II SA/Ol 1001/23

II SA/Ol 1001/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Katarzyna Matczak
Marzenna Glabas /przewodniczący/
Piotr Chybicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1284/24 - Wyrok NSA z 2025-07-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 682
art. 5 ust.1 pkt 8 i pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 18, par. 22, par. 104
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Dnia 5 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2024 roku sprawy ze skargi E. J. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie robót budowlanych - oddala skargę.
Uzasadnienie
Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta Olsztyna (dalej PINB), mając na względzie zawiadomienie E. J. (dalej Skarżąca) wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonanych robót budowlanych związanych z wykonaniem wiaty śmietnikowej i miejsca postojowego [X1] na terenie nieruchomości przy ul. M. w O. O wszczęciu postępowania organ zawiadomił Strony pismem z 30 czerwca 2023 r. W toku postępowania przeprowadzono kontrolę na terenie przedmiotowej nieruchomości. Stwierdzono, że wiata śmietnikowa sąsiaduje z miejscem postojowym oznaczonym [X1], z którego na wyłączność korzysta skarżąca. Miejsce parkingowe jest wyznaczone liniami rozgraniczającymi wykonanymi z poprzecznie ułożonych ciemnych kostek betonowych. Jego szerokość wynosi 2,50 m, licząc w osiach linii rozgraniczających. Wiata śmietnikowa przylega od zewnętrznej strony linii rozgraniczającej miejsca postojowego, co daje ok. 5-10 cm odległości od osi linii rozgraniczającej, wyznaczającej właściwą szerokość miejsca postojowego. Koniec rury spustowej, odprowadzającej wodę z dachu wiaty, jest na styku z osią wyznaczającą właściwą szerokość miejsca postojowego.
Organ ustalił ponadto, że przedmiotowa wiata oraz miejsce postojowe zostały wykonane w ramach robót budowlanych związanych z budową "Zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z urządzeniami budowlanymi", które były realizowane na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę z 12 października 2018 r., zmienionej następnie decyzją z 23 lipca 2020 r. Organ wskazał, że wymiary i lokalizacja wiaty jak również miejsca parkingowego [X1] jest zgodna z projektem zagospodarowania terenu, będącym częścią zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Wymiar samego miejsca postojowego jest również zgodny z przepisami i wynosi 5x2,5m. Organ podkreślił, że w obowiązujących przepisach technicznych dotyczących parkingów i miejsc gromadzenia odpadów stałych brak jest konkretnej regulacji w zakresie zachowania wymaganych odległości pomiędzy wiatą śmietnikową a miejscami postojowymi. Mając na uwadze powyższe PINB decyzją z 1 sierpnia 2023r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wykonanych robót budowlanych związanych z wykonaniem wiaty śmietnikowej i miejsca postojowego.
Skarżąca wywiodła odwołanie od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji i zarzuciła PINB wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z naruszeniem m.in. § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że brak jest regulacji prawnych w zakresie odległości miejsc postojowych od wiaty śmietnikowej. Skarżąca podkreśliła, że deweloper (inwestor) zapewniał przy wyborze miejsca postojowego, że wiata śmietnikowa nie będzie kolidowała z jego użytkowaniem.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) decyzją z 26 września 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że na gruncie ustawy Prawo budowlane postępowanie organu nadzoru budowlanego, staje się bezprzedmiotowe, jeżeli organ prowadzący postępowanie nie znajduje podstaw do wydania nakazów lub zakazów, tj. gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jest zobligowany wobec braku przedmiotu postępowania wydać decyzję o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., bowiem jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.
Organ podkreślił w dalszej części uzasadnienia, że analiza akt sprawy potwierdziła wykonanie zarówno przedmiotowej wiaty śmietnikowej jak i miejsca postojowego na podstawie i zgodnie z decyzja udzielającą pozwolenia na budowę, w tym zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego (tj. decyzją Prezydenta O. z dnia 12 października 2018r. zmienioną decyzją z dnia 23 lipca 2020r.). Organ zaznaczył również, że inwestycja, której elementem była przedmiotowa wiata śmietnikowa oraz miejsce postojowe, została oddana do użytkowania (co potwierdza zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. z dnia 2 marca 2021r.).
Organ wywiódł następnie, że parametry określone w § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są brane pod uwagę na etapie projektowania, a następnie zatwierdzania projektu budowlanego. Organy nadzoru budowlanego nie mogą zmieniać projektu budowlanego, który został zatwierdzony decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, pozostającą w obiegu prawnym (wiążącą organy jak i sądy), w odniesieniu do inwestycji legalnie wykonanej i oddanej do użytkowania.
Uzupełniając swoje stanowisko organ podkreślił, że dział III powołanego rozporządzenia pt. "Garaże dla samochodów osobowych" (tj. przepisy § 102- § 108) mają zastosowanie do:
a) garaży zamkniętych: garaży boksowych, garaży podziemnych, garaży nadziemnych wielokondygnacyjnych;
b) garaży otwartych (nadziemnych): wiata, garaż dwupoziomowy;
c) garaży otwartych (nadziemnych) wielopoziomowych.
Zatem przepis § 104 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia określający odległość między dłuższą krawędzią stanowiska postojowego, a ścianą - odnosi się do odległości stanowiska postojowego w jedynym z typów ww. garaży, a przegrodą budowlaną, nie zaś odległości wiaty śmietnikowej, a miejscem postojowym w przestrzeni otwartej niestanowiącej garażu (a jedynie element zagospodarowania terenu działki). Dział II rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pt. "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej"
- w rozdziale 2 pt. "Parkingi i garaże dla samochodów" (§ 18- § 21) określa wymogi prawne w zakresie miejsc postojowych,
- zaś w rozdziale 4 pt. "Miejsca gromadzenia odpadów stałych" (§ 22- §24) określają wymogi prawne m.in. do wiat śmietnikowych.
WINB podzielił pogląd organu I instancji, że brak jest regulacji, które określałyby wymagane odległości miejsca postojowego jako elementu zagospodarowania działki od wiaty śmietnikowej (§ 18-§24 ww. rozporządzenia). Organ zaznaczył, ze analiza treści powołanych przepisów technicznych oraz ustaleń faktycznych przedmiotowego postępowania, potwierdziła brak podstaw do nałożenia przez organ nadzoru budowlanego obowiązku tj. brak przesłanek do wydania decyzji w trybie ustawy Prawo budowlane, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.
Skarżąca pismem z 16 października 2023 r. wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę od decyzji Warmińsko - Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 września 2023r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 1 sierpnia 2023 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego robót budowlanych związanych z wykonaniem wiaty śmietnikowej i miejsca postojowego [X1] na terenie nieruchomości przy ul. M. w O. Powyższemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r. (dalej zwane rozporządzeniem) przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, a w konsekwencji niezasadne uznanie, że brak jest regulacji w zakresie zachowania odległości pomiędzy wiatą śmietnikową (jej ścianą), a miejscem postojowym;
- art. 5 ust. 1 pkt 8) i 9) i ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. (dalej zwana P.b.) w zw. z § 104 ust. 3 i § 22 rozporządzenia oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy wiata śmietnikowa i miejsce postojowe zostały usytuowanie względem siebie w sposób uniemożliwiający normalne korzystanie z miejsca postojowego, co narusza nie tylko przepisy, ale jest również niezgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w konsekwencji narusza interes osoby trzeciej oraz konstytucyjną zasadę równości;
- § 22 rozporządzenia poprzez usytuowanie wiaty śmietnikowej poza działką budowlaną, przez co mieszkańcom Wspólnoty M. nie zostało zagwarantowane prawo do korzystania z gruntu, na którym została posadowiona wiata, co w przyszłości może doprowadzić do pozbawienia mieszkańców prawa do korzystania z wiaty.
II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art.7 w zw. z art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, iż nie ma obowiązku zapewnienia możliwości normalnego opuszczenia pojazdu posiadaczom miejsc postojowych naziemnych poprzez zachowanie odstępu między ścianą wiaty śmietnikowej, a miejscem postojowym. Utrwalanie takich błędnych praktyk wykonywania robót budowlanych w formie decyzji narusza zarówno interes obywateli, jak i interes społeczny;
- art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do części zarzutów zawartych w odwołaniu, a mianowicie zarzutów naruszenia prawa materialnego pkt 1) tiret drugie i trzecie odwołania od decyzji (art. 5 ust. 1 pkt 8) i 9) i ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. w zw. z § 104 ust. 3 i § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 22 rzeczonego rozporządzenia)
- art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania do udziału w sprawie P. sp. z.o.o. w W. - dewelopera i zarazem właściciela większościowego nieruchomości, na której posadowiona została sporna wiata śmietnikowa oraz miejsce postojowe [X1].
Mając na uwadze powyższe, wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca wyraźnie wskazała, że neguje stanowisko organu I i II instancji. Wskazała, że jej zdaniem, w niniejszej sprawie miał zastosowanie § 104 ust. 3 rozporządzenia regulujący odległość między miejscem postojowym a ścianą (0,3 m). Jak wywiodła zarówno wykładnia językowa, jak i funkcjonalna przemawiają za zastosowaniem tej regulacji w przedmiotowej sprawie. Rozporządzenie w § 104 ust. 1 i 4 wskazuje na stanowiska postojowe w garażu, natomiast ust. 3, który zdaniem skarżącej ma zastosowanie w niniejszej sprawie, dotyczy ogólnie stanowisk postojowych, nie ograniczając swojego zastosowania do garażu (wykładnia językowa). Jak podkreśliła, założyć należało, że racjonalny ustawodawca miał na celu zapewnienie możliwości normalnego opuszczenia pojazdu nie tylko osobom korzystającym z miejsc w garażach, ale także osobom korzystającym z miejsc naziemnych. Skarżąca uznała, że regulacja dotycząca odległości pomiędzy miejscem postojowym, a ścianą powinna być stosowana w niniejszej sprawie na zasadzie analogii. Jak zaznaczyła w dalszej części argumentacji, nie sposób przyjąć by można było wybudować miejsce postojowe nie zapewniając jednocześnie możliwości opuszczenia pojazdu po zaparkowaniu na tym miejscu. Sama lokalizacja miejsca postojowego (w garażu czy też na wolnym powietrzu) nie powinna stanowić w tym kontekście różnicy. Skarżąca wskazała również, że rura spustowa z wiaty śmietnikowej została skierowana bezpośrednio na jej miejsce (znajduje się na styku), więc wody opadowe odprowadzane są bezpośrednio na miejsce postojowe [X1]. Skarżąca uznała zatem, że miejsce postojowe wykonane zostało nie tylko niezgodnie z przepisami, ale także z zasadami wiedzy technicznej.
Skarżąca wskazała również na naruszenie § 22 rozporządzenia poprzez posadowienie wiaty śmietnikowej poza działką budowlaną. Jak zaznaczyła Deweloper dokonał takiego podziału działki [X2], którego konsekwencja jest to, że wiata śmietnikowa, z której korzystają mieszkańcy Wspólnoty M. (a dokładniej mieszkańcy bloku nr [...]) znalazła się poza działką budowlaną, na terenie stanowiącym drogę wewnętrzną, w której udziały mają wszyscy właściciele lokali na całym osiedlu (działka [...]).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów organ wskazał, że analiza akt sprawy potwierdziła wykonanie zarówno przedmiotowej wiaty śmietnikowej jak i miejsca postojowego na terenie nieruchomości przy ul. M. w O. na podstawie i zgodnie z decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, w tym zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego (tj. decyzją Prezydenta Olsztyna z dnia 12 października 2018r. zmienioną decyzją z dnia 23 lipca 2020 r.). Inwestycja, której elementem była przedmiotowa wiata śmietnikowa oraz miejsce postojowe [X1], została oddana do użytkowania (co potwierdza zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. z dnia 2 marca 2021r.).
Organ podkreślił, ze parametry określone w § 104 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są brane pod uwagę na etapie projektowania, a następnie zatwierdzania projektu budowlanego. WINB zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego nie mogą zmieniać projektu budowlanego, który został zatwierdzony decyzją udzielającą pozwolenia na budowę, pozostającą w obiegu prawnym (wiążącą organy jak i sądy), w odniesieniu do inwestycji legalnie wykonanej i oddanej do użytkowania. Równocześnie WINB zwrócił uwagę, że przepisy § 102- § 108 mają zastosowanie do:
a) garaży zamkniętych: garaży boksowych, garaży podziemnych, garaży nadziemnych wielokondygnacyjnych;
b) garaży otwartych (nadziemnych): wiata, garaż dwupoziomowy;
c) garaży otwartych (nadziemnych) wielopoziomowych.
Zdaniem organu przepis § 104 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia określający odległość między dłuższą krawędzią stanowiska postojowego, a ścianą - odnosi się do odległości stanowiska postojowego w jedynym z typów ww. garaży, a przegrodą budowlaną, nie zaś odległości od wiaty śmietnikowej, a miejscem postojowym w przestrzeni otwartej niestanowiącej garażu (a jedynie element zagospodarowania terenu działki). Dział II rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pt. "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" w rozdziale 2 pt. "Parkingi i garaże dla samochodów" (§ 18- § 21) określa wymogi prawne w zakresie miejsc postojowych, zaś w rozdziale 4 pt. "Miejsca gromadzenia odpadów stałych" (§22- §24) określają wymogi prawne m.in. do wiat śmietnikowych. WINB zaznaczył, że organ I instancji zasadnie wskazał na brak regulacji, które określałyby wymagane odległości miejsca postojowego jako elementu zagospodarowania działki od wiaty śmietnikowej (§ 18 - §24 ww. rozporządzenia). WINB uznał, że wobec braku naruszenia warunków technicznych (powołanego rozporządzenia), nie zachodzi również naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 8-9 lub ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do kwestii własnościowych gruntu organ wskazał, że działka, na której posadowiona została wiata śmietnikowa oraz miejsce postojowe służy komunikacji dla zabudowy mieszkaniowej (budynki mieszkalne wielorodzinne). Udział własnościowy tej działki ulega zmianie (z uwagi na prowadzoną sprzedaż poszczególnych lokali mieszkalnych wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej przez dewelopera. Obecna numeracja geodezyjna działki [...] (księga wieczysta [...] uwagi na podział działki [...] dokonany na skutek decyzji podziałowej z dnia 13 kwietnia 2021r.). Nieruchomością wspólną zarządza administrator, któremu w dniu 27 września 2023r. została skutecznie doręczona zaskarżona decyzja organu II instancji, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru znajdującym się w aktach sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem zaskarżenia jest w niniejszej sprawie decyzja, mocą której organ administracji umorzył postępowanie którego materialnoprawne ramy wyznaczały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.) (dalej P.b.). Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W pierwszej kolejności przyjdzie zatem wyjaśnić, że art. 105 § 1 k.p.a. ma zastosowanie w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, co powoduje, że umorzenie postępowania administracyjnego stanowi orzeczenie formalne, kończące postępowanie, bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość zachodzi zatem w przypadku braku przedmiotu sprawy administracyjnej i oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego. Wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty, gdyż w takim przypadku występuje trwała przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne załatwienie sprawy. Kwestię bezprzedmiotowości wyjaśnił NSA w wyroku z 12 kwietnia 2022 r. (sygn. akt II GSK 258/22 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - dalej CBOSA). Stwierdził on, że "Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego może zapaść, jeżeli postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania może zachodzić z powodów podmiotowych lub przedmiotowych. O bezprzedmiotowości postępowania można mówić, jeżeli w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego bezzasadne jest dalsze prowadzenie postępowania w związku z brakiem możliwości wydania decyzji pozytywnej lub negatywnej. Chodzi zatem o takie okoliczności, które czynią prawnie niemożliwym wydanie decyzji z uwagi na brak przedmiotu sprawy, w której organ jest władny i zobowiązany rozstrzygnąć na mocy przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie wtedy jest/staje się bezprzedmiotowe, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę co do istoty."
W kontekście powyższych uwag odnoszących się do instytucji umorzenia postepowania wskazać należy, że ramy postępowania administracyjnego – granice sprawy administracyjnej – wyznacza norma prawa materialnego. To z niej wynika zarówno zakres kompetencji organu jak i zakres koniecznych do ustalenia prawnokształtnych okoliczności faktycznych. Każda decyzja kończąca postepowanie (także formalna) poprzedzona musi być wyjaśnieniem tak faktycznych jak i prawnych okoliczności sprawy. Organ umarzając postępowanie wskazuje na brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego mającego oparcie w konkretnych przepisach prawa. Aby umorzyć postępowanie administracyjne organ zdefiniować musi zatem w sposób wyraźny jego przedmiot, podmiot i przesłanki stosowania konkretnej normy prawnej, a następnie wykazać obiektywną przeszkodę procesową w postaci braku określonych elementów stosunku materialnoprawnego (podmiotowych lub przedmiotowych). Wśród przeszkód procesowych, których skutkiem jest umorzenie postępowania znajduje się także stan braku regulacji prawnej, tj. sytuacja w której ustalony stan faktyczny nie mieści się w granicach normy prawnej, a wiec brak jest podstaw do jej zastosowania i władczej aktywności organów.
W kontekście niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że postępowanie administracyjne wszczęte zostało z urzędu na skutek informacji Skarżącej o tym, że wiata śmietnikowa została zlokalizowana przez inwestora na miejscu przyległym do miejsca parkingowego [X1], w ten sposób, ze przegroda wiaty bezpośrednio przylega do granicy miejsca postojowego co utrudnia opuszczenie pojazdu. Organ nadzoru budowlanego działając w trybie art. 81 ust. 4, 81a i 81 c P.b. przeprowadził kontrolę w przedmiocie wykonania robót budowlanych związanych z wykonaniem wiaty śmietnikowej i miejsca postojowego [X1](protokół kontroli z 13 lipca 2023r. poz. 4 akt organu I instancji).
W niniejszej sprawie zwrócić należy również uwagę na fakt, że zarówno wiata śmietnikowa jak i miejsca postojowe zostały wykonane w ramach robót budowlanych związanych z budową "Zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z urządzeniami budowlanymi", które były realizowane na podstawie prawomocnej decyzji Prezydenta O. zatwierdzającej projekt oraz udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 12 października 2018r. zmienionej decyzją z dnia 23 lipca 2020r. Powołana inwestycja została legalnie oddana do użytkowania czego potwierdzeniem jest zalegające w aktach administracyjnych zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta O. z 2 marca 2021r. (k. 11 akt administracyjnych organu II instancji). Słusznie wskazał zatem organ nadzoru budowlanego, że parametry określone w § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, są brane pod uwagę na etapie projektowania, a następnie zatwierdzania projektu budowlanego. Prowadzone przez organ działania kontrolne dotyczyć mogły w istocie zgodności prowadzonych prac z zatwierdzonym projektem architektoniczno-budowlanym. Ingerencja w zakres koncepcji architektonicznej stanowiło by de facto wkroczenie przez organ, a potencjalnie również sąd w granice sprawy administracyjnej, zakończonej ostateczną i prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę. Tym samym organ nie mógł na obecnym etapie postępowania analizy oceniać legalności działań jakie prowadzone były w ramach obowiązującego pozwolenia na budowę. Organ uprawniony był natomiast do oceny czy prace budowlane nie wykraczają poza granice wyznaczone pozwoleniem na budowę oraz zgodnie z przepisami prawa. Przyjąć należy, że słusznie organ przyjął, że brak było odstępstw od pozwolenia na budowę, jak również działań naruszających obowiązujące regulacje prawne. W projekcie architektoniczno budowlanym przewidziane jest miejsce wiaty śmietnikowej. Jej wykonie zgodne jest z § 22 ust.2 pkt 1 rozporządzenia, który wskazuje, że miejscem składowania śmieci może być zadaszona osłona lub pomieszczenie ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi. W przedmiotowej sprawie funkcję tą pełni wiata, której lokalizacja odpowiada projektowi architektoniczno-budowlanemu. Miejsce postojowe graniczące z wiatą odpowiada wymiarom określonym w § 21 ust.1 pkt 1 rozporządzenia (vide. protokół kontroli z 13 lipca 2023r. poz. 4 akt organu I instancji) jak również wymogom konstrukcyjnym ( §21 ust. 3 rozporządzania). Organy słusznie uznały zatem, że zarówno konstrukcja, wykonanie wiaty śmietnikowej jak i miejsca postojowego nie naruszają norm prawnych, jak również są zgodne z projektem zagospodarowania terenu, będącym częścią zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Wbrew opinii skarżącej ustawodawca nie sformułował dodatkowych ograniczeń w zakresie sytuowania miejsc postojowych względem wiat (w tym wiat śmietnikowych). Przepisy jakie usytuowane zostały w dziale III, rozdziale 10 rozporządzenia (Garaże dla samochodów osobowych) stanowią lex specialis wobec pozostałych regulacji tegoż aktu dotyczących miejsc postojowych i dotyczą tylko określonej ich kategorii. Wymagania te mają co oczywiste charakter dalej idący względem standardowych miejsc postojowych i dostosowany do ich specyficznej lokalizacji. Wobec generalnej zasady zakazu wykładni rozszerzającej wyjątków, nie istnieje możliwość przenoszenia tych regulacji i związanych z nimi ograniczeń na inne typy miejsc postojowych. Z tego też powodu błędne było stanowisko skarżącej dotyczące zasadności stosowania regulacji § 104 ust. 3 pkt 1 per analogiam w stosunku do miejsc postojowych zlokalizowanych poza garażem podziemnym. Nie każdy brak regulacji, traktowany może być jako luka prawna wymagająca uzupełnienia. W tym przypadku zachodzi co najwyżej tzw. luka aksjologiczna, tj. sytuacja w której adresat normy subiektywnie przyjmuje, że określona kwestia winna być uregulowana. Brak regulacji nie koliduje jednak z możliwością stosowania normy prawnej i traktowany może być jako celowe zaniechanie prawodawcy, który uznał, że określona kwestia (w tym przypadku odległość miejsca postojowego na wolnym powietrzu od elementów zagospodarowania terenu) nie wymaga określenia przez prawo. Mając na uwadze powyższe uznać należy, ze organy obu instancji zasadne uznały, że lokalizacja spornego miejsca postojowego, jego konstrukcja i wymiary nie naruszają prawa. Brak było zatem podstaw do jakiejkolwiek władczej ingerencji organu w tym zakresie.
Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, zawartym w piśmie z 22 lutego 2024 r, że co prawda sama lokalizacja wiaty jest zgodna z projektem budowlanym, lecz wykonana została z naruszeniem warunków technicznych (odstępu od miejsca postojowego). Organy przedstawiły w sposób szczegółowy i skrupulatny regulacje prawne dotyczące miejsc gromadzenia odpadów. Lokalizacja wiaty spełnia te standardy. W systemie prawnym brak jest wymogu odsunięcia takiej konstrukcji od granicy miejsca postojowego. Co prawda inna z wiat śmietnikowych została nieznacznie odsunięta od sąsiadującego z nią miejsca postojowego (na co zwróciła uwagę skarżąca) lecz działanie takie nie było wyrazem dostosowania lokalizacji tej konstrukcji do wymogów prawnych lecz pewnej swobody inwestora w zakresie lokalizowania tego typu konstrukcji i wykorzystania przestrzeni zarezerwowanej na konstrukcję przeznaczoną do gromadzenia odpadów. W przedmiotowej sprawie inwestor wykorzystał w całości powierzchnie zarezerwowaną na lokalizację wiaty. Fakt ze nie uczynił tego w innym przypadku nie stanowi – z punktu widzenia prawa – precedensu który wymuszał by identyczne lokalizowanie pozostałych wiat. Obowiązkiem inwestora było takie zlokalizowania miejsca postojowego sąsiadującego z wiatą śmietnikową, by to odpowiadało wymaganym przez prawo wymiarom i wytycznym co do konstrukcji. Miejsce postojowe które stało się przedmiotem kontroli organów administracji budowlanej, warunki te spełniało.
Organy nie naruszyły także – wbrew zarzutom skargi - art. 5 ust. 1 pkt 8) i 9) i ust. 2 P. b. w zw. z § 104 ust. 3 i § 22 rozporządzenia oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie co wynika z przedstawionych wyżej argumentów. Oba obiekty (wiata śmietnikowa i miejsce postojowe) posadowiono zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, będącym częścią zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę projektu budowlanego. Nie doszło również do jakiegokolwiek ograniczenia w zapewnieniu dostępu do drogi publicznej (art. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.).
Organy obu instancji nie dopuściły się również naruszenia norm procesowych które miałoby potencjalnie istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Organ I instancji zbadał stan faktyczny sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w materiale aktowym sprawy, w tym protokole kontroli z 13 lipca 2023r. oraz dokumentacji fotograficznej. Organ II instancji, dokonał powtórnej oceny sprawy, a swoje stanowisko w sposób spójny i wyczerpujący przedstawił w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Organ omówił stan faktyczny sprawy, jak również odniósł się do kluczowych kwestii prawnych. Organ wbrew twierdzeniem skarżącej nie był zobowiązany do powtarzania i ustosunkowywania się do wszystkich poniesionych (lub redakcyjnie wyodrębnionych) zarzutów jakie sformułowała w odwołaniu. Organ uprawniony był do przyjęcia, że część argumentów strony wzajemnie się "konsumuje" i może być omówiona zbiorczo. Organ odniósł się zatem do wyselekcjonowanych przez siebie kluczowych okoliczności prawnych sprawy, które dokładnie omówił, a które stanowiły też istotę zarzutów skarżącej.
Końcowo wskazać należy, że podnoszone przez skarżąca kwestie własnościowe działki na której zlokalizowana jest wiata śmietnikowa, wykraczają poza sferę niniejszej sprawy. Zagadnienia te stanowić mogą natomiast przedmiot sporu cywilnego.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.