II SA/Gl 77/23

II SA/Gl 77/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Artur Żurawik
Grzegorz Dobrowolski /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Siudyka
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 344
art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie, Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 7 listopada 2022 r. nr SKO I 427/87/2022 w przedmiocie negatywnego zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Po rozpatrzeniu wniosku A.S. i P.L., postanowieniem z dnia 2 czerwca 2022 r. nr [...] Wójt Gminy I. negatywnie zaopiniował wstępny projekt połączenia i ponownego podziału położonych w I. nieruchomości stanowiących zapisane działki nr [...] i nr [...] na działki nr [...] i działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] r. uchwalająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy I. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr [...] poz. [...] z dnia [...] r.) proponowane do wydzielenia działki oznaczone jako [...], [...],[...] , [...] znajdują się w jednostce Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – I. 7MN, działki oznaczone jako [...] i [...] znajdują się w jednostce "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej – I.7MN oraz w liniach rozgraniczających drogi, KDX-Tereny układu komunikacyjnego - ulice - dojazdowe-pieszo-jezdne-rowerowe-I. KDX".
Jednostka terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określa następujące parametry nowo wydzielonych działek "wyznacza się minimalną wielkość działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej dla terenu 7MN w I.-3000m2". Organ wskazał, że negatywnie zaopiniował wstępny projekt połączenia i ponownego podziału działek nr [...], nr [...] i nr [...] na części [...] oraz [...] ze względu na to, iż nowopowstałe nieruchomości [...] o pow. 2000m2 [...] o pow. 1200m2 nie spełniają wymogów minimalnej wielkości działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla jednostki 7MN,która wynosi 3000m2.
Zażalenie na postanowienie złożyły jego adresatki reprezentowane przez pełnomocnika. Stwierdziły, że nie można się zgodzić z uzasadnieniem zawartym w postanowieniu Wójta I., gdyż:
1) nie jest prawdą, że jednostka "Terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" określa następujące parametry nowo wydzielanych działek: (....) - w powołanym § 8 ust. 2 lit a) pkt 3 planu nie ma mowy o "nowo wydzielonych działkach", a ustalenia dotyczą zasad zabudowy i zagospodarowania terenu,
2) ustalenia dotyczące zasad podziałów terenów w planie (sformułowane zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w 2002 r.) zawarte są w § 13, gdzie w ust. 3 określona została minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej na poziomie minimum 800 m2 możliwość zabudowy działki w terenie 7MN o pow. mniejszej niż 3000 m
wynika z § 6 ust. 1 pkt 3 planu o treści: "Plan dopuszcza realizację inwestycji na działkach mniejszych niż zdefiniowano w ustaleniach szczegółowych pod warunkiem, iż wynika to z uwarunkowań stanu istniejącego, nie narusza interesów osób trzecich oraz pozostałych ustaleń planu",
3) organ argumentując negatywną opinię treścią § 8 ust. 2 lit a) pkt 3 planu, nie powinien pominąć zarówno § 13 ust. 3, jak i § 6 ust. 1 pkt 3 planu. Należy przy tym wziąć pod uwagę przepisy zawarte w art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które stanowią, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek.
Zaskarżonym obecnie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielski-Białej utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W pełni podzieliło jego ustalenia oraz wywiedzione z nich skutki prawne. Podkreśliło, że zasady podziału nieruchomości zostały uregulowane przepisami działu III rozdziału 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podział nieruchomości o którym mowa w art. 92 i 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy podziału geodezyjnego - ewidencyjnego danej nieruchomości, który to podział poprzedzać musi ewentualny podział danej nieruchomości na kilka nieruchomości. Każda z powstałych wyniku podziału działek ewidencyjnych musi spełniać warunki określone w planie miejscowym. Zgodnie z art. 93 ust. l ustawy podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Stosownie do art. 93 ust. 1 ustawy, podziału nieruchomości można dokonać wtedy, gdy jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.
W przedmiotowej sprawie nieruchomości znajdują się na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dostęp do nowo wydzielonych działek odbywać się będzie bezpośrednio z drogi gminnej przebiegającej po działce nr [...].
Nowopowstałe nieruchomości [...] o pow.2000m2, [...] o pow. 1200m2 nie spełniają wymogów minimalnej wielkości działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla jednostki 7MN, która wynosi 3000m2. Procedura przewidziana w art 98b ustawy o gospodarce nieruchomościami polegająca na połączeniu i ponownym podziale na działki gruntu , podlega opiniowaniu pod kątem zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego .
Skargę na to postanowienie do tutejszego Sądu złożyła A.S. reprezentowana przez pełnomocnika. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła SKO w Bielsku-Białej naruszenie:
1) art. 8 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do argumentów zawartych w zażaleniu na postanowienie Wójta Gminy I.,
2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. - poprzez niezebranie pełnego materiału dowodowego w sprawie,
3) art. 98b ust. 1, art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (poprzez zawężenie oceny zgodności połączenia i podziału nieruchomości do jednego parametru ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy I.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344) podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art. 94. Zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu (ust. 2). Jednocześnie ustęp 4 wspomnianego artykułu stanowi, że "zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust. 1".
Podkreślić należy, że badanie zgodności z planem miejscowym polega na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny zarówno z częścią tekstową, jak i graficzną tego planu. Organ musi ustalić, czy projekt podziału stwarza możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym a ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, tj. każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Zgodność podziału z planem miejscowym polega bowiem na tym, by wydzielone działki tak zostały ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikającego z planu. Tym samym, to od planu miejscowego zależy jakie cechy powinny mieć powstające działki ewidencyjne, aby w przyszłości ich zagospodarowanie było możliwe. Nie można natomiast dostosowywać zapisów planu miejscowego do wydzielanych w wyniku podziału nieruchomości, gdyż niweczyłoby to sens istnienia planu miejscowego jako instrumentu mającego zapewnić ład przestrzenny. Podział geodezyjny musi zatem uwzględniać warunki zawarte w planie miejscowym w taki sposób, aby przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania określonymi w planie miejscowym.
W rozstrzyganej sprawie nieruchomości, które miały podlegać podziałowi znajdują się jednostce planu miejscowego "tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - Istebna 7MN oraz w liniach rozgraniczających drogi, KDX-Tereny układu komunikacyjnego - ulice - dojazdowe-pieszo-jezdne-rowerowe-I.KDX". Dla tego terenu wspomniany plan wyznacza "minimalną wielkość działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej:
1) w terenach wyposażonych w sieć wod-kan - 800 m2,
2)w terenach pozostałych - 1000 m2,
3)dla terenu 7MN w I. - 3000 m2,
- wyznacza się minimalną wielkość działki budowlanej dla zabudowy zagrodowej równą 1200 m2,
- dopuszcza się, pod warunkiem udokumentowania możliwości spełnienia wymagań technicznych i sanitarnych, zmniejszenie minimalnej powierzchni działek o nie więcej niż 10%".
Powyższy zapis planu wskazuje wyraźnie, że minimalna powierzchnia działki dla terenu 7MN została określona na 3000 m2. Brak było zatem podstaw do "pozytywnego" zaopiniowania projektu działki, na podstawie planu miejscowego w sytuacji, gdy planowany podział był sprzeczny z tym planem. Jednocześnie trudno uznać za trafione zarzuty skargi dotyczące braku tekstu planu miejscowego w aktach. Strony 17-20 akt administracyjnych zawierają wypis i wyrys z tego planu.
W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów procesowych. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w wystarczającym stopniu. W tego typu sprawie sprowadza się ono do prostego porównania parametrów wniosku oraz prawa miejscowego.
Nietrafiony jest także zarzut nieodniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób obszerny przedstawiło warunki "pozytywnego" zaopiniowania projektu podziału nieruchomości.
Podobnie sytuacja wygląda w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia art. 98b ust. 1, art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W sprawie organy oparły się o jedno kryterium podziału nieruchomości. Należy mieć jednak świadomość, że jest to kryterium kluczowe i takie, którego treść (co do minimalnej powierzchni działki w danej jednostce planu) nie budzi żadnych wątpliwości.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.