II SA/LU 913/06

II SA/Lu 913/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-01-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Joanna Cylc-Malec
Maciej Kierek /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 185 par. 1, art. 190, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta na wniosek Spółki z o.o. [...] ustalił warunki zabudowy dla działek nr 83/7, 83/1, 85/7, 87/4, 88/5, 89/5, 90/7, 91/1, 91/2, 92/1, 93/1, 91/6, 91/5, 92/2, 93/2, 93/3, 94/2 i 94/1, zgodnie z którymi miałyby one zostać przeznaczone pod budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z częścią usługową i garażami, parkingami i zjazdami na działki oraz budowę drogi B. - według decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].
Odwołanie od decyzji złożył C. M. właściciel sąsiednich nieruchomości nr 81 i 82/2 podnosząc, iż dla omawianej inwestycji zostały już ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] Adresatem decyzji również była ta sama spółka. Wówczas do terenu lokalizacji włączono także działki położone przy północnej granicy wnioskowanego obszaru w tym także stanowiące jego własność. Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany całego zamierzenia inwestycyjnego i wydał cząstkowe pozwolenie na budowę odmawiając C. M. przymiotu strony. W ocenie odwołującego się w świetle art. 48 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym po wydanym pozwoleniu na budowę Prezydent Miasta stwierdza w drodze decyzji wygaśnięcie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie jest możliwe wydawanie jakichkolwiek innych decyzji o warunkach zabudowy. Jego zdaniem obecna decyzja jest zatem decyzją nieważną. Za taką oceną przemawia również to, że wbrew wymaganiom ładu przestrzennego generuje ona enklawy osiedlowe, do których nie ma prawnie zagwarantowanego dojazdu, jak ma to miejsce w jego przypadku.
Rozpatrujące odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W motywach uzasadnienia stwierdzono, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r. teren obejmujący działki inwestorskie był przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne III i IV kondygnacji, a więc był objęty zgodą na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze. O możliwości realizacji inwestycji przekonuje projekt decyzji, którego opracowanie powierzono uprawnionemu architektowi. Decyzja zawiera ustalenia i warunki nakazane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu.
Kolegium podkreśliło, iż wskazane w odwołaniu decyzje obejmowały różne obszary, co wynika z porównania numerów działek. Obszar jaki wskazała spółka w swoim wniosku był natomiast przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] ., jednakże jej adresatem było Towarzystwo Budownictwa Społecznego [...]sp. z o.o. Według organu odwoławczego zmiany w obrębie własności nieruchomości pozwalają dla tego samego terenu wydać więcej niż jedną decyzję ustalającą warunki zabudowy, tym bardziej, iż decyzja z dnia [...] utraciła moc obowiązującą, gdyż była ważna tylko do 31 grudnia 2002 r. Nie można w tej sytuacji mówić o konieczności wygaszenia tej decyzji, gdy kolejną decyzją z roku [...] ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla innego podmiotu, poza objętym pozwoleniem na budowę. W dacie wydania decyzji z dnia [...] nie funkcjonowała już w obrocie prawnym uprzednia decyzja wydana dla [...] sp. z o.o., a więc nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art.156 § 1 pkt 3 kpa. Nie odpowiada prawdzie zarzut, iż realizacja inwestycji spowoduje powstanie enklawy rolniczej, gdyż do działek odwołującego się jest przewidziany dojazd od ulicy B. .
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. M.ponownie podniósł zarzut niezbyt wnikliwego i starannego rozważenia relacji pomiędzy decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzją z dnia [...]. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i cząstkowym pozwoleniu na budowę. Wskazał, iż ustalenia organu odwoławczego w kwestii ważności decyzji z dnia 6 marca 2000 r. i sugerowanej drogi dojazdowej do jego nieruchomości nie odpowiadają rzeczywistości. Wezwał Kolegium do zmiany własnej decyzji i stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo podkreślono, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz o pozwoleniu na budowę nie zawierają regulacji świadczących o nakazowym ich charakterze i zmuszające podmioty, do których zostały skierowane do ich realizacji. Oznacza to więc, iż inwestorowi pozostawiono swobodę co do tego czy będzie realizował orzeczoną decyzjami inwestycję. Jako zgodne z przepisami Prawa budowlanego uznać należy wydanie pozwolenia na budowę jedynie co do części inwestycji w tym zakresie, w jakim inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie ma przeszkód do ustalenia warunków zabudowy w stosunku do terenu nieobjętego pozwoleniem na budowę, ale opisanym w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Kolegium podało, iż tylko ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę pozwala na podjęcie robót budowlanych. Zatwierdzenie projektu budowlanego sprowadza się do ustalenia zgodności projektu zagospodarowania określonej działki lub terenu stosownie do art. 35 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...]
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jednak z przyczyn zupełnie innych niż wskazane w skardze. Te bowiem nie zasługują na uwzględnienie, a przedstawiona na ich poparcie argumentacja jest błędna. Założenie prezentowane w skardze o konieczności wygaśnięcia decyzji z dnia [...]. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w związku z decyzją z dnia [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a w konsekwencji braku podstaw do wydawania kolejnej decyzji o warunkach zabudowy jest w okolicznościach faktycznych sprawy nie do przyjęcia. Na gruncie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) nie budziło zastrzeżeń stanowisko, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była pierwszym elementem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji w przypadkach, gdy Prawo budowlane tak stanowiło. Decyzję można było wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając jej odpis pozostałym wnioskodawcom i właścicielom lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (art. 46 ust. 1), nie rodziła ona praw do terenu oraz nie naruszała prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 46 ust. 2). Warunki w niej ustalone były jednak wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę (art. 47). W żadnym jednak razie nie prowadziło to do wniosków jakie wyciągnął skarżący. Istotnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 8 marca 2000 r. wydana na wniosek spółki z o.o. [...] wskazywała jako teren inwestycji także działki nr 81 i 82/2 stanowiące własność skarżącego. Bezspornym jest jednak, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] . o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę powyższe działki pomija. Żadnego znaczenia nie ma w takim przypadku, iż omawiane działki zostały ujęte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż jak już wskazano, decyzja ta stanowiła jedynie potwierdzenie możliwości inwestowania zgodnie z wnioskiem inwestora. Do niego należało też ostateczne wskazanie granic inwestycji. Trafnie wskazał przy tym organ odwoławczy, iż zatwierdzenie projektu budowlanego nie jest jednoznaczne z udzieleