II SA/Ol 1072/23

II SA/Ol 1072/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-03-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne
Lasy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 672
art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 24, art. 37a ust. 1a
Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Chybicki Asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na terenie działki oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 5 września 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 – k.p.a.) oraz art. 13 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2023 r. poz. 1356 – u.o.l.) po rozpatrzeniu odwołania A. i M. S. od decyzji Starosty, z upoważnienia którego działa Dyrektor Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Ochrony Środowiska (organ pierwszej instancji) z dnia 14 czerwca 2023 r. w przedmiocie:
Nakazania A. S. i M. S. ponowne wprowadzenie roślinności leśnej na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L., pow. o., woj. warmińsko-mazurskie na pow. 0,0615 ha w oddziale 1-f określonym w Uproszczonym Planie Urządzenia Lasu sporządzonym na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. według stanu na dzień 15 marca 2015 r., obręb ewidencyjny K.
Ustalenia terminu wykonania zadań z zakresu gospodarki leśnej wskazanych w pkt 1 niniejszej decyzji do dnia 31 października 2023 r.
- orzekło:
- uchylić decyzję w pkt 2 i orzec, że termin wprowadzenia roślinności leśnej ustala się do dnia 30 kwietnia 2024 roku - zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki leśnej - okresu sadzenia,
- w pozostałej części utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy:
Pismem z 8 marca 2021 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa M. poinformował Starostę o przeprowadzonej lustracji stanu lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, która wykazała, że m.in. na terenie dz. nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L., pow. o., woj. warmińsko-mazurskie, zostały wykonane prace leśne niezgodne z zapisami Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu sporządzonego na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r.
Dnia 29 marca 2021 r. pracownicy Starostwa Powiatowego przeprowadzili oględziny m.in. działki [...], sklasyfikowanej w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako użytek leśny LsVI, z których został sporządzony protokół stwierdzający konieczność odnowienia powierzchni leśnej. W związku z powyższym pismem z 30 marca 2021 r. zostało wystosowane do A. i M. S. (skarżący), właścicieli działki [...], wezwanie do wykonania prac zgodnych z uproszczonym planem urządzenia lasu (UPUL), polegających na odnowieniu halizny w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r.
Skarżący w toku postępowania wyjaśniali zaistniałą sytuację oraz powoływali się na Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (MPZP) dający możliwość zagospodarowania działki na cele rekreacyjne. Rada Gminy Uchwałą nr XLIX/44/2022 z dnia 30 sierpnia 2022 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy L. obejmującego działki nr [...] w obrębie K. uchwaliła zmianę MPZP. Obecnie dz. nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 1RI - teren zabudowy rekreacyjnej indywidualnej. Niniejszy zapis dopuszcza realizację budynków rekreacji indywidualnej, budynków gospodarczych i przyłączy infrastruktury technicznej, jednak powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 45% powierzchni działki.
Decyzją z 18 października 2022 r. organ pierwszej instancji nakazał A. i M. S. ponowne wprowadzenie roślinności leśnej na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L., pow. o., woj. warmińsko- mazurskie o pow. 0,1478 ha i ustalił termin wykonania nakazu do dnia 31 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Elblągu uchyliło przedmiotową decyzję w całości (decyzja z 12 grudnia 2022 r.) i nakazując organowi pierwszej instancji zapewnienie skarżącym możliwości uczestnictwa w oględzinach działki, przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 14 lutego 2023 r. przeprowadzone zostały oględziny działki nr [...], w których uczestniczył M. S., przedstawiciel Nadleśnictwa oraz przedstawiciele Starostwa Powiatowego. Z oględzin został sporządzony protokół oraz została sporządzona dokumentacja zdjęciowa. Podczas oględzin ustalono, że nie została wprowadzona roślinność leśna i nie została odnowiona uprawa leśna. Na terenie halizny porasta ok. 7 drzew, których wiek określa się na 20-30 lat. Na działce znajdują się budy kempingowe oraz miejsce na ognisko. M. S. zgłosił, iż złożył wniosek o wyłączenie z produkcji gruntów leśnych do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych. Dodatkowo wskazał, że lokalizacja halizny w UPUL została źle określona.
W dniu 3 marca 2023 r. wpłynęła do organu decyzja Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych z 7 lutego 2023 r. zezwalająca skarżącym na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych położonych na dz. nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L. o łącznej pow. 0,0387 ha.
Decyzją z 14 czerwca 2023 r. organ pierwszej instancji nakazał A. i M. S. ponowne wprowadzenie roślinności leśnej na terenie działki nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L., pow. o., woj. warmińsko-mazurskie na pow. 0,0615 ha w oddziale 1-f określonym w Uproszczonym Planie Urządzenia Lasu sporządzonym na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. według stanu na dzień 15 marca 2015 r., obręb ewidencyjny K. oraz ustalił termin wykonania zadań z zakresu gospodarki leśnej do dnia 31 października 2023 r. W uzasadnieniu decyzji, opisując przebieg postępowania wskazał, że pismem z dnia 6 kwietnia 2023 r. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w sprawie podania powierzchni gruntów wyłączonej z produkcji leśnej odpowiednio w oddziale 1-c oraz oddziale 1-f wskazanym w UPUL dla obrębu K. Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych poinformował, że wyłączenia dokonano na powierzchni 0,0387 ha, w tym 0,0059 ha w oddziale 1-c oraz 0,0328 ha w oddziale 1-f. W związku z powyższym, powierzchna przeznaczona do odnowienia uprawy leśnej na działce nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L. wynosi 0,0615 ha i stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią halizny określoną w UPUL sporządzonym na okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2025 r. według stanu na dzień 15 marca 2015 r., obręb ewidencyjny K. równą 0,0943 ha a powierzchnią określoną w decyzji Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych z 15 marca 2023 r. zmienionej decyzją z 17 kwietnia 2023 r., zgodnie z którą powierzchnia wyłączona z produkcji leśnej w wydzieleniu 1f wynosi 0,0328 ha . Powierzchnia do odnowienia: 0,943 ha - 0,328 ha = 0,06150 ha. W odniesieniu do ww. UPUL wskazał, że został on sporządzony zgodnie z zapisami rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 listopada 2012 r. - w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1302). Ponadto, projekt UPUL sporządzony dla obrębu K. został przesłany do zaopiniowania do Nadleśnictwa, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Warmińsko-Mazurskiego Inspektora Sanitarnego. Wszystkie jednostki zaopiniowały niniejszy UPUL pozytywnie.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili jej naruszenie:
art. 7 w zw. z art. 11 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego skutkujące jego nie ustaleniem i uznaniem, że w niniejszej sprawie wobec strony odwołującej zaistniały przesłanki do nałożenia na nią obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej;
art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, poprzez brak dbałości o słuszny interes strony;
art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz zaniechanie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i wybiórcze go potraktowanie, nie odniesienie się do wszystkich dowodów, a także pominięcie w ustaleniu stanu faktycznego wyjaśnień składanych przez stronę.
Wskazując na powyższe nieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania wskazali, że wbrew ustaleniom organu pierwszej instancji działka nr [...] nie jest "halizną". Na działce znajduje się bowiem kilkanaście ponad 30-sto letnich drzew sosny i brzozy oraz kilkanaście kilkuletnich drzew topoli, czeremchy, dębu i buku, o czym informowali organ pierwszej instancji na każdym etapie postępowania. Stan faktyczny drzewostanu znajduje się także na rządowych stronach internetowych: www.geoportal.gov.pl oraz w załącznikach do MPZP. Starostwo Powiatowe ma dostęp do powyższych dokumentów i z nich korzysta np. wydając pozwolenia na budowę. Z niezrozumiałych względów okoliczności te zostały pominięte. Dodali, że działkę [...] zakupili w 2019 r. i od tego czasu nie zostało wycięte żadne drzewo. Nie byli prawidłowo powiadomieni o oględzinach, które zostały przeprowadzone bez ich wiedzy w dniu 29 sierpnia 2022 r. Ustalenia dokonane podczas oględzin w dniu 14 lutego 2023 r. również nie są zgodne ze stanem faktycznym. Jedynym niezadrzewionym fragmentem działki jest obszar, na który został złożony wniosek o odlesienie do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, o czym poinformowali organ pierwszej instancji. Oględziny na gruncie zakończyły się niewpisaniem do protokołu żadnych zaleceń. Znaczenie w sprawie ma również fakt, że oględziny działki zostały przeprowadzone w połowie lutego, kiedy na jej części zalegała powłoka śnieżna, co uniemożliwiało organowi dokonanie prawidłowej oceny stanu odnowienia roślinności. Młode drzewa pozbawione liści nie były widoczne.
W uzasadnieniu własnej decyzji z 5 września 2023 r. Kolegium, omawiając treść art. 8, art. 13 i art. 24 u.o.l., stwierdziło, że dla wydania decyzji w oparciu w art. 24 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. niezbędnym jest dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie klasyfikacji gruntu jako gruntu leśnego, istnienia lub braku na gruncie leśnym drzewostanu, podmiotu będącego właścicielem lasu, a także zakresu zadań niezbędnych do ponownego wprowadzenia upraw leśnych. Zdaniem Kolegium z okoliczności sprawy wynika bezspornie, że przedmiotowy grunt w części pozbawiony został roślinności leśnej, a zgodnie z zapisami z rejestru gruntów, wyciągu z uproszczonego planu urządzenia lasu oraz Uchwały nr XLIX/44/2022 z dnia 30 sierpnia 2022 r. stanowi on tereny leśne. Kolegium uznało, że w celu realizacji zadań wynikających z mocy obowiązującego prawa organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji, na mocy której właściciel lasu został zobowiązany do podjęcia i wykonania określonych działań zmierzających do odnowienia przedmiotowego gruntu leśnego, polegających na ponownym wprowadzeniu roślinności leśnej (zasadnym było przyjęcie terminu dla wprowadzenia roślinności leśnej do dnia 30 kwietnia 2024 r.). Podniesiony przez skarżących zarzut naruszenia przepisów postępowania oparty został na twierdzeniu, że od 2019 r, kiedy to zakupili działkę, nie zostało wycięte ani jedno drzewo, nie zostały także wykonane żadne prace niezgodne z UPUL. Porządkowali tylko powierzchnie zrębowe zapisane w planie jako MA-PORZ. Natomiast istnienie obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) przez poprzedniego właściciela lasu nie znajduje oparcia w przepisach prawa, co wprost wynika z treści art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. Ponadto zgodnie z art. 37a u.o.l. w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, niestanowiącego własności Skarbu Państwa gruntu oznaczonego jako las w ewidencji gruntów i budynków lub przeznaczonego do zalesienia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lub o którym mowa w art. 3, objętego uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 - Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Lasy Państwowe, przysługuje z mocy prawa prawo pierwokupu tego gruntu. Względem powyższego, należy uzyskać zaświadczenie o objęciu lub nie uproszczonym planem urządzenia lasu, które jest obligatoryjnym dokumentem do sporządzenia aktu notarialnego. Dodatkowo, w księdze wieczystej sporządzonej dla przedmiotowej działki, również istnieje zapis, iż sposób korzystania to Ls — lasy. Stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie nie ulega zatem wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki ustawowe do nałożenia przedmiotowego obowiązku, gdyż skarżący są właścicielami lasu, z którego samowolnie usunięto drzewostan na działce nr [...], obręb ewidencyjny K., gm. L., pow. o.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Kolegium z 5 września 2023 r. skarżący w całości przytoczyli argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazali, że w ich ocenie decyzja została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, ponieważ organ odwoławczy wbrew postanowieniem art. 7 i 77 k.p.a. nie wyjaśnił dokładnie wszystkich okoliczności sprawy. Decyzja narusza ich interes prawny, nakłada bowiem na nich, jako właścicieli działki, obowiązek odnowienia roślinności leśnej, chociaż na tej działce nie ma halizny, a okoliczność ta była wielokrotnie podnoszona w toku postępowania administracyjnego, jednakże z niezrozumiałych względów została zupełnie pominięta zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. Twierdzenia o braku halizny potwierdza w szczególności mapa satelitarna z 2015 r., kiedy opracowywano UPUL, wykonana dla działek objętych tym UPUL, w tym dla działki nr [...]. W ocenie skarżących całe postępowanie obarczone jest licznymi błędami organu pierwszej instancji, które zostały powielone przez organ odwoławczy, co naruszyło zasadę zaufania obywatela do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 - p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).
Oceniając, w świetle powołanych wyżej kryteriów, zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie sprzeciwił się temu w przepisanym terminie.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji był przepis art. 24 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l.
Zgodnie z art. 24 u.o.l. jeżeli właściciel lasu niestanowiącego własności Skarbu Państwa nie wykonuje obowiązków określonych w art. 13 albo nie wykonuje zadań zawartych w uproszczonym planie urządzenia lasu lub decyzji, o której mowa w art. 19 ust. 3, w szczególności w zakresie:
1) ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych),
2) przebudowy drzewostanu,
3) pielęgnowania i ochrony lasu, w tym:
a) usuwania drzew opanowanych przez organizmy szkodliwe, a także złomów i wywrotów,
b) zabiegów pielęgnacyjnych roślinności leśnej (upraw leśnych) w wieku do 10 lat,
c) zabiegów w zakresie ochrony przeciwpożarowej
- starosta nakazuje wykonanie tych obowiązków i zadań w drodze decyzji.
Z zapisów art. 13 u.o.l. wynika ciążący na właścicielach lasów obowiązek prowadzenia gospodarki leśnej w sposób trwale utrzymujący lasy i zapewniający ciągłość użytkowania lasów. W art. 13 ust. 1 tej ustawy ustawodawca wyszczególnił szereg obowiązków właścicieli lasów, które mają prowadzić do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, w tym obowiązek ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu. Okres do 5 lat od usunięcia drzewostanu został określony dla właściciela, który dobrowolnie w tym czasie może wykonać ten obowiązek.
Dodać należy, że w świetle art. 3 pkt 1 u.o.l., lasem w rozumieniu ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym – lub przejściowo jej pozbawiony. W art. 8 u.o.l. wymieniono również zasady prowadzenia gospodarki leśnej, na które składają się: zasada powszechnej ochrony lasów, zasada trwałości utrzymania lasów, zasada ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich lasów, zasada powiększania zasobów leśnych.
Dla wydania decyzji w oparciu w art. 24 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. niezbędnym jest zatem dokonanie ustaleń faktycznych w zakresie klasyfikacji gruntu jako gruntu leśnego, istnienia lub braku na gruncie leśnym drzewostanu, podmiotu będącego właścicielem lasu, a także zakresu zadań niezbędnych do ponownego wprowadzenia upraw leśnych.
Z prawidłowych ustaleń organów poczynionych na podstawie wypisów z rejestru gruntów, wyciągu z uproszczonego planu urządzenia lasu oraz Uchwały nr XLIX/44/2022 z dnia 30 sierpnia 2022 r. wynika, że należąca do skarżących działka nr [...] stanowi użytek leśny – LsVI.
W dniu 14 lutego 2023 r. przeprowadzone zostały oględziny działki nr [...], w których uczestniczył M. S., przedstawiciel Nadleśnictwa oraz przedstawiciele Starostwa Powiatowego. Z oględzin został sporządzony protokół oraz została sporządzona dokumentacja zdjęciowa. Protokół został podpisany przez uczestników czynności. Zauważyć należy, że ustalenia wynikające protokołu oględzin korzystają z mocy dowodowej, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., w myśl którego dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, a protokół oględzin należy uznać za dowód obrazujący stan faktyczny. Podczas oględzin ustalono zatem, że nie została wprowadzona roślinność leśna i nie została odnowiona uprawa leśna. Na terenie halizny porasta ok. 7 drzew, których wiek określa się na 20-30 lat. Na działce znajdują się budy kempingowe oraz miejsce na ognisko.
Ustalenia faktyczne, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały zatem dokonane w sposób dokładny, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sposób wyczerpujący na podstawie dopuszczonych w sprawie dowodów, które były miarodajne dla stwierdzenia stanu faktycznego wypełniającego hipotezę wymienionych norm prawa materialnego, a jednocześnie nie będących sprzecznymi z prawem. Sąd podziela ustalenia faktyczne dokonane przez organy rozpatrujące przedmiotową sprawę. Zaskarżonej decyzji nie można wobec powyższego zarzucić naruszenia art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a.
Podniesione przez skarżących zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania oparte zostały na twierdzeniu, że od 2019 r., kiedy to zakupili działkę, nie zostało wycięte ani jedno drzewo, nie zostały także wykonane żadne prace niezgodne z UPUL. Porządkowali tylko powierzchnie zrębowe zapisane w planie jako MA-PORZ.
Wyjaśnić należy wobec tego, że istnienie obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) przez poprzedniego właściciela lasu nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Z treści art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. stanowiącego, że właściciele lasów są obowiązani do ponownego wprowadzania roślinności leśnej w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu, nie wynika bowiem powiązanie obowiązku ponownego wprowadzania roślinności leśnej z osobą dokonującą usunięcia drzewostanu. Przeciwnie, przepis ten stanowi o obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej przez właściciela lasu. Właściciel, który po usunięciu drzewostanu, zbył nieruchomość leśną, nie może zostać zobowiązany przez organ administracji do ponownego wprowadzenia roślinności leśnej na gruncie, którego nie jest już właścicielem, a obowiązek ten może być nałożony jedynie na osobę będącą właścicielem gruntu leśnego w chwili wydawania decyzji.
W orzecznictwie trafnie podnosi się, że przepis art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. przewiduje obowiązek ponownego wprowadzenia roślinności leśnej w terminie 5 lat, przy czym jest to termin, w którym właściciel powinien wykonać ten obowiązek dobrowolnie. Stwierdzenie natomiast przekroczenia tego terminu nie pozbawia właściwego organu kompetencji do wydania decyzji nakazowej w trybie art. 24 u.o.l., lecz przeciwnie zobowiązuje organ do jej wydania (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., II SA/Gd 434/17, CBOSA). Norma wynikająca z art. 13 ust. 1 pkt 2 u.o.l. reguluje zachowania swoich adresatów bezpośrednio i co do zasady nie wymaga decyzyjnej konkretyzacji – a skoro tej konkretyzacji nie wymaga, to nie ma też podstaw do jej dokonywania. Z kolei art. 24 pkt 1 u.o.l. ma znamiona regulacji pozwalającej organowi administracji na kontrolę wykonania uprawnień lub obowiązków i jurysdykcyjną reakcję o charakterze następczym w razie stwierdzenia, że wykonanie to nie nastąpiło (wyrok WSA w Krakowie z 27 lutego 2018 r., II SA/Kr 1627/17, CBOSA). Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 kwietnia 2019 r. (sygn. II OSK 1129/18, CBOSA) stwierdził, że "właściciel nieruchomości leśnej musi mieć świadomość szczególnych obowiązków publicznoprawnych, które na nim ciążą zgodnie z przepisami ustawy o lasach i w żadnym razie nie są one uzależnione od jego sytuacji materialnej".
Ponadto Sąd podziela argumentację organu odnoszącą się do podnoszonej przez skarżących kwestii, że kupując działkę nie mieli świadomości, że jest ona objęta UPUL. Zgodnie bowiem z art. 37a u.o.l. w przypadku sprzedaży przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, niestanowiącego własności Skarbu Państwa gruntu oznaczonego jako las w ewidencji gruntów i budynków lub przeznaczonego do zalesienia określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lub o którym mowa w art. 3, objętego uproszczonym planem urządzenia lasu lub decyzją, o której mowa w art. 19 ust. 3 - Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Lasy Państwowe, przysługuje z mocy prawa prawo pierwokupu tego gruntu. Względem powyższego, należy uzyskać zaświadczenie o objęciu lub nie uproszczonym planem urządzenia lasu, które jest obligatoryjnym dokumentem do sporządzenia aktu notarialnego. Okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt 3, mogą być ustalone na podstawie oświadczenia sprzedającego złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Notariusz sporządzający umowę sprzedaży poucza sprzedającego o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia i zamieszcza o tym wzmiankę w akcie notarialnym (art. 37a ust. 1a u.o.l.).
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.