzeniu postępowania, a protokół podpisała będąc przymuszoną przez zastępcę dyrektora ZK,
tj o naruszenie art. 125 ust. 2 i 3 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.)
III. wykonała czynność służbową w sposób niedbały albo sprzeczny z obowiązującymi zasadami, tj o nierzetelne i niesumienne wykonywanie polecenia Dyrektora Zakładu Karnego w K. dotyczącego potwierdzania faktu odbywających się na terenie tutejszego zakładu zajęć edukacyjno-korekcyjnych prowadzonych przez M. C. i D.J. zatrudnionych i skierowanych do realizacji zajęć na podstawie umowy zawartej z Urzędem Miejskim w K. tj. o naruszenie art. 125 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.) uznał ppor. A.D.- bez przydziału służbowego, pozostającą w dyspozycji Dyrektora Zakładu Karnego w K. za winną popełnienia zarzucanych przewinień opisanych w punktach II i III i po wysłuchaniu Obwinionej w dniach [...] lipca 2006 r. i [...] września 2006 r., na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.), wymierzył karę dyscyplinarną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe- starszego inspektora; na podstawie § 56 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej- mając na uwadze względy prewencyjne- polecił z niniejszym orzeczeniem zapoznać oficerów Zakładu Karnego w K.
W uzasadnieniu Dyrektor ZK podał w szczególności, że "postanowieniem z dnia [...].10.2005 r." Dyrektor ZK wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko ppor. A.D., "zarzucając jej popełnienie czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej opisanych wyżej w pkt. I-III orzeczenia" Zespół funkcjonariuszy, wyznaczony do przeprowadzenia postępowania ustalił:
Co do zarzutu I: Obwiniona otrzymała w obecności prowadzących zajęcia edukacyjno- korekcyjne (dalej zajęcia) polecenie od Dyrektora ZK potwierdzania faktu odbycia zajęć na terenie jednostki. Zespół prowadzący postępowanie nie był w stanie jednoznacznie stwierdzić, że działalność Obwinionej w zakresie potwierdzania odbywania zajęć przyczyniła się do uzyskania przez prowadzące zajęcia nienależnych korzyści majątkowych. Wynika to z braku dokumentacji ochronnej jednostki- braku możliwości ustalenia, czy zajęcia odbyły się zawsze w terminach oznaczonych w umowach z prowadzącymi i czy w zajęciach brała udział odpowiednia liczba uczestników. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy jednoznacznie nie pozwala na przyjęcie za udowodniony zarzut przedstawiony w pkt. I orzeczenia, Dyrektor ZK- realizując zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść Obwinionej- uznał Obwinioną za niewinną zarzucanego jej przewinienia opisanego w pkt. I.
Co do zarzutu nr II: Decyzją z dnia [...] października 2004 r. Dyrektor ZK w związku z powzięciem wiadomości w oparciu o notatkę służbową z dnia [...] października 2004 r., sporządzoną przez lekarza- kierownika ambulatorium Zakładu, wszczął czynności wyjaśniające przyczyny powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego, polegającego na dokonaniu przez osadzonego samouszkodzenia poprzez dokonanie połyku oraz stwierdzonego u osadzonego M.R., obrażeń w postaci zadrapań i zasinienia twarzy. Do czynności wyjaśniających Dyrektor ZK powołał komisję, do której powołał Obwinioną wraz z kierownikiem działu ochrony. Zadaniem komisji było wyjaśnienie okoliczności powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R., jakiego dokonał [...] października 2004 r. oraz wyjaśnienie powstania obrażeń opisanych w notatce służbowej kierownika ZOZ ZK, stwierdzonych dnia [...] października 2004 r. Powołanie Obwinionej nastąpiło dekretacją Dyrektora ZK na notatce służbowej lekarza i decyzją nr [...], powołującą zespół do przeprowadzenia czynności w ww sprawie. Zespół dnia [...] października 2004 r. przedłożył Dyrektorowi ZK sporządzone sprawozdanie z czynności wyjaśniających. Ze sprawozdania wynika, że obrażenia powstałe u osadzonego R. były wynikiem upadku w celi mieszkalnej; prowadzący postępowanie wykluczyli udział osób trzecich, mogących mieć wpływ na powstanie opisanych przez lekarza obrażeń. Fakt wykluczenia osób trzecich, które mogły się przyczynić do powstania obrażeń jest wskazany jako ustalony przez badających przyczynę ich powstania i skonkludowany we wnioskach końcowych sporządzonego sprawozdania, podpisanego przez prowadzących: kierownika działu ochrony ZK i po kierownika działu penitencjarnego ZK ppor. A.D. Wobec anonimów w 2005 r., skierowanych do CZSW w W. i OISW w P., Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej (dalej Dyrektor Okręgowy) powołał komisję (dalej Komisja OISW) w celu dokonania czynności sprawdzających. Przesłuchana przez Komisję OISW A.D., zmieniła zdanie i dnia [...] sierpnia 2005 r. zeznała, że stwierdzone przez lekarza ślady obrażeń twarzy są wynikiem pobicia osadzonego przez z-cę kierownika ochrony ZK, a ona sama nie brała udziału w czynnościach wyjaśniających; nadto sprawozdanie podpisała będąc do tego przymuszoną przez Zastępcę Dyrektora ZK. W związku z ujawnieniem nowych okoliczności w sprawie, Dyrektor ZK powiadomił Prokuraturę o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza ZK, polegającego na pobiciu osadzonego M.R. Prokuratura Rejonowa w K. po przeprowadzeniu po przeprowadzeniu postępowania sprawę umorzyła, wobec nie potwierdzenia popełnienia przestępstwa. Aktualnie sprawa toczy się ponownie w Prokuraturze Rejonowej w Ostrzeszowie. Wówczas Dyrektor [ZK], wobec istnienia dwu sprzecznych ze sobą informacji co do pochodzenia obrażeń stwierdzonych u osadzonego, pochodzących od tej samej osoby- A.D., wszczął przeciwko Niej postępowanie dyscyplinarne, zarzucając wprowadzenie w błąd przełożonego. W sprawie doszło do błędnego nazwania w postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. dokumentu, poprzez użycie w treści zarzutu określenia "protokół z czynności wyjaśniających w sprawie pobicia", miast "sprawozdanie z czynności wyjaśniających powstanie i przebieg wypadku nadzwyczajnego...". Nie ma to zasadniczego znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem dokument ten w swej treści opisywał jedno i to samo zdarzenie, tj. powstanie i przebieg wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. i obrażeń opisanych w notatce służbowej kierownika ZOZ ZK, stwierdzonych w badaniu w dniu [...] października 2004 r. "Jak zostało dowiedzione, w oparciu o zebrany w prawie materiał dowodowy i zeznania świadków, obwiniona brała czynny udział w każdej fazie wyjaśnienia przyczyny powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego R. i stwierdzonych obrażeń u ww, co więcej, była autorem ustaleń dokonanych w trakcie czynności, a następnie sformułowania wniosków końcowych sprawozdania, które wykluczyło udział osób trzecich przy powstaniu u osadzonego obrażeń ciała". Wobec odmiennych twierdzeń pochodzących od samej Obwinionej, należy uznać za udowodniony zarzut, że ppor. A.D. dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego wprowadzenia w błąd przełożonego, gdyż albo treść sprawozdania jakie sporządziła i podpisała jest nieprawdziwa, albo złożone przed członkami Komisji [OISW] są niezgodne ze stanem faktycznym jaki miał miejsce w owej sprawie. Wbrew logice jest przyjęcie, że obie wersje zdarzenia prezentowane przez Obwinioną są prawdziwe. Sprawozdanie z czynności wyjaśniających okoliczności i przebieg wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. dotyczy również stwierdzonych obrażeń powstałych na ciele osadzonego, które jeśliby- jak wskazywała Obwiniona, a tego nie potwierdzono- wystąpiły 1 lub 2 dni przed samouszkodzeniem, w dniu badania nadal byłyby widoczne, a więc i tak zostały ujęte w notatce służbowej kierownika ZOZ ZK dnia [...] października 2004 r.
