II SA/Bk 834/21

II SA/Bk 834/21 - Wyrok WSA w Białymstoku
Data orzeczenia
2022-02-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Sędziowie
Małgorzata Roleder /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Ochrona zwierząt
Sygn. powiązane
I OSK 1293/22 - Wyrok NSA z 2025-06-06
I OZ 302/22 - Postanowienie NSA z 2022-07-28
I OZ 303/22 - Postanowienie NSA z 2022-07-28
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 638
art. 7 ust. 1 i 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2021 r. Burmistrz S. (dalej: "Burmistrz"), działając m.in. na podstawie art. 7 ust. 1 i 1a w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. 2020, poz. 638; dalej: "u.o.z."), wszczął postępowanie w sprawie czasowego odebrania J. B. jedenastu sztuk zwierząt gospodarskich, ze względu na ich utrzymywanie w niewłaściwych warunkach bytowania. Burmistrz powołał się na informacje uzyskane od Powiatowego Lekarza Weterynarii w S. (dalej: "PLW"), z których wynika, że w wyniku kontroli przeprowadzonych w dniach [...] lipca 2021 r., ujawniono rażące zaniedbanie dobrostanu bydła stanowiącego własność J. B., wyczerpujące przesłanki definicji "rażącego zaniedbania" z art. 4 ust. 11 u.o.z. PLW stwierdził istnienie bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia ww. zwierząt, w związku z czym zwrócił się do Burmistrza o ich odebranie właścicielowi, na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z.
Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. Burmistrz powiadomił Prokuraturę Rejonową w B. o planowanym odebraniu zwierząt stanowiących własność J. B., znajdujących się w dwóch budynkach gospodarczych oraz na pastwisku. Poinformowano, że wyłaniane jest gospodarstwo, które zajmie się odebranym bydłem oraz przedsiębiorstwo, które podejmie się wyprowadzenia zwierząt z budynków gospodarskich i ich przetransportowania.
W dniu [...] lipca 2021 r. T. T., prowadzący gospodarstwo rolne we wsi Z., złożył ofertę na sprawowanie opieki nad ww. zwierzętami. Tego samego dnia nawiązano porozumienie z A. B., która podjęła się, w ramach prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa w O., wyprowadzenia bydła z budynku gospodarczego na posesji przy ul. [...] w S. oraz z budynku gospodarczego położonego naprzeciw ww. posesji oraz transportu tych zwierząt, wraz ze zwierzętami pasącymi się na pastwisku przy ul. [...] w S., do miejsca wskazanego przez Burmistrza, wyznaczając najbliższy możliwy termin realizacji usługi na [...] lipca 2021 r. Również dnia [...] lipca 2021 r. Burmistrz zlecił A. S., świadczącemu usługi weterynaryjne w S., opiekę weterynaryjną z ewentualnym podaniem środków uspokajających ww. zwierzętom podczas ich transportu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] Burmistrz umorzył, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. ww. postępowanie, wskazując, że stało się ono bezprzedmiotowe wobec konieczności niezwłocznego odebrania jedenastu sztuk bydła J. B., w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z.
W dniu [...] lipca 2021 r. dokonano odebrania J. B. jedenastu sztuk zwierząt. Z czynności tej sporządzono notatkę służbową, w której wskazano, że z budynku inwentarskiego na posesji położonej naprzeciwko posesji przy ul. [...]w S., wyprowadzono jedną krowę, a także dwa byki - po uprzednim usunięciu części dachu starego budynku inwentarskiego, obudowanego nowym budynkiem, a także po przesunięciu obornika z poziomu oczepu i uformowania z niego pochylni. Z budynku inwentarskiego na posesji przy ul. [...]w S. wyprowadzono natomiast dwa byczki i jedną jałówkę – po uprzednim usunięciu części dachu i uformowaniu pochylni z obornika z poziomu oczepu. Ponadto z pastwiska przy ul. [...] w S. odebrano cztery krowy i jednego byczka. Zwierzęta te przewieziono do gospodarstwa rolnego prowadzonego przez T. T. w Z. W czynności tej uczestniczyli: lekarz weterynarii M. S., strażacy Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w S. (dalej: "KPPSP"), strażacy Ochotniczej Straży Pożarnej w S. (dalej: "OSP w S.") i strażacy Ochotniczej Straży Pożarnej w S. (dalej: "OSP w S."), pracownicy Urzędu Miejskiego w S. (dalej: "UM") oraz strażnicy Straży Miejskiej w S. (dalej: "SM") i pracownicy przedsiębiorstwa przewozowego. Lekarz weterynarii sporządził notatkę, z której wynika, że w gospodarstwie rolnym T. T. zachowano warunki dobrostanu bydła, zwierzęta dostały paszę i zostały napojone, a także zbadane. U krowy w wieku około 13 lat stwierdzono ranę u podstawy lewego rogu, która powstała w wyniku nadmiernego zaciśnięcia linki w gospodarstwie J. B., u byka w wieku około 3 lat stwierdzono zmiany w powierzchni gałek ocznych, zaś u krowy w wieku około 9-10 lat, stwierdzono zaawansowaną ciążę. Z czynności tej sporządzono 29 fotografii, które włączono do akt sprawy.
W dniu [...] lipca 2021 r. Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie czasowego odebrania J. B. jedenastu sztuk bydła: pięciu krów, jednej jałówki i pięciu byczków, na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z. Wszczęcie ww. postępowania Burmistrz uzasadnił utrzymywaniem ww. zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, z uwagi na bezpośrednie zagrożenie ich życia i zdrowia.
W odpowiedzi na prośbę Burmistrza z dnia [...] lipca 2021 r. o wypowiedzenie się co do stabilności konstrukcji nośnej budynków gospodarczych, które w części rozebrano w celu wyprowadzenia z nich zwierząt, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "PINB") poinformował o wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], sprostowanej postanowieniem PINB z dnia [...] sierpnia 2021 r., nakazującej J. B. rozbiórkę częściowo zawalonego drewnianego budynku inwentarskiego o wymiarach 6 m x 8 m, na działce nr [...] w S. przy ul. [...] .
W dniu [...] sierpnia 2021 r. przedstawiciel PLW przeprowadził kontrolę w gospodarstwie rolnym J. B. w S., stwierdzając, że pomieszczenia, w których przebywały zwierzęta w dniu ich odebrania, nadal stwarzają zagrożenie dla ich zdrowia i życia. Budynek przeznaczony do ewentualnego przetrzymywania bydła wypełniony jest niemal po dach obornikiem, w związku z czym zwierzęta nie miałyby swobody ruchu, z kolei wystające deski i metalowe części dachu mogłyby poranić zwierzęta. Brak jest oświetlenia, dostępu do wody, możliwości mycia i dezynfekcji. Stwierdzono brak spełnienia norm powierzchniowych. Przeprowadzone wówczas oględziny udokumentowano notatką, w której wskazano, że stan obu budynków inwentarskich nie zmienił się od dnia [...] lipca 2021 r. J. B. oświadczył zaś, że siedem sztuk bydła może przebywać uwiązana łańcuchami na pastwisku, gdzie jest zapewniony dostęp do wody gruntowej, a dwie sztuki na posesji przy jednym z budynków inwentarskich. Podczas oględzin wykonano fotografie budynków inwentarskich oraz studni na pastwisku. Ustalono, że studnia usytuowana na poziomie gruntu, posiada dwa kręgi, ma około 1,4 m głębokości, około 80 cm szerokości wewnętrznej oraz jest zarośnięta roślinnością.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Burmistrz orzekł, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., o czasowym odebraniu J. B. jedenastu sztuk bydła: pięciu krów, jednej jałówki i pięciu byczków oraz o czasowym ich umieszczeniu w gospodarstwie rolnym wskazanym przez Burmistrza, zlokalizowanym w Z. w gminie S., prowadzonym przez T. T.
W uzasadnieniu decyzji Burmistrz dokonał opisu stanu faktycznego sprawy, ustalonego na podstawie dokumentacji pozyskiwanej od dnia [...] lipca 2021 r., kiedy to wpłynęło do organu zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w B. o częściowym zawaleniu się w nocy z [...] na [...] lipca 2021 r., budynku gospodarczego na posesji przy ul. [...]w S., w którym pozostały uwięzione dwie sztuki bydła, których właściciel - J. B., nie jest w stanie samodzielnie oswobodzić. Organ wskazał, że w reakcji na ww. zawiadomienie, jeszcze tego samego dnia strażnik SM oraz pracownik UM udali się na ww. posesję, gdzie zastano J. B.. Stwierdzono wówczas, że na działce nr [...] (posesja położona naprzeciw posesji przy ul. [...]w S.) znajduje się murowany budynek gospodarczy z dachem dwuspadowym pokrytym blachą, który nie podsiada wypełnienia ścian, okien i drzwi. We wnętrzu tego budynku znajdują się elementy innego, drewnianego budynku z dachem dwuspadowym pokrytym blachą. Budynek ten do murłaty wypełniony jest obornikiem, który w najwyższym miejscu sięga nawet powyżej tego poziomu. W szczycie jego dachu, na hałdzie obornika, stoją dwie sztuki bydła. Stwierdzono, że konstrukcja dachu uniemożliwia zwierzętom podniesienie łba do góry oraz, że brak jest możliwości wyprowadzenia zwierząt, bez naruszania konstrukcji budynku. J. B. wskazał na fragment zachodniej ściany drewnianego budynku, która rzekomo zawaliła się w nocy z [...] na [...] lipca 2021 r. Ustalono, że prawdopodobnie ściany drewnianego budynku zostały rozepchnięte przez piętrzący się obornik. Nie stwierdzono widocznych oznak zawalenia się dachu tego budynku oraz uznano, że jego więźba w znacznej części opiera się na hałdzie obornika. Przy ścianie zachodniej budynku murowanego stwierdzono trzecią sztukę bydła, również stojącą na stercie obornika, uwiązaną linką do betonowego słupa (konstrukcji nośnej budynku). Kolejnego dnia ([...] lipca 2021 r.) przeprowadzono oględziny posesji J. B., w których uczestniczyli: przedstawiciele UM, PLW, a także PINB oraz strażnicy SM i funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w S. (dalej: "KPP"). Potwierdzono wówczas fakt uszkodzenia budynku gospodarczego oraz uwięzienia dwóch sztuk bydła stojącego na hałdzie obornika o wysokości sięgającej 2 m. PINB sporządził protokół w sprawie stanu technicznego budynku, zaś przedstawiciel PLW notatkę, w której potwierdził, że w budynku były uwięzione dwie sztuki bydła, zaś jedna sztuka na zewnątrz budynku, bez dostępu do wody i braku możliwości zapewnienia dostępu do paszy. W ocenie przedstawiciela PLW zwierzęta nie posiadały swobody ruchu, były utrzymywane w warunkach szkodliwych dla ich zdrowia, mogących spowodować urazy lub uszkodzenia ciała i cierpienie. Ze względu na ilość zalegającego obornika, stwierdzono brak możliwości wyprowadzenia zwierząt na zewnątrz i zapewnienia im podstawowej opieki oraz właściwych warunków utrzymania. Wskazano, że w trakcie oględzin temperatura przekraczała 30 stopni Celsjusza w cieniu, a zwierzęta znajdowały się bezpośrednio pod blaszanym pokryciem dachowym. Analogiczną sytuację zastano na drugiej posesji - przy domu J. B.. W pomieszczeniu inwentarskim stwierdzono dwie sztuki bydła będące w słabej kondycji. Zwierzęta nie były oznakowane. Wskazano, że obecny w trakcie czynności J. B. przybrał milczącą i obojętną postawę.
W dalszej części uzasadnienia decyzji, Burmistrz przytoczył ustalenia zawarte w uzasadnieniu decyzji PINB z dnia [...] lipca 2021 r. nakazującej J. B. dokonanie rozbiórki częściowo zawalonego budynku inwentarskiego. Wskazał, że ściany budynku położone są ukośnie na zgromadzonym sianie i oborniku, a więźba dachowa oparta jest na pozostałościach ścian. Materiały budowlane (drewno) uległo całkowitej degradacji w wyniku czego uległy zawaleniu, powodując uwięzienie zwierząt. Przedmiotowy budynek nie nadaje się do remontu ani naprawy, a jego stan stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia, w tym w odniesieniu do zwierząt znajdujących się w środku. Brak jest wejścia do przedmiotowego budynku. Dalej Burmistrz wskazał, że dnia [...] lipca 2021 r. został zawiadomiony przez KPP o przewiezieniu J. B. do Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. (dalej: "ZOZ") oraz o konieczności zapewnienia opieki jego zwierzętom. Tego samego dnia zwrócono się do dwóch braci J. B. o opiekę nad zwierzętami, jednakże obaj odmówili. Zapewnienia opieki zwierzętom odmówił również rolnik, z którym Gmina S. (dalej: "Gmina") miała podpisane porozumienie o zapewnienie miejsca dla zwierząt gospodarskich z terenu gminy, zgodnie z wymogami u.o.z. Finalnie w dniu [...] lipca 2021 r. na stronie internetowej UM zostało zamieszczone ogłoszenie o poszukiwaniu gospodarstwa zastępczego. Wpłynęła jedna oferta T. T., z którym zawarto w dniu [...] lipca 2021 r. umowę o świadczenie opieki nad zwierzętami gospodarskimi odebranymi J. B.
Organ ustalił, że J. B. posiada: trzy sztuki bydła znajdujące się w budynku posadowionym na posesji mieszkalnej przy ul. [...]w S., trzy sztuki bydła uwięzione w częściowo zawalonym budynku inwentarskim usytuowanym naprzeciwko ww. posesji oraz pięć sztuk bydła pasącego się na pastwisku przy ul. [...] w S.. Od [...] do [...] lipca 2021 r. zwierzęta te były karmione i pojone przez strażaków OSP w S.. Każdego dnia z tych czynności sporządzone były notatki służbowe. Burmistrz wskazał, że mimo trzykrotnie kierowanych zapytań do ZOZ, placówka nie udzieliła informacji o przewidywanym okresie hospitalizacji J. B. i możliwości doręczenia mu zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. Na wniosek Burmistrza, PINB udzielił natomiast informacji o tym, że nie zamierza wykonać ani zlecić wykonania zastępczego rozbiórki budynku inwentarskiego, bowiem może to nastąpić wyłącznie po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, które jest postępowaniem wieloletnim. Z kolei w odniesieniu do budynku inwentarskiego położonego na posesji mieszkalnej, nie przewiduje się wydania decyzji rozbiórkowej, bowiem budynek ten nadaje się do remontu lub odbudowy. PINB nie uczestniczył w czynności odebrania zwierząt w dniu [...] lipca 2021 r.
W ocenie organu okoliczności mające miejsce od dnia [...] lipca 2021 r. oraz przeprowadzone postępowanie wykazało, że spełnione zostały przesłanki z art. 6 ust. 2 pkt 10 i art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 u.o.z., a zatem zdecydowano o odebraniu J. B. jedenastu sztuk bydła.
Na skutek rozpatrzenia odwołania J. B. od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: "SKO") utrzymało ją w mocy decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...]
W uzasadnieniu decyzji SKO odwołało się do generalnej dyrektywy interpretacyjnej z art. 1 ust. 1 u.o.z., wskazując, że art. 7 ust. 3 u.o.z. odnosi się do tzw. stanu wyższej konieczności, a więc sytuacji, gdy najpierw policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, w trakcie czynności kontrolnych doraźnie stwierdza, że sytuacja nie cierpi zwłoki, gdyż dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża życiu lub zdrowiu tego zwierzęcia. Wówczas zwierzę jest odbierane, o czym zawiadamiany jest właściwy organ administracji, celem wydania decyzji o odebraniu zwierzęcia. Organ ten autorytatywnie potwierdza decyzją dokonane doraźnie czynności faktyczne kontrolującego podmiotu, w postaci odebrania zwierzęcia. Przedmiotową decyzję organ wydaje w okolicznościach faktycznych przewidzianych w art. 7 ust. 3 u.o.z., ale na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. Decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z., odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 u.o.z., zapada wówczas, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane, a zatem organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję z trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli spełnione są przesłanki, określone w tym przepisie, pomimo tego, że w chwili wydawania decyzji, zwierzę nie przebywa już u swego właściciela. W konsekwencji postępowanie organu nakierowane jest na wnikliwe, następcze zbadanie dokonanego już odebrania zwierzęcia. Przesłankami niezwłocznego, czasowego odebrania są natomiast: ustalenie, że miało miejsce znęcanie się nad zwierzęciem w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.o.z. oraz przypadek niecierpiący zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu.
Na podstawie poczynionych przez organ odwoławczy ustaleń faktycznych, zbieżnych z ustaleniami Burmistrza, uznano, że w niniejszej sprawie ww. przesłanki wystąpiły. Stan zdrowia odbieranych zwierząt oraz warunki w jakich przebywały, w ocenie SKO bezwzględnie świadczyły o realnym zagrożeniu dla zwierząt. Taki stan wypełnia znamiona przypadku niecierpiącego zwłoki, w związku z czym odebranie zwierząt przybrało charakter obligatoryjny. SKO stwierdziło, że zagrożenie, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z., wskazuje na potencjalność i hipotetyczność nieprawidłowej sytuacji zwierząt. Stan zagrożenia nie oznacza bowiem, że nastąpi bezpośrednie, realne zagrożenie życia lub zdrowia zwierzęcia, ale, że określony stan może, lecz nie musi wywoływać negatywne skutki dla życia lub zdrowia zwierzęcia. Taki stan należy w ocenie SKO powiązać z kwalifikowanymi naruszeniami, o jakich mowa w art. 6 ust. 2 u.o.z. Wśród tych kwalifikowanych naruszeń wskazano na sytuacje, które są nośnikiem zagrożenia dla życia lub zdrowia zwierzęcia, jak np. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji, wystawianie zwierzęcia gospodarskiego na działanie warunków atmosferycznych, które zagrażają jego zdrowiu lub życiu, czy utrzymywanie zwierzęcia bez odpowiedniego pokarmu lub wody przez okres wykraczający poza minimalne potrzeby właściwe dla gatunku. Każda z tych sytuacji może mieć potencjalny wpływ na życie lub zdrowie zwierzęcia, co odpowiada pojęciu zagrożenia.
Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, dotyczącego braku określenia przez organ I instancji zakresu czasowego, na jaki dokonuje się czasowego odebrania zwierząt, SKO wskazało, że czasowy charakter zastosowanego środka oznacza, że odebranie zwierzęcia następuje do czasu rozstrzygnięcia sprawy karnej o przestępstwo znęcania się nad zwierzętami. Dopiero w przypadku skazania sprawcy, sąd orzeka przepadek zwierzęcia, jeśli sprawca jest jego właścicielem, o czym stanowi art. 35 ust. 3 u.o.z. SKO wskazało, że postępowanie przygotowawcze w przedmiocie wyjaśnienia, czy doszło do popełnienia przez odwołującego się czynu zabronionego z art. 35 ust. 1a u.o.z.w zw. z art. 31 § 2 k.k. jest prowadzone przez KPP pod sygn. akt [...] oraz nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w S. pod sygn. akt [...]. SKO uznało za uzasadniony zarzut odwołującego się dotyczący wydania przez Burmistrza decyzji bez jego uprzedniego wysłuchania, uznając jednakże, że ze względu na charakter przedmiotowego postępowania, jego interwencyjny tryb, a także fakt przebywania J. B. w ZOZ, uchybienie to nie wpłynęło na wynik sprawy. SKO wyjaśniło również, że postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. [...] odmówiło wyłączenia Burmistrza od prowadzenia sprawy.
J. B. zaskarżył do sądu administracyjnego ww. decyzję SKO w części dotyczącej odebrania mu pięciu sztuk bydła pasącego się na pastwisku oraz jednej sztuki trzymanej na uwięzi przed oborą. Zarzucił:
1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na uznaniu, że w KPP prowadzone jest przeciwko niemu postępowanie przygotowawcze o sygn. [...] nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w S. pod sygn. [...], dotyczące przedmiotowej sprawy, bowiem postępowanie to nie dotyczy znęcania się na jedenastoma sztukami bydła utrzymywanego w niewłaściwych warunkach bytowania, lecz znęcania się na czterema sztukami bydła w zimie;
2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 3 u.o.z. przez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem wobec osoby proszącej o pomoc w opiece nad czterema sztukami bydła należało zastosować przepisy ustawy o pomocy społecznej i dekretu o pomocy sąsiedzkiej w rolnictwie oraz art. 1 ust. 3 u.o.z., zaś w okresie przebywania skarżącego w ZOZ, również przepisy k.c. o prowadzeniu cudzych spraw bez zlecenia;
3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu przez SKO, że Burmistrz nie zastosował art. 7 ust. 1 u.o.z., który to przepis wymieniono w podstawie prawnej jego decyzji i jednocześnie na uznaniu, że organ ten prawidłowo zastosował art. 7 ust. 3 u.o.z., podczas gdy wniosek PLW o odebranie zwierząt skarżącemu, nie jest tożsamy z czynnością faktyczną odebrania zwierząt bez decyzji, co oznacza, że decyzja zatwierdza czynność odebrania zwierząt, której PLW nie dokonał;
4) naruszenie art. 111 § 1 k.p.a. i art. 30 Konstytucji RP przez odmowę uzupełnienia decyzji o wskazanie okresu czasowego odebrania zwierząt, podczas gdy decyzje, o których mowa w cytowanych w uzasadnieniu skargi wyrokach, taki okres wskazują;
5) naruszenie prawa do bezstronnego organu przez odmowę wyłączenia Burmistrza, co skutkowało dokonaniem przez ten organ oceny opinii biegłego z zakresu weterynarii, z której wynikało, że organ też dopuścił się przestępstwa znęcania nad zwierzętami skarżącego;
6) brak zapoznania się z treścią zastrzeżeń przez Burmistrza oraz z treścią uzasadnienia odwołania, wskutek czego decyzja odwoławcza odnosi się do przeinaczonej istoty zarzutów odwołania;
7) naruszenie konstytucyjnego prawa do pracy z art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, przez pozbawienie skarżącego prawa wykonywania opieki nad zwierzętami, podczas gdy decyzja powinna była pozbawić go tylko prawa trzymania zwierząt we własnej oborze oraz odebrać zwierzęta wraz z tzw. bazą paszową;
8) naruszenie konstytucyjnego zakazu tortur oraz poniżającego traktowania (art. 40 Konstytucji RP) przez brak udzielenia skarżącemu pomocy publicznej w wypełnianiu obowiązków z zakresu u.o.z. i zamiast tego wszczęcie nieludzkich działań represyjnych, w tym poddanie badaniom psychiatrycznym;
9) brak wystawienia pokwitowania na odebrane zwierzęta, które powinno stanowić załącznik do decyzji wydawanej po odebraniu zwierząt;
10) przekroczenie przez SKO ustawowego, czyli nieprzekraczalnego terminu rozpatrzenia odwołania;
11) błąd pisarski świadczący o braku właściwego rozpoznania sprawy na stronie 7 decyzji: "(...) w dacie podjęcia interwencji zaistniały przesłanki odebrania zwierząt właścicielkom".
Skarżący wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w zaskarżonej części w trybie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), a w pozostałej części o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz o dopuszczenie dowodu z dołączonych do skargi dokumentów: kserokopii postanowienia KPP z dnia [...] września 2021 r. sygn. akt [...] o zmianie zarzutów oraz wydruku pisma Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanego dnia [...] października 2018 r. do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W uzasadnieniu skargi skarżący uargumentował podniesione zarzuty, wskazując m.in., że w rzeczywistości, wbrew art. 7 ust. 3 u.o.z., Burmistrz zatwierdził decyzją własną czynność odebrania zwierząt, podczas gdy organ ten może odebrać zwierzęta jedynie na podstawie art. 7 ust. 1 u.o.z. Ponadto podniósł, że nie było podstaw do odebrania mu całego stada, ewentualnie jedynie zwierząt trzymanych w oborach. Wskazał, że zamiast pomocy osobie, która znalazła się w trudnej sytuacji życiowej, zastosowano względem niego represje: wydano nakaz rozbiórki obory, umieszczono w ZOZ, zwrot bydła uzależniono od zapewnienia mu godnych warunków oraz zawiadomiono organy ścigania o popełnieniu przez skarżącego czynu z art. 91a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020, poz. 1333, dalej: "P.b."). Podkreślił, że zaniechanie jego wysłuchania w trybie art. 50 k.p.a., wbrew twierdzeniu SKO miało istotny wpływ na wynik sprawy, ze względu na okoliczności, na które skarżący powoływał się, wnioskując o przeprowadzenie tego dowodu.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu [...] stycznia 2022 r. skarżący złożył do akt pismo procesowe, stanowiące uzupełnienie skargi, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Załączył do pisma kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w S. (dalej: "SR") z dnia [...] grudnia 2021 r. sygn. akt [...] utrzymujące w mocy w zaskarżonej części postanowienie KPP z dnia [...] września 2021 r. sygn. [...], zatwierdzone przez asesora Prokuratury Rejonowej w S. w dniu [...] września 2021 r. sygn. [...], o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez pełnomocnika Burmistrza w dniu [...] lipca 2021 r. w S., przez odebranie J. B. jedenastu sztuk bydła bez uprzedniego wydania decyzji, tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. Skarżący wskazał, że w jego ocenie ww. postanowienie przemawia za stwierdzeniem, że Burmistrz działał bez podstawy prawnej, co uzasadnia uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z ww. postanowienia na okoliczność rzeczywistych motywów odebrania zwierząt bez decyzji, a także o dopuszczenie dowodu z odpowiedzi Gminy na pozew w sprawie prowadzonej przez SR w sprawie sygn. akt [...], przez zażądanie jej kopii od ww. sądu lub od Burmistrza, na okoliczność nowych motywów postępowania Burmistrza. Ponadto skarżący podniósł, że od dnia [...] lipca 2021 r., kiedy to przewieziono go do ZOZ, nie można mówić o niewłaściwym traktowaniu przez niego zwierząt.
Kolejnym pismem datowanym na dzień [...] stycznia 2022 r. skarżący wniósł o zarządzenie w trybie art. 102 p.p.s.a. utrwalania przebiegu rozprawy za pomocą urządzeń rejestrujących dźwięk i obraz, sprowadzenie na rozprawę dokumentacji w postaci opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej, znajdującej się w aktach sprawy sygn. akt II SA/Bk 818/21, przez wykonanie jej kopii i dołączenie do niniejszej sprawy - na okoliczność zdolności skarżącego do udziału w rozprawie oraz o dołączenie do sprawy dokumentów w postaci protokołów rozpraw z dnia [...] listopada 2021 r. i [...] grudnia 2021 r. w sprawie karnej sygn. akt [...] - toczącej się przed SR przeciwko skarżącemu oskarżonemu o czyn z art. 276 k.k. (niwelowanie dokumentu) w zw. z art. 31 § 2 k.k. oraz art. 35 ust. 1a u.o.z. oraz dopuszczenie dowodu z tych dokumentów, na okoliczność treści zeznań strażników SM: A. P., R. G. i K. K., co do aktów znęcania się nad zwierzętami (k. 55-71).
W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia [...] stycznia 2022 r. sporządzono kserokopię opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej dotyczącej J. B., znajdującej się w aktach sprawy sygn. akt II SA/Bk 818/21 oraz dołączono do akt sprawy (k. 73-74).
W piśmie z dnia [...] stycznia 2022 r. J. B. sporządził listę postępowań prowadzonych względem niego przez Burmistrza, toczących się przeciwko niemu postępowań przygotowawczych oraz sądowych, a także listę podań osób żądających odebrania od niego zwierząt.
Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2022 r. skarżący złożył do akt: kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w A. z dnia [...] maja 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku prokuratury Rejonowej w B. o umorzenie postępowania w sprawie skarżącego podejrzanego o popełnienie czynów z art. 226 § 1 w zw. z art. 31 § 1 k.k. (znieważenie funkcjonariusza publicznego – sędziego SR, w związku i podczas pełnienia obowiązków służbowych) i z art. 232 § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. (groźba uszkodzenia ciała sędziemu SR) i przekazania sprawy do dalszego prowadzenia; kserokopię postanowienia KPP z dnia [...] września 2021 r. sygn. [...] o uzupełnieniu zarzutów postawionych J. B., podejrzanemu o: czyn z art. 288 § 1 k.k. (zniszczenie mienia o łącznej wartości 9.297 zł), czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z. (znęcanie się nad zwierzętami) oraz o czyn z art. 91a P.b. (naruszenie obowiązku utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie); kserokopię zaświadczenia Burmistrza z dnia [...] grudnia 2015 r. o figurowaniu skarżącego w rejestrach wymiarowych jako podatnik podatku rolnego za grunty wchodzące w skład gospodarstwa rolnego. Ponadto skarżący złożył wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów procesowych – kosztów stawiennictwa, w tym kosztów dojazdu do sądu oraz zwrotu utraconych zarobków, w łącznej wysokości 172,99 zł.
W toku rozprawy skarżący wniósł o zawiadomienie Prokuratora o toczącym się postępowaniu, z uwagi na konieczność wyjaśnienia rozbieżności odnośnie dat wszczęcia postępowania i innych niejasności w ustaleniach faktycznych. Wskazał także, że prokurator powinien z urzędu wnosić o jego ubezwłasnowolnienie, a skarżący powinien mieć ustanowionego kuratora. Postanowieniem wydanym na rozprawie sąd oddalił wnioski skarżącego o utrwalanie czynności protokołowanych za pomocą aparatury dźwiękowej oraz o zawiadomienie Prokuratora o toczącym się postępowaniu. Następnie skarżący zmodyfikował skargę, wskazując, że dotyczy ona wyłącznie zwierząt przebywających na pastwisku, z wyłączeniem jednej sztuki trzymanej przed oborą. Wskazał również, że w pozostałym zakresie chodzi mu o to, aby SKO stwierdziło nieważność pozostałej części decyzji i dopiero później przekazało sprawę do sądu administracyjnego. Skarżący podał, że dokonane w dniu [...] lipca 2021r. czynności kontrolne lekarza weterynarii nie znalazły potwierdzenia w protokole kontroli, zaś zamiast sporządzenia takiego protokołu, sporządzono jedynie notatkę. Na tej podstawie nie mogło być wszczęte postępowanie. W jego ocenie od dnia [...] lipca 2021r. Burmistrz powinien był zająć się zwierzętami w ramach opieki nad zwierzętami na podstawie art. 11a u.o.z i odebranie zwierząt powinno nastąpić od Burmistrza. Zdaniem skarżącego, postępowanie powinno być zawieszone do czasu jego powrotu z leczenia szpitalnego. Jeśli chodzi o zarzuty nieważności decyzji, to decyzja została skierowana do osoby właściciela, a powinna być skierowana do opiekuna zwierząt, czyli Burmistrza, a ponadto decyzja została wydana drugi raz w tej samej sprawie, gdyż powinno się kontynuować wcześniejsze postępowanie dotyczące znęcania się nad zwierzętami w grudniu 2020 r. Na pytanie sądu skarżący wyjaśnił, że krowy na pastwisku miały dostęp do wody, czyli studni. Po zwróceniu uwagi przez sąd, że z akt sprawy wynika, że studnia jest zarośnięta, wyjaśnił, że gdy wody brakowało, dowoził wodę ze studni z domu. Nie zabierał bydła do domu, ponieważ jest to rasa przyzwyczajona do takich warunków, które oceniła Prokuratura, nie znajdując podstaw do wszczęcia postępowania.
Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.: (1) dopuścić dowody z dokumentów załączonych do skargi oraz pism procesowych skarżącego z dnia [...] i [...] stycznia 2022 r. - na okoliczności wskazywane w tych pismach oraz (2) oddalić wniosek o dopuszczenie dowodu z odpowiedzi Gminy na pozew w sprawie [...] SR, przez zażądanie kopii tej odpowiedzi od SR lub Burmistrza, zawnioskowanego w piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2022 r. - na okoliczność nowych motywów postępowania Burmistrza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podkreślić przy tym należy, że skargą objęta jest jedynie część rozstrzygnięcia – dotycząca odebrania skarżącemu pięciu sztuk bydła przebywającego na pastwisku. Jakkolwiek w sentencji decyzji nie wyszczególniono odebranych sztuk bydła, to w rozstrzygnięciu wskazano, że odebrano skarżącemu jedenaście zwierząt, tj. pięć krów, pięć byczków i jedną jałówkę. Z uzasadnienia decyzji wynika zaś, że cztery byczki oraz jedną krowę i jałówkę odebrano z posesji należących do skarżącego (położonych przy ul. [...] w S.), zaś cztery krowy i jednego byczka z pastwiska przy ul. [...] w S.. Skarżący w toku rozprawy w dniu [...] stycznia 2022 r. ostatecznie zmodyfikował skargę, z której pierwotnie wynikało, że nie zgadza się z odebraniem mu sześciu sztuk bydła, tj. pięciu sztuk odebranych z pastwiska oraz jałówki, która została odebrana z posesji przy jego domu; wskazując, że skarga dotyczy wyłącznie zwierząt przebywających na pastwisku, z wyłączeniem jednej sztuki trzymanej przed oborą (tj. z wyłączeniem ww. jałówki). Ostatecznie więc skarżący nie zgadza się z odebraniem mu pięciu sztuk bydła z pastwiska i w takim też zakresie sąd skontrolował zaskarżoną decyzję.
Jakkolwiek sąd nie oceniał prawidłowości zaskarżonej decyzji w zakresie bydła odebranego z posesji skarżącego, to zauważyć jednak należy, że stan techniczny znajdujących się na nich budynków inwentarskich, miał wpływ nie tylko na wydanie decyzji o odebraniu zwierząt przebywających w tych budynkach oraz obok nich, ale również wpływał na decyzję o odebraniu zwierząt przebywających na pastwisku, które – ze względu na zły stan techniczny tych budynków - nie mogły znaleźć w nich schronienia przed warunkami atmosferycznymi. Z tego też względu sąd objął swoimi rozważaniami także po części okoliczności faktyczne dotyczące stanu tych budynków w dniu odebrania zwierząt, nie ograniczając się jedynie do warunków panujących na pastwisku. Wszelkie rozważania w tym względzie zostały jednak poczynione wyłącznie na potrzeby całościowej oceny zaistnienia przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji, w części odnoszącej się do zwierząt odebranych z pastwiska.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.o.z., która w art. 6 ust. 1a reguluje bezwzględny zakaz znęcania się nad zwierzętami, będący pokłosiem dyrektywy generalnej zawartej w art. 1 ust. 1 u.o.z., stanowiącej, że zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą, zaś człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie ww. dyrektywa interpretacyjna nakazuje przyjmować, że wszelkie środki prawne podejmowane w stosunku do zwierząt, powinny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 29 sierpnia 2018 r., IV SA/Po 332/18, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Jednym z takich środków prawnych jest czasowe odebranie zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi, uregulowane w art. 7 u.o.z.
Wedle art. 7 ust. 1 u.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: (1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub (2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub (3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja ta podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 7 ust. 2 u.o.z.). Jak wyżej wskazano, przesłanką do odebrania zwierzęcia jest ustalenie, że zwierzę traktowane jest w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z., który zawiera definicję znęcania się nad zwierzętami – rozumianego jako zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień, a także przykładowy katalog czynności wyczerpujących ww. pojęcie, wśród których wymieniono m.in. utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji (pkt 10). Przez niewłaściwe warunki bytowania rozumie się brak zapewnienia zwierzęciu możliwości egzystencji, zgodnie z potrzebami danego gatunku, rasy, płci i wieku (art. 4 pkt 15 u.o.z. a contrario), natomiast rażącym zaniedbaniem jest drastyczne odstępstwo od określonych w ustawie norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymywania zwierzęcia w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwym pomieszczeniu i nadmiernej ciasnocie (vide: art. 5 pkt 11 u.o.z.).
Decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia właścicielowi (opiekunowi) podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, o czym stanowi art. 7 ust. 1a u.o.z. Z kolei wedle art. 7 ust. 3 u.o.z., w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera mu zwierzę, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia.
Jak widać zatem, przepisy powyższe normują dwa tryby postępowania organu, (tj. wójta burmistrza, prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia), prowadzące do wydania decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z. Tryby te są wyrazem obowiązku organów administracji publicznej do podejmowania działań na rzecz ochrony zwierząt, o którym mowa w treści art. 1 ust. 3 u.o.z., stanowiącej również, że organy te współdziałają w tym zakresie z odpowiednimi instytucjami i organizacjami krajowymi i międzynarodowymi. Różni je moment odebrania zwierzęcia względem wydania decyzji o czasowym odebraniu zwierząt: w przypadku opisanym w art. 7 ust. 1a u.o.z. odebranie zwierzęcia ma charakter następczy i następuje na podstawie decyzji, zaś w przypadku uregulowanym w art. 7 ust. 3 u.o.z., ów następczy charakter ma decyzja, która jest wydawana po uprzednim odebraniu zwierzęcia. Podkreślić przy tym należy, że w obu przypadkach podstawę wydania decyzji stanowi art. 7 ust. 1 u.o.z., co oznacza, że pominięcie tej regulacji w sentencji zaskarżonej decyzji, stanowi uchybienie procesowe (art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.), które jednak – zważywszy na prawidłowe sformułowanie podstawy prawnej decyzji wydanej przez Burmistrza, utrzymanej w mocy decyzją SKO, zawierającą wszystkie pozostałe elementy składowe, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a.,nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.
Jakkolwiek więc samo już stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 u.o.z. jest wystarczające do wydania przez organ decyzji, na podstawie której następuje odebranie zwierzęcia, to jednak dla wydania decyzji następczej (w warunkach, o których mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z.) konieczne jest dodatkowo ustalenie, że w sprawie zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki, a dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Mając na względzie ww. kumulatywne przesłanki wydania przez właściwy organ decyzji o czasowym odebraniu zwierząt, w trybie opisanym w art. 7 ust. 3 u.o.z., sąd podziela stanowisko, że intencją ustawodawcy było stworzenie narzędzia umożliwiającego pilne działanie w przypadku stwierdzenia, że dalsze przebywanie zwierzęcia u właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu (por. m.in. WSA w Krakowie z 24 marca 2016 r., II SA/Kr 51/16, CBOSA). Za prawidłowy uznać należy pogląd zaprezentowany m.in. w wyroku WSA w Opolu z dnia 22 stycznia 2019 r. (II SA/Op 522/18, CBOSA), że dla zastosowania trybu z art. 7 ust. 3 u.o.z., nie jest konieczne stwierdzenie winy po stronie właściciela lub opiekuna zwierzęcia, lecz wystarczające jest zaistnienie obiektywnych okoliczności polegających na tym, że właściciel (opiekun) w jakikolwiek sposób dopuścił do wystąpienia stanu, kwalifikowanego w świetle art. 6 ust. 2 u.o.z. jako znęcanie się nad zwierzęciem. To na właścicielu (opiekunie) spoczywa bowiem co do zasady ciężar pieczy nad zwierzęciem i zapewnienie mu właściwych warunków bytowania.
W odniesieniu do zwierząt gospodarskich, obowiązek ten został wyraźnie sprecyzowany w art. 12 ust. 1 u.o.z., stanowiącym, że kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie jest obowiązany do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowania. Warunki chowu lub hodowli zwierząt nie mogą powodować urazów i uszkodzeń ciała lub innych cierpień, o czym stanowi art. 12 ust. 2 u.o.z.; natomiast wedle art. 12 ust. 5 u.o.z. zabroniona jest obsada zwierząt ponad ustalone normy powierzchni dla danego gatunku, wieku i stanu fizjologicznego. Minimalne warunki utrzymywania bydła (z wyjątkiem cieląt) określa, wydane na podstawie art. 12 ust. 8 u.o.z., rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 czerwca 2010 r. w sprawie minimalnych warunków utrzymywania gatunków zwierząt gospodarskich innych niż te, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. 2019, poz. 1966; dalej: "rozporządzenie MRiRW"). Wedle § 2 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MRiRW, zwierzętom utrzymywanym w systemie otwartym zapewnia się możliwość ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi i zwierzętami drapieżnymi, w szczególności przez zakrzewienie lub zadrzewienie miejsc ich utrzymywania albo przez budowę w tych miejscach niezwiązanych trwale z podłożem zadaszeń, wiat lub innych osłon chroniących przed wiatrem. Zwierzętom gospodarskim zapewnia się opiekę i właściwe warunki utrzymywania, w szczególności warunki nieszkodliwe dla ich zdrowia oraz niepowodujące urazów, uszkodzeń ciała lub cierpień, zapewniające swobodę ruchu, a w szczególności możliwość kładzenia się, wstawania oraz leżenia, a także umożliwiające kontakt wzrokowy z innymi zwierzętami, o czym stanowi § 3 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Bydłu zapewnia się stały dostęp do wody oraz karmi się co najmniej dwa razy dziennie paszą dostosowaną do ich gatunku, wieku, masy ciała i stanu fizjologicznego (§ 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiRW). Z kolei pomieszczenia, w których utrzymuje się bydło, czyści się i odkaża, zaś odchody oraz niezjedzone resztki paszy usuwa się tak często, aby uniknąć wydzielania się nieprzyjemnych woni i zanieczyszczenia paszy lub wody. Pomieszczenia te zabezpiecza się przed muchami i gryzoniami, zaś ich podłoga powinna być twarda, równa i stabilna, a jej powierzchnia gładka i nieśliska (§ 6 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 5 rozporządzenia MRiRW). W pomieszczeniach tych obieg powietrza, stopień zapylenia, temperaturę, względną wilgotność powietrza i stężenie gazów utrzymuje się na poziomie nieszkodliwym dla zwierząt, o czym stanowi § 7 ust. 1 rozporządzenia MRiRW.
W związku z tym, że w chwili wydawania przedmiotowej decyzji w trybie opisanym w art. 7 ust. 3 u.o.z., zwierzę nie przybywa już u dotychczasowego właściciela lub opiekuna, obowiązkiem właściwego organu administracji jest następcza ocena, czy w chwili odebrania zwierzęcia, zaistniały ku temu ustawowe przesłanki (por. m.in. wyrok NSA z 11 czerwca 2013 r., II OSK 2417/12, CBOSA). Jedynie pozytywna weryfikacja w tym względzie, umożliwia wydanie decyzji legitymizującej działania podmiotów interweniujących, co oznacza, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, a jej moc wiążąca sięga ex tunc (por. m.in. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2017 r., II SA/Kr 288/17, CBOSA). Skoro zaś zawarte w niej rozstrzygnięcie, stanowi władcze administracyjne potwierdzenie, że przesłanki odebrania zwierzęcia zostały spełnione w momencie jego odebrania, rolą organu administracji jest dokonanie w tym zakresie wyczerpującej oceny. Nie należy tracić z pola widzenia, że postępowanie w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia jest postępowaniem administracyjnym, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a., z pewnymi zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a u.o.z., dotyczącymi natychmiastowej wykonalności decyzji oraz terminów dotyczących wniesienia odwołania i jego rozpoznania. Tym samym, organ zobowiązany jest w sposób kompleksowy ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego swobodnej oceny, przy zachowaniu reguł oraz norm proceduralnych zawartych w k.p.a., z uwzględnieniem modyfikującego je art. 7 ust. 2 i 2a u.o.z.
Jakkolwiek skarżący słusznie wskazuje, że SKO nie dochowało 7-dniowego terminu z art. 7 ust. 2a u.o.z., przewidzianego na rozpoznanie odwołania od decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 u.o.z., to ze względu na fakt, że wyznaczenie przez ustawodawcę określonych terminów załatwienia sprawy, ma zasadniczo charakter instrukcyjny i dyscyplinujący, a ich upływ nie pozbawia organu możliwości orzekania w sprawie, ani też nie powoduje wadliwości wydanej w takim postępowaniu decyzji (por. wyrok NSA z 7 maja 1998 r., I SA/Ka 1215/96, CBOSA), uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Sąd zwraca jednak uwagę na konieczność respektowania terminów wyznaczonych organom administracji, w szczególności zaś tych, które unormowane zostały przepisami szczególnymi, mającymi z reguły na celu zapewnienie szybkości działania w sprawach o szczególnie pilnym charakterze – takich jak sprawa kontrolowana, w której ze względu na nadrzędną potrzebą odebrania zwierzęcia dotychczasowemu właścicielowi (opiekunowi), w przypadkach niecierpiących zwłoki, istotna jest szybkość i sprawność działania uprawnionych ku temu jednostek. Służyć temu ma skrócenie (na mocy wspomnianego art. 7 ust. 2a u.o.z.) generalnych terminów dotyczących odwołania od decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia, o czym organy powinny pamiętać, mając również na względzie generalną zasadę szybkości i prostoty działania z art. 12 § 1 k.p.a., wedle której organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących trybu, z zastosowaniem którego odebrano mu zwierzęta przebywające na pastwisku, nie budzi wątpliwości sądu, że był to tryb interwencyjny, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z. Jakkolwiek rację ma skarżący, że wniosek PLW z dnia [...] lipca 2021 r. o odebranie zwierząt, nie jest tożsamy z czynnością faktyczną ich odebrania, to jednak zauważyć należy, że wniosek ten legł u podstawy wszczęcia przez Burmistrza postępowania prowadzonego w trybie art. 7 ust. 1a u.o.z., które zostało umorzone w dniu [...] lipca 2021 r. W związku zaś z tym, że w jego toku stwierdzono rażące zaniedbanie dobrostanu zwierząt zagrażające ich życiu lub zdrowiu, tego samego dnia wdrożony został tryb interwencyjny z art. 7 ust. 3 u.o.z., umożliwiający odebranie zwierząt bez uprzedniego wydania decyzji administracyjnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego odebranie zwierząt w tym trybie nie nastąpiło, ani na wniosek PLW, ani przez Burmistrza, którego przedstawiciele – jakkolwiek obecni podczas odbioru, jedynie nadzorowali czynności dokonywane faktycznie przez pracowników przedsiębiorstwa zatrudnionego do przewozu zwierząt, strażników gminnych oraz strażaków KPPSP, OSP w S. i OSP w S. Tym samym brak jest podstaw aby uznać, że czynność odebrania zwierząt została dokonana przez podmiot do tego nieuprawniony mocą art. 7 ust. 3 u.o.z. Zauważyć przy tym należy, że przewóz zwierząt gospodarskich (bydła) z S. do gospodarstwa rolnego w Z. (oddalonych o ponad 30 km), wymagał skoordynowania wielu czynności, w których wykonanie zaangażowanych zostało wiele podmiotów. Trudno przy tym wymagać, aby odebrania zwierząt gospodarskich, o masie od 200 kg do 400 kg każde, dokonali wyłącznie strażnicy gminni – wymienieni w art. 7 ust. 3 u.o.z., którzy nie dysponują ani infrastrukturą techniczną konieczną do przewozu tego typu zwierząt w odpowiednich warunkach, ani uprawnieniami do zawarcia w imieniu Gminy umowy o sprawowanie opieki nad odebranymi skarżącemu zwierzętami z T. T. oraz umowy o przewóz zwierząt z właścicielką gospodarstwa przewozowego. Dokonanie czynności faktycznej odebrania zwierząt skarżącemu, wymagało zatem uprzedniego zaangażowania wielu podmiotów oraz przeprowadzenia wielu czynności, bez których skuteczne i bezpieczne odebranie zwierząt, nie mogłoby się odbyć. Lista obecności sporządzona w trakcie czynności odbioru w dniu [...] lipca 2021 r. (k. 243 akt adm.), świadczy o zaangażowaniu dziewiętnastu osób, wśród których byli: trzej strażnicy SM, dwaj strażacy KPPSP, sześciu strażaków obu ww. OSP, czterej przedstawiciele Gminy, dwaj przedstawiciele PLW oraz dwaj pracownicy przedsiębiorstwa przewozowego. Dochowano zatem wszelkiej staranności, aby należycie przeprowadzić odbiór i przewóz zwierząt, które zostały umieszczone w murowanym budynku inwentarskim, przeznaczonym do hodowli bydła i spełniającym warunki dobrostanu zwierząt (k. 244 akt adm.).
W ocenie sądu, warunki, w jakich utrzymywane były zwierzęta na pastwisku w dniu interwencji, wynikające ze zgromadzonej w aktach dokumentacji, wskazują jednoznacznie na stan zagrażający co najmniej ich zdrowiu, a tym samym na przypadek niecierpiący zwłoki, wymagający natychmiastowej interwencji w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Zwrócić przy tym należy uwagę, że odebranie bydła z pastwiska nastąpiło w lipcu 2021 r., kiedy to miały miejsce upały przekraczające 30 stopni Celsjusza. Z akt sprawy wynika, że zwierzęta przebywające na pastwisku, niemalże pozbawionym drzew, nie posiadały żadnej osłony przed warunkami atmosferycznymi. Na pastwisku brak było jakiejkolwiek wiaty lub innego zadaszenia, które mogły stanowić choćby częściową osłonę przed słońcem i opadami deszczu lub gradu, co wskazuje na brak zapewnienia przez skarżącego minimalnych warunków utrzymywania bydła, o których mowa w wyżej cytowanym § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MRiRW. Ponadto zwierzęta przebywały na uwięzi, co oznacza, że nie mogły przemieszczać się swobodnie po pastwisku np. w poszukiwaniu cienia, a także miały ograniczony dostęp do wody ze studni. Sam skarżący oświadczył przy tym podczas rozprawy w dniu [...] stycznia 2022 r., że niekiedy wody w studni brakowało i wówczas dowoził on wodę ze studni z domu. Oznacza to, że niewątpliwie zwierzęta nie miały swobody ruchu, o której mowa w § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MRiRW oraz, że ze względu na reglamentowany dostęp do wody, skarżący nie wywiązał się z dyspozycji § 8 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. Powyższe świadczy zatem o niewątpliwym braku zapewnienia przez skarżącego, odebranemu z pastwiska bydłu, minimalnych warunków jego utrzymywania, uregulowanych w rozporządzeniu MRiRW.
Warunki panujące na przedmiotowym pastwisku potwierdzili również świadkowie przesłuchani w sprawie karnej prowadzonej przed SR przeciwko skarżącemu (sygn. akt II K 476/21), oskarżonemu m.in. o czyn z art. 35 ust. 1a u.o.z. (znęcanie się nad zwierzęciem w grudniu 2020 r.): R. G. (k. 63), A. M.(k. 64-65) oraz L. R. (k. 68). Jakkolwiek gros ich zeznań odnosi się do sytuacji zaistniałej w grudniu 2020 r. (objętej ww. postępowaniem karnym), to jednak nawiązali oni również do zdarzeń mających miejsce w lipcu 2021 r., poprzedzających odebranie zwierząt skarżącemu. Ich zeznania potwierdzają m.in., że w lipcu 2021 r. panowały upały, zwierzęta przebywające na pastwisku były uwiązane i nie miały stałego dostępu do wody oraz nie miały gdzie się schronić przez warunkami atmosferycznymi. Dodatkowo lekarz weterynarii – A. M. zeznał, że: "Każde bydło musi mieć zapewnione zadaszenie, dostęp do wody, bazę paszową. (...) musi mieć zapewnione zadaszenie przed śniegiem, deszczem gradem. Wynika to z instrukcji głównego lekarza weterynarii. Wynika to także z ustaw weterynaryjnych na temat warunków i hodowli są też rozporządzenia ministra rolnictwa. Woda z rowu, tzw. naturalna tez nie jest rozwiązaniem, bo naraża bydło na szereg chorób pasożytniczych, głównie chodzi o motylicę." (k. 65). Z kolei przesłuchany w dniu [...] grudnia 2021 r. L. R. (technik weterynarii) zeznał, że: "Ten gatunek musi mieć zapewnioną przynajmniej wiatę ochraniającą od niekorzystnych warunków atmosferycznych, z jednej strony osłoniętą ścianą, z dostępem do wody i paszy. (...) O znęcaniu świadczy chociażby brak stałego dostępu do wody. (...) Tam stale ma być woda." (k. 68).
Z akt sprawy wynika również, że skarżący od wielu lat praktykował wypasanie zwierząt na pastwisku przez cały rok, w tym w okresie zimowym. Potwierdził to sam skarżący, wyjaśniając w toku rozprawy karnej w dniu [...] grudnia 2021 r., że zajmuje się on hodowlą od 1984 r. jako właściciel gospodarstwa rolnego oraz, że jego bydło w takich warunkach "stało co roku" (k.70). Podczas rozprawy w dniu [...] stycznia 2022 r. skarżący oświadczył, że nie zabierał bydła z pastwiska, bowiem jest to rasa przyzwyczajona do takich warunków. Z kolei podczas rozprawy głównej przeprowadzonej przez SR w dniu [...] listopada 2021 r. w sprawie karnej (sygn. akt [...]), wyjaśnił, że w grudniu 2020 r. nie miał dokąd zabrać zwierząt, bowiem budynki inwentarskie były w stanie zagrażającym ich życiu. Wskazał wówczas, że: "Moim zdaniem mniejszym złem było trzymanie ich na zewnątrz. (...) te zwierzęta po zabraniu z pastwiska stały na podwórku. Ja je zabrałem [...] lutego. Stały na podwórku do czasu, jak nastały wielkie mrozy i nie dały się krowy już doić, zagrażało, że będą zamarzać cycki. Potem wprowadziłem je jakoś do chlewa i stały na poddaszu. Prostuję, ja zabrałem je [...] grudnia." (k. 57). Co więcej, przesłuchany w dniu [...] listopada 2021 r. świadek A. P. zeznał, że w grudniu 2021 r. na pastwisku przy ul. [...] przebywały krowy należące do skarżącego, który na pytanie o pojenie krów odpowiedział: "że mogą najeść się śniegu." Świadek zeznał również, że: "Bydło widać było, że było zmarznięte, bo było bardzo mocno wygarbione. Ja pochodzę ze wsi więc wiem jak wygląda bydło zmarznięte. Wtedy trawa prześwitywała, ale było biało (...)."(k. 62). Przesłuchany tego samego dnia A. M. (lekarz weterynarii) zeznał, że: "Zmrożona trwa nie nadaje się, jest szkodliwa dla bydła i nie można w takich warunkach prowadzić wypasu." (k. 64), zaś przesłuchany dnia [...] grudnia 2021 r. L. R. (technik weterynarii), zeznał, że zwierzęta skarżącego to krowy tzw. mięsne-mieszane, które nie mogą stać cały rok na pastwisku, chyba, że skarżący zapewniłby im co najmniej wiatę, ochronę przed niekorzystnymi warunkami meteorologicznymi i atmosferycznymi (k. 68).
Zły, a wręcza katastrofalny stan budynków inwentarskich oraz nie spełniające dobrostanu zwierząt warunki w nich panujące, również zostały potwierdzone zeznaniami świadków przesłuchanych w sprawie karnej (sygn. akt II K 476/21). I tak przesłuchany w dniu [...] listopada 2021 r. A. P. zeznał, że: "W późniejszym czasie uczestniczyłem w oględzinach budynków. W oględzinach uczestniczyłem w tym roku latem, w 2021 r. Te budynki były w tragicznym stanie. Zalegał w nich obornik na wysokość 2 m." (k. 62). Przesłuchany tego samego dnia A. M. zeznał, że w grudniu 2020 r.: "(...) stwierdziliśmy bardzo złe i urągające dobrostanowi zwierząt warunki. Za tym budynkiem mieszkalnym był budynek gospodarczy. Tam było bardzo dużo obornika, pryzmę oceniliśmy na co najmniej 2 m, taką hałdę. Tam nie było bydła. On nie stwarzał warunków dla przebywania bydła. Obornik stwarzał wrażenie, że nie był wywożony od wielu lat. Mimo tego, że budynek teoretycznie był wysoki, to gdyby bydło tam stało, to mogłoby czepiać głową do dachu. To było mocno zaniedbane. Przed oborą znajdowały się różne rzeczy, które mogły narazić zwierzęta na urazy kończyn, czy rany cięte. Tam był bałagan. (...) Następnie udaliśmy się na przeciwną stronę ul. [...] . Tam stał również budynek gospodarczy, większy od tego po lewej stronie. Tam stwierdziliśmy 5 sztuk bydła, 1 czy 2 sztuki były w budynku. Pryzma obornika była wieloletnia, wyżej dorosłego człowieka. 3 lub 4 sztuki stały na podwórku przywiązane do maszyny lub płotu." Świadek ten odniósł się również do warunków panujących w budynkach inwentarskich w lipcu 2021 r., zeznając, że: "Sytuacja była gorsza niż w grudniu. Dodatkowo dach jakby złożył się, opadł. Mężczyzna dorosły nie mógł tam wejść. Tam było uwięzione bydło." (k. 64-65). Przesłuchany zaś dnia [...] grudnia 2021 r. L. R. zeznał, że: "To był budynek w budynku, jakby 2 budynki, z których jeden był częściowo zawalony. Obornika było tyle, że zwierzęta dotykały grzbietami o dach, blachę. Były krótko wywiązane. Jedno nawet nie mogło się wyprostować, klęczało. Temperatura na zewnątrz była około 30 stopni Celsjusza (...). Analogiczna sytuacja była po drugiej stronie, na tej posesji, na której znajduje się dom (...). Tak samo obornika było nadmiar zwierzęta były bez wody, bez paszy. (...) Po tych zwierzętach było widać (...), że nie miały kontaktu z ludźmi. Świadczyło o tym, że na widok np. ludzi próbowały się jakby skryć, chociaż nie miały ku temu szans bo były uwiązane. Zwierzęta, którymi człowiek opiekuje się na bieżąco tak się nie zachowują." (k. 69).
Zeznania powyższe, wynikające z dokumentów ocenionych przez sąd na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., w pełni potwierdzają ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej w części decyzji SKO. Wynika z nich przede wszystkim, że stan zagrożenia zdrowia zwierząt przebywających latem 2021 r. na pastwisku, był skutkiem wieloletnich zaniedbań skarżącego. Nie tylko nie zapewnił on odpowiednich warunków na pastwisku, gdzie wypasał bydło również w warunkach zimowych, ale też nie dbał należycie o stan techniczny budynków inwentarskich oraz o zachowanie w nich właściwych warunków utrzymywania, o których mowa w § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW (nie mówiąc o zachowaniu choćby minimalnych norm powierzchniowych oraz podstawowych zasad czystości). Na skutek ww. zaniedbań, w dniu odebrania bydła z pastwiska, nie było możliwości zapewnienia mu osłony przed warunkami atmosferycznymi, ani na pastwisku, ani na którejkolwiek z posesji skarżącego, w posadowionych tam budynkach gospodarczych. Słusznie bowiem ustalono, że na skutek nagromadzenia w nich obornika, tworzącego hałdy o wysokości 2 m, bydło przebywało niemal pod samym dachem, a więc w warunkach ograniczających mu swobodę ruchu, zaś na skutek częściowego zawalenia się jednego z budynków, zostało w nim uwięzione. Jakkolwiek sąd nie ocenia w niniejszym postępowaniu legalności odebrania skarżącemu bydła wyprowadzonego z przedmiotowych budynków, to jednak sam fakt zaistnienia ww. okoliczności, (stanowiącej naruszenie dyspozycji § 3 ust. 2 pkt 2 i 3, § 8 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiRW), świadczy o braku zapewnienia, również zwierzętom przebywającym na pastwisku, możliwości schronienia się w tych budynkach, podczas występujących wówczas upałów. W konsekwencji bydło musiało przebywać na pastwisku pozbawionym zacienienia oraz osłony od wiatru i opadów, przy jednoczesnym reglamentowanym dostępie do wody. Taki stan rzeczy był zaś skutkiem praktykowanych przez skarżącego zasad hodowli - w szczególności przekonania o możliwości całorocznego wypasania bydła nieprzystosowanego do takiego wypasu, a także wieloletnich zaniedbań w zapewnieniu wszystkim posiadanym zwierzętom gospodarskim schronienia w przystosowanych do tego pomieszczeniach, znajdujących się w należytym stanie technicznym. Warunki panujące zarówno na pastwisku, jak i w obrębie obu posesji skarżącego, nie mogły zatem zostać ocenione inaczej, aniżeli jako stwarzające zagrożenie zdrowia lub życia wypasanych zwierząt. Stanowiły zatem przypadek niecierpiący zwłoki, o którym mowa w art. 7 ust. 3 u.o.z., uzasadniający ich interwencyjne odebranie skarżącemu.
Nie pozostaje przy tym bez znaczenia, że na skutek postawy oraz zaniedbań skarżącego, doszło do takiej sytuacji, w której w okresie jego hospitalizacji w ZOZ, wypasane zwierzęta zostały pozbawione jakiejkolwiek opieki, zaś w przypadku braku zaangażowania w ich pojenie oraz codzienne doglądanie strażaków OSP w S., mogłoby dojść do stanu bezpośredniego zagrożenia ich zdrowia lub życia. Jakkolwiek, jak słusznie zauważa skarżący, w chwili ich odebrania nie przebywały one pod jego bezpośrednią opieką, to nie ulega jednak wątpliwości, że skarżący pozostawał ich właścicielem, był osobą, która doprowadziła do stanu wymagającego interwencji, a tym samym osobą odpowiedzianą za utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania. Podjęta przez skarżącego próba przerzucenia tej odpowiedzialności na Burmistrza, świadczy nie tylko o chęci uniknięcia konsekwencji własnych zachowań, ale również o braku woli poprawy warunków bytowania zwierząt. W takiej zaś sytuacji odebranie zwierząt skarżącemu było jak najbardziej uzasadnione.
W ocenie sądu, warunki bytowania zwierząt wypasanych na pastwisku, udokumentowane zarówno w dniu interwencji, jak i w okresie bezpośrednio ją poprzedzającym, zostały należycie ocenione przez organy obu instancji, jako niewłaściwe. Utrzymywanie w takich warunkach zwierząt gospodarskich wyczerpywało przy tym znamiona znęcania się nad nimi, w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 10 u.o.z., co uzasadniało ich czasowe odebranie skarżącemu. Ze względu zaś na zagrożenie ich życia lub zdrowia w przypadku dalszego ich pozostawania u dotychczasowego właściciela, zaistniał w sprawie niniejszej przypadek niecierpiący zwłoki, uzasadniający wydanie decyzji o czasowym odebraniu skarżącemu zwierząt wypasanych na pastwisku, w trybie interwencyjnym. Prawidłowo pozyskany materiał dowodowy, zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy, dawał wystarczającą podstawę do ingerencji w prawo własności skarżącego, ze względu na konieczność przerwania stanu zagrożenia życia lub zdrowia odebranych mu z pastwiska zwierząt. Wynikające z materiału dowodowego warunki ich utrzymywania wskazywały w ocenie sądu na potrzebę szybkiej i stanowczej ingerencji. Co więcej, poczynione przez organy ustalenia znajdują pełne potwierdzenie w materiale dowodowym, przedłożonym do akt sądowych przez samego skarżącego.
Wyjaśnić przy tym należy, że z samej treści art. 7 ust. 1 u.o.z., wynika, że odebranie zwierzęcia ma charakter czasowy. Jak stanowi przy tym art. 7 ust. 6 u.o.z., odebrane zwierzę podlega zwrotowi, jeżeli sąd (powszechny) nie orzeknie w trybie art. 35 ust. 3 u.o.z. przepadku zwierzęcia, a także jeżeli postępowanie karne w tej sprawie zostanie umorzone. Wbrew zarzutom skarżącego, brak jest zatem podstaw prawnych do zawarcia w sentencji decyzji postanowienia dotyczącego czasokresu odebrania zwierząt, w szczególności zaś orzeczenia o odebraniu zwierzęcia do czasu zakończenia postępowania karnego. Żaden przepis ustawy nie upoważnia do wiązania kwestii czasu, na który zwierzę jest odbierane właścicielowi w trybie administracyjnym, z wynikami postępowania karnego, a zatem takie działanie pozbawione jest podstawy prawnej (por. wyrok WSA w Białymstoku z 10 stycznia 2020 r., II SA/Bk 821/19, CBOSA). Słusznie przy tym skarży podnosi, że wbrew ustaleniu SKO, postępowanie przygotowawcze prowadzone przez KPP pod sygn. [...] nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową w S. pod sygn. [...], nie dotyczy kontrolowanej sprawy, bowiem postawiono mu w nim m.in. zarzut znęcania się nad czterema sztukami bydła w grudniu 2020 r., przez ich wypasanie przy ujemnych temperaturach bez zapewnienia ochrony (k. 5). Postępowanie to nie dotyczy zatem znęcania się nad pięcioma sztukami wypasanego bydła, w okresie bezpośrednio poprzedzającym ich odebranie w lipcu 2021 r. Wadliwe ustalenie w ww. zakresie, nie wpływa jednak na ocenę legalności zaskarżonej decyzji (w zaskarżonej części), bowiem ani okoliczność prowadzenia przez organy ścigania postępowania przygotowawczego w zakresie znęcania się nad zwierzętami, którego skutkiem było interwencyjne odebranie zwierząt, ani też wynik tego postepowania, nie mają wpływu na ocenę zasadności ich odebrania w dniu [...] lipca 2021 r. w trybie art. 7 ust. 3 u.o.z. Mogą one mieć jedynie wpływ na ewentualny zwrot odebranych zwierząt – stosownie do art. 7 ust. 6 u.o.z. Podkreślić przy tym należy, że znamienna, z punktu widzenia zastosowania art. 7 ust. 3 u.o.z., jest ocena sytuacji dokonana w chwili interwencji, a nie w okresie późniejszym. W związku z tym również polepszenie warunków utrzymywania zwierząt względem tych zastanych w chwili ich odebrania, nie ma wpływu na ocenę obiektywnego stanu, istniejącego w dniu interwencji.
Nawiązując do zarzutów skarżącego, podkreślić również wypada, że ani odebranie zwierząt, ani wydanie przez PINB nakazu rozbiórki częściowo zawalonego budynku gospodarczego, ani też oskarżenie skarżącego o popełnienie czynu z art. 91a P.b., nie stanowią represji – rozumianych jako środek odwetu, lecz są obiektywną prawną konsekwencją zachowań skarżącego, stanowiących przejaw jego administracyjnej oraz karnej odpowiedzialności, m.in. za doprowadzenie do katastrofy budowlanej, skutkującej narażeniem na utratę życia lub zdrowia zwierząt gospodarskich. Sąd zauważa przy tym, że wbrew zapatrywaniom skarżącego, w trakcie jego hospitalizacji zwierzętom została zapewniona opieka przez strażaków z OSP w S.. Jeżeli zaś skarżący miał zamiar wystąpić o udzielenie mu pomocy społecznej, lub innego rodzaju pomocy, mógł z takim wnioskiem zwrócić się do uprawnionego organu. Kontrolowana sprawa nie dotyczy jednak świadczeń z pomocy społecznej, zaś sąd administracyjny nie jest władny do rozstrzygania o jakichkolwiek roszczeniach mających charakter cywilnoprawny, w tym dotyczących prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia.
W ocenie sądu postępowanie zostało przeprowadzone przez organ odwoławczy prawidłowo, a przede wszystkim z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a., doprecyzowanej w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wedle zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, SKO dokonało ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, słusznie uznając, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający dla wydania orzeczenia rozstrzygającego istotę sprawy. Tym samym, podniesione przez skarżącego zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia w przepisach prawa i forsująca jedynie stronniczą oraz wybiórczą ocenę materiału dowodowego prezentowaną przez skarżącego, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających jego uchylenie. Stanowisko organu nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Reasumując sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia decyzji SKO w zaskarżonej części, w związku z czym skargę oddalił, orzekając na mocy art. 151 p.p.s.a. Ze względu na treść art. 200 p.p.s.a., sąd nie przychylił się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, które są zasądzane skarżącemu od organu, jedynie w razie uwzględnienia skargi.