II SA/LU 954/05

II SA/Lu 954/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Krystyna Sidor /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 151 par. 1 pkt 1 i 2 i par. 2, art. 127 par. 4, art. 127 par. 3, art. 7, art. 77 par. 1, art. 146 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2006 r. sprawy ze skargi D. i T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nieuiszczonego wpisu, od którego skarżący byli zwolnieni.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. (oznaczenie daty w decyzji) znak: [...] Wójt Gminy po rozpatrzeniu wniosku Firmy "A" ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej 5982 Z. Wieża na nowej wieży kratowej H – 90 m, wraz z dwoma kontenerami technologicznymi, agregatem prądotwórczym oraz przyłączem energetycznym na działce nr [...], położonej w miejscowości S.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. znak: [...] podjętą na skutek odwołania złożonego przez E. S. utrzymało powyższą decyzję w mocy.
Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na wniosek J. S. wznowiło postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę stacji telefonii komórkowej zakończonej decyzją ostateczną tegoż Kolegium z dnia [...] r.
Następnie decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Kolegium na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa uchyliło własną decyzję z dnia [...] r. i utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r.
Na skutek wniosku J. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] sygn. akt [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r.
Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Kolegium na wniosek T. K., B. i R. K., A.K. (właściwie A. K.), H. M., M. i T. M., M. i B. K. oraz T. i D. N. wznowiło postępowanie zakończone decyzją Kolegium z dnia [...] r.
Kolejną decyzja z dnia [...] r. znak: [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i art. 147 w związku z art. 146 § 2 kpa Kolegium odmówiło uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. W motywach rozstrzygnięcia podkreślono, że istotą wznowienia postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji jest powrót sprawy do stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Według Kolegium na dzień prowadzenia postępowania wznowieniowego obowiązują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.71). Jednak zgodnie z art.85 ust.1 tej ustawy do sprawy będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, na podstawie której została wydana decyzja organu I instancji z dnia [...] r.
Według przepisów tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy zatwierdzony uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] r. przewidywał, że działka [...] na której miałaby zostać zlokalizowana inwestycja, znajduje się na obszarze oznaczonym symbolami P, co oznaczało tereny przemysłu i placów składowych oraz UR – tereny usług rzemiosła. Takie zapisy planu umożliwiały zabudowę działki także stacją bazową telefonii komórkowej. Kolegium zaznaczyło, że inwestor uzyskał pozytywne uzgodnienia Wojewody w zakresie ochrony środowiska oraz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego , a także przedstawił raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wynika z niego, że stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska ludzi, świata zwierzęcego, roślin, powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że nie ma podstaw do uchylenia decyzji Wójta Gminy z dnia [...] i własnej decyzji z dnia [...] r. Stosownie bowiem do art. 146 § 2 kpa mimo istnienia podstaw do wznowienia postępowania nie uchyla się decyzji, jeśli w wyniku wznowienia postępowania miałaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Rozstrzygnięcie takie jest dopuszczalne, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium utrzymało powyższą decyzję w mocy. Podkreślając, że przedmiotem postępowania jest decyzja Kolegium z dnia [...] r. organ odwoławczy zaznaczył, że nie może uwzględnić wniosku o uchylenie decyzji Wójta. Z tego powodu nie może również uwzględnić zarzutów dotyczących postępowania w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko, gdyż sprawa ta należy do kompetencji innych organów.
W przekonaniu organu odwoławczego decyzje zapadłe w postępowaniu są prawidłowe. Lokalizacja inwestycji jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i w tym zakresie podzielono wywody decyzji z dnia [...] r. Ponownie zwrócono uwagę na raport oddziaływania na środowisko, z którego wynika, że inwestycja będzie oddziaływać jedynie na obszary niedostępne dla ludzi. Odnosząc się do zarzutu kwestionującego wartość raportu z uwagi na sporządzenie go w oparciu o prawo materialne, które już nie obowiązuje, organ odwoławczy stwierdził, że zmiany przepisów dotyczących sporządzania raportów oddziaływania na środowisko nie można zakwalifikować jako wady postępowania, o której stanowi art.145 § 1 kpa, gdyż w chwili wydawania decyzji przez Wójta Gminy raport taki został sporządzony i był on zgodny z obowiązującymi wówczas przepisami. Naruszeniem postępowania mającym wpływ na treść decyzji byłby natomiast brak raportu.
Skargę na decyzję Kolegium wnieśli D. i T. N . Zarzucając naruszenie art. 7, 9, 10 § 1, 77 § 1, 90 § 2, 91 oraz 97 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 46 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz.627 ze zmianami), a ponadto nie uwzględnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 1517/03 wydanego w analogicznej sytuacji, wnosili o jej uchylenie.
Skarżący dowodzili, że jako strony powinni brać udział w postępowaniu nie tylko przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, ale także przed organem I instancji. Kolegium im to uniemożliwiło, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 i 7 kpa.
Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 października 2004 r. (sygn. akt II SA/Lu 1517/03) skarżący wywiedli, że budowa stacji telefonii komórkowej należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko o jakich mowa w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W sprawie przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny na środowisko inwestycji w ramach którego wydano opinię Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2003 r. oraz postanowienie Wojewody z dnia [...] r., ale strony w tym postępowaniu nie uczestniczyły. Złożono natomiast stosowne wnioski o stwierdzenie nieważności tych postanowień. Mimo poinformowania o tym organu odwoławczego postępowanie nie zostało zawieszone do czasu ich rozpoznania.
W skardze zauważono, że znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania na środowisko został sporządzony w oparciu o przepisy Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz.676). Rozporządzenie utraciło moc na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o ochronie środowiska. Według skarżących Kolegium nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący materiałów dowodowych w sprawie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko.
W ocenie skarżących zrealizowanie inwestycji spowoduje zagrożenie dla okolicznych budynków mieszkalnych, zwłaszcza zamieszkiwanych przez ludzi starszych , którzy nie będą mogli się ewakuować w wyniku katastrofy budowlanej spowodowanej upadkiem wieży, która ma 90 m wysokości. Najbliższy budynek stoi w odległości 10 m od wieży.
Decyzji zarzucono ponadto, że w postępowaniu przed Kolegium nie wszystkie strony brały udział: J. S., L. i E. S., M. i D. P. oraz M. B. nie zostali poinformowani na podstawie art. 90 § 2 kpa o rozprawach, które odbyły się bez ich udziału w dniu 15 czerwca 2005 r. Osoby te nie brały także udziału w postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, które stanowiło część postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie miało możliwości umożliwić stronom czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji jakim jest Wójt Gminy , ponieważ w przedmiotowym postępowaniu organem I instancji było Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które rozstrzygało sprawę wznowienia postępowania i to toczącego się również przed Kolegium, a nie Wójtem Gminy . Tym samym nie było podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania. Rozpoznanie wniosków o stwierdzenie nieważności postanowień zapadłych w sprawie nie jest zagadnieniem wstępnym, od rozstrzygnięcia którego zależy rozpatrzenie sprawy w zakresie wznowienia postępowania. Kolegium podkreśliło, że przedmiotem rozpoznania było postępowanie zakończone jego ostateczną decyzją utrzymującą w mocy decyzję tegoż Kolegium , wydaną również w postępowaniu wznowieniowym, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy . Stąd też, zdaniem organu odwoławczego, trudno jest na tym etapie postępowania na tyle merytorycznie badać sprawę, aby gromadzić nowe dowody, choćby w sprawie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko i ludzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze właściwie oceniło charakter wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej. Także Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie przyjmował, że celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonym wadami i usuniecie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 kpa - uchwała 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 ONSA 2003/3/86). W żadnym jednak razie nie można przyjąć, tak jak zrobiło to Kolegium w zaskarżonej decyzji, że wniosek o uchylenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może zostać uwzględniony, ponieważ przedmiotem postępowania nie jest ta decyzja, ale ostateczna decyzja Kolegium z dnia [...] podjęta w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego Kolegium z dnia [...] r. Pogląd taki pozostaje w oczywistej sprzeczności z istotą postępowania wznowieniowego. Mimo bowiem jego samodzielności i odrębności procesowej, występuje ścisły związek miedzy tym postępowaniem, a wcześniejszym postępowaniem zwykłym zakończonym decyzją ostateczną. Zakres sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną w postępowaniu zwykłym wyznacza granice postępowania w sprawie jego wznowienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92 ONSA 1993/4/92 ). W sprawie jest oczywistym, że przedmiotem postępowania było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu szczegółowo określonych we wniosku z dnia 26 marca 2003 r. Z tego też powodu nie było żadnych podstaw, aby sądzić, że żądanie wznowienia postępowania pochodzące od stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed Wójtem Gminy , miało dotyczyć wcześniejszego postępowania wznowieniowego prowadzonego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] r., w którym strony te także nie brały udziału. Należało wniosek skarżących z dnia [...] kwietnia 2005 r. potraktować jako żądanie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...]. Odmiennego zapatrywania nie sposób zaakceptować. Jego przyjęcie spowodowałoby stan, w którym każde żądanie wznowienia postępowania z powodu braku udziału w nim strony odnosiłoby się do każdego wcześniej już zakończonego postępowania wznowieniowego, a nie do postępowania zwykłego. Dobitnym wyrazem tak błędnego stanowiska jest wyrażony w odpowiedzi na skargę pogląd, że trudno na tym etapie postępowania merytorycznie badać sprawę, gromadzić nowe dowody, choćby w sprawie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko i ludzi, czego właśnie domagali się skarżący.
Zważyć należy także, że zaskarżona decyzja została podjęta w warunkach wniosku stron postępowania o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] r. w trybie art. 127 § 4 kpa. Nie budzi żadnych wątpliwości pogląd, według którego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art.127 § 3 kpa). Oznacza to, że także w tym trybie znajduje zastosowanie ogólna zasada postępowania odwoławczego, według której organ odwoławczy (ponownie rozpatrujący sprawę), nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli decyzji organu i instancji, ale jest zobowiązany ponownie rozstrzygnąć sprawę (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn.akt IV SA 385/87). Oznacza to, że ma on obowiązek rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wymogu takiego nie spełnia ograniczenie się w zaskarżonej decyzji wyłącznie do analizy argumentacji Kolegium przedstawionej w decyzji z dnia [...] r. Zachowanie Kolegium narusza w tej sytuacji przepisy art. 7 i 77 § 1 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
II. W orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, zapoczątkowany uchwałą składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1991 r. (sygn. akt III AZP 2/91 OCNCP 1992/1/3), a potwierdzony uchwałą składu 7 sędziów SN z dnia 19 lipca 1991 r. (sygn.akt III AZP 4/91 LEX 10904), że wszczęcie postępowania w trybie nadzoru lub o wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym), którego datę określa się na zasadzie art. 61 kpa. Podejmując zatem rozstrzygnięcie w trybie art. 151 kpa organ administracji publicznej powinien stosować prawo obowiązujące w dacie orzekania. Podkreślając zasadę stosowania w postępowaniu wznowieniowym nowego stanu prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na szczególny jego charakter, podnosząc, że chodzi tu o sprawdzenie, czy w czynnościach procesowych poprzedzających wydanie decyzji doszło do naruszenia prawa sklasyfikowanego do jednej z przesłanek wznowienia, podczas, gdy w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o sprawdzenie, czy w samej decyzji tkwił błąd skutkujący jej nieważnością (wyrok z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt GSK 47/04). Oznacza to, że przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania muszą zaistnieć w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym, do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy mają jednak zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie orzekania w postępowaniu wznowieniowym.
Przyjmując zatem, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nowym, mającym na celu niejako na nowo rozstrzygniecie sprawy, oczywiście błędnym jest założenie Kolegium, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 1239 ze zmianami). Art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zmianami) stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z treści postanowienia Kolegium z dnia [...] r. o wznowieniu postępowania zdaje się wynikać, że jako wniosek o wznowienie postępowania uznano pismo złożone przez strony w dniu [...]kwietnia 2005 r. Kolegium uznało, że strony te nie brały udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest zatem jasnym, że w tej dacie postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu było już zakończone decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy stacji telefonii komórkowej. Ustalenie to nakazuje zatem stosowanie do sprawy wszczętej na skutek wznowienia postępowania przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r.
Trzeba podkreślić, że art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie normowane tylko w tych ustawach. Rację mają zatem skarżący dowodząc, że w stosunku do innych zagadnień, w tym dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi, powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie orzekania (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2004 str. 574).
III. Rodzaje decyzji kończących postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zostały określone w art.151 § 1 pkt.1 i 2 i § 2 kpa. Organowi orzekającemu nie pozostawiono tutaj żadnej swobody . Każdy z tych przepisów stanowi samodzielną podstawę zakończenia postępowania wznowieniowego. Nie można było zatem orzekać jednocześnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa i art. 146 § 2 kpa. Pierwsze z rozstrzygnięć może mieć bowiem miejsce jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 145 § 1 kpa, a więc gdy organ ustali, że nie występuje żadna z przesłanek wznowienia, co w sprawie nie miało miejsca, skoro przyznano istnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Z kolei art. 146 § 2 kpa stanowi jedynie przesłankę, której ustalenie skutkuje rozstrzygnięciem określonym w art. 151 § 2 kpa. Organ stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa wskazując okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji, a podane w art. 146 § 1 i 2 kpa. Warto zaznaczyć, że w wyroku z dnia 7 lipca 1994 r. (sygn.akt III ARN 26/94 OSNA PiUS 1995/126) Sąd Najwyższy uznał dopuszczalność rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art.146 § 2 kpa wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. Takie znaczenie ma wyrażenie "wyłącznie" użyte w tym przepisie. W sytuacji zaś gdy wnioski dowodowe i twierdzenia stron nie zostały uwzględnione i gdy tym samym nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można zasadnie twierdzić, że nie mogłaby zapaść decyzja inna niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania. Konieczność stosowania w sprawie stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania skutecznie zatem podważa możliwość zastosowania negatywnych przesłanek określonych w tym przepisie. Nie można przecież wykluczyć, że wielokrotnie i konsekwentnie, jakkolwiek bezskutecznie, podnoszona przez skarżących konieczność dokładnego zbadania oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko i ludzi, może doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.
IV. Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia skargi w pozostałym zakresie. Wbrew skardze Kolegium nie było zobowiązane wziąć pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Pojęcie sprawy oznacza w tym przypadku konkretną sytuację faktyczną, w której wzajemne uprawnienia i obowiązki indywidualnie określonego podmiotu oraz administracji publicznej podlegają prawnej kwalifikacji na podstawie obowiązujących materialnego prawa administracyjnego (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz Jan Paweł Tarno Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2004 str. 220). Ocena prawna wyrażona przez sąd administracyjny w jednej sprawie nie jest wiążąca w innym, konkretnym stanie faktycznym.
Na marginesie dodać należy, że brak udziału stron w postępowaniach uzgodnieniowych prowadzonych na podstawie art. 106 § 5 kpa sam przez się nie może prowadzić do uznania wadliwości decyzji rozstrzygającej sprawę. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2005 r. (sygn.akt II OSK 69/05 nie publ.) podkreślając, że ewentualna weryfikacja postanowień wydawanych w trybie art. 106 § 5 kpa możliwa jest wyłącznie w drodze zażalenia stron, a następnie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skoro tak, to organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać, czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 kpa. Pogląd ten zdają się aprobować także skarżący, skoro złożyli wnioski o stwierdzenie nieważności postanowień Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Wojewody wydanych w toku postępowań uzgodnieniowych.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zmianami) zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego należało uchylić. O wstrzymaniu wykonania decyzji orzeczono na podstawie art. 152, a o kosztach w oparciu o art. 200 powołanej ustawy.
p.