Co do zarzutu III: "Na podstawie zebranych w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodów ustalono", że ppor. A.D. otrzymała polecenie od Dyrektora ZK, aby potwierdzała fakt odbycia zajęć edukacyjno- korekcyjnych (dalej zajęcia) na terenie jednostki. Zespół prowadzący postępowanie stwierdził nierzetelność i niesumienność przy wykonywaniu polecenia dyrektora jednostki w tej kwestii. "Ustalono na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego", że w dniach [...] lipca 2005 i [...] września 2005 r. Obwiniona potwierdziła w sprawozdaniu sporządzonym do Urzędu Miejskiego w K. (dalej UM), uczestnictwo w zajęciach odpowiednio po 22 osadzonych. W prowadzonej dokumentacji dodatkowej tzw. Zeszycie odbytych zajęć , pod tymi datami są wpisy o dokonywaniu przez osoby prowadzące zajęcia jedynie wpisów do akt osobowych osadzonych. Ilość osadzonych biorących udział w zajęciach edukacyjno- korekcyjnych była określona w piśmie skierowanym do UM, znanym Obwinionej. Rozbieżności w prowadzonej dokumentacji wskazują, że dane w nich zawarte nie są prawdziwe, a dokumentacja sporządzona przez obwinioną jest nierzetelna. "Zebrany materiał dowodowy wskazał", że trudne a wręcz niemożliwe do ustalenia były i są ilości osadzonych biorących udział w zajęciach i daty odbytych zajęć, gdyż istnieją rozbieżności między dokumentacją ochronną a sporządzonymi wykazami. Zastrzeżenia budzą rzetelność dokonanych przez Obwinioną potwierdzeń ilości osadzonych biorących udział w zajęciach. Obwiniona z uwagi na wykazane niezgodności w dokumentacji nie miała żadnych podstaw, by potwierdzić jako pewny fakt odbycia zajęć. Znajomość takiego stanu rzeczy przy wykonywaniu polecenia przełożonego wyczerpuje § 17 pkt 4 Regulaminu w sprawie pełnienia służby przez funkcjonariuszy SW tj zawiadamianiu przełożonego o zaistniałej w trakcie wykonywania zmianie stanu faktycznego, uzasadniającego modyfikację treści polecenia, a gdy nie jest to możliwe- wykonywaniu polecenia z uwzględnieniem zmienionych warunków działania, czego Obwiniona nie dopełniła.
Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej jako okoliczność obciążającą, Dyrektor ZK uznał rodzaj popełnionego przewinienia, kwalifikując je jako rażące naruszenie dyscypliny służbowej; wziął pod uwagę zachowanie Obwinionej, zarówno przed, jak i po spełnieniu przewinienia oraz pobudki czynu. Kierował się względami prewencji ogólnej i szczególnymi wymaganiami, jakie stawia się funkcjonariuszom zajmującym kierownicze stanowiska, którzy osobistym przykładem winni zachęcać podległych funkcjonariuszy do postępowania zgodnego z zasadami etyki zawodowej. Za okoliczność łagodzącą Dyrektor ZK uznał pozytywną opinię służbową Obwinionej i dotychczasowy okres nienagannej służby (k.1-7 akt [...]).
W zażaleniu Strona podnosiła okoliczności prezentowane w dotychczasowym postępowaniu; wskazała na szereg uchybień, z których część została uwzględniona w wyniku Jej odwołań i wniosków przez organy wyższych instancji(k.8-16 akt [...]).
Orzeczeniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Sąd Dyscyplinarny przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej w P. (dalej Sąd Dyscyplinarny) na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j.t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.) i § 52 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 135/96/634 ze zm.), zmienił orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] i wymierzył A.D. karę dyscyplinarną surowej nagany. W uzasadnieniu Sąd Dyscyplinarny "uchylił zarzut" (k. 43 akt [...]) dotyczący wykonywania czynności służbowej w sposób niedbały albo sprzeczny z obowiązującymi zasadami tj. nierzetelnie i niesumiennie wykonywanie poleceń Dyrektora ZK dotyczącego potwierdzenia faktu odbywania się na terenie ZK zajęć edukacyjno- korekcyjnych i skierowanych do realizacji zajęć na podstawie umowy zawartej z Urzędem Miejskim w K. (zatem uniewinnił Obwinioną w zakresie zarzutu III).
W uzasadnieniu Sąd Dyscyplinarny wskazał, że Obwiniona została wyznaczona przez Dyrektora ZK decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] do przeprowadzenia czynności wyjaśniających okoliczności powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. Obwiniona prowadziła owe czynności i we wnioskach sprawozdania z czynności wyjaśniających okoliczności powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. w dniu [...] października 2004 r. oraz obrażeń opisanych w notatce służbowej Kierownika ZOZ ZK stwierdzonych w badaniu w dniu [...] października 2004 r. zawarła m.in. stwierdzenie "prowadzący czynności wyjaśniające wykluczyli udział osób trzecich, które mogłyby się przyczynić do powstania obrażeń"; fakt prowadzenia czynności wyjaśniających potwierdziła własnoręcznym podpisem pod ww sprawozdaniem. Dnia [...] sierpnia 2005 r. zeznała przed przedstawicielami OISW, że stwierdzone przez lekarza ślady obrażeń twarzy osadzonego R. są wynikiem pobicia osadzonego przez zastępcę kierownika ochrony ZK, co pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi ustaleniami w prowadzonych przez Obwinioną czynnościach wyjaśniających; potwierdza to fakt wprowadzenia w błąd przełożonego. Błędne nazwanie dokumentu powołanego w postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. przez użycie w treści zarzutu określenia "protokół z czynności wyjaśniających w sprawie pobicia" zamiast "sprawozdanie z czynności wyjaśniających powstanie i przebieg wypadku nadzwyczajnego..." nie ma zasadniczego znaczenia w sprawie. Obwiniona wówczas jednoznacznie stwierdziła, że obrażenia powstały bez udziału osób trzecich. A.D. dopuściła się przewinienia z art. 125 ust. 3 pkt 5 uSW. Sąd Dyscyplinarny uchylił zarzut III, bowiem nie udowodniono jednoznacznie w "zgromadzonym materiale dowodowym z powodu braku dokumentacji", czy zajęcia odbywały się w zaplanowanych terminach i ilościach oznaczonych w umowach. Nie można stwierdzić, że Obwiniona dopuściła się zarzucanego Jej ww przewinienia, określonego w art. 125 ust. 3 pkt 4 uSW. Sąd Dyscyplinarny zapoznał się z postanowieniami Prokuratury Rejonowej w O. [...] i [...] z dnia [...] września 2006 r., włączając je do akt postępowania. Wymierzając karę surowej nagany Sąd Dyscyplinarny uwzględnił w szczególności rodzaj i wagę przewinienia, okoliczności w jakich zostały popełnione, pobudki czynu, stopień winy, zachowanie się Obwinionej przed i po popełnieniu przewinienia, okres pozostawania w służbie i opinię służbową.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie orzeczeń obu instancji, pogłębiając i poszerzając argumenty podnoszone w zażaleniu. Skarżąca zarzuciła orzeczeniu Sądu Dyscyplinarnego w szczególności: błąd w ustaleniach faktycznych (przez pomieszanie dwu wypadków nadzwyczajnych przebiegających w innym czasie i miejscu, których dotyczyłyby dwie odrębne czynności i dwa odrębne protokoły); naruszenie zasady tożsamości czynu zarzucanego i czynu przypisanego; naruszenie prawa procesowego (art.107 § 3 kpa i § 54 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia; art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 kpa, § 16 ust.2 rozporządzenia; art.136, art. 76 § 3 kpa; art. 10 § 1, 67 § 1 kpa, § 21 ust. 1 rozporządzenia; naruszenie prawa materialnego ( § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia).
