II SA/Lu 931/04

II SA/Lu 931/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-02-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Joanna Cylc-Malec
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 67 ust.1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art.61 ust.2 pkt.2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Ref. Małgorzata Poniatowska-Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania W. i Z. małżonków W., D. W., A. W., B. W. i M. W. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2004 r. , znak: [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy ulicy wewnętrznej prostopadłej do ulicy W., zlokalizowanej na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz ulicy wewnętrznej zlokalizowanej na działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] wraz z ich odwodnieniem i oświetleniem, położonych przy ulicy W. – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowią przepisy art. art. 59 ust. 1, 60 ust. 1, 53 ust. 4 i art. 60 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Zgodnie z art. 60 ust. 4 w/w ustawy sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. W przedmiotowej sprawie warunek ten został spełniony, gdyż projekt sporządził uprawniony architekt.
Projekt ten został uzgodniony, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy, z Prezydentem (starostą g.) w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...]. W postanowieniu tym organ uzgadniający wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia działek, które stanowią użytki rolne na cele nierolnicze, uwarunkowaną koniecznością uzyskania przed pozwoleniem na budowę decyzji o wyłączeniu działek z produkcji rolnej.
Zgodnie z powołanym art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy dokonano także uzgodnień w zakresie melioracji wodnych – postanowienie działającego z upoważnienia Marszałka Województwa Dyrektora Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...]
Projekt decyzji został także pozytywnie uzgodniony, w przewidzianym art. 60 ust. 2 ustawy zakresie zadań rządowych i samorządowych na szczeblu województwa oraz powiatu g. – postanowienie Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...], postanowienie Zarządu Województwa z dnia [...]maja 2004 r. znak: [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...]
Z analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu sporządzonej przez uprawnionego architekta, projektowane drogi wewnętrzne są położone w terenach zdegradowanego budownictwa jednorodzinnego zlokalizowanego pomiędzy ulicą W. a ulicą P. Do istniejącej zabudowy mieszkaniowej prowadzą drogi gruntowe o zmiennej szerokości od 3 do 5 metrów, będące w zarządzie Wydziału Gospodarki Komunalnej UM. Projektowane drogi wewnętrzne biegną śladem istniejących dróg gruntowych. Ze względu na zbyt małą szerokość należy je poszerzyć kosztem przylegających działek do minimum 8,50 m w liniach rozgraniczających. Włączenie drogi dojazdowej winno być projektowane do drogi zbiorczo-rozprowadzającej biegnącej wzdłuż ulicy W., która jest zaliczona do klasy "Z" - zbiorczej. Ulica W. jest drogą publiczną w kategorii dróg powiatowych.
Odnosząc się do zarzutów odwołujących się organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Podniósł , że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza przepisów ustawy prawo budowlane ani ustawy o drogach publicznych bowiem jest ona dopiero początkiem procesu inwestycyjnego mającego na celu zapewnienie mieszkańcom rejonu ulicy W. prawidłowego dostępu do drogi publicznej. Przepisy powołanych ustaw będą brane pod uwagę na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę.
Zaskarżona decyzja nie narusza – wbrew twierdzeniom odwołujących się – prawa własności gruntu albowiem nie rodzi ona praw do terenu, a prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane inwestor będzie musiał wykazać się dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego. O ile działki odwołujących się straciłyby na wartości w wyniku budowy drogi, to będzie im służyło żądanie od gminy odszkodowania za rzeczywistą szkodę albo wykupienia przez gminę nieruchomości lub jej części na podstawie art. 63 ust. 3 w związku z art. 36 i art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Twierdzenie odwołujących się o zbędności ustalania warunków zabudowy dla przedmiotowych dróg wobec ustalenia takich warunków dla równoległej leżącej pod drugiej stronie działek ulicy M. nie jest trafne, gdyż z dokonanych ustaleń wynika, iż nie jest prowadzone postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla ulicy M.. Ponadto sugestia odwołujących się , by projektowana droga biegła tylko po działkach leżących po drugiej stronie, prowadziłaby do nierównego traktowania właścicieli wszystkich działek. Z załącznika graficznego przedmiotowej decyzji wynika, że linie rozgraniczające planowanych dróg biegną w równym stopniu po działkach leżących po obu stronach istniejącego dojazdu po gruncie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako wydanych z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 kpa oraz zasad współżycia społecznego.
Podniósł w skardze, że plany zagospodarowania przestrzennego nie uwzględniają jego interesów oraz interesów pozostałych właścicieli działek rejonu ulicy W., którzy odwoływali się od decyzji organu pierwszej instancji. Istniejąca droga zapewnia mieszkańcom rejonu ulicy W. dostęp do drogi publicznej, a plany przewidujące budowę równoległych dróg zmienią przeznaczenie działek do tych dróg przyległych.
Twierdzenie zaskarżonej decyzji, iż nie jest przewidywana budowa ulicy M., a tym samym zbędna realizacja dwóch równolegle biegnących dróg po dwóch stronach działek jest nieprawdziwa, bowiem decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej przy ul. M. (działka Nr ewid. [...]).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Wyjaśnił ponadto, że powołana w skardze decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. dotyczyła ustalenia, na wniosek M.W., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji nadbudowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego w żaden sposób nie rzutuje ona na decyzję lokalizacyjną planowanej drogi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, co czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269).
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem zarzutów skargi nie można uznać za prawnie uzasadnione.
Przede wszystkim nietrafny jest zarzut, iż treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie uwzględnia należycie interesów właścicieli działek, na których miałaby być realizowana objęta decyzją inwestycja. Dla terenu objętego decyzją brak jest planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do regulacji art. 67 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), plany uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. utraciły moc obowiązującą z końcem 2002 r. W sytuacji , gdy gmina nie opracuje nowego planu, gospodarowanie terenem odbywa się na podstawie przepisów szczególnych z zachowaniem warunków, o których mowa w art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Dla terenu zamierzonej inwestycji nie został uchwalony nowy plan zagospodarowania przestrzennego, a zatem właściwe organy obowiązane są do wydawania decyzji o warunkach zabudowy stosownie do regulacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Przepisy tej ustawy szczegółowo regulują tryb postępowania przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy oraz warunki jakie muszą zostać spełnione dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
Skarżący nie kwestionuje, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowych ulic był rozpatrywany przez organ uprawniony w świetle art. 60 ust. 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego architekta stosownie do wymogu ust. 4 tego przepisu i projekt ten uzyskał wymagane prawem uzgodnienia.
Zarzuty skargi sprowadzają się w istocie do zakwestionowania potrzeby planowania i budowy przedmiotowych ulic w ogóle, a w szczególności przebiegu ich w sposób wymagający zajęcia pod ulicę części nieruchomości gruntowej stanowiącej własność skarżącego. Według skarżącego narusza to jego prawo własności oraz zasady współżycia społecznego.
Zarzuty te należy uznać za nietrafne w świetle zebranego i należycie ocenionego przez organy orzekające w sprawie materiału dowodowego.
Przedmiotowe ulice (drogi wewnętrzne) położone są na terenach istniejącej zabudowy mieszkaniowej pomiędzy ulicą W. a ulicą P. w L. Do zabudowy tej prowadzą jedynie drogi gruntowe i właściciele wielu zabudowanych działek w zdecydowanej większości od dawna postulują zapewnienie im należytej obsługi komunikacyjnej dowodząc, że dotychczasowa forma dojazdu utrudnia im codzienną komunikację i wręcz uniemożliwia dotarcie do ich posesji pojazdom służb komunalnych i ratowniczych. W takiej sytuacji nie można uznać za zbędne projektowania realizacji ulic odpowiadających parametrom przewidzianych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) i aktach wykonawczych do tej ustawy.
Twierdzenie skarżącego, że o zbędności realizacji przedmiotowych dróg wewnętrznych świadczy fakt, iż zapoczątkowany już został proces inwestycyjny budowy drogi przy ulicy M. (równoległej do drogi będącej przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia ), która zapewni należyty dojazd od drugiej strony zabudowanych działek, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Decyzja Prezydenta Miasta dnia [...]lipca 2003 r. znak: [...] , na którą powołuje się skarżący, która – w jego ocenie – miałaby świadczyć o ustaleniu warunków zabudowy dla budowy drogi wewnętrznej na ulicy M., ustaliła warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nadbudowy przez M.W., budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, wolnostojącego na działce Nr ewid. [...] przy ul. M.. Decyzja ta w żaden sposób nie przesadza o sposobie obsługi komunikacyjnej terenu ulic W. i M. i nie ma wpływu na przewidziany zaskarżoną decyzją przebieg projektowanych dróg wewnętrznych.
Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi praw do terenu, na którym miałaby być realizowana wnioskowana inwestycja oraz nie narusza prawa własności. Stanowi ona jedynie promesę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, dla uzyskania której będzie on musiał wykazać się prawem dysponowania gruntem na cele budowlane.
Drogi wewnętrzne, będące przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, mają zapewnić mieszkańcom odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Zaprojektowane one zostały śladem istniejących dróg gruntowych, a ich szerokość w liniach rozgraniczających przewidziano na 8,5 m. Stanowi to przewidziane w § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) odstępstwo od zawartego w ust.1 przepisu wymogu, by szerokość ulicy w liniach rozgraniczających dla drogi jednojezdniowej o kategorii "D" wynosiła minimum 10 m.
Sposób zaprojektowania przedmiotowej drogi minimalizuje zatem powierzchnię, która będzie niezbędna dla realizacji planowanej inwestycji i przewiduje równomierne poszerzenie istniejącej drogi gruntowej po jej obu stronach.
Z powyższych względów nie można uznać, by przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ administracji nie uwzględnił należycie kwestii ochrony interesów właścicieli działek przylegających do istniejącej drogi gruntowej.
W ocenie Sądu nieuzasadnionym jest zarzut skargi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 107 § 1 i 3 kpa. Decyzja ta zawiera wszystkie niezbędne składniki określone w art. 107 § 1 kpa. Jej uzasadnienie zawiera obszerną analizę całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Wskazuje ono również podstawy prawne decyzji, z przytoczeniem brzmienia zastosowanych przepisów prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw prawnych, oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).