II SA/Lu 944/23

II SA/Lu 944/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza
Jakub Polanowski /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145, art. 135, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Jakub Polanowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 1 sierpnia 2023 r., znak: IF-VII.7840.3.30.2023.DB, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Lubelskiego z dnia 26 kwietnia 2023 r., znak: AB.6740.327.2022.MK12; II. zasądza od Wojewody Lubelskiego na rzecz W. M. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 1 sierpnia 2023 r., znak: IF-VII.7840.3.30.2023.DB, Wojewoda Lubelski (dalej: organ odwoławczy, Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682 ze zm.; dalej także: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania W. M. (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty Lubelskiego (dalej: organ pierwszej instancji, Starosta) z 26 kwietnia 2023 r., znak: AB.6740.327.2022.MK12, zatwierdzającą projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą M. W. i T. W. (dalej: inwestorzy, uczestnicy) pozwolenia na rozbudowę dwóch budynków gospodarczych wraz ze zmianą sposobu użytkowania na myjnie samochodowe z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, gazową z naziemnym zbiornikiem na gaz płynny, wodociągową, kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. [...] w B. (obręb 1 - B. M.), gm. B..
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że 4 lutego 2022 r. do Starosty wpłynął wniosek inwestorów o pozwolenie na budowę obejmujący opisaną wyżej inwestycję. Do wniosku dołączono 3 egzemplarze projektu zagospodarowania działki, 3 egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie o możliwości podłączenia projektowanego budynku do istniejącej sieci ciepłowniczej. 4 marca 2022 r., w związku z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, projekt budowlany inwestycji przekazano do Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Lublinie (dalej: LWKZ) z prośbą o wyrażenie opinii konserwatorskiej. 31 marca 2022 r. wpłynęło pismo LWKZ. 7 marca 2022 r. wpłynęło pismo skarżącego (właściciela działki nr ewid.[...]), które zawierało uwagi i zastrzeżenia do projektu budowlanego w zakresie lokalizacji inwestycji oraz negatywnego oddziaływania na jego działkę (sąsiadującą z działką inwestorów) ze względu na hałas, mgłę wodną, odór, wzmożony ruch samochodowy, pyły i inne zanieczyszczenia o nasileniu związanym z kierunkiem wiatru. Postanowieniem z 12 kwietnia 2022 r. Starosta nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym. Postanowieniem z 22 kwietnia 2022 r., na wniosek uczestników, postępowanie postało zawieszone. 24 kwietna 2023 r., wraz z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania, przedłożono uzupełnienie wniosku oraz poprawioną dokumentację projektową. Poprawiony projekt został uzupełniony m.in. o odpowiedź na ww. pismo strony. Po ponownej analizie projektu budowlanego organ pierwszej instancji stwierdził spełnienie wymagań, o których mowa w art. 35 ustawy Prawo budowlane.
Utrzymując w mocy tę decyzję Starosty, organ odwoławczy stwierdził, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organy nie mogły odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 tej ustawy). Zdaniem Wojewody, projektowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Bychawa, zatwierdzonym uchwałą nr XXI/152/2020 Rady Miasta Bychawa z 2 września 2020 r. Znajduje się ona na terenie oznaczonym symbolem 8.1 MN/U - tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługi i spełnia wymagane na tym terenie ustalenia planu wynikające z § 43 ust. 1 pkt 2-13 ww. uchwały. Pismem z 20 czerwca 2022 r. LWKZ wskazał, że działka nr ewid. [...] nie jest wpisana do rejestru zabytków, nie jest ujęta w gminnej ani wojewódzkiej ewidencji zabytków, natomiast podlega ochronie konserwatorskiej poprzez ustalenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego jako fragment historycznego układu urbanistycznego przy ul. [...], [...] (do ul. [...]). Pismem z 21 lipca 2023 r. Burmistrz Miasta Bychawa wyjaśnił, że ww. układ urbanistyczny nie jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków Gminy Bychawa. Postanowienia planu miejscowego nie obligują LWKZ do opiniowania omawianej inwestycji, a stwierdzenie, że jest ona zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego pozostaje w gestii organów administracji architektoniczno- budowlanej. Spełnione zostały zapisy ww. planu dotyczące m.in.: maksymalnego procentowego wskaźnika powierzchni zabudowy: 30,37% (maks. 45%); wskaźnika intensywności zabudowy: 0,3 (maks. 0,9); minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej: 37,44% (min. 30%), wysokości zabudowy dla budynku usługowego: budynek nr 1 - jedna kondygnacja nadziemna (5.05 m), budynek nr 2 - jedna kondygnacja nadziemna (5,11 m) (maks. 3 kondygnacje nadziemnych, tj. nie wyżej niż 9,0 m); geometrii dachu: dachy jednospadowe o kącie nachylenia połaci dachowych: przy budynku nr 1 - 1-13°, przy budynku nr 2 - 2-19° oraz 4° (dachy o kącie nachylenia połaci dachowej od 0° do 45°); miejsc postojowych: zaprojektowano 5 miejsc postojowych (1 miejsce na każde 40 m2 powierzchni użytkowej usługi oraz 1 jedno miejsce na każdy lokal mieszkalny). Ponadto stosownie do postanowień planu w terenie oznaczonym symbolem 8.1 MN/U ustala się lokalizację usług wyłącznie nieuciążliwych. Zgodnie z § 5 pkt 6 planu przez usługi nieuciążliwe rozumie się usługi, które nie powodują przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych. Nie budzi wątpliwości, iż myjnie samochodowe bezdotykowe nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U z 2019 r., poz. 1839 ze zm.), które określa rodzaje tychże przedsięwzięć. Dodatkowo, zdaniem Wojewody, myjnie samochodowe zaprojektowane na działce nr ewid. [...] nie będą powodowały przekroczenia standardów jakości środowiska poza teren, do którego inwestorzy posiadają tytuł prawny. W przedłożonym projekcie budowlanym wskazano (w odniesieniu do obu budynków) precyzyjnie, co potwierdza zacytowany fragment projektu zagospodarowania terenu, że projektowane przeznaczenie budynku nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań. Budynek został zaprojektowany z myślą o zminimalizowaniu emitowanego hałasu i drgań poprzez zastosowanie wełny skalnej o klasie pochłaniania dźwięku "A" i wskaźniku pochłania dźwięku AWi ? 0,90. Zastosowane zostały również maty wygłuszające o zdolności tłumienia dźwięków uderzeniowych Lw > 49 db oraz zdolności tłumienia dźwięków powietrznych Rw > 39 db. Na terenie inwestycji zaprojektowano ekrany akustyczne, w tym zielone ekrany akustyczne, które będą ograniczać rozchodzenie się fali akustycznej. Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że myjnia samochodowa nie będzie funkcjonować w nocy stwierdzono, że dopuszczalny poziom hałasu i drgań nie będzie przekraczał wymagań określonym w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasów w środowisku. W projekcie zagospodarowania terenu podano również, że projektowane użytkowanie nie spowoduje niekorzystnych oddziaływań na powierzchnię terenu. Projektowana budowa nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Jej ewentualna uciążliwość nie wykracza poza granice zainwestowanej działki. W piśmie z 2 sierpnia 2022 r. pełnomocnik inwestorów wyjaśnił, że: "Substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska występujące w odprowadzanych ściekach nie będą przekraczały dopuszczalnych wartości zgodnie z rozporządzeniem Ministra Budownictwa z 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków prowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych", a inwestycja, której dotyczy postępowanie, obejmuje budowę zamkniętych myjni bezdotykowych o znacznie ograniczonej emisji związków chemicznych oraz hałasu do środowiska zewnętrznego.
Zdaniem organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2022 r., poz. 1225; dalej także: rozporządzenie). Zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno-budowlany, są kompletne. Załączono do nich informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a także oświadczenie, o którym mowa art. 33 ust. 2 pkt 9 tej ustawy. Zatwierdzane projekty zostały wykonane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektów zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, których kopie znajdują się w analizowanych opracowaniach. Projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu ww. projektów zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących negatywnego oddziaływania inwestycji na jego nieruchomość, Wojewoda stwierdził, że nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych i ocenił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poszanowaniu podlegają nie wszystkie, lecz tylko uzasadnione interesy osób trzecich mające umocowanie w przepisach prawa. Inwestycja nie ogranicza skarżącemu prawa do zabudowy jego nieruchomości. Fakt niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, może mieć miejsce tylko wtedy, gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. Skarżący takich konkretnych przepisów nie wskazał, nadmieniając ogólnie o przepisach prawa cywilnego, które w powiązaniu z przepisami szczególnymi, gwarantują korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Zdaniem organu, nie znajdują potwierdzenia w dokumentacji projektowej twierdzenia strony, iż myjnie funkcjonować będą również w nocy. Dodatkowo, jak wyjaśnił w toku postępowania pełnomocnik inwestorów i co wynika z projektu budowlanego, myjnie projektowane są jako zamknięte myjnie bezdotykowe, co wraz z rozwiązaniami w postaci ekranów akustycznych czy maty wygłuszających ma na celu zminimalizowanie dla terenów sąsiednich uciążliwości jakie wiążą się z użytkowaniem tego typu obiektów.
Wojewoda przyznał, że rzeczywiście organ pierwszej instancji naruszył prawo skarżącego jako strony do czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący nie został zawiadomiony o istotnych czynnościach takich jak: przedłożenie projektu inwestycji do uzgodnienia LWKZ (choć ostatecznie uzgodnienie nie było wymagane), złożenie przez inwestora wniosku w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. o zawieszenie postępowania oraz uwzględnienie tego wniosku, tj. zawieszenie postępowania (wbrew zarzutom odwołania postanowienie o podjęciu postępowania doręczono stronie). Wreszcie pomimo dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. uniemożliwiono skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednakże zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a samo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący, poza wyjaśnieniem, iż uniemożliwiono mu zapoznanie się z poprawioną dokumentacją projektową, analizę tematu i poszukiwanie pomocy prawnej, nie wskazał jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać (np. jakiego dowodu nie mógł przedłożyć) i że powyższe miałoby wpływ na treść decyzji.
W skardze do Sądu skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania, zarzucił, że błędna jest informacja, zawarta w decyzjach organów obu instancji, że wniósł uwagi i zastrzeżenia do projektu budowlanego w zakresie lokalizacji inwestycji, gdyż nigdy z tym projektem się nie zapoznał. Wszelkie uwagi i spostrzeżenia wniósł na podstawie przyjętych przez siebie założeń opartych na zasadzie optymalizacji zysków oraz analizy ogólnie dostępnych informacji i opinii na temat negatywnego oddziaływania tego typu przedsięwzięć na okoliczne środowisko. Odnosząc się do stwierdzonego przez Wojewodę naruszenia prawa do czynnego udziału strony w postępowaniu wyjaśnił, iż uniemożliwiło to skarżącemu odwołanie się od wymaganych dla inwestycji decyzji dotyczących pozwolenia wodnoprawnego i innych, jeśli były wymagane. Zarzucił, że naruszony został jego interes prawny polegający na możliwości żądania od organu podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcie zaistniałego zagrożenia. Ochrona powinna przejawiać się w zapewnieniu prawa do udziału w postępowaniu lub jakichkolwiek innych czynnościach umożliwiających zaskarżenie aktów prawnych lub czynności, czy innych prawnych stanów zagrożenia. Skarżący wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza lokalizowanie bezpośrednio przy granicy działki lub 1,5 m od granicy wyłącznie budynku garażowego, gospodarczego lub gospodarczo-garażowego. W wyniku zaś realizacji inwestycji w granicy działki powstaną budynki usługowe. Plan miejscowy nakazuje dotrzymania dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej, zgodnie z przepisami odrębnymi. Wskazanie w projekcie budowlanym, że inwestycja nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań oraz że została zaprojektowana z myślą o zminimalizowaniu ich emisji jest niewystarczające bez podania podstawy dokonania pomiaru hałasu. Organy nie zweryfikowały deklarowanych przez autorów projektu ustaleń, a co za tym idzie istnieje niebezpieczeństwo przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu przez inwestycję. Nie wykazano tym samym zgodności inwestycji z przepisami art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z § 7 ust. 2 planu i przepisami rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Decyzję wydano w tym zakresie przedwcześnie, uchybiając obowiązkowi wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżący zarzucił, że inwestycja potencjalnie ograniczy możliwość zabudowy jego działki placem zabaw oraz ograniczy dostęp do drogi publicznej z uwagi na zwiększenie ruchu pojazdów w związku z samą budową, jak i późniejszym korzystaniem z przedmiotowych myjni samochodowych. Stwierdził, że według mieszkańców sąsiednich nieruchomości projektowana inwestycja jest "najbardziej uciążliwą spośród nieuciążliwych".
W odpowiedzi na skargę Wojewoda, popierając stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), albowiem Wojewoda wniósł o rozpoznanie sprawy w tym trybie w odpowiedzi na skargę, a skarżący w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Skarga jest zasadna, o ile zmierza do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę z przyczyn innych aniżeli zostały w niej podniesione (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
Obowiązkiem organów administracji było zatem w szczególności zbadać prawidłowo zgodność projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bychawa, zatwierdzonego uchwałą Nr XXI/152/2020 Rady Miejskiej w Bychawie z 2 września 2020 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bychawa – w granicach administracyjnych (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2020 r. poz. 4808; dalej: plan, plan miejscowy).
W tym miejscu zauważyć należy, że inwestorzy nie złożyli do akt administracyjnych sprawy wypisu ani wyrysu z planu miejscowego, a organ pierwszej instancji w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie zobowiązał ich do usunięcia tej nieprawidłowości. W tej sytuacji, mając na uwadze, że akt ten (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej) stanowi akt prawa miejscowego, Sąd z urzędu zarządził sporządzić wydruk części tekstowej planu miejscowego ze strony internetowej Elektronicznego Dziennika Urzędowego Województwa Lubelskiego oraz po wykonaniu wydruku zarządził jego dołączenie do akt sądowych sprawy.
Projektowana inwestycja ta znajduje się w terenie oznaczonym w planie symbolem 8.1 MN/U - tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną lub usługi, a w części graficznej teren ten opisany został w arkuszu nr [...], stanowiącym załącznik planu.
Zgodnie z § 43 planu miejscowego, w zakresie szczegółowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu dla terenu oznaczonego symbolem 8.1MN/U:
"1. Ustala się:
1) przeznaczenie: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna lub usługowa;
2) lokalizację usług wyłącznie nieuciążliwych;
3) zakaz lokalizacji obiektów handlowych o powierzchni większej niż 400 m2;
4) maksymalny procent powierzchni zabudowy: 45% powierzchni działki budowlanej;
5) wskaźnik intensywności zabudowy: minimalny 0,1, maksymalny 0,9;
6) minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej: 30%;
7) z uwagi na położenie w obszarze zabytkowego układu urbanistyczny miasta wpisanego do gminnej ewidencji zabytków postępowanie zgodnie z zapisami § 8 ust. 2;
8) minimalna powierzchnia działki budowlanej: 1000 m2, przy czym nie dotyczy wydzielenia działek pod infrastrukturę techniczną;
9) wysokość zabudowy:
a) budynku mieszkalnego jednorodzinnego lub usługowego - do trzech kondygnacji nadziemnych tj. nie wyżej niż 9,0 m,
b) budynku gospodarczego lub garażowego lub gospodarczo - garażowego, wiaty - jedna kondygnacja nadziemna - nie wyżej niż 5,0 m;
10) geometria dachu: dach o kącie nachylenia połaci dachowych od 0° do 45°;
11) wykończenie zewnętrzne budynków:
a) kolorystyka elewacji - kolory pastelowe w tym białe oraz cegła, kamień i drewno w barwach naturalnych,
b) ograniczenie kolorów połaci dachowej do barw czerwonej, brązowej i antracytowej i ich pochodnych;
12) lokalizację stanowisk postojowych, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 6 i 7;
13) dostęp do terenu zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 5.
2. Dopuszcza się:
1) zachowanie istniejących budynków niespełniających ustaleń planu w zakresie parametrów zabudowy lub funkcji, wraz z możliwością ich rozbiórki;
2) lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej;
3) lokalizowanie budynku garażowego, gospodarczego lub gospodarczo-garażowego bezpośrednio przy granicy działki, lub w odległości 1,5 m od granicy".
Przede wszystkim zauważyć należy, że w świetle przywołanego § 43 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego, dla terenu oznaczonego symbolem 8.1MN/U, na którym znajduje się projektowana inwestycja, ustalono "lokalizację usług wyłącznie nieuciążliwych". Zarazem § 5 pkt 6 planu stanowi, że przez usługi nieuciążliwe rozumie się usługi, które nie powodują przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny oraz nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów odrębnych.
Organ odwoławczy, odnosząc się do tej kwestii, stwierdził, że projektowana inwestycja obejmuje lokalizację usług nieuciążliwych w rozumieniu § 5 pkt 6 planu. O ile rację ma Wojewoda, że myjnie samochodowe bezdotykowe nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze lub znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to – zdaniem Sądu – okoliczność ta nie przesądza o spełnieniu wymagań planu co do uciążliwości usług projektowanych przez uczestników. Co najmniej przedwczesne było bowiem stwierdzenie tego organu, że myjnie samochodowe zaprojektowane na działce nr ewid. [...] nie będą powodowały przekroczenia standardów jakości środowiska poza teren, do którego inwestorzy posiadają tytuł prawny. Swoje stanowisko w tym zakresie Wojewoda oparł na przedłożonym przez inwestorów projekcie zagospodarowania terenu, którego treść zawartą na stronach 14 i 18-19 szeroko przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz na treści pisma pełnomocnika inwestorów z 2 sierpnia 2022 r. Rzeczywiście zacytowane przez organ odwoławczy fragmenty tych dokumentów wskazują, że ewentualne uciążliwość projektowanej działalności usługowej nie będzie wykraczać poza granice działki inwestorów.
Nie ulega jednak wątpliwości, że do całkowicie odmiennych wniosków w tym zakresie prowadzi inny dokument dołączony do akt administracyjnych sprawy przez inwestorów, do którego Wojewoda nie odniósł się wyczerpująco. Inwestorzy wraz uzupełnieniem wniosku, w dniu 24 kwietnia 2023 r. przedłożyli Staroście decyzję z 8 lipca 2022 r., nr 269/D/ZUZ/2022, wydaną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni), w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Decyzją tą Dyrektor Zarządu Zlewni orzekł:
"I. Udzielić dla inwestorów pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu - Bychawskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w Bychawie, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z dwóch myjni samochodowych, zlokalizowanych na działce nr ewid. [...] [...].
2. Ustalić, w dostosowaniu do rodzaju działalności, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w związku z wydanym pozwoleniem wodnoprawnym, w tym ilości odprowadzanych ścieków:
- Qsmax = 0,001 m3/s
- Qdśr = 3,2 m3/d
- Qrdop = 1140,48 m3/rok przy najwyższych dopuszczalnych wartościach wskaźników zanieczyszczeń:
- zawiesiny ogólne - 700 mg/l
- chemiczne zapotrzebowanie tlenu (CIIZTCR) -1400 mg O2/I
- pięciodobowe biochemiczne zapotrzebowanie tlenu (BZT5) - 600 mg O2/l
- azot ogólny - 60 mgN/l
- fosfor ogólny -15 mgP/l
- węglowodory ropopochodne - 15 mg/l
- zawiesina łatwoopadająca - 10 mg/l
- odczyn pH - 6,5 - 9,5
- temperatura-35 °C.
III. Strona uprawniona opisana w pkt I decyzji jest zobowiązana do:
1. Przestrzegania warunków określonych przez Bychawskie Przedsiębiorstwo Komunalne Sp. z o.o. w Bychawie zawartych w piśmie z dnia 01.02.2022r.; znak: ZWK.6301.01.2022.ZW.
2. Wprowadzanie ścieków do kanalizacji w sposób gwarantujący spełnienie w/w warunków oraz wynikających z odrębnych przepisów.
3. Wykonywania badań jakości odprowadzanych ścieków, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, tj. z częstotliwością dwa razy w roku, w miejscu reprezentatywnym dla odprowadzania ścieków.
4. Miejsce poboru próbek do badań - studzienka rewizyjna odprowadzająca ścieki przemysłowe po podczyszczeniu w separatorze. Współrzędne geodezyjne studzienki: Xi 5654615,8 Y. 8396694,0.
5. Prowadzenie rejestru ilości odprowadzanych ścieków.
6. Utrzymania urządzeń kanalizacyjnych w dobrym stanie technicznym.
7. W przypadku wystąpienia awarii urządzeń istotnych do realizacji pozwolenia, niezwłocznego podjęcia działań w celu usunięcia awarii i jej skutków oraz powiadomienie właściciela urządzeń kanalizacyjnych.
IV. Pozwolenie wodnoprawne wydaje się na 4 lata, licząc od dnia w którym decyzja stała się ostateczna" (s. 1-2 decyzji; k. 45-47 akt adm. I inst.).
W uzasadnieniu ww. pozwolenia wodnoprawnego podkreślono, że "Powstające na terenie myjni samochodowej ścieki przemysłowe kierowane będą do separatora koalescencyjnego, a następnie do miejskiej kanalizacji sanitarnej. W ściekach mogą występować substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 28 czerwca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1220). Substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego występujące w odprowadzanych ściekach nie mogą przekraczać dopuszczalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1757)" (s. 2 decyzji; k. 46 akt adm. I inst.).
Z powyższej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni wynika, że organ ten wydając pozwolenie wodnoprawne – na wniosek inwestorów – udzielił im zgody "na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu - Bychawskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w Bychawie, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z dwóch myjni samochodowych, zlokalizowanych na działce nr ewid. [...]". Co więcej, Dyrektor Zarządu Zlewni wskazał wyraźnie, że "w ściekach [powstających na terenie projektowanej myjni] mogą występować substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, których wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 28 czerwca 2019 r.". Zastrzegł przy tym jedynie, że powyższe "substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego występujące w odprowadzanych ściekach nie mogą przekraczać dopuszczalnych wartości określonych w pozwoleniu wodnoprawnym", które określono w punkcie II sentencji decyzji.
Nie ulega wątpliwości Sądu, że organy obu instancji nie odniosły się do wskazanej wyżej decyzji, co mogło mieć istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Skoro bowiem na podstawie odrębnych przepisów właściwy organ administracji publicznej ostateczną decyzją administracyjną udzielił inwestorom zezwolenia na wprowadzanie "do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością innego podmiotu - Bychawskiego Przedsiębiorstwa Komunalnego Sp. z o.o. w Bychawie, ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego", to obowiązkiem organów administracji architektoniczno-budowlanej orzekających w niniejszej sprawie było wyczerpujące rozważenie, z odniesieniem do wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy projektowana przez inwestorów inwestycja obejmuje lokalizację usług nieuciążliwych w rozumieniu § 5 pkt 6 planu. Należy zaś podkreślić, że zgodnie z tym przepisem planu – interpretowanym a contrario – usługi, które powodują przekroczenie standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie mogą być uznane za "usługi nieuciążliwe", a zatem w myśl § 43 ust. 1 pkt 2 planu nie mogą być dopuszczone do realizacji na terenie obejmującym działkę inwestorów nr ewid. [...] w B..
Ponadto organy obu instancji nie dokonały wyczerpującej oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi.
Zauważyć należy, że w świetle § 43 ust. 2 pkt 3 planu miejscowego, na terenie oznaczonym symbolem 8.1MN/U dopuszczalne jest lokalizowanie bezpośrednio przy granicy działki, lub w odległości 1,5 m od granicy budynku garażowego, gospodarczego lub gospodarczo-garażowego.
Zdaniem Sądu, choć plan miejscowy nie wprowadza definicji "budynku garażowego", "budynku gospodarczego" czy "budynku gospodarczo-garażowego", to nie można przyjąć, że pojęcia te mogą być interpretowane w ten sposób, że mieści się w nich pojęcie "budynku usługowego". Bezsprzecznie tym ostatnim pojęciem prawodawca miejscowy posługuje się w innych niż § 43 ust. 2 pkt 3 przepisach tego aktu planistycznego. W szczególności czyni tak w § 44 ust. 2 pkt 1 planu, gdzie jest mowa wyraźnie o "budynku usługowym". Niewątpliwie zatem plan rozróżnia pojęcie "budynku usługowego" od pojęć "budynku garażowego", "budynku gospodarczego" czy "budynku gospodarczo-garażowego". Stosownie do powszechnie przyjętych reguł wykładni, na gruncie wykładni językowej obowiązuje zakaz prowadzenia wykładni synonimicznej i nadawania tego samego znaczenia różnym zwrotom (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117 i n.). Z powyższego wynika, że w świetle postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji, nie można utożsamiać "budynku garażowego", "budynku gospodarczego" i "budynku gospodarczo-garażowego" z "budynkiem usługowym".
W konsekwencji stwierdzić trzeba, że postanowienia planu miejscowego nie zawierają regulacji umożliwiającej lokalizowanie budynków usługowych na opisanym terenie (8.1MN/U) bezpośrednio przy granicy działki, lub w odległości 1,5 m od granicy. Wynika to z tego, jak wskazano wyżej, że cytowany § 43 ust. 2 pkt 3 planu przewiduje taką możliwość wyłącznie odnośnie budynku garażowego, gospodarczego lub gospodarczo-garażowego.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą zatwierdzono projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono inwestorom pozwolenia na rozbudowę dwóch budynków gospodarczych wraz ze zmianą sposobu użytkowania na myjnie samochodowe z zewnętrznymi instalacjami na działce nr ewid. [...] w miejscowości B.. Poza sporem jest, że rozbudowane budynki te będą stanowić budynki usługowe, albowiem służyć będą jako myjnie samochodowe bezdotykowe, tym samym stanowić będą przewidzianą dla terenu oznaczonego symbolem 8.1MN/U "zabudowę usługową" (§ 43 ust. 1 pkt 1 planu).
Zwrócić trzeba uwagę, że zasady sytuowania budynku względem granicy z sąsiednią działką budowlaną określone zostały w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Przepis ten stanowi:
"1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż:
1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;
2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy.
2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się:
1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;
2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;
3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.
5. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
6. Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:
1) 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych;
2) 4 m do okna umieszczonego w dachu zwróconego w stronę tej granicy.
7. W przypadkach, o których mowa w ust. 2 i 4, dopuszcza się zmniejszenie odległości okapu zwróconego w stronę granicy działki budowlanej do 1 m.
8. Budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, nie może być sytuowany ścianą z oknami lub drzwiami w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem ust. 4 pkt 3.
9. Odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustala się.
10. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową".
Z powołanego § 12 rozporządzenia wynika zatem, że co do zasady budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy (ust. 1 pkt 2).
Jednocześnie, jak stanowi ustęp 2 tego paragrafu, sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.
Jak wspomniano wyżej, w rozpoznawanej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie pozwala na lokalizowanie projektowanych przez inwestorów budynków usługowych w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy.
Z projektu zagospodarowania terenu spornej inwestycji wynika, że jeden z budynków usługowych (oznaczony na projekcie nr 3) będzie zlokalizowany bezpośrednio w granicy z działką sąsiednią nr ewid.[...], należącą do skarżącego. Wobec tego, że w sprawie nie może mieć zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia, należało wyjaśnić z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy, czego organy wyczerpująco nie uczyniły, czy lokalizacja tego budynku usługowego jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi. Brak dokonania prawidłowej oceny przedłożonego przez inwestorów projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie, narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wadliwe jest również stanowisko zaskarżonej decyzji co do zgodności z przepisami projektu zagospodarowania terenu w części obejmującej lokalizację drugiego budynku usługowego (oznaczonego na projekcie nr 4). Projekt wskazuje jedynie, że odległość tego budynku od sąsiedniej działki budowlanej wynosi 0,65 m – w odniesieniu do północno-wschodniego narożnika budynku oraz 0,85 m – w przypadku północno-zachodniego narożnika budynku. Przy tym niewątpliwie odległość ta, z uwagi na to, że granica działki w tym miejscu nie stanowi linii równoległej do ściany tego budynku, jest zmienna. Obowiązkiem projektanta było zatem precyzyjne określenie odległości całej ściany tego budynku od granicy z sąsiednią działką. Nie spełnia tego wymagania jedynie punktowe wskazanie tej odległości w odniesieniu do narożników budynku. Obowiązkiem organów obu instancji było w tej sytuacji dokonanie wyczerpującej oraz jednoznacznej oceny co do zgodności – w tym zakresie – przedłożonego projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, czego bezsprzecznie organy te nie uczyniły, naruszając w konsekwencji art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Powyższe prowadzi do wniosku, że organy architektoniczno-budowlane orzekające w sprawie nie wyjaśniły prawidłowo, czy lokalizacja opisanych budynków usługowych spełnia wymagania określonych w powołanym § 12 rozporządzenia, zwłaszcza, że plan miejscowy nie pozwala na lokalizowanie projektowanych przez inwestorów budynków usługowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną ani bezpośrednio przy tej granicy. Organ odwoławczy w tym zakresie ograniczył się do stwierdzenia "Według organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (s. 5 zaskarżonej decyzji).
Lakonicznego stanowiska organu w tym zakresie nie może usprawiedliwiać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, iż projekt zagospodarowania terenu został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a wskazani projektanci złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Oczywiste jest bowiem, że sporządzenie projektu budowlanego przez uprawnionego architekta nie zwalnia organu administracji od wykonania obowiązku jego sprawdzenia zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 Prawa budowlanego (zob. m.in. wyrok NSA z 17 października 2023 r., II OSK 90/21).
Wskutek opisanych wyżej uchybień, organy obu instancji naruszyły również art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać zaś trzeba, że w myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. Stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl zaś art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Z uwagi na powyższe uchybienia, Sąd uwzględnił skargę i uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a.
Wobec stwierdzonych naruszeń prawa przedwczesnym było odnoszenie się przez Sąd do całości zarzutów podniesionych w skardze. Sprawa będzie bowiem podlegała ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organy administracji, które obowiązane będą do wnikliwego wyjaśnienia wszystkich istotnych jej okoliczności, w tym również związanych z argumentacją skarżącego.
Rozpoznając ponownie sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organy uwzględnią dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w uzasadnieniu wyroku. Obowiązkiem organów będzie wyczerpujące wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie wnikliwej oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w celu zakończenia prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego w sposób prawem przewidziany. W ponownie prowadzonym postępowaniu, organy zapewnią wszystkim stronom prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym umożliwią im, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 zł.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w sentencji.