Dyrektor Okręgowy zaskarżył w całości orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie § 3 ust. 1 i 2, § 4, § 54 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia; błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę uchylenia zarzutu III. Dyrektor Okręgowy wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargi Sąd Dyscyplinarny wniósł o oddalenie obu skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga A.D. okazała się zasadną, a skarga Dyrektora Okręgowego niezasadną.
Skargi na orzeczenie z dnia [...] października 2006 r. nr [...]Sądu Dyscyplinarnego wnieśli: A.D. i Dyrektor Okręgowy. Sprawy z tych skarg o sygnaturach- odpowiednio- IV SA/Po 948/06 i IV SA/Po 949/06, Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Poznaniu na podstawie art. 111 § 2 ppsa połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 76 akt IV SA/Po 948/06).
I. W sprawie dyscyplinarnej postawiono Skarżącej trzy zarzuty: I. że w okresie od stycznia do września 2005 r. nadużywając stanowiska służbowego, bez zgody przełożonych, potwierdzała nieprawdę o odbytych zajęciach terapeutycznych w czasie ich trwania, przekazywanych następnie do Urzędu Miejskiego w K., przez co umożliwiła osiąganie nienależnych korzyści materialnych osobom prowadzącym te zajęcia; II. że wprowadziła w błąd przełożonego udzielając informacji, podpisując protokół z czynności wyjaśniających w sprawie podejrzenia pobicia osadzonego, które następnie zmieniła w trakcie czynności kontrolnych wykonywanych przez przedstawicieli Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej, badających powyższą sprawę, twierdząc, że nie brała udziału w prowadzeniu postępowania a protokół podpisała będąc przymuszoną przez zastępcę Dyrektora Zakładu Karnego w K.- tj o naruszenie art. 125 ust. 2 i 3 pkt 5 i 6 uSW. Owe zarzuty zawarte zostały w postanowieniu z dnia 21 października 2005 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, którego odpis doręczono A.D. dnia [...] października 2005 r. (k. 1-3 akt dyscyplinarnych= k. 9-10 akt administracyjnych).
Trzeci zarzut postawiono Zainteresowanej dopiero postanowieniem dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w K. Dyrektor ZK na podstawie § 14 rozporządzenia, rozszerzył zarzuty w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko ppor. A.D. o zarzut: III. "naruszenia dyscypliny służbowej polegającego na wykonaniu czynności służbowej w sposób niedbały albo sprzeczny z obowiązującymi zasadami, tj o nierzetelne i niesumienne wykonywanie polecenia Dyrektora Zakładu Karnego w K. dotyczącego potwierdzania faktu odbywających się na terenie tutejszego zakładu zajęć edukacyjno-korekcyjnych prowadzonych przez por. M.C. i por. D.J. w ramach umowy zawartej przez w/w z Urzędem Miejskim w K." , tj. o naruszenie art. 125 ust. 3 pkt 4 uSW (k. 296-297 akt dyscyplinarnych).
2. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] Dyrektor ZK na podstawie art. 123 kpa i § 14 rozporządzenia, sprostował zapis postanowienia z dnia [...] października 2005 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko ppor. A.D. w ten sposób, że w przedstawieniu zarzutów: "podpisując protokół z czynności wyjaśniających w sprawie podejrzenia pobicia osadzonego", zmienił treść na: "podpisując sprawozdanie z czynności wyjaśniających okoliczności powstania i przebiegu wypadku nadzwyczajnego- w postaci samouszkodzenia osadzonego M.R. oraz obrażeń opisanych w notatce służbowej kierownika ZOZ ZK w K. stwierdzonych w badaniu w dniu [...] października 2004 roku".
Dyrektor Okręgowy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 126 kpa odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Zakładu Karnego w K. nr [...] (k. 114, 606-608 akt dyscyplinarnych).
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Dyrektor Generalny na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 156 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 kpa uchylił postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w P. Dyrektor Generalny wskazał, że żaden z przepisów rozporządzenia nie daje możliwości zmiany treści zarzutu w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym; nie dają takiej możliwości również przepisy kpa- stosowane odpowiednio w kwestiach nie uregulowanych w rozporządzeniu. Zgodnie z § 15 rozporządzenia, prawo zgłaszania wniosków w toku postępowania dyscyplinarnego przysługuje jedynie obwinionemu, a nie prowadzącym postępowanie. Brak było podstaw do uwzględnienia wniosku prowadzących postępowanie z dnia [...] lutego 2006 r. o sprostowanie treści zarzutu zawartego w postanowieniu z dnia 21 listopada 2005 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego. Wobec powyższego postanowienie Dyrektora ZK z dnia z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]wydane zostało bez podstawy prawnej (k. 854-856 akt dyscyplinarnych). Mimo, że Dyrektor Generalny omyłkowo przywołał art. 156 § 2 kpa, to z porównania treści § 2 art. 156 kpa (wskazującego przesłanki nie stwierdzania nieważności decyzji) i ze sformułowania "wystąpiła podstawa do stwierdzenia jego nieważności", wynika jednoznacznie, że Dyrektor Generalny stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora ZK z dnia [...] lutego 2006 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 in princ. w zw. z art. 126 kpa.
W doktrynie powszechnie przyjmuje się, że moc obowiązująca orzeczenia, stwierdzającego nieważność innego orzeczenia, wywiera skutek wsteczny (od dnia wejścia do obrotu prawnego aktu dotkniętego nieważnością), lecz także działa na przyszłość ( J. Borkowski w: "Kpa. Komentarz" CH Beck 2006 s. 762-764 nb 3, 5). Tym samym przedmiotem orzekania był zarzut II wyłącznie w brzmieniu pierwotnym, określonym postanowieniem Dyrektora ZK z dnia [...] października 2005 r.
3. Istota czynu, objętego zarzutem trzecim, w istocie odpowiada istocie czynu objętego zarzutem pierwszym, opisanym w postanowieniu z [...] października 2005 r. i obejmuje zdarzenia, znajdujące się w ciągu zdarzeń istotnych dla ustaleń dotyczących zarzutu I.
Nie ulega wątpliwości, że ów trzeci zarzut postawiono Skarżącej dnia [...] marca 2006 r. Organy obu instancji z naruszeniem art. 127 ust. 1 i 3 uSW nie ustaliły i nie uzasadniły, czy zachowany został termin 90-ciodniowy przedawnienia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego odnośnie zarzutu III (J. Paśnik.- op. cit. s. 260 uw. 1). Gdyby nie to, że w sprawie nie zaszły materialnoprawne przesłanki do odpowiedzialności Obwinionej co do zarzutu I i III, brak tych ustaleń i rozważań stanowiłby inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
4. Część doktryny uważa prawo dyscyplinarne za szczególną gałąź czy rodzajową odmianę prawa karnego ( pogląd M. Cieślaka "Polskie prawo karne. Zarys systemowego ujęcia" W-wa 1994 s. 22-23, akceptowany w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8.12.1998- K 41/97- OTK 7/98/117). Konstytucyjne pojęcie odpowiedzialności karnej ma szersze znaczenie od tego, jakie przyjmuje kodeks karny- obejmuje inne formy odpowiedzialności prawnej związanej z wymierzaniem kar wobec jednostki (wyroki TK z: 8.7.2003- P 10/02- OTK-A 6/03/62; 26.11.2003- SK 22/02- OTK-A 9/03/97; 3.11.2004- K 18/03- OTK-A 10/04/103; uzasadnienie uchwały 7 Sędziów Sądu Najwyższego z 28.9.2006- I KZP 8/06- OSNKW 10/06/87). W sytuacji, w której toczyło się równolegle postępowanie karne i postępowanie dyscyplinarne przeciwko funkcjonariuszowi- w wypadku jednoczesności i podmiotowo- przedmiotowej tożsamości tych postępowań- zagadnieniem fundamentalnym jest to, by nie doszło in concreto do zapadnięcia w takiej sytuacji odmiennych orzeczeń w postępowaniu dyscyplinarnym i w postępowaniu karnym. Jeżeli dochodzi do uniewinnienia w postępowaniu karnym, możliwość prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec tego samego funkcjonariusza dotyczy tylko takiej sytuacji, w której postępowanie dyscyplinarne odnosi się do przewinienia dyscyplinarnego, nie wyczerpującego znamion przestępstwa (odpowiednio- uzasadnienie uchwały 7 Sędziów SN z 28.9.2006- I KZP 8/ 06- OSNKW 10/06/87).
Przenosząc owe zasady na uregulowania zawarte w ustawie o Służbie Więziennej należy zauważyć, że orzeczeniem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Dyrektor Zakładu Karnego w K.na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.) i § 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 135/96/634 ze zm.), uznał ppor. A.D.- bez przydziału służbowego pozostającą w dyspozycji Dyrektora Zakładu Karnego w K., za winną zarzucanych przewinień opisanych w punktach II i III i po wysłuchaniu Obwinionej w dniach 21 lipca 2006 i 6 września 2006 r., na podstawie art. 126 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j. t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.), wymierzył karę dyscyplinarną przeniesienia na niższe stanowisko służbowe- starszego inspektora; na podstawie § 56 rozporządzenia- mając na uwadze względy prewencyjne- polecił z niniejszym orzeczeniem zapoznać oficerów ZK w K.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Dyrektor ZK uznał Obwinioną za niewinną zarzucanego Jej przewinienia opisanego w punkcie I tj.: że w okresie od stycznia do września 2005 r. nadużywając stanowiska, bez zgody przełożonych, potwierdzała nieprawdę o odbytych zajęciach terapeutycznych, w czasie ich trwania, przekazywanych następnie do Urzędu Miejskiego w K., przez co umożliwiła osiąganie nienależnych korzyści materialnych osobom prowadzącym te zajęcia (k. 5-6 akt [...]).
Orzeczeniem z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Sąd Dyscyplinarny na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o służbie więziennej (j.t. Dz. U. 207/02/1761 ze zm.) i § 52 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 1996 r. w sprawie regulaminu dyscyplinarnego funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. 135/96/634 ze zm.), zmienił orzeczenie Dyrektora Zakładu Karnego w K. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] i wymierzył A.D. karę dyscyplinarną surowej nagany. W uzasadnieniu Sąd Dyscyplinarny "uchylił zarzut" (k. 43 akt SD-I Pd-3-2006) dotyczący wykonywania czynności służbowej w sposób niedbały albo sprzeczny z obowiązującymi zasadami tj. nierzetelnie i niesumiennie wykonywanie poleceń Dyrektora ZK dotyczącego potwierdzenia faktu odbywania się na terenie ZK zajęć edukacyjno- korekcyjnych i skierowanych do realizacji zajęć na podstawie umowy zawartej z Urzędem Miejskim w K. (zatem uniewinnił Obwinioną w zakresie zarzutu III). Nie udowodniono jednoznacznie w zgromadzonym materiale dowodowym z powodu braku dokumentacji, czy zajęcia odbywały się w zaplanowanych terminach i ilościach oznaczonych w umowach; w związku z powyższym nie można stwierdzić, że Obwiniona dopuściła się zarzucanego Jej w/wym. przewinienia określonego w art. 125 ust. 3 pkt 4 uSW. Sąd Dyscyplinarny nie zmienił rozstrzygnięcia Dyrektora ZK w zakresie uniewinnienia Obwinionej od popełnienia czynu objętego zarzutem I. Ani w orzeczeniu z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Sądu Dyscyplinarnego, ani w orzeczeniu Dyrektora ZK z dnia [...] września 2006 r. nie przyjęto, by wobec Obwinionej zasadnym był zarzut naruszenia art. 125 ust. 3 pkt 6 uSW (początkowo współobjęty zarzutem I). W żadnym bowiem stopniu nie dowiedziono, by spełnione zostały materialno prawne przesłanki "nadużycia zajmowanego stanowiska do osiągnięcia korzyści materialnej lub osobistej", o których mowa w tym przepisie. Żaden ze zgromadzonych dowodów nie wskazywał, by korzyść materialną lub osobistą odniosła Obwiniona. Z kolei postępowania dyscyplinarne przeciwko M.C. i D.J., też osiągnięcia takich korzyści nie wykazały (oba zostały umorzone- k.762 v, 770 v).
Mimo zatem, że w zażaleniu z dnia [...] września 2006 r. Zainteresowana zaskarżyła "orzeczenie z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Dyrektora Zakładu Karnego w K. i wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania dyscyplinarnego wszczętego postanowieniem z dnia [...] października 2005 r.", to uznać należy, że orzeczenie z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Dyrektora ZK Obwiniona zaskarżyła jedynie w c z ę ś c i obejmującej uznanie Jej winną czynów objętych zarzutem II i III (bowiem uniewinnienie od zarzutu I jest korzystniejsze niż umorzenie postępowania dyscyplinarnego co do tego zarzutu), a orzeczenie I instancji w zakresie uniewinnienia stało się prawomocnym.
5. Uniewinnienie od zarzutu I w postępowaniu dyscyplinarnym harmonizuje z prawomocnym postanowieniem z dnia [...] września 2006 r.- sygn. [...], którym Prokurator Rejonowy w O. na podstawie art. 17 § 1 pkt 1 kpk umorzył śledztwo w sprawie: a) poświadczenia nieprawdy w okresie od [...] lutego 2005 do [...] października 2005 r. w K. w warunkach przestępstwa ciągłego przez D.J. w dokumentach potwierdzających przeprowadzenie na terenie Zakładu Karnego w K. określonych w umowie- zleceniu nr [...] z [...] stycznia 2005 r. liczby i czasu zajęć grupy edukacyjno- korekcyjnej dla osób pozbawionych wolności, posiadających "problem alkoholowy" oraz popełniających przestępstwa z użyciem przemocy, pobraniu na tej podstawie, w okresie od [...] lutego do [...] października 2005 r., z Urzędu Miejskiego w K. nienależnego wynagrodzenia z tytułu przeprowadzenia zajęć, które w rzeczywistości się ["nie"- dopisek WSA] odbyły, względnie zostały przeprowadzone w okresie krótszym niż przewidywała umowa, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk- wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa- art. 17 §1 pkt 1 kpk; b) poświadczenia nieprawdy w okresie od [...] lutego 2005 do [...] października 2005 r. w K. w warunkach przestępstwa ciągłego przez M.C. w dokumentach potwierdzających przeprowadzenie na terenie ZK w K. określonych w umowie- zleceniu nr [...] z [...] lutego 2005 r. liczby i czasu zajęć grupy edukacyjno- korekcyjnej dla osób pozbawionych wolności, posiadających "problem alkoholowy" oraz popełniających przestępstwa z użyciem przemocy pobraniu na tej podstawie, w okresie od [...] marca do [...] października 2005 r. z Urzędu Miejskiego w K. nienależnego wynagrodzenia z tytułu przeprowadzenia zajęć, które w rzeczywistości się nie odbyły, względnie zostały przeprowadzone w okresie krótszym niż przewidywała umowa, tj. o czyn z art. 286 § 1 kk i z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk- wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa- art. 17 §1 pkt 1 kpk; c) poświadczenia nieprawdy w okresie od [...] stycznia 2005 do [...] października 2005 r. w K. w warunkach przestępstwa ciągłego przez A.D. w dokumentach potwierdzających przeprowadzenie na terenie ZK w K., określonych w umowach- zleceniach nr [...] z [...] stycznia 2005 r. i nr [...] z [...] lutego 2005 r. liczby i czasu zajęć grupy edukacyjno- korekcyjnej dla osób pozbawionych wolności, posiadających "problem alkoholowy" oraz popełniających przestępstwa z użyciem przemocy, poprzez potwierdzenie na sprawozdaniach z realizacji tych zajęć, przeprowadzenia ich przez D.J. i M.C., co umożliwiło pobranie przez nie z Urzędu Miejskiego w K. nienależnego wynagrodzenia z tytułu przeprowadzenia zajęć, które w rzeczywistości się nie odbyły, względnie zostały przeprowadzone w okresie krótszym niż przewidywała umowa, tj. o czyn z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 286 § 1 kk i z art. 271 § 1 i 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk i art. 12 kk- wobec braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienie przestępstwa- art. 17 § 1 pkt 1 kpk. Postanowienie uprawomocniło się dnia 16 października 2006 r. (k. 867-869v akt Ds [...]- k.32-34 akt [...]).
Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r.- sygn. [...]Prokurator Rejonowy w O. na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 kpk umorzył śledztwo w sprawie: 1. złożenia dania [...] sierpnia 2005 r. w K. przez funkcjonariusza służby więziennej podporucznik A.D. fałszywych zeznań poprzez podanie, że w dniu [...] października 2004 r. skazany M.R., przebywający w Zakładzie Karnym w K., został pobity przez funkcjonariusza służby więziennej tego zakładu karnego, podporucznika A.B., tj o czyn z art. 233 § 1 kk- wobec braku znamion czynu zabronionego- art. 17 § 1 pkt 2 kpk; 2. znieważenia dnia [...] sierpnia 2005 r. w K. funkcjonariusza służby więziennej, podporucznika A.B. przez A.D. poprzez zeznanie, że pobił on skazanego M.R., tj o czyn z art. 226 § 1 kk- wobec braku znamion czynu zabronionego- art. 17 § 1 pkt 2 kpk. Postanowienie to stało się prawomocnym dnia [...] kwietnia 2006 r. (k. 101- 102v akt Ds 74/06).
W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] marca 2006 r. sygn. [...]Prokurator Okręgowy w O. wskazał w szczególności, że w dniach od [...] do [...] sierpnia 2005 r. funkcjonariusze Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej (dalej Okręgowy Inspektorat) przeprowadzili kontrolę doraźną, mającą na celu zbadanie zasadności zarzutów co do funkcjonowania ZK w K., zawartych w anonimowych skargach kierowanych do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej i Dyrektora Okręgowego. Jednym z zadań kontroli było zbadanie okoliczności ewentualnych przypadków używania siły fizycznej wobec osadzonych, poza stosowaniem środków przymusu bezpośredniego-w tym spowodowania obrażeń ciała u odbywającego karę pozbawienia wolności M.R. Między innymi na te okoliczności przesłuchano A.D.- kierownik działu penitencjarnego ZK. A.D. zeznała, że w październiku 2004 r. wychowawczyni oddziału I podporucznik A.K. powiadomiła Ją, że stwierdziła u osadzonego M.R. ślady obrażeń na twarzy- zasinione oczy i rozciętą wargę; że obrażenia te miał spowodować podporucznik A.B. Zaistnienie obrażeń ciała u M. R. potwierdził także wychowawca- podporucznik R.C. M.R. miał także stwierdzić, że obrażenia te zostały spowodowane przez A.B. W dalszych zeznaniach A.D. stwierdziła, że o całej sytuacji powiadomiła ówczesnego zastępcę dyrektora ZK- kapitana L.S. Rozmawiała także z osadzonym R., który stwierdził, że wprawdzie rzeczywiście został pobity przez A.B., ale oficjalnie tego nie potwierdzi. Przesłuchana w toku śledztwa A.D. potwierdziła, że składała takiego rodzaju zeznania w toku postępowania prowadzonego przez Okręgowy Inspektorat i przedstawiła taki sam przebieg zdarzeń. A.K. potwierdziła, że prowadząc rozmowę z więźniem M.R., zauważyła u niego ślady obrażeń na twarzy. Mogło to być nawet wcześniej przed dokonaniem przezeń samouszkodzenia. O dokonanym spostrzeżeniu powiadomiła swą przełożoną- A.D. A.K. dokładnie nie pamiętała, ale wydawało je się, że na pytanie o przyczynę powstania obrażeń ciała M.R. stwierdził, że były wynikiem upadku. R.C. nie był w stanie przypomnieć sobie, czy faktycznie widział jakieś obrażenia ciała u M.R., niczego nie wykluczył. M.R. stwierdził, że nie pamięta, czy rozmawiał z A.D. o doznanych przezeń obrażeniach ciała i co Jej ewentualnie o tym powiedział. Zebrany materiał nie daje podstaw do przyjęcia, że A.D., składając zeznania, popełniła jakiekolwiek przestępstwo. Już analiza treści samych zeznań A.D. pozostawiała co do tego duże wątpliwości. Wbrew twierdzeniom Zawiadamiającego, A.D. nie zeznała o tym, że A.B. pobił M.R. tylko, że dowiedziała się o tym, że M.R. doznał obrażeń ciała, które mogły być wynikiem działania A.B. Osoby, które A.D. jako te, które posiadały wiadomości o sprawie, albo potwierdziły posiadane przez nią fakty, albo stwierdziły, że okoliczności tych nie pamiętają. Brak przesłanek do stwierdzenia, że A.D. złożyła fałszywe zeznania. A.D. nie można przypisać popełnienia przestępstwa z art. 266 § 1 kk. A.D. ewentualnie mogłaby się dopuścić przestępstwa z art. 212 § 1 kk (zniesławienia funkcjonariusza służby więziennej), a nie jego znieważenia. Tym bowiem byłoby, jak to określił Zawiadamiający, "zdyskredytowanie" A.B. jako funkcjonariusza służby więziennej. Opisane przez A.D. w toku zeznań złożonych przed funkcjonariuszami Okręgowego Inspektoratu, okoliczności uzyskania informacji o obrażeniach ciała stwierdzonych u pozbawionego wolności M.R. i podjętych przez Nią w związku z tym działań, absolutnie nie można uznać za pomówienie A.B. A.D. nie rozgłaszała nieprawdziwych zarzutów odnośnie osoby A.B., tylko relacjonowała przesłuchującym ją osobom informacje, jakie uzyskała w związku z zaistniałym zdarzeniem- temu zresztą miała służyć ta czynność ( k. 101-102v akt [...]= k.697-700 akt dyscyplinarnych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela ustalenia faktyczne i poglądy prawne, zaprezentowane w uzasadnieniu postanowień Prokuratora Rejonowego w O. z dnia: [...] marca 2006 r. sygn. [...] i [...] września 2006 r.- sygn. [...]. Nie ulega wątpliwości, że gdyby A.D. nie udzieliła przedstawicielom Okręgowego Inspektoratu informacji dotyczących okoliczności, w jakich uzyskała informacje o pobiciu M.R., zataiłaby prawdę w rozumieniu art. 233 § 1 kk i uniemożliwiłaby w tym zakresie wypełnienie zadań powierzonych przedstawicielom Okręgowego Inspektoratu podczas kontroli ZK. Skoro zatem dla bytu przestępstwa z art. 266 § 1 kk konieczne było działanie sprawcy z winy umyślnej, a takiej winy nie sposób było od początku Zainteresowanej przypisać, to nietrafnym było ustalenie przez organy obu instancji, że A.D. dopuściła się czynu opisanego w zarzucie II (w brzmieniu pierwotnym) i uznanie, że wyczerpywało to przesłanki z art. 125 ust. 2 i ust. 3 pkt 5 uSW. W tym zakresie bezpodstawnie organy obu instancji uznały, że błędne nazwanie dokumentu powołanego w postanowieniu z dnia [...] października 2005 r. "nie ma zasadniczego znaczenia w przedmiotowej sprawie". Przeciwnie- konstytucyjne pojęcie odpowiedzialności karnej w przypadku postępowania dyscyplinarnego wyklucza możliwość uznania obwinionego winnym innego czynu, niż objęty zarzutem (in casu- zarzutem II w brzmieniu pierwotnym). Tylko bowiem przeciwko zarzutom obwiniony może się bronić. Wskazuje na to także gwarancyjna norma art. 127 ust.1 uSW.
W doktrynie i orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalonym jest pogląd, że umorzenie postępowania z powodu faktycznych podstaw oskarżenia winno nastąpić w fazie postępowania przygotowawczego; tylko gdy brak podstaw oskarżenia nie jest oczywisty, sprawa winna być skierowana na rozprawę, a wówczas- gdy stwierdzenie braku faktycznej podstawy procesu nastąpi po rozpoczęciu przewodu sądowego, skutkować winno uniewinnieniem oskarżonego. Z oczywistych względów wydanie w takiej sytuacji wyroku uniewinniającego jest pełniejszym oczyszczeniem oskarżonego od postawionych mu zarzutów niż umorzenie w stosunku doń postępowania w związku z zaistnieniem negatywnej przesłanki procesowej wymienione w § 1 pkt 1 art. 17 kpk ( art. 414 § 1 zd. 2, art. 385 § 1 kpk; red. P. Hofmański "Kpk. Komentarz" CH Beck 2007 t.1 s. 144 nb 6). Nie ulega wątpliwości, że umorzenie postępowania- niezależnie od tego, na jakiej podstawie nastąpiło- nie obala domniemania niewinności (wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 28.11.2002 w sprawie Marziano v. Włochom- nr skargi 45313/99, akceptowany przez Komentatorów- red. P. Hofmański- op. cit. s.143 nb 3a).
Przestępstwo z art. 226 § 1 kk ścigane jest z oskarżenia publicznego. Przepis w art. 226 § 1 (w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) zabezpiecza prawidłową działalność instytucji państwowych i samorządowych przez ochronę koniecznego dla wykonywania tej działalności poszanowania dla funkcjonariuszy publicznych pełniących obowiązki służbowe. Przedmiotem ochrony w art. 226, mającym charakter uboczny, jest godność osoby będącej funkcjonariuszem publicznym. Podmiotem czynu zabronionego określonego w art. 226 § 1 może być każdy (przestępstwo powszechne); podmiotem może być także funkcjonariusz publiczny, pełniący w czasie popełnienia tego czynu obowiązki służbowe (zbieg właściwy z art. 231 § 1). Przestępstwo z art. 226 § 1 może być popełnione tylko umyślnie i to jedynie z zamiarem bezpośrednim. Motywem działania sprawcy jest chęć okazania pogardy funkcjonariuszowi publicznemu (Agnieszka Barczak-Oplustil w: "Kodeks karny. Część szczególna" Zakamycze 2006 s. 931- 739 uw. 1, 2, 4-6, 10, 14, 16, 23).
Przedmiotem ochrony występku określonego w art. 233 jest prawidłowe funkcjonowanie polskiego wymiaru sprawiedliwości, tj. prawidłowe funkcjonowanie instytucji, które w szerokim zakresie ten wymiar sprawiedliwości realizują i wiarygodność ustaleń dokonanych w postępowaniach przewidzianych na podstawie ustawy. Przestępstwo z art. 233 jest przestępstwem indywidualnym, o określonym kręgu podmiotów. Sprawcą przestępstwa określonego w § 1 może być tylko osoba występująca w charakterze świadka. Sprawca przestępstwa określonego w § 6 w związku z § 1 może być każda osoba wezwana do złożenia oświadczenia, o którym w przepisie tym mowa. Czyn sprawcy polega na podaniu wiadomości fałszywej (działanie) lub zatajeniu wiadomości prawdziwej (zaniechanie). Warunkiem odpowiedzialności za złożenie fałszywego oświadczenia jest, by przepis odpowiedniej ustawy przewidywał możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej. "Nieprawda" w rozumieniu art. 233 § 1 oznacza nieprawdę w sensie subiektywnym , tzn. że zeznanie jest nieprawdziwe, gdy sprawca uświadamia sobie, że kłamie. Przestępstwo z art. 233 § 1, 4 i 6 jest przestępstwem umyślnym, popełnionym, gdy sprawca miał zamiar zeznania nieprawdy lub zatajenia prawdy. Zamiar ten zachodzi zarówno wtedy, gdy sprawca ma pełną świadomość, że składa fałszywe zeznania lub zataja to, co mu jest wiadomo (zamiar bezpośredni), jak i wtedy, gdy z możliwością taką się liczy i godzi się na złożenie fałszywego zeznania lub zatajenie tego, co mu jest wiadome (zamiar ewentualny). Przestępczość czynu z art. 233 uzależniona jest od tego, czy składający zeznanie był uprzedzony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania lub czy odebrano od niego przyrzeczenie (§ 2). Domniemanie organu, przyjmującego zeznanie, że składający je wie o grożącej za składanie fałszywych zeznań odpowiedzialności karnej, nie znosi wymogu uprzedzenia o tym. Niewypełnienie nakazu uprzedzenia, o którym mowa w § 2 mowa, wyłączy zawsze odpowiedzialność karną za przestępstwo z art. 233. Występek z art. 233 ścigany jest w trybie z oskarżenia publicznego (Maria Szewczyk w: "Kodeks karny. Część szczególna" Zakamycze 2006 s. 1011- 1025 uw. 1-4, 14-17, 30-32, 47).
Przestępstwo z art. 271 § 1 kk z 1997 r. ścigane jest z oskarżenia publicznego. Przedmiotem ochrony, do którego odnosi się przestępstwo z art. 271 (fałsz intelektualny), jest wiarygodność dokumentów w ich aspekcie dowodowym. Pośrednio przepis ten chroni także prawidłowe funkcjonowanie organów wymiaru sprawiedliwości, a także innych organów władzy publicznej, prowadzących postępowanie dowodowe. Przestępstwo poświadczenia nieprawdy ma charakter przestępstwa indywidualnego. Może je popełnić wyłącznie funkcjonariusz publiczny (art. 115 § 13 kk) lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu. Przestępstwo z art. 271 § 1 polega na poświadczeniu nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne w autentycznym dokumencie wystawionym przez osobę składającą takie poświadczenia (fałsz intelektualny). Poświadczenie nieprawdy może polegać na potwierdzeniu okoliczności, które nie miały miejsca lub też ich przeinaczeniu albo zatajeniu. Przestępstwo poświadczenia nieprawdy ma charakter umyślny (W. Wróbel w: "Kodeks karny. Część szczególna" Zakamycze 2006 s. 1333-1343 uw. 1-3, 16, 17, 25, 34).
Obligatoryjne jest nadto umorzenie postępowania karnego, gdy czyn nie zawiera ustawowych znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 in pinc. kpk). Podobnie jak w przypadku przesłanki z § 1 pkt 1 kpk i z podobnych powodów, wystąpienie tej przesłanki powoduje zaniechanie wszczęcia postępowania, bądź jego umorzenie przed rozpoczęciem przewodu sądowego (in casu- postanowienie Prokuratora Rejonowego w O. z [...] marca 2006 r.- sygn. [...]) czy uniewinnienie oskarżonego po jego rozpoczęciu. W odróżnieniu od przesłanki z § 1 pkt 1, przesłanka z § 1 pkt 2 związana jest nie z faktyczną podstawą procesu, ale z prawną oceną czynu, o który miałoby się toczyć postępowanie, albo będącego już jego przedmiotem. Postępowanie karne o czyn, który nie zwiera znamion czynu zabronionego, nie może doprowadzić do wydania wyroku skazującego, bowiem w ocenie prawa karnego czyn taki jest legalny (red. P. Hofmański- op. cit. s.144-145 nb 7-8).
6. W zakresie zarzutu II w brzmieniu pierwotnym Sąd Dyscyplinarny (a nadto Dyrektor ZK) nie ocenili w żadnym stopniu zebranych w sprawie dowodów mimo, że w szczególności wyjaśnienia Skarżącej (k.600, 601, 603, 604v- gdzie błędnie przywołano jednokrotnie "2006 r."; 668-670, 777-780, 810v, 813v); częściowo zeznania świadków: M.L. (k.702-704), M.C. (k.219v-220v), A.K. (k.234v), A.K.(k.277,283v), prowadzą do ustaleń odmiennych, niż przyjęte przez organy obu instancji odnośnie uznania Skarżącej winną popełnienia czynu opisanego w zarzucie II. Obowiązkiem organów orzekających w postępowaniu dyscyplinarnym było szczegółowo i wnikliwie ocenić każdy z zebranych dowodów- w tym w szczególności to, dlaczego szereg świadków deklaruje, że nie pamięta okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i czy wynika to z chęci uniknięcia kłopotów (k.220v, 308), czy też ze sposobu przesłuchiwania świadków (k.287). Brak oceny sprzecznych ze sobą dowodów i nie przedstawienie w uzasadnieniach orzeczeń obu instancji motywów, dlaczego jednym dowodom odmówiono wiarygodności, a innym dano wiarę, stanowi naruszenie § 23 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia, art.80 i art.107 § 1 i 3 kpa, mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa; odpowiednio- J. Krajewski w: "Kpc z Komentarzem"- W. Pr. 1989 t.2, str.607 uw. 19.,20; B. Adamiak w: "Kpa. Komentarz" C. H. Beck 2006, str.413 nb. 2,3). Z naruszeniem owych przepisów- wobec faktu, że obrażenia na twarzy M.R. zaistniały przed dokonaniem przezeń samouszkodzenia- organy obu instancji nie zweryfikowały wyjaśnień Skarżącej, że powiadomiła zastępcę Dyrektora ZK o podejrzeniu pobicia M.R. przez imiennie wskazanego funkcjonariusza, a Dyrekcja ZK poinformowała A.D., że "sprawa pobicia skazanego M.R. zostanie wyjaśniona przez nich" (k.600v-602 akt dyscyplinarnych). Organy obu instancji nie rozważyły w tym kontekście zapisków pod poz. 19 i 20, dotyczących zgłaszających się T.R. i B.R. dnia [...] października 2004 r. i M.R. dnia [...] października 2004 r., których treść jest wyjątkowo skąpa- zwłaszcza w porównaniu z zapiskami w rubrykach dotyczących poz.14-16 (łącznie), poz. 17 i 18, a także dlaczego w zeszycie przyjęć interesantów przez Dyrektora ZK pomiędzy [...] sierpnia 2004 r a [...] października 2004 r. brak jakichkolwiek zapisków (k.715 akt dyscyplinarnych). Skutkować to musiało rozstrzygnięciem jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku.
7. Dyrektor ZK w orzeczeniu z dnia [...] września 2006 r. motywował wśród okoliczności obciążających spełnienie przesłanki dobra służby tym, że podejmowane przez Zainteresowaną działania i postępowanie z uwagi na zajmowane stanowisko służbowe, winny cechować wysoka odpowiedzialność, wysoki poziom etyki zawodowej, a zatem taki sposób postępowania, który nie stwarza nawet podejrzenia o dopuszczenie się czynów, które są przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.
Taka argumentacja nie stanowiła okoliczności obciążającej, skoro już dnia [...] lutego 2006 r. okazało się, że wobec tych samych zarzutów (I i II w brzmieniu pierwotnym), opisanych w postanowieniu dnia [...] października 2005 r., Prokurator Rejonowy nie wszczął postępowania karnego wobec Skarżącej, a następnie prawomocnymi postanowieniami z dnia: [...] marca 2006 r. i [...] września 2006 r. umorzył postępowania, ustalając, że: brak jest dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia ( art. 17 § 1 pkt 1 kpk- w postępowaniu odpowiadającym w istocie zarzutowi I); czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 kpk- w postępowaniu odpowiadającym w istocie zarzutowi II). Na trafność argumentów A.D. wskazuje w szczególności to, że w istocie organ właściwy w sprawach osobowych pomylił dwa różne zdarzenia nadzwyczajne (samookaleczenie osadzonego M.R,. i pobicie tegoż osadzonego) i błąd ów usiłował naprawić z rażącym naruszeniem prawa w drodze zmiany zarzutu II (postanowienie Dyrektora Generalnego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]- k. 854-856 akt dyscyplinarnych).
