II SA/Ol 1010/11

II SA/Ol 1010/11 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Marzenna Glabas /przewodniczący/
S. Beata Jezielska
Tadeusz Lipiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 8, art. 77  par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 31 stycznia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 roku sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 13 lipca 2011 Dyrektor Powiatowej Służby Drogowej odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na skutek wniesionego zażalenia, uchyliło powyższe postanowienie wskazując, że nie zostało ono poparte dokładną analizą i szczegółowym wykazaniem na czym będzie polegało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Powiatowej Służby Drogowej po raz drugi postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2011 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego wraz niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr "[...]" w obrębie W., gm. J.
W uzasadnieniu wskazano, że działka inwestora znajduje się między dwoma skrzyżowaniami, które dzieli odległość 104 metrów. Kolejne miejsce włączania się do ruchu jest podważeniem elementarnych zasad bezpieczeństwa. Nadto wzdłuż działki K. B. rosną dwa zdrowe drzewa utrudniające widoczność, a brak jest przesłanek do ich usunięcia.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył K. B. podnosząc, iż jedna z dróg gminnych znajdująca się w ramach skrzyżowania określonego przez organ I instancji jest drogą polną i zarośniętą. Droga powiatowa to droga o bardzo małym natężeniu ruchu i rośnie tam tylko jedno drzewo, które nie utrudnia włączania się do ruchu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 25 października 2011 r. utrzymało w mocy w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium wskazało, iż przy uzgadnianiu zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego polegającego na włączeniu tego pasa do drogi należy kierować się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Działka nr "[...]" znajduje się pomiędzy dwoma skrzyżowaniami dróg publicznych, a odległość między węzłami skrzyżowań wynosi zaledwie 104 m. Przy tak małej odległości tworzenie kolejnego miejsca włączania się pojazdów do ruchu stanowi dodatkowe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zdaniem organu zarządca dokonał analizy wszystkich materiałów dowodowych sprawy i skonfrontował je z faktyczną sytuacją terenu.
Postanowienie to zaskarżył K. B., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, który stał się podstawą do wydania rozstrzygnięcia oraz naruszenie art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Skarżący wskazał, że uzgodnienie ma charakter uznaniowy lecz nie oznacza dowolności. W jego ocenie w niniejszej sprawie organy nie rozważyły wszystkich jej okoliczności. Zakwestionował odległość między skrzyżowaniami, w obrębie których położona jest działka wskazana przez organ uzgadniający, nie zgodził się także z ustaleniami odnośnie faktu, że wzdłuż granicy działki, której uzgodnienie dotyczy rosną dwa zdrowe drzewa. Zanegował również to, że przez utworzenie miejsca włączenia się do ruchu spowoduje zwiększenie zagrożenia w ruchu drogowym. Ponadto skarżący zanegował ustalenia organu dotyczące odległości między skrzyżowania dróg.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie zaś z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują tę kontrolę stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., naruszenie tych norm prawnych wymagało wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego oraz postanowienia organu I instancji, gdyż było ono na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
W orzecznictwie sądów administracyjny utrwalony jest pogląd, że dokonując uzgodnienia w kwestii możliwości włączenia pasa przyległego do pasa drogowego spowodowanego zmianą wynikającą z planowanej inwestycji zarządca drogi powinien kierować się względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 maja 2007 r., IV SA/Wa 395/07).
Dlatego też poza dyskusją pozostaje to, że organy administracji mają rację powołując się na względy bezpieczeństwa. Odmowa uzgodnienia decyzji
o warunkach zabudowy nie może jednak być uznana za prawidłową wówczas gdy organ nie uzasadni w sposób wystarczający, że ewentualny kolejny zjazd z danej drogi może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym.
Podkreślić należy, że Kolegium uchylając po raz pierwszy postanowienie organu I instancji nakazało dokonanie dokładnej analizy i szczegółowe wykazanie na czym będzie polegało zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Trudno uznać za taką szczegółową analizę powołanie się wyłącznie na odległość dzielącą dwa skrzyżowania. Twierdzenia Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej dotyczącego odległości między skrzyżowaniami nie można przy tym w żaden sposób sprawdzić, bo nie wiadomo kiedy, przez kogo i w jaki sposób pomiary te zostały dokonane,
a w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji na ten temat. Postępowanie
w sprawie zajęcia stanowiska przez inny organ jest postępowaniem pomocniczym
w stosunku do postępowania głównego, jednak taki charakter tego postępowania nie eliminuje stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego,
w szczególności art. 7 k.p.a. nakazującego dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
Skarżący zanegował odległość dzielącą dwa skrzyżowania i chociaż jego tok rozumowania zdaje się pozostawać w rozbieżności z tym, że skrzyżowanie to przecięcie się lub połączenie dróg publicznych, niezależnie od tego czy są to drogi gminne czy powiatowe, to nie można było w prowadzonym postępowaniu pominąć tego, jakie to są drogi i jakie jest na nich natężenie ruchu. Według K. B. jedna z tych dróg nie jest w ogóle użytkowana, organ zaś ani natężeniem ruchu na drogach tworzących skrzyżowania, ani też ewentualnym brakiem ruchu na jednej z dróg nie zajmował się w żaden sposób. Natomiast z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z pewnością obok odległości dzielącej skrzyżowania znaczenie ma także natężenie ruchu na tych drogach. Wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym
z pewnością ma także charakter inwestycji, której uzgodnienie wymagane jest przed uzyskaniem ewentualnej decyzji o warunkach zabudowy. Istotną różnicą jest bowiem czy w określonej odległości od skrzyżowania ma być usytuowany dom jednorodzinny, hotel czy supermarket, bo z wjazdu do każdej z takich zrealizowanych inwestycji każdego dnia korzysta bardzo różna liczba osób i to też ma wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.
Organ uzgadniający przyjął, że widoczność utrudniają także dwa zdrowe drzewa rosnące wzdłuż granicy nieruchomości skarżącego. Skarżący twierdzi, iż tam rośnie tylko jedno drzewo i widoczności nie utrudnia. Twierdzenie to jest bardzo prawdopodobne, gdyż na dołączonej do skargi fotografii trudno jest się doszukać drugiego drzewa rosnącego wzdłuż działki skarżącego, a przecież dwa rosnące drzewa mające utrudniać widoczność były dodatkowym argumentem do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego.
W tym miejscu raz jeszcze podkreślić należy, że względy bezpieczeństwa są najistotniejsze z punktu widzenia możliwości wydania zgody na wykonanie zjazdu
z drogi, ale żeby postanowienie takie nie nosiło cech dowolności to argumentacja organu administracji nie może się ograniczać do wskazania odległości między dwoma skrzyżowaniami. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest wziąć pod uwagę nie tylko odległość między skrzyżowaniami dróg, ale wszystkie czynniki składające się na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, na które zwrócono uwagę we wcześniejszej części uzasadnienia wyroku. Oczywistym jest, że sąd
w żadnym stopniu nie przesądza treści przyszłego rozstrzygnięcia organu, gdyż stosowne postanowienie zapaść musi po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego, a nie jego części.
Stosownie do treści art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Z 2004 r. nr 24, poz. 2086 ze zm.) zarządcą dróg, dla dróg powiatowych co do zasady jest zarząd powiatu. Natomiast w sprawie tej postanowienie zostało wydane przez Dyrektora Powiatowej Służby Drogowej
bez powołania się na stosowne upoważnienie, z którego miałyby wynikać jego kompetencje do zajmowania stanowiska w tego typu sprawach. Niewiadomą pozostaje także to, dlaczego w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji powołano się na przepis art. 113 k.p.a. mówiący o błędnym pouczeniu.
Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji z powodu wydania ich z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W punkcie II wyroku o kosztach postępowania rozstrzygnięto na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. w pkt III orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do uprawomocnienia się wyroku.