II SA/Lu 915/24

II SA/Lu 915/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Maciej Gapski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 13
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Maciej Gapski Protokolant Specjalista Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2024 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2024 r., znak [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z [...] kwietnia 2023 r., nr [...], zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą inwestorom - A. i D. C. oraz T. C. - pozwolenia na budowę budynku usługowego z zewnętrznymi instalacjami.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie sprawy.
Organ pierwszej instancji decyzją z 20 kwietnia 2023 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę budynku usługowego z zewnętrznymi instalacjami: energetyczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem na wody deszczowe na działce nr ew. [...] w miejscowości B. (obręb: 4 - B. Centrum), gm. B..
Starosta wskazał, że decyzją z [...] grudnia 2022 r., Wojewoda uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę. Pismem z 16 lutego 2023 r. organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie. Organ pierwszej instancji przekazał projekt budowlany inwestycji do L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. (LWKZ) w celu wyrażenie opinii konserwatorskiej. LWKZ, 30 marca 2023 r. zwrócił akta sprawy, po wcześniejszej informacji, że uzgodnienie projektu budowlanego powyższej inwestycji przyjęte zostało cichą zgodą.
Rozpoznając sprawę na skutek odwołania A. W. (strona; skarżący) od powyższej decyzji Wojewoda, powołując się na treść przepisów art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji zauważył, że sprawa była już kilkukrotnie rozpatrywana przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
Organ wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2021 r., Starosta L. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] października 2021 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty L..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 990/21, uchylił decyzje organów obu instancji. W ocenie Sądu decyzje organów administracji architektoniczno-budowlanej wydane zostały z naruszeniem prawa. Po pierwsze, ze względu na fakt, iż teren inwestycji objęty jest ochroną konserwatorską, zastosowanie w sprawie znajduje art. 39 ust. 3 Prawa budowanego, zgodnie z którym w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Co prawda procedura współdziałania została przeprowadzona, ale w sposób wadliwy. Przebieg tej procedury regulują przepisy art. 106 i 106a k.p.a. Nie ma zatem wątpliwości, że stanowisko organu współdziałającego ma być wyrażone w formie postanowienia, na które służy zażalenie i jest ono wiążące dla organu orzekającego o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie LWKZ dwukrotnie wyrażał stanowisko. W pierwszym przypadku przybrało ono prawidłową postać postanowienia odmawiającego uzgodnienia. W drugim przypadku stanowisko zostało wyrażone w postaci zwykłego pisma, bez formy postanowienia, co więcej rozstrzygnięcie w nim zawarte ma postać opinii (forma niewiążąca), a nie uzgodnienia (forma wiążąca).
Po drugie, organy nieprawidłowo dokonały weryfikacji projektu w aspekcie analizy przesłaniania, w kontekście wymogów techniczno-budowlanych wynikających z § 13 warunków technicznych. Wątpliwości wzbudza zawartość projektu w zakresie, w którym znajduje się analiza graficzna, ale nie ma żadnych wyjaśnień opisowych. Na podstawie samej analizy graficznej nie sposób jednoznacznie przesądzić, czy analiza projektanta jest prawidłowa. Nie wiadomo, w jaki sposób projektant przyjął ustalenia niezbędne do zbadania zgodności rozwiązań projektowych z § 13 warunków technicznych. Nie wiadomo, na jakiej wysokości są umiejscowione okna w budynku przesłanianym, nie wiadomo, jaka jest wysokość przesłaniania, nie wiadomo, czy projektant zastosował wymogi łagodniejsze dla zabudowy śródmiejskiej. Dodatkowo z analizy graficznej wynika, że jedno z ramion kąta zachodzi na projektowany budynek, a płaszczyzna mająca oznaczać zakres przesłaniania istniejącego budynku sąsiedniego została wyznaczona nie w granicach wyznaczonych ramionami kąta, ale w węższym zakresie, w sposób omijający ścianę budynku przesłanianego. WSA wskazał, że organy winny były wezwać projektanta do złożenia dodatkowej dokumentacji (np. analizy również w formie opisowej).
Po trzecie, jak wynika z zawartej w projekcie analizy przesłaniania i nasłonecznienia oraz analizy zasięgu oddziaływania obiektu w części opisowej projektu zagospodarowania terenu już sam projektant dostrzegł, że projektowany budynek ogranicza możliwość zabudowy działki nr ew. [...] poprzez wymuszenie odsunięcia okien na odległość większą niż 4 m od granicy działki. Powoduje to, że ww. działka mieści się w obszarze oddziaływania obiektu stanowiącego przedmiot postępowania, a tym samym właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca tej nieruchomości powinien być stroną tego postępowania. W aktach brakuje jakiegokolwiek dokumentu pozwalającego na ustalenie, kto dysponuje nieruchomościami znajdującymi się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, w szczególności nie ma wypisu z ewidencji gruntu. Nie wiadomo, na jakiej podstawie Starosta L. ustalił krąg stron postępowania, w szczególności nie wiadomo, czy umożliwiono udział jako stronie właścicielowi działki nr ew. [...]. WSA stwierdził, że z tego powodu nie jest w stanie stwierdzić, czy krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo.
Ponownie rozpoznając sprawę Starosta decyzją z [...] września 2022 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji. Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] grudnia 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z [...] kwietnia 2023 r., Starosta po ponownym przeprowadzeniu postępowania, udzielił pozwolenia na budowę, a Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od tej decyzji, utrzymał ją w mocy.
Na skutek skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 851/23, uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd dokonując analizy tych spornych kwestii prawnych, które zostały objęte wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku z 5 kwietnia 2022 r., wskazał, że wykonano zalecenia sądu w zakresie ustalenia kręgu stron niniejszego postępowania, którymi są, oprócz inwestorów, współwłaściciele działek nr ew. [...], [...] i [...]. Przede wszystkim organy ustaliły jednoznacznie, że właścicielem działki nr ew. [...] jest Gmina B., która miała zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania w sprawie, również jako właściciel działki nr ew. [...]. Ponadto, pomimo że w kwestii uzgodnienia projektu inwestycji z LWKZ organ pierwszej instancji dopuścił się ponownie uchybień, to jednak nie mają one wpływu na wynik sprawy. Postanowieniem z 4 sierpnia 2022 r., LWKZ uzgodnił projekt. Wprawdzie postanowienie nie zostało doręczone stronom postępowania, ale rację ma organ odwoławczy, że tego rodzaju uchybienie nie ma wpływu na byt prawny decyzji wydanej w postępowaniu głównym, tj. w niniejszej sprawie - decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazał, że wadliwość postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez organ współdziałający nie skutkuje wadliwością postępowania głównego. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne. Ewentualnych wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne.
WSA wskazał, że zasadnym okazał się zarzut niewykonania wytycznych dotyczących jednoznacznej, niebudzącej żadnych wątpliwości, weryfikacji projektu w aspekcie analizy przesłaniania, w kontekście wymogów techniczno-budowlanych wynikających z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sposób i zakres uzupełnienia projektu w tym zakresie nadal bowiem nie zawiera wskazania kluczowych danych, które pozwoliłyby jednoznacznie ocenić, czy projekt budowlany spełnia wymogi zawarte w § 13 warunków technicznych. W ocenie sądu nadal nie wykazano, na jakiej wysokości są umiejscowione okna w projektowanym budynku, a w konsekwencji, jakie dane przyjął projektant do obliczenia wysokości przesłaniania. Wyjaśniono jedynie w sposób jednoznaczny, że projektant nie zastosował wymogów łagodniejszych dla zabudowy śródmiejskiej. Według WSA kluczowa zmienna, jaką jest wysokość przesłaniania, musi być oparta na konkretnych, precyzyjnych danych liczbowych zamieszczonych w projekcie. Dla zbadania zgodności projektu budowlanego spornej inwestycji z § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a należy wskazać poziom dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego oraz poziom najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Tych danych w uzupełnionym projekcie budowlanym brakuje. Dodatkowo WSA zauważył, że również wysokość przesłaniania najbardziej zbliżonego do budynku projektowanego okna budynku posadowionego na działce nr ew. [...], wynosząca - według projektu - 10,34 m, została podana bez wskazania danych niezbędnych do jej obliczenia.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego poprzez zobowiązanie inwestorów do przedłożenia poprawionej analizy przesłaniania w formie opisowej, uzupełnionej o następujące dane:
1) w jaki sposób przyjęto ustalenia niezbędne do zbadania zgodności rozwiązań projektowych z § 13 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
2) na jakiej wysokości umiejscowione są okna w budynku przesłanianym,
3) oraz jaka jest wysokość przesłaniania; zarówno dla budynku projektowanego, jak i usytuowanego na działce nr ew. [...]
26 sierpnia 2024 r. Starosta przekazał akta sprawy wraz z poprawioną analizą oddziaływania na zabudowę na działkach sąsiednich - w formie graficznej i opisowej.
Organ odwoławczy rozstrzygnął ponownie sprawę, wskazując na następujące ustalenia.
Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi ma pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m (pkt i ); zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (pkt 2). W myśl ust. 2 § 13 ww. rozporządzenia wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części.
Z uzupełnionej analizy oddziaływania na zabudowę na działkach sąsiednich wynika, że wysokość przesłaniania okna w projektowanym budynku wynosi 10,8 m. Wysokość przesłaniania tego okna obliczono zgodnie z § 13 ust. 2 warunków technicznych, gdzie dolna krawędź najniżej położonych okien budynku przesłanianego wynosi 0,00 m, a poziom najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego części to 10,8 m. Z kolei między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego w projektowanym budynku - w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - nie znajduje się żadna część obiektu przesłaniającego, tj. budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...]. Zatem dla projektowanego budynku usługowego wykazano spełnienie wymogu, o którym mowa w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia.
W odniesieniu do obiektu usytuowanego na działce nr ew. [...] podano, że wysokość przesłaniania okna tegoż budynku mieszkalnego wynosi 10,34 m. W tym przypadku wysokość przesłaniania została obliczona w oparciu o następujące dane: dolna krawędź najniżej położonych okien budynku przesłanianego 1,90 m, a poziom najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego części to 12,24 m. Również dla tego obiektu wykazano, że spełniono wymogi zawarte w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a cytowanego rozporządzenia, ponieważ między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego w budynku na działce nr ew. [...] - w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania — nie znajduje się żadna część obiektu przesłaniającego, tj. projektowanego na działce nr ew. [...] budynku usługowego. Dodatkowo wskazano, iż zlokalizowane na działkach nr ew. [...] budynki gospodarcze znajdują się na minimum 10 m od projektowanego budynku, a wysokość ich najwyżej położonych krawędzi nie przekracza 10 m, dlatego pozostają one bez wpływu na naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobytu ludzi w budynku na działce nr ew. [...].
Zdaniem Wojewody uzupełniona analiza oddziaływania na zabudowę na działkach sąsiednich nie budzi żadnych wątpliwości i pozwala na ocenę spełnienia wymogów techniczno-budowlanych w aspekcie przesłaniania, które wynikają z § 13 warunków technicznych. Inwestorzy wywiązali się z wytycznych, zawartych w przywołanych wyżej wyrokach, uzupełniając projekt budowlany planowanej inwestycji o wszelkie niezbędne dane umożliwiające weryfikację dokumentacji projektowej w kontekście oceny jej zgodności z ww. zapisem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Wojewoda wyjaśnił ponadto, że w kwestii uzgodnienia robót budowlanych z L. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, to roboty budowlane zostały uzgodnione przez LWKZ postanowieniem z [...] sierpnia 2022 r., w zakresie i w oparciu o przedłożony projekt budowlany. Postanowienie to jest ostateczne i prawomocne. Nie ma zatem racji skarżący podnosząc, że organy architektoniczno-budowlane w niniejszej sprawie nie dysponują stosownym postanowieniem LWKZ, którym uzgodniono projekt budowlany inwestycji. Jak natomiast wskazał WSA w uzasadnieniu wyroku z 4 stycznia 2024 r., uchybienia organu pierwszej instancji przy uzgodnieniu projektu z wojewódzkim konserwatorem zabytków nie mają wpływu na wynik sprawy. Dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a ewentualnych wad proceduralnych, jakimi jest dotknięte postępowanie uzgodnieniowe, nie można rozciągać na postępowanie główne - w rozpoznawanej sprawie na postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, że niezasadnie podnosi skarżący, że organy pominęły kwestię udziału w postępowaniu właściciela działki nr ew. [...]. Akta zostały uzupełnione o wypisy z rejestru gruntów, pozwalające określić dysponentów wszystkich nieruchomości, tj. działek nr ew. [...], [...] i [...], znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. To zaś pozwala stwierdzić, iż właścicielowi działki nr ew. [...] - Gminie B. - zapewniono możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Okoliczność tę jednoznacznie potwierdził WSA w ww. wyroku, wskazując, iż organy wywiązały się z wytycznych w zakresie ustalenia stron tego postępowania.
Ponadto - zdaniem organu - przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę: projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z 10 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2004 r., nr 22, poz. 600 ze zm.). Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności - w zakresie spełnienia wymogów dotyczących przesłaniania. Wyżej wymienione projekty są kompletne, posiadają wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Załączono do nich informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz oświadczenie dotyczące możliwości podłączenia budynku usługowego do istniejącej sieci ciepłowniczej. Zatwierdzone projekty zostały wykonane i sprawdzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektów zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 w/w ustawy, których kopie znajdują się w analizowanych opracowaniach.
Konkludując Wojewoda podniósł, że skoro, po analizie poprawionej dokumentacji projektowej, organ stwierdził, że inwestorzy spełniają wszystkie wymagania z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz przedłożyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie można było wydać decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę, czy też przekazać sprawy do ponownego rozpoznania.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o uchylenie tej decyzji oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich błędną wykładnię, niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt bez uprzedniej wnikliwej analizy pod kątem naturalnego oświetlenia pomieszczeń i zbyt dużej ingerencji planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie;
- art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji Starosty L., w sytuacji gdy planowana inwestycja narusza poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym jak wprost wynika z uzasadnienia decyzji inwestycja ogranicza możliwość zabudowy działki numer [...], poprzez wymuszenie odsunięcia okien na odległość większą niż 4 m od granicy działki, odpływ kanalizacyjny jest przyłączony do studzienki skarżącego bez jego zgody, sporne są granice działki o numerze ew. [...] i nie został w sposób właściwy uregulowany jej stan prawny;
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez:
a. nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela, cząstkową i zupełnie wadliwą ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie i zupełne pominięcie stanowiska strony,
b. niewykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zawartych w wyroku z 5 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II SA/Lu 990/21 oraz w wyroku z 4 stycznia 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 851/23, wydanych uprzednio w niniejszej sprawie, dotyczących jednoznacznej, nie budzącej żadnych wątpliwości weryfikacji projektu budowlanego w aspekcie analizy przesłaniania w kontekście wymogów techniczno-budowlanych, wynikających z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności:
i) niewyjaśnienie kwestii dlaczego z analizy graficznej wynika, że jedno z ramion kąta zachodzi na projektowany budynek, a płaszczyzna mająca oznaczać zakres przesłaniania istniejącego budynku sąsiedniego została wyznaczona nie w granicach wyznaczonych ramionami kąta, ale w węższym zakresie w sposób omijający ścianę budynku przesłanianego i braku wezwania projektanta do złożenia dodatkowej dokumentacji;
ii) nie wskazanie danych niezbędnych do obliczenia wysokości przesłaniania, w tym w szczególności wysokości obiektów przesłaniających;
iii) nie wskazanie czy zachowano wymóg minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń o którym stanowi § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
iv) nieprzygotowanie właściwej dokumentacji i mapy do celów projektowych pozwalających na weryfikację projektu budowlanego;
c. wydanie decyzji bez merytorycznego uzasadnienia Organu, które mogłoby wyjaśnić motywy, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, bez wnikliwego uzasadnienia na jakim materiale dowodowym Organ oparł swoją decyzję, a ponadto jakie dowody uznał za wiarygodne, a jakim dowodom odmówił waloru wiarygodności;
d. wydanie decyzji bez szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu zakresu i przebiegu czynności, które zostały wykonane po uchyleniu poprzedniej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i bez uzasadnienia stanowiska, a jedynie niepotrzebne przepisanie całości przebiegu sprawy, bez wnikliwego przytoczenia argumentacji merytorycznej, co powoduje, że skarżący nie posiada wiedzy dlaczego organ wydał niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie;
e. wadliwe przyjęcie, że elementy zagospodarowania terenu nie ograniczają, ani nie pogarszają warunków przesłaniania zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, podczas gdy odpływ kanalizacyjny z działki o nr [...] jest przyłączony do kanalizacji należącej do skarżącego;
- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozważenie w sposób szczegółowy i wnikliwy zarzutów podnoszonych w odwołaniu i w rezultacie rozpoznanie sprawy jedynie na podstawie twierdzeń organu pierwszej instancji z zupełnym pominięciem stanowiska strony.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Ocena prawna w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. stanowi wyjaśnienie sposobu zastosowania w sprawie norm prawa, których treść została ustalona w procesie wykładni przeprowadzonej w prawomocnym orzeczeniu sądu wydanym w danej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania dotyczą zakresu działania organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie, na podstawie art. 153 p.p.s.a., sądów oraz organów, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, prowadzi w rezultacie do zawężenia granic ponownego rozpoznania sprawy do tych tylko kwestii, które wskazano w prawomocnym orzeczeniu sądu wydanym w danej sprawie. Ocena prawna, o której stanowi art. 153 p.p.s.a., może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Co więcej, ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, bądź zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy, o ile zaistniały one po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów.
Przytoczone wyżej zasady mają istotne znaczenie w niniejszym postępowaniu wobec wydania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnych wyroków - z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 990/21 i z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 851/23.
W świetle tych wyroków zarzuty skargi uznać należy za nieusprawiedliwione. Przede wszystkim wskazać należy, że w wyroku z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 851/23, WSA w Lublinie stwierdził wprost, że jakkolwiek uchylenie rozstrzygnięcia organu drugiej instancji powoduje konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez Wojewodę, jednakże "konieczny do ponownego wyjaśnienia zakres sprawy obejmujący jedynie ponowną ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi regulującymi kwestię przesłaniania, Sąd uznał, że nie ma podstaw do uchylania decyzji organów obu instancji". WSA podniósł również, że rolą organu odwoławczego będzie "jednoznaczne, nie budzące żadnych wątpliwości wyjaśnienie tego aspektu sprawy, a następnie uzasadnienie przyjętej oceny zgodnie z zasadą przekonywania [...]".
Kierując się ustawową zasadą związania na podstawie art. 153 p.p.s.a., sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę dokonał kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowości ponownej oceny "zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi regulującymi kwestię przesłaniania".
Jak wynika to wprost z ustaleń organu odwoławczego, uzupełniona analiza oddziaływania na zabudowę na działkach sąsiednich wskazuje, że w projektowanym budynku wysokość przesłaniania okna wynosi 10,8 m, przy czym wartość ta została obliczona zgodnie z § 13 ust. 2 warunków technicznych.
Zgodnie z przepisem § 13 ust. 2 warunków technicznych, wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Trafnie więc stwierdził organ odwoławczy, że w projektowanym budynku wysokość przesłaniania okna wynosi 10,8 m, skoro dolna krawędź najniżej położonych okien budynku przesłanianego wynosi 0,00 m, a poziom najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego wyraża się w wartości 10,8 m.
Prawidłowo również ustalił organ odwoławczy, że skoro między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego w projektowanym budynku - w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - nie znajduje się żadna część obiektu przesłaniającego, tj. budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] to dla projektowanego budynku usługowego zostały łącznie spełnione wymagania wskazane w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 13 ust. 2 warunków technicznych.
Powyższe ustalenia poczynione zostały w oparciu o dane zawarte w analizie uzupełniającej - wyjaśnieniu przyjętych ustaleń - sporządzonej 16 sierpnia 2024 r. przez projektantkę J. M. i sprawdzającego - T. S. (załącznik do akt administracyjnych wraz z dokumentem "uzupełnienie wniosku" inwestorów z 16 sierpnia 2024 r.). Ustalenia te - w świetle załączonej części graficznej i opisowej analizy - nie budzą wątpliwości. Stwierdzić więc należy, że organ odwoławczy w pełni wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawarte w prawomocnych wyrokach z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 990/21 i z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 851/23.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczący zagadnienia ograniczenia możliwości zabudowy działki numer [...]. Kwestia ta została rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z 5 kwietnia 2022 r., który uznał, "usytuowanie spornego budynku bezpośrednio przy granicy działki jest w pełni dopuszczalne prawem" (s. 4-5 uzasadnienia wyroku o sygn. akt II SA/Lu 990/21).
Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy nie naruszył również przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., albowiem poczynił wszystkie konieczne ustalenia w zakresie wymaganym do wypełnienia wytycznych zawartych w wyroku WSA z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 851/23, do czego wyłącznie był zobligowany, a czego nie dostrzega skarżący.
Nie są więc zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem organy obydwu instancji wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności i poprawnie rozważyły cały zebrany materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ustalenia i ocena organów znalazły wyraz w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi z art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto organ odwoławczy prawidłowo orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wypełniając przy tym obowiązki wynikające z przepisu art. 153 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów oraz na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.