Wzgląd na dobro służby prowadził do odmiennej oceny, niż zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonych orzeczeń. Skoro bowiem w pracy ZK brak było przepisów szczegółowych, które regulowałyby: kto, w jaki sposób i na podstawie jakich dokumentów winien w imieniu ZK potwierdzać odbycie tego rodzaju zajęć przez osoby spoza tej jednostki penitencjarnej i nie było żadnej kontroli w tej materii w latach 2002- 2004, a pewne zasady wprowadziła A.D., inicjując sporządzanie wykazów skazanych uczestniczących w zajęciach, które podpisywała, przekazując je następnie Dyrektorowi ZK do zatwierdzenia (ustalenia Prokuratora Rejonowego, które Sąd w niniejszym składzie podziela- k. 33 akt [...]i k. 217-218, 226, 228 akt dyscyplinarnych), nie sposób było przyjąć, by w zakresie opisanym w zarzucie III wzgląd na dobro służby przemawiał za ukaraniem Obwinionej karą z art. 126 ust. 1 pkt 5 uSW. Nie sposób także pominąć, że trudności w ustaleniu długości konkretnych zajęć, ilości uczestniczących w nich osadzonych, formy części prowadzonych zajęć, wywołane były okolicznościami, za które w żaden sposób nie odpowiadała A.D. (w szczególności: nie stosowanie od 2002 r. do końca września 2005 r. wszystkich rygorów wobec osób przebywających na terenie ZK w stosunku do D.J. i M.C.; zaginięcie: notatek służbowych dotyczących prawdopodobnego nie odbycia się zajęć dnia [...] lipca 2005 r. w formie grupowej, mimo, że obie Panie Psycholog przebywały tego dnia na terenie ZK i zeznały, że wszystkie zajęcia się odbyły; ograniczenia zarządzeniem Dyrektora zajęć w świetlicy do godziny 18.00 i doprowadzanie osadzonych czasami z opóźnieniem- k. 32-33 akt [...], k.769 akt dyscyplinarnych). W aktach sprawy brak informacji, by wszczęto postępowania dyscyplinarne wobec osób, odpowiedzialnych za utratę owych dokumentów (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28/01/ 319, zm. 200/06/1471). Brak zapisów wejść i wyjść z terenu ZK w 2005 r. por. D.J. i por. M.C. (aż do dnia [...] października 2005 r.- od kiedy takie wpisy się pojawiły) potwierdził dnia [...] marca 2006 r. p.o. Kierownika Działu Ochrony ZK (k. 361 akt dyscyplinarnych).
Rozważając zarzut naruszenia § 3 ust.1 i 2, § 4 rozporządzenia należy zgodzić się, że motywy obu instancji nie są wystarczające. Za wymierzeniem Zainteresowanej tak surowej kary nie przemawiał wzgląd na pobudki czynu (Dyrektor ZK pobudek tych nie precyzuje). Ani M.C., ani D.J., nie były podwładnymi Obwinionej. Jako kierownik działu penitencjarnego nie miała także żadnego wpływu na przebieg postępowania dyscyplinarnego ani na treść zeznań funkcjonariuszy, przesłuchanych w postępowaniu. Pełnienie bądź brak pełnienia czynności służbowych przez Zainteresowaną nie miało żadnego wpływu na zaginięcie w ZK dokumentów, za przechowywanie których A.D. jako kierownik działu penitencjarnego nie odpowiadała- w szczególności notatek służbowych dotyczących prawdopodobnego nie odbycia się zajęć dnia [...] lipca 2005 r. w formie grupowej; zeszytu obserwacji oddziału mieszkalnego I z 2004 r.; zeszytu zgłoszeń osadzonych do dyrektora jednostki; zeszytu przyjęć interesantów przez dyrektora przed dniem [...] października 2004 r.; zeszytów zgłaszających się do kierowników oddziałów z oddziałów I i II (k. 70, 683, 715 akt dyscyplinarnych).
Także rodzaj zarzucanych czynów- w świetle ustaleń poczynionych w postępowaniu dyscyplinarnym i w przywołanych postępowaniach karnych, nie przemawiał za wymierzeniem Zainteresowanej tak surowej kary- nawet przy uwzględnieniu szczególnego statusu i zadań Służby Więziennej. Nie sposób także pominąć tego, że Zainteresowana była faktycznie odsunięta od wykonywania czynności służbowych w okresie od [...] listopada 2005 do [...] lutego 2006 r. (na podstawie nieważnej decyzji personalnej nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Dyrektora ZK- wydanej z rażącym naruszeniem art. 37 ust. 1 uSW). Gdyby uznać, że Skarżąca dopuściła się czynu objętego zarzutem II (do czego nie prowadzi niedostatecznie oceniony materiał dowodowy), to przy uniewinnieniu od zarzutu III, Sad Dyscyplinarny trafnie złagodził karę orzeczoną przez Dyrektora ZK z surowszej (art.126 ust.1 pkt 5 uSW) na łagodniejszą (art. 126 ust.1 pkt 3 uSW). Brak ustaleń i rozważań co do zarzutu objętego punktem II prowadzi do wniosku, że brak było na tym etapie postępowania podstaw do wymierzenia jakiejkolwiek kary, a także do zastosowania § 56 rozporządzenia. Mimo zatem, że orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego dotknięte jest wadami w zakresie oceny dowodów co do rozstrzygnięcia o uniewinnieniu od popełnienia czynu zarzucanego w punkcie III, to uchybienie to- z wyżej przedstawionych przyczyn- nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przy braku innych naruszeń prawa, skargę Dyrektora Okręgowego należało oddalić (art.151 ppsa).
Jedynie na marginesie należy zauważyć, że Sąd Dyscyplinarny nie zapoznał się z postanowieniem Prokuratora Rejonowego w O. z [...] marca 2006 r.- sygn. [...], nie odniósł się doń w swym uzasadnieniu (zwłaszcza k. 43 akt [...] akt).
Podpisanie postanowienia z dnia [...] października 2005 r. przez Dyrektora ZK w dniu, w którym lekarz stwierdził Jego niezdolność do pracy, a przed przedłożeniem zwolnienia lekarskiego, nie skutkowało nieważnością tego postanowienia w rozumieniu art. 58 kc. Przywołany art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (j.t. Dz.U. 31/05/267 ze zm.) nie zawiera sankcji nieważności czynności prawnej podjętej przez pracownika wykonującego w okresie orzeczonej niezdolności do pracy, pracę zarobkową lecz skutkować może jedynie utratą prawa do zasiłku chorobowego ( art.17 ust.1 ustawy; odpowiednio- wyrok SN z 07.10.2003- II UK 76/03-OSNP 14/04/247).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, i art. 135 ppsa orzeczono jak w punktach 1 i 2 sentencji; na podstawie art. 151 ppsa orzeczono jak w punkcie 3 sentencji.
/-/ I. Kucznerowicz /-/ M. Dybowski /-/ B. Popowska
M.K./