II SA/Ol 1030/23

II SA/Ol 1030/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 503
art. 1 ust. 2, art. 2, art. 50 ust. 1 i 2b, art. 54, art. 56
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1071
par. 1 pkt 1 lit. b, pkt 2 lit. b
Rozprządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko
Sentencja
Dnia 23 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Ewa Osipuk Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2024 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych sądowi akt administracyjnych wynika, że Burmistrz Miasta Mikołajki (dalej jako: "organ I instancji") decyzją z 28 grudnia 2022 r., nr 21/2022, działając na podstawie art. 50 i 51 ust. 1 oraz art. 53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej jako: "u.p.z.p.") ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na części działki o numerze ewidencyjnym [...], dla której inwestorem jest [...] Sp. z o. o. Wskazał, że inwestycja dotyczy budowy wieży wolnostojącej o konstrukcji kratowej wraz z instalacją na niej anten nadawczych i radiolinii i posadowieniem urządzeń sterujących. Wysokość całkowita konstrukcji wraz z fundamentem wieży i odgromnikiem do 61,95 m n.p.t., powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu 100 m2, a planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym - gminnym.
W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z przeprowadzonej analizy
warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych wynika, że w stosunku do wnioskowanego terenu mają zastosowanie następujące przepisy odrębne: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawa Prawo ochrony środowiska, ustawa Prawo wodne, rozporządzenie Ministra Zdrowia z w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, rozporządzenie Ministra Klimatu w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymywania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, oraz rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Organ nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Olsztynie celem rozważenia czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a RDOŚ postanowieniem z dnia 16 września 2022 r. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000: Puszcza Piska i Jezioro Łuknajno oraz sporządzenia raportu o odziaływaniu na obszary Natura 2000 przed realizacją planowanego przedsięwzięcia. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Mrągowskim (milcząco) w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych i z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie jako organem właściwym do uzgadniania w zakresie melioracji wodnych.
Organ I instancji podkreślił, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny i związany wnioskiem co do charakteru i parametrów planowanego zamierzenia. Stąd w ustaleniach decyzji szczegółowo wskazano poszczególne parametry dla odpowiednich anten, ponieważ dla nich inwestor przedstawił badanie i wpływ na środowisko terenu objętego wnioskiem i otoczenia. Organ przyjął te parametry, ponieważ nie może domniemywać niezachowania parametrów wskazanych we wniosku oraz ustalonych decyzją.
W odwołaniu od tej decyzji wniesionym przez część uczestników postępowania, a także przez osoby niebędące stronami, zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego poprzez zbyt ogólnikowe wskazanie mających zastosowanie w sprawie przepisów uniemożliwiające ocenę prawidłowości ich zastosowania, jak i przepisów postępowania poprzez brak wskazania w decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego oraz uzasadnienia ich zastosowania
Dodatkowo Fundacja [...] wniosła o uchylenie decyzji, wskazując, że działka położona jest w pobliżu granic obszarów Natura 2000 i nie można zezwolić na realizację przedsięwzięcia, którego wpływ na ten obszar byłby znacząco negatywny.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpoznaniu odwołań wniesionych od powyższej decyzji, decyzją z 30 sierpnia 2023 r. w punkcie pierwszym utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy w całości, a w punkcie drugim umorzyło postępowanie odwoławcze w odniesieniu do części odwołujących z uwagi na brak przymiotu strony.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że prawidłowo w sprawie procedowano w ramach przepisów dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, bowiem objęte wnioskiem zamierzenie stanowi cel publiczny, o jakim mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nadto jego realizacja ma znaczenie co najmniej lokalne, wobec czego spełnia także wymogi z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Wskazało, że w myśl art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wobec wyłączenia zawartego w art. 50 ust. 1a w przypadku lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (a zatem m.in. stacji bazowej telefonii komórkowej) organ nie bada spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy. Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji przeprowadził analizę stanu prawnego i faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych dla działki nr [...]. Z akt sprawy wynika, iż ww. działka stanowi własność osoby prywatnej. Teren ten położony jest poza granicami form ochrony przyrody, w odniesieniu do których obowiązują przepisy ustawy o ochronie przyrody. W toku postępowania przeprowadzono procedurę opisaną w art. 97 i następnych ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która co do zasady może zakończyć się postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na Obszar Natura 2000. W rozpoznawanej sprawie RDOŚ w Olsztynie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym wizji lokalnej, stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz sporządzenia raportu oddziaływania na Obszary Natura 2000 przed realizacją planowanego zamierzenia. Postanowienie to jest ostatecznie i nie zostało skutecznie przez strony zakwestionowane. Następnie Kolegium wskazało, że zmiana rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wykluczyła z listy przedsięwzięć znacząco oddziaływujących na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, o odpowiedniej mocy i w zależności od odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Rada Ministrów zdecydowała zatem, iż tego rodzaju przedsięwzięcia nie będą podlegały ocenie oddziaływania na środowisko i procedurze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od tego momentu, z woli ustawodawcy, brak jest możliwości badania przez organy lokalizacyjne kwestii oddziaływania zamierzenia na środowisko, w tym zdrowie ludzi. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Wskazało, że organ I instancji odniósł się także do innych mogących znaleźć zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego dotyczących zasad zagospodarowania terenu, wskazując m.in., iż na terenie inwestycji nie występują obszary chronione na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, czy też, że zastosowanie znajdują odpowiednie regulacje, w tym m.in. ustawa Prawo ochrony środowiska. W tej sytuacji, wobec braku w porządku prawnym dla terenu objętego wnioskiem przepisu wprost wyłączającego możliwość zlokalizowania zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, wniosek inwestora musiał się spotkać z pozytywnym rozstrzygnięciem. W toku postępowania uzyskano także wymagane przepisami uzgodnienia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że brak jest aktualnie podstaw prawnych do określenia przez organ maksymalnych mocy i pochyleń anten. Prawidłowość sporządzania aktów prawnych nie podlega ocenie Kolegium. Nie jest prawdziwym zarzut ograniczenia wiążących inwestora aktów prawnych tylko do powołanego w punkcie 2 odwołania aktu prawnego, bowiem - co zostało ujęte w sentencji i uzasadnieniu - określono szereg aktów prawnych, które w sprawie znajdują zastosowanie. Moce anten zostały określone w tabeli w sentencji decyzji. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie nie mają zastosowania na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
W skardze na tę decyzję, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, A.S. (dalej jako: "skarżący") zarzucił naruszenie:
1) art. 4 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit. b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 60 w powiązaniu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie;
2) art. 79 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 6 k.p.a. poprzez nieposługiwanie się w decyzji pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę, co może w znacznym stopniu utrudnić ewentualne złożenie skargi konstytucyjnej po zakończeniu drogi sądowoadministracyjnej, ponieważ Trybunał Konstytucyjny dokonuje oceny konkretnej jednostki prawnej przepisu prawa materialnego zastosowanego przez organ;
3) art. 58 ust 2 w związku z art. 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez niedokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawą z uwagi na nieokreślenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach;
4) art. 54 pkt 2 lit a w związku z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno- gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie;
5) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit c w powiązaniu z art. 54 pkt 2 lit b w związku z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art. 2 pkt 3 w/w ustawy w związku z art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował tym bardziej, że z treści decyzji to nie wynika;
6) art. 54 pkt 2 lit b w związku z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez niewykazanie, iż w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej;
7) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26.05.2023 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto w/w przepis uwzględnia efekty nie termiczne;
8) art. 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż w/w akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999;
9) art. 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art. 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nieokreślenie przedmiotu sporu, jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany.
10) art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie).
11) art. 54 pkt 2 lit d u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
W trakcie postępowania przed tutejszym Sądem swój udział w charakterze uczestnika zgłosiło Stowarzyszenie [...].
Sąd postanowieniem z 16 stycznia 2024 r. dopuścił to stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika.
W piśmie z 10 stycznia 2024 r. stowarzyszenie poparło skargę, podnosząc zarzuty dotyczące wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji poprzez brak konkretnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego i ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wskazało, że obie decyzje nie określają precyzyjnie mocy wszystkich anten oraz brak jest danych charakteryzujących wpływ na środowisko. Nie wskazano dokładnie we wniosku, na jaki teren będzie inwestycja oddziaływać oraz na podstawie, jakich konkretnych jednostek prawnych to ustalono.
Również inwestor przedstawił swoje stanowisko w sprawie i pismem z 12 stycznia 2024 r. wniósł o oddalenie skargi, podzielając argumentację organów orzekających i dodatkowo podkreślając, że etapy kontroli techniczno-projektowej i następczej inwestycji opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a po uruchomieniu stacji bazowej, na podstawie art. 122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zostaną przeprowadzone badania emisji pól elektromagnetycznych. W oczywisty sposób badania terenowe są bardziej dokładne i ujmują nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie szeroko rozumiane nakładanie się pól, kulminacje czy odbicia promieniowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa
w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r. poz. 344, dalej jako: "u.g.n.") celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest między innymi wydzielenie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Pod pojęciem łączności publicznej należy rozumieć, stosownie do art. 4 pkt 18 u.g.n., infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Jak wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych stacja bazowa telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok NSA z dn. 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12, wyrok NSA z dn. 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1013/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Okoliczność ta została prawidłowo ustalona przez orzekające w sprawie organy obydwu instancji. Ustalenie to nastąpiło w oparciu o wniosek podmiotu inicjującego postępowanie, co uznać należy za prawidłowe i odpowiadające wymogom wynikającym z przepisów k.p.a., albowiem organ orzekający w tego rodzaju sprawie jest związany wnioskiem inwestora i nie może samodzielnie dokonać zmiany charakteru, rozmiaru czy też miejsca inwestycji, o ustalenie lokalizacji której ubiega się wnioskodawca realizujący poprzez nią cel publiczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2017 r., sygn. II OSK 1654/15, CBOSA).
Prawidłowo też organy oceniły inwestycję jako mającą znaczenie co najmniej lokalne, bowiem związana jest ona z zaspokojeniem potrzeb i interesów społeczności lokalnej tworzącej gminną wspólnotę samorządową w zakresie zapewnienia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. zasadą powinno być ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak w przypadku jego braku, stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Wydania decyzji lokalizacyjnej w sytuacji braku planu wymaga w szczególności art. 50 ust. 1 u.p.z.p. Wnioskowana inwestycja nie należy do tego rodzaju inwestycji, których lokalizacja, zgodnie z przepisami odrębnymi, może nastąpić wyłącznie w oparciu o ustalenia planu miejscowego (art. 50 ust. 2b u.p.z.p.). Decyzja lokalizacyjna wydawana jest więc w wyniku braku planu miejscowego. Jest aktem stosowania prawa, w sposób władczy konkretyzuje uprawnienia wynikające z u.p.z.p. Rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przesądzenie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Właściwy organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stanowi o tym wprost art. 56 u.p.z.p. Tym samym decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ nie może odmówić jej wydania. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego). Zgodnie ze zdaniem drugim art. 56 u.p.z.p: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje różne aspekty, które należy mieć na uwadze w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są to m.in: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4), wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia (pkt 5), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7) i in.. Okoliczności te nie mogą być jednak decydujące przy rozpatrywaniu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że akcentowane przez skarżącego okoliczności dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, czy obniżenia wartości nieruchomości stanowiącej jego własność nie mogą stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja takiej inwestycji jest dopuszczalna, nawet gdy nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Przez przepisy odrębne należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa materialnego, które określają warunki zabudowy terenu lub warunki jakie dana inwestycja musi spełniać. W tym celu, zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W rozpoznawanej sprawie taka analiza została przeprowadzona. Na wnioskowanym terenie nie obowiązują zakazy ani ograniczenia, które uniemożliwiałyby uwzględnienie wniosku inwestora. Wykazał to organ I instancji w zawartych w decyzji lokalizacyjnej ustaleniach, odpowiadających dyspozycji art. 54 pkt 1 i 2 u.p.z.p.
Wskazać trzeba, że przepisy te miały w sprawie zastosowanie w następującym brzmieniu: "Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Interpretacja tych przepisów musi uwzględniać charakter i cel decyzji lokalizacyjnej. Akt ten dotyczy wstępnego etapu inwestycyjnego i ma tylko ustalić czy na wnioskowanym terenie jest dopuszczalna jakakolwiek zabudowa, ewentualnie jaki rodzaj zabudowy, o jakiej funkcji i jakich parametrach.
Treść decyzji organu I instancji potwierdza, że zawarto w niej wszystkie elementy wymagane cytowanym przepisem, adekwatnie do okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. Zauważyć należy, że unormowania art. 54 u.p.z.p. nie konkretyzują przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wynikają one z innych przepisów, które należy ustalić dla poszczególnych przypadków odrębnie. Treść decyzji lokalizacyjnej będzie zależała od specyfiki terenu objętego wnioskiem, obowiązujących na nim uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także charakteru wnioskowanego zamierzenia.
Z decyzji wynika wyraźnie rodzaj inwestycji i jej charakterystyka określona w sentencji. W punkcie a) wskazano ustalenia dotyczące rodzaju inwestycji, a w punkcie b) określono warunki i szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenu. I tak w zakresie ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego nakazano: projektować i realizować planowaną inwestycję zgodnie z przepisami, normami i wymogami bezpieczeństwa mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie, maksymalna wysokość całkowita wieży z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi nie może przekroczyć wysokości 61,95 m n. p. t., inwestycję należy wykonywać zgodnie z obowiązującymi przepisami w szczególności zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2019 r. poz. 2448), z Rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymywania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2020 poz. 258) oraz Rozporządzeniem Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 6 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2022 r. poz. 1121), wskazano parametry planowanych anten sektorowych zgodnie z przedstawioną w decyzji tabelą, nakazano też zachowanie sprawności użytkowej istniejących urządzeń melioracji wodnej (rów i rurociągi drenarskie). W przypadku konieczności przebudowy/likwidacji urządzeń należy uzyskać stosowną zgodę wodno-prawną, a projekt uzgodnić z właściwą miejscowo spółką wodną lub właścicielem urządzeń.
W zakresie ustaleń dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej organ wskazał, że ani wnioskowany teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską, ani na terenie objętym wnioskiem nie są zlokalizowane obiekty objęte ochroną konserwatorską.
Odnośnie do ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu organ I instancji wskazał, że teren planowanej inwestycji znajduje się poza granicami form ochrony przyrody w odniesieniu, do których obowiązują przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz właściwe przepisy odrębne; w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.), wnioskowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto wskazano, że Burmistrz Miasta Mikołajki nałożył obowiązek przedłożenia RDOŚ w Olsztynie dokumentów celem rozważenia czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. Postanowieniem z dnia 16 września 2022 r. RDOŚ stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 oraz sporządzenia raportu o odziaływaniu na obszary Natura 2000 przed realizacją planowanego przedsięwzięcia.
W punktach 3 i 4 decyzji zawarto ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej i infrastruktury technicznej.
W puncie c) przedstawione zostały wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Wskazano, że przy zagospodarowaniu terenu należy spełnić wymagania dotyczące ochrony interesów prawnych osób trzecich w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Projektowana inwestycja nie może powodować: ograniczenia dostępu do drogi publicznej właścicielom sąsiednich nieruchomości, pozbawienia możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, uciążliwości wywołanej przez hałas, wibracje (drgania), zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, pogorszenia stosunków wodnych na sąsiednich nieruchomościach.
W punkcie d) decyzji określono linie rozgraniczające teren inwestycji.
W uzasadnieniu wskazano na uzyskanie wymaganych uzgodnień decyzji.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że decyzja organu I instancji w części zawierającej rozstrzygnięcie zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Podkreślenia wymaga, że celem decyzji lokalizacyjnej jest wytyczenie podstawowych parametrów urbanistycznych i architektonicznych, których uszczegółowienie następuje dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego. To dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę przesądza o dopuszczalności realizacji konkretnego obiektu budowlanego (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 865/19, CBOSA).
Wyjaśnić należy, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada dwuinstancyjności powoduje obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy także przez organ drugiej instancji. W przypadku uchybień organu I instancji organ odwoławczy w granicach dopuszczalnych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego może te uchybienia naprawić. Tak też się stało w rozpoznawanej sprawie w odniesieniu do treści uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej. Kolegium analizując zarzuty odwołania przyznało, że można przyjąć, iż organ pierwszej instancji w uzasadnieniu nie wyjaśnił wyczerpująco zasad ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego i wiążących w tej mierze przepisów, co jednak samo w sobie nie może stanowić podstawy uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w uzasadnieniu własnej decyzji podstaw te wyczerpująco wyjaśniło. Zatem łączna ocena legalności decyzji organów obu instancji powoduje, że w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Wbrew stanowisku skarżącego i dopuszczonego do udziału w sprawie stowarzyszenia decyzje te są jasne, zawierają wymagane prawem elementy, a co za tym idzie, poddają się kontroli sądowoadministracyjnej.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze i piśmie stowarzyszenia wskazać należy, że z mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylone zostały § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Prawodawca usunął zatem z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne. W myśl § 3 rozporządzenia nowelizującego postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r., wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, umarza się. Prawidłowo zatem organy orzekające w sprawie przyjęły, iż w dacie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie nie było wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Zarzut braku zgodności rozporządzenia z 2022 r. z aktami wyższego rzędu nie jest zasadny. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela pogląd prezentowany w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 2 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Go 407/23 (CBOSA), w myśl którego w zakresie stanowienia rozporządzenia z 2022 r. nie występują wady, które wykluczałby obowiązek jego stosowania. "Rozporządzenie z 2022 r. w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.Urz.UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1, Dz.Urz.UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1, Dz.Urz.UE.L 174 z 03.07.2015, str. 44 oraz Dz.Urz.UE.L 245 z 25.09.2019, str. 10). W uzasadnieniu projektu wyjaśnione zostały potrzeby i cel wydania rozporządzenia (poprawa dostępu do internetu i usług telekomunikacyjnych poprzez usprawnienie procesu inwestycyjnego, poprzez usunięcie zbędnych nadregulacji prawnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa i kontroli nad instalacjami radiokomunikacyjnymi), gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji, a także wskazano na brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej, ze wskazaniem zalecenia Rady 1999/519/EC w sprawie ograniczenia narażenia ogółu ludności na pole elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz). W konkluzji stwierdzono, że "Zalecenie Rady oraz dopuszczalne poziomy PEM oparte są na aktualnej, dostępnej wiedzy o wpływie PEM na zdrowie ludności. Pokreślić należy także, że Zalecenie Rady jest popierane przez WHO, a wyznaczone na jego podstawie limity zostały potwierdzone jako bezpieczne dla zdrowia przez ICNIRP w 2009 r. oraz przez naukowe komitety doradcze Komisji w roku 1998, 2001, 2002, 2007 i 2009. W opinii projektodawcy brak w dyrektywie 2011/92/UE instalacji emitujących pole elektromagnetyczne może wynikać z zalecenia 1999/519/EC. Skoro zalecane są bezpieczne limity (progi) ekspozycji na PEM to nie powodują one negatywnych skutków dla środowiska". W wyjaśnieniach końcowych uzasadnienia projektu rozporządzenia z 2022 r. wskazano, że regulacje zawarte w projekcie są zgodne z prawem Unii Europejskiej, w tym dyrektywą 2011/92/UE. Jak wynika z uzasadnienia projektu rozporządzenia, prawodawca uznał, że regulacje zawarte w ustawie Prawo ochrony środowiska i przepisach wykonawczych do tej ustawy zapewniają bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pól elektromagnetycznych w środowisku. Projekt został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej i przekazany do konsultacji publicznych w dniu 12 stycznia 2022 r. Nadto projekt został przesłany do opiniowania, z terminem 14 dni na zgłoszenie ewentualnych uwag, do wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (źródło: gov.pl – Serwis Rzeczypospolitej Polskiej). Proces stanowienia rozporządzenia z 2022 r. nie był zatem wadliwy. W rezultacie rozporządzenie nowelizujące z dnia 5 maja 2022 r. weszło do systemu prawa, zostało prawidłowo zostało zastosowane w rozpoznawanej sprawie i wbrew zarzutom skargi brak jest podstaw do odmowy jego zastosowania przez Sąd".
Drugi z zarzutów skargi nie został sprecyzowany, co uniemożliwia ocenę jego zasadności. Skarżący nie wyjaśnił jakimi pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę organy nie posłużyły się w decyzjach. Organy działały na podstawie i w granicach prawa, przytaczając stosowne unormowania (co wykazano wyżej), i Sąd nie dostrzegł naruszenia ani przepisów Konstytucji RP, ani przepisów procedury administracyjnej.
Wbrew zarzutom skargi organy dokonały analizy chronionego interesu publicznego i osób trzecich. Interes publiczny w rozumieniu u.z.p.z. to
uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim oceniać w kontekście dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne. Natomiast ochrona interesu osób trzecich została przedstawiona w punkcie c) decyzji i takie rozstrzygnięcie w realiach niniejszej sprawy jest wystarczające.
Również kolejny zarzut dotyczący ładu przestrzennego nie jest zasadny. Jak już wyżej wyjaśniono art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. - w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, ochrona dziedzictwa kulturowego, prawo własności i potrzeby interesu publicznego nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do obniżenia wartości nieruchomości lub niemożności korzystania z niej, to u.p.z.p. przewiduje rozwiązania w tym zakresie. W myśl art. 58 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 36 u.p.z.p., jeżeli w związku z wydaną decyzją lokalizacyjną korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe lub istotnie ograniczone, właściciel bądź użytkownik wieczysty takiej nieruchomości może co do zasady żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, względnie może żądać od gminy odszkodowania równego obniżeniu wartości nieruchomości.
Wbrew twierdzeniom skargi organ przeprowadził analizę wpływu inwestycji na środowisko. Wskazał, że teren inwestycji znajduje się poza granicami form ochrony przyrody, inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wskazał obowiązujące przepisy środowiskowe, których należy przestrzegać. Dodatkowo w toku postępowania przeprowadzono procedurę opisaną w art. 97 i następnych ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, która po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w tym wizji lokalnej, zakończyła się postanowieniem RDOŚ w Olsztynie z dnia 16 września 2022 r., stwierdzającym brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszary Natura 2000 Puszcza Piska i Jezioro Łuknajno oraz sporządzenia raportu oddziaływania na Obszary Natura 2000 przed realizacją planowanego zamierzenia. W uzasadnieniu tego postanowienia RDOŚ odniósł się także do terenu planowanej inwestycji. Wskazał, że miejsce realizacji inwestycji usytuowane jest w krajobrazie otwartym, w otoczeniu użytków rolnych o charakterze łąk świeżych, częściowo uwilgotnionych z udziałem łozowisk i zadrzewień. W bezpośrednim sąsiedztwie leży także obszar zabudowany i linia elektroenergetyczna średniego napięcia. W pierwszej linii zabudowy znajdują się budynki o charakterze produkcyjnym, za którymi obecna jest zabudowa kolonialna. Rozpatrywany obszar charakteryzuje się urozmaicona rzeźbą terenu, jednak bez wyraźnych deniwelacji. Fragment działki objętej wnioskiem jest względnie płaski, w związku z czym nie zachodzi potrzeba uprzedniego przeprowadzenia prac ziemnych w celu usytuowania stacji bazowej. W związku z realizacja inwestycji nastąpi zagospodarowanie obszaru o powierzchni 100 m2, natomiast trwale zostanie wyłączona powierzchnia 30 m2. W ramach prowadzonych prac inwestycyjnych nie ulegnie zniszczeniu szata roślinna, a planowana inwestycja, poza terenem zajętym pod infrastrukturę, nie wpłynie na dotychczasowe użytkowanie terenu. Wobec takich ustaleń organ mógł poprzestać na zaleceniach zawartych w decyzji, gdyż posiadał informacje o środowisku w rozumieniu art. 3 pkt 39 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Brak wskazania w decyzji dóbr kultury współczesnej interpretować należy jako stwierdzenie niewystępowania takich dóbr na analizowanym terenie.
Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie, ponieważ nie ma ono zastosowania w trakcie procedury lokalizacyjnej, ale na późniejszym etapie związanym z uzyskaniem pozwolenia na budowę, co słusznie podkreśliło Kolegium.
Również dopiero w trakcie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę sprawdzane są wymogi wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Natomiast zarzuty dotyczące zgodności tego rozporządzenia z Konstytucją RP nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się wad, które wykluczałby obowiązek jego stosowania. Upoważnienie ustawowe dla wydania tego rozporządzenia przewiduje art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska . Przepis ten zawiera obligatoryjną delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji do określenia, w drodze rozporządzenia, zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Wykonując ten obowiązek Minister Zdrowia wydał kwestionowane rozporządzenie.
Kolejny zarzut skargi dotyczył niewskazania w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych oraz nieokreślenia przedmiotu sporu, jako całości użytkowej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany. Zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. W tabeli zamieszczonej w decyzji wskazane są parametry planowanych anten sektorowych, a szczegółowe rozwiązania zawarte są w dokumentacji technicznej dołączonej do wniosku. Podkreślić należy, że organ rozstrzygający o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest związany wnioskiem strony co do parametrów i charakteru planowanego zamierzenia, i nie działa w ramach uznania administracyjnego. Innymi słowy, wydana decyzja dotyczy inwestycji o określonych parametrach i wydawana jest dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego, które zostało wskazane we wniosku. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Obszar oddziaływania inwestycji będzie skonkretyzowany w trakcie procedury prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, kiedy ustalone już zostanie dokładne miejsce posadowienia stacji bazowej. We wniosku inwestor określił ten obszar dołączając stosowne analizy i ta dokumentacja była wystarczająca do wydania decyzji lokalizacyjnej. Konkretyzacja warunków realizacji inwestycji znajduje swój wyraz dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor przedkłada szczegółowy projekt budowlany inwestycji. Ochrona interesów właścicieli nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu przewidziana jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego prawo osób trzecich do ochrony ich interesów obejmuje także prawo do ochrony nieruchomości w miejscach dostępnych dla ludności przed działaniem pola elektromagnetycznego o częstotliwości ponadnormatywnej. Ponadto, jak słusznie podkreślił inwestor w piśmie z 12 stycznia 2022 r., na mocy art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne są zobowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Zatem dopiero na tych etapach inwestycyjnych podlega ocenie wpływ inwestycji na środowisko przy uwzględnieniu stosownych, obowiązujących norm.
Co do ostatniego zarzutu skargi dotyczącego ochrony interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego, to ponownie wskazać należy, że decyzja organu I instancji zawiera w punkcie c) ustalenia w tym przedmiocie i takie ustalenia są w ocenie Sądu wystarczające. Natomiast domaganie się zarówno przez skarżącego, jak i uczestniczące w postępowaniu stowarzyszenie wskazania konkretnych "przepisów odrębnych", z którymi inwestycja objęta decyzją jest zgodna nie znajduje uzasadnienia. Tego typu działań nie wymaga ustawodawca, a żądanie to nie daje się pogodzić z wymogiem czytelności i zwięzłości decyzji administracyjnej. Dopiero ustalenie przepisu odrębnego, który naruszałaby planowana inwestycja obligowałoby organ administracji do jego wskazania i przedstawienia w decyzji stosownych rozważań.
Reasumując stwierdzić należy, że kontrola zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich poprawne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w decyzjach wydanych w obu instancjach.
Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.