II SA/Lu 924/05

II SA/Lu 924/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.7, 75, 77 par.1 i 2, 78, 80 par.1, 89 par.1 i 2, 114
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.5 ust.1 pkt.9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal Asesor WSA, Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi B.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Wojewoda = po rozpatrzeniu odwołania B.M. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...]czerwca 2005 r. odmawiającej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]grudnia 2000 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający [...] Spółce z o.o. sieci [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w technice cyfrowej, zlokalizowanej na działce Nr [...] przy ul. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podał, że organ wznawiając postępowanie zakończone decyzją ostateczną, w związku z zaistnieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, jeszcze raz bada sprawę w oparciu o posiadane w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dokumenty (dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę). Sprawdza, czy zaistniały fakt, że strona nie brała udziału w zakończonym postępowaniu, mógł mieć wpływ na rozstrzygniecie sprawy – czy zostałaby wydana decyzja o pozwoleniu na budowę.
Tak więc, organ wznawiający postępowanie bada, czy dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę dokumenty potwierdzają – przy uwzględnieniu teraz stanowiska strony, która nie brała udziału w tamtym postępowaniu – zgodność z prawem wydania takiego pozwolenia.
Organ orzekający zgadza się z tym, że pomiary natężenia pola elektromagnetycznego emitowanego przez stację, wykonane w 2004 r. (kilka lat po wydaniu pozwolenia) nie mogą być przyjmowane jako dowód w tamtej sprawie. Pomiary takie nie mogły być przeprowadzone przed wybudowaniem stacji zgodnie z pozwoleniem na budowę. Wskazane pomiary mogą jedynie dzisiaj potwierdzić i potwierdzają założenia przyjęte w dołączonych do wniosku o pozwolenie na budowę opracowaniach, o wielkościach i zasięgu pól elektromagnetycznych planowanej stacji. Żądanie skarżącego odnośnie przeprowadzenia kolejnych pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych emitowanych przez istniejącą stację, celem uzupełnienia dowodów do sprawy dotyczącej udzielenia pozwolenia na jej budowę, jest więc chybione.
O usytuowaniu przedmiotowej stacji na działce Nr [...] rozstrzygnęła wcześniejsza decyzja Prezydenta o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a więc bezzasadne jest twierdzenie skarżącego, że gdyby brał udział w postępowaniu, miałby wpływ na lokalizacje tej inwestycji.
Skarżący nie przywołał też żadnego przepisu prawa materialnego, który w przypadku dopuszczenia go do udziału w postępowaniu, mógłby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tamtej sprawie.
Niewątpliwie wartość nieruchomości skarżącego może ulec zmianie w zależności od zmiany jej otoczenia, niemniej jednak za zmianę wartości działki nie może odpowiadać organ wydający pozwolenie na budowę, gdy pozwolenie takie wydaje zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W odniesieniu do obaw skarżącego, organ orzekający podnosi, że podobne stacje telefonii komórkowej ( i ich anteny), zostały wybudowane w wielu miejscach w L., na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych (np. przy ul. [...]), na budynkach użyteczności publicznej (np. przy ul. [...] i budynku [...] przy ul. [...]), na hotelach (np. przy ul. [...]) i na kościołach. Stacje takie zostały również usytuowane w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (np. na osiedlu [...] przy ul. [...]).
Organowi orzekającemu nie są znane przypadki, aby w związku z lokalizacją tych inwestycji we wskazanych miejscach zmniejszyła się wartość sąsiadujących z nimi nieruchomości.
Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie stanowiła zagrożenia dla jej otoczenia. Przywołane późniejsze pomiary natężenia pól elektromagnetycznych występujące w otoczeniu stacji, wykonane przez Instytut Energetyki – Pracowni Oddziaływań Środowiskowych i Ochrony Przepięciowej w lipcu 2004 r. potwierdzają prawidłowość przyjętych założeń dla przedmiotowego pozwolenia na budowę. Natężenie emitowanego przez anteny stacji bazowej promieniowania elektromagnetycznego w żadnym z miejsc dostępnych dla osób postronnych, w tym przestrzeń nad sąsiednimi działkami (dotyczy to również działki skarżącego) nie przekroczy natężenia dopuszczalnego i w związku z tym promieniowanie to nie będzie stanowiło zagrożenia dla otoczenia stacji. Natężenie pola elektromagnetycznego większe niż 0,1 w/m2 (wartość dopuszczalna) będzie występowało na wysokości powyżej 42,4 m n.p.t., a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi. Można więc stwierdzić, że przedmiotowa stacja w żaden sposób nie będzie stwarzała ograniczeń w użytkowaniu działki skarżącego.
Decyzja Prezydenta z dnia [...]grudnia 2000 r., zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca [...] Spółce z o.o sieci [...] pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej przy ul. [...], nie narusza interesów B.M. w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
W skardze na decyzję Wojewody B.M. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji prezydenta z dnia [...] czerwca 2005 r. i zasadzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzuca naruszenie :
a/ art. 7, 75, 77 § 1 i § 2, 78, 80 § 1 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu jak i na jego wniosek wielu dowodów, w tym przede wszystkim w celu
obiektywnego zbadania rzeczywistego oddziaływania przedmiotowych urządzeń
na warunki zdrowotne i środowiskowe, jak i na wartość użytkową i rynkową
działki skarżącego, a także przeanalizowanie innej mniej niekorzystnej dla niego
lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej;
b/ art. 114 i 89 § 1 i § 2 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy istnieje możliwość uzgodnienia interesów inwestora i skarżącego, a poprzez to uniemożliwienie w ramach postępowania administracyjnego zawarcie ugody w przedmiotowej sprawie, pomimo istnienia ku temu przesłanek.
Ponadto zarzuca naruszenie przepisów prawa budowlanego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 przez całkowite zlekceważenie interesów skarżącego jako właściciela działki Nr [...] która poddana jest wpływom przedmiotowej inwestycji.
W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że promieniowanie obejmuje około 30% jego nieruchomości, wskutek czego straciła ona na wartości i atrakcyjności i ograniczyły się możliwości jej zagospodarowania. Tereny te nie nadają się do żadnych upraw i nie wolno wznosić tam żadnych budynków, na skutek czego jego prawo własności zostało w istotny sposób ograniczone.
Częste przebywanie w strefie promieniowania grozi utratą zdrowia, zaś według rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 1998r. oraz opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 września 2000 r. , przedmiotowa inwestycja jest zaliczana do mogących pogorszyć stan środowiska naturalnego.
Brak jest też obiektywnego dowodu pozwalającego na ocenę wielkości rzeczywistego promieniowania, bowiem za podstawę decyzji przyjęto przede wszystkim "opracowania o hipotetycznych wielkościach i zasięgu pól elektromagnetycznych planowanej stacji" oraz wyniki pomiarów kontrolnych wykonanych w 2004 r. przez Instytut Energetyki – Pracownię Oddziaływań Środowiskowych i Ochrony Przepięciowej. Przede wszystkim opracowania te zostały wykonane na zlecenie inwestora, uniemożliwiono skarżącemu udział w nich, zgłoszenie wniosków i ustosunkowanie się do wyników, a poza tym nie wykonano pomiarów na jego działce.
Pomimo tych oczywistych wniosków uznano, że nawet gdyby je uwzględniono w trakcie postępowania administracyjnego toczącego się przed wydaniem decyzji w 2000 r., to i tak zapadłoby takie samo rozstrzygnięcie. W efekcie, pomimo że sprawa była po raz drugi rozpoznawana już po jej wznowieniu, organ orzekający oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zebranym jeszcze w 2000 r. W związku z tym nie wyjaśnił jaki jest rzeczywisty zakres oddziaływania pól elektromagnetycznych przy określonych warunkach pogodowych i w jakim stopniu wartości te mogą ulec zmianie np. przy mgle, opadach , dużej wilgotności powietrza atmosferycznego.
Organ orzekający przyjął, iż istnienie przedmiotowego urządzenia technicznego nie ma żadnego wpływu na zmianę wartości i sposób użytkowania działki skarżącego, która według wówczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miała przeznaczenie pod uprawy polowe i ogrodnicze. Zdaniem skarżącego obecnie nie jest możliwe takie jej wykorzystanie, a ponadto nie uzyska on pozwolenia na wzniesienie jakiegokolwiek budynku, bowiem na wysokości ponad 2 m nad obecnym poziomem działki, oddziaływanie pól elektromagnetycznych będzie miało wartość powyżej dopuszczalnej. Nie można także wykluczyć, że gdyby skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym to doszłoby do usytuowania anteny w większym oddaleniu od granicy jego działki.
Naruszone zostały także zapisy art. 5 Prawa budowlanego, dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Przez te osoby rozumie się sąsiadów inwestycji, jak i inne osoby, które w związku z działalnością inwestycyjną lub w jej następstwie doznają albo mogą doznać ograniczeń lub uciążliwości w korzystaniu z prawa własności.
W przekonaniu skarżącego – po wznowieniu postępowania powinno przeprowadzić się to postępowanie w jak najszerszym zakresie i z uwzględnieniem jego uzasadnionych interesów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Po wznowieniu postępowania organy orzekające w niniejszej sprawie, umożliwiły skarżącemu zapoznanie się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co wynika z notatki urzędowej sporządzonej w dni 7 grudnia 2004 r. (k. 47 akt administracyjnych). W tej dacie w aktach administracyjnych, znajdowało się także "Sprawozdanie z pomiarów kontrolnych pól elektromagnetycznych w środowisku pracy występujących w otoczeniu stacji bazowej [...] Sp. z o.o. Nr [...] , ul.[...]".
W złożonym w grudniu 2004 r. odwołaniu od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych. W odwołaniu tym zawarł jedynie żądania związane z jego nieruchomością oznaczoną numerem [...], przy czym żądania te jak sam zaznaczył – kierował do inwestora.
Nie można zatem uznać, by wydając zaskarżoną decyzję organ orzekający dopuścił się naruszenia art. 7, 75, 77 § 1 i § 2, 78, 80 § 1 kpa.
Co do zarzutu nie przeanalizowania przez organ kwestii związanej z inną, mniej niekorzystną dla skarżącego lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej stwierdzić należy, że kwestia lokalizacji inwestycji rozstrzygnięta został w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] września 2000 r. Z mapy stanowiącej załącznik graficzny do tej decyzji wynikało w jaki sposób powinna być usytuowana przedmiotowa stacja. Kwestia a nie mogła być zatem przedmiotem ustaleń w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, bowiem warunki te wiążą organ wydający pozwolenie na budowę . Niesłuszny jest także, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 89 § 1 i § 2 kpa oraz art. 114 kpa.
Pierwszy z tych przepisów stanowi, iż organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku, gdy zapewni to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa (§ 1).
Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.
Podkreślenia w sprawie niniejszej wymaga fakt, że stacja bazowa telefonii komórkowej przy ul. [...] , jest już wybudowana, a wiec przeprowadzenie rozprawy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest bezprzedmiotowe. Nie występuje wobec powyższego żadna z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie.
Co do kwestii zawarcia ugody w trybie art. 114 kpa, zauważyć należy, że to strony mogą zawrzeć ugodę, a wiec nie można zarzucać organom administracji, że do zawarcia takiej ugody nie doszło w niniejszej sprawie.
Organy administracji nie mają bowiem żadnych instrumentów prawnych, aby nakłonić strony postępowania do zawarcia ugody. Inicjatywa w tym zakresie należy wyłącznie do stron.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane.
Działka skarżącego oznaczona numerem ewidencyjnym [...] – jak podnosi skarżący – przeznaczona była w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie wydania decyzji, pod uprawy polowe i ogrodnicze. Jak wynika z " Oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii cyfrowej" dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę – natężenie emitowanego przez anteny stacji bazowej promieniowania elektromagnetycznego w żadnym z miejsc dostępnych dla osób postronnych, w tym przestrzeni nad sąsiednimi działkami nie przekroczy natężenia dopuszczalnego i w związku z tym, promieniowanie to nie będzie stanowiło zagrożenia dla otoczenia stacji. Natężenie pola elektromagnetycznego większe niż 0,1 w/m2 (wartość dopuszczalna) będzie występowała na wysokości powyżej 42,4 m n.p.t., a więc w miejscach niedostępnych dla ludzi.
Stąd też, zarzut skarżącego, że obecnie nie jest możliwe wykorzystanie jego działki zgodnie z przeznaczeniem jest bezzasadny. Nietrafny jest też zarzut, iż nie będzie mógł wznieść na swojej działce żadnego budynku. Przede wszystkim podkreślić należy, że gdyby wzniesienie budynku było możliwe, zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, to z pewnością występujące natężenie pola elektromagnetycznego nie będzie ku temu przeszkodą, z uwagi na opisaną wysokość, na której będzie ewentualnie występowało.
Co do złożonej na rozprawie w dniu 7 grudnia 2005 r. przez skarżącego mapy zatytułowanej "przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 w/m2 od anten nadawczych [...]i radiolinii w płaszczyźnie poziomej" i zarzutu o przerobieniu tego dokumentu przez naniesienie na mapie w aktach linii prostej równoległej do drogi – Sąd uznał, iż okoliczności te nie mają wpływu na treść wydanych decyzji administracyjnych. Wydając decyzję, organy obu instancji powoływały się na cytowaną już w uzasadnieniu "Ocenę oddziaływania na środowisko", do której dołączone są dwie mapy. Na mapie dotyczącej " przewidywanego zasięgu obszarów (...) w płaszczyźnie poziomej" nie została uwidoczniona linia prosta równoległa do drogi. Skoro więc złożona do akt przez skarżącego mapa nie zawiera żadnego opisu, nie jest możliwe ustalenie, co oznacza ta linia i na jakim etapie postępowania została naniesiona. Zarzut zawarty w uzasadnieniu skargi, że na skutek wznowienia postępowania – nie przeprowadzono postępowania w jak najszerszym zakresie jest bezpodstawny.
Wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Mimo samodzielności i odrębności procesowej, które jest prowadzone "w sprawie wznowienia postępowania" występuje ścisły związek między tym postępowaniem a wcześniejszym postępowaniem, zakończonym decyzją ostateczną. Jak wskazano w wyroku NS z 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną ( ONSA 1993, z.4, poz. 92).
Celem wznowionego postępowania jest ustalenie czy postępowanie zwykle było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość ta wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej i o istocie sprawy.
W przedmiotowej sprawie – po wznowieniu postępowania - organy orzekające dokonały analizy zebranych w sprawie dokumentów (uzupełnionych o "Sprawozdanie z pomiarów kontrolnych pól elektromagnetycznych" sporządzone w lipcu 2004 r. już po rozpoczęciu pracy przez stację bazową telefonii komórkowej) i umożliwiły skarżącemu zapoznanie się z całością akt administracyjnych. Uznały, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor spełnił bowiem wszelkie wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane.
Mając zatem na względzie powyższe okoliczności i uznając zarzuty skargi za bezzasadne, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku.