II SA/Ol 1/04

II SA/Ol 1/04 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2004-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Beata Jezielska /sprawozdawca/
Hanna Raszkowska
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6241 Zwolnienie z odbycia zasadniczej służby wojskowej
Sygn. powiązane
II OSK 283/05 - Wyrok NSA z 2005-12-13
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Tadeusz Lipiński Adam Matuszak Beata Jezielska (spr.) Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2004 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia "[...]" r., nr "[...]" w przedmiocie zwolnienia z zasadniczej służby wojskowej - oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/O1 1/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 20 listopada 2003r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr "[...]" orzekł o zwolnieniu S. R. z zasadniczej służby wojskowej przed jej odbyciem z dniem 2 grudnia 2003r. z powodu uznania go za niezdolnego do tej służby. W uzasadnieniu powołano się na orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia 18 listopada 2003r. o uznaniu szeregowego S. R. za niezdolnego do służby wojskowej w związku z rozpoznanym schorzeniem. Wskazano jednocześnie, iż schorzenie to nie pozostaje w związku ze służbą wojskową.
Od decyzji tej odwołał się S. R., wnosząc o jej zmianę poprzez uznanie go za niezdolnego do służby wojskowej w następstwie choroby powstałej w związku z tą służbą. Podniósł, iż nie kwestionuje rozpoznanego schorzenia, lecz zarzucił iż powstało ono podczas wykonywania służby wojskowej i w związku z tą służbą. Został bowiem zakwalifikowany do służby wojskowej z kategorią A, gdyż komisja wojskowa nie stwierdziła u niego żadnego schorzenia. Natomiast po przebytej chorobie serca zmieniono mu kategorię na D, co jest równoznaczne ze zwolnieniem z wojska. Odwołujący się wyjaśnił, iż służył w kompanii rozpoznawczej, a służba ta cechowała się ogromnymi obciążeniami fizycznymi i siłowymi, co z pewnością stało się przyczyną dolegającego mu schorzenia.
Decyzją z dnia 22 grudnia 2003r. Dowódca Jednostki Wojskowej "[...]" w E. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano, iż zaskarżona decyzja nie zawiera ustalenia, iż nabyte przez poborowego schorzenie serca nie powstało w związku ze służbą wojskową. Wskazano, iż Dowódca Jednostki nie jest organem uprawnionym do stwierdzenia, iż niezdolność poborowego do służby wojskowej pozostaje w związku z tą służbą. Organem właściwym w tym zakresie jest Terenowa Wojskowa Komisja lekarska, od której orzeczeń odwołania rozpatruje Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska. W związku z tym, iż zastrzeżenia i wnioski zawarte w odwołaniu dotyczą orzeczenia wydanego przez inny organ nie znaleziono podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji.
Na powyższą decyzję skargę wniósł pełnomocnik S. R., podnosząc iż jest ona sprzeczna z rzeczywistym stanem rzeczy. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uznanie go za niezdolnego do pełnienia służby wojskowej
w następstwie choroby powstałej w związku z tą służbą. Wyjaśnił, iż skarżącego zakwalifikowano do służby z kategorią A, a dopiero w jej trakcie pojawiły się kłopoty z sercem i zmieniono mu kategorię na D, co jest równoznaczne ze zwolnieniem ze służby. Autor skargi podniósł, iż skarżący zapadł na chorobę serca na skutek odbywania służby wojskowej w kompanii rozpoznawczej, która cechowała się znacznym stopniem trudności. W jego ocenie nie zostały wyjaśnione wątpliwości co do istnienia związku przyczynowego pomiędzy służbą wojskową a zaistniałym u skarżącego schorzeniem serca. Wskazał, iż ustalenia te mogły być poczynione przez placówkę naukową, lecz organy nie skorzystały z tej możliwości.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej "[...]" wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż domaganie się ustalenia przez Dowódcę Jednostki ustalenia związku przyczynowego pomiędzy warunkami służby a schorzeniem skarżącego jest niezasadne, gdyż orzeczenie w tym zakresie wydaje właściwa wojskowa komisja lekarska. Ponadto zaskarżona decyzja dotyczy jedynie zwolnienia ze służby wojskowej, zaś informacja o braku związku schorzenia ze służbą wojskową zostało przepisane z orzeczenia komisji lekarskiej i nie stanowi rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji.
W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 87 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002r. Nr 21 póz. 205 ze zm.) przed odbyciem zasadniczej służby wojskowej żołnierza zwalnia się z tej służby w razie uznania go ze względu na stan zdrowia za trwale lub czasowo niezdolnego do służby wojskowej. Zatem w przypadku zaistnienia wymienionej w tym przepisie przesłanki zwolnienie ze służby wojskowej ma charakter obligatoryjny. Orzekanie o zdolności do czynnej służby wojskowej należy do wojskowych komisji lekarskich (art. 29 ust. l powołanej ustawy). W dacie wydawania decyzji administracyjnych w niniejszej sprawie tryb i zasady orzekania wojskowych komisji lekarskich w zakresie orzekania o
zdolności do służby wojskowej regulowały przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich (Dz.U. Nr 57 póz. 278 ze zm.). Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia do właściwości terenowych wojskowych komisji lekarski należy zarówno orzekanie o zdolności do służby wojskowej żołnierzy niezawodowych, jak i o związku ich chorób ze służbą wojskową (§ 5 ust. 2 pkt l lit.a rozporządzenia).
W niniejszej sprawie orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia 18 listopada 2003r. uznano S. R. za niezdolnego do służby wojskowej oraz stwierdzono, iż rozpoznane u niego schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Od orzeczenia tego skarżący się nie odwołał. Wprawdzie na odwrocie przedmiotowego orzeczenia znajduje się oświadczenie skarżącego, iż złożył odwołanie, jednakże z pisma Zastępcy Przewodniczącego Terenowej Komisji Lekarskiej w O. z dnia 13 września 2004r. wynika, iż od orzeczenia Komisji skarżący nie składał odwołania (k. 26). W związku zaś z uznaniem S. R. za niezdolnego do służby wojskowej spełniona została przesłanka, o której mowa w art. 87 ust. 2 pkt 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP i właściwy organ wojskowy był zobligowany do zwolnienia go ze służby wojskowej przed jej odbyciem.
Zważyć należy, iż skarżący nie kwestionuje zasadności zwolnienia go ze służby wojskowej. Zarzuca jedynie, iż organ wojskowy ustalił, iż schorzenie skarżącego nie pozostaje w związku ze służbą wojskową bez przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. Słuszne jest jednak stanowisko organu, iż zaskarżona decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. W świetle powołanych przepisów nie ulega bowiem wątpliwości, iż właściwy organ wojskowy orzeka jedynie w przedmiocie zwolnienia ze służby, będąc przy tym związany orzeczeniem właściwej wojskowej komisji lekarskiej. W jego gestii nie leży zatem ani ustalanie kwestii zdolności do służby, ani związku pomiędzy schorzeniem nabytym przez żołnierza a odbywaną służbą wojskową. Zatem fakt, iż w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, iż schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą nie stanowi rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Skoro zaś skarżący nie wykorzystał przysługujących mu środków zaskarżenia w stosunku do orzeczenia komisji lekarskiej, to nie może skutecznie domagać się od organów wojskowych orzekających w niniejszej sprawie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie . Takie
postępowanie naruszałoby bowiem stosowne przepisy o właściwości rzeczowej organów.
Wobec powyższego w ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W związku z tym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153 póz. 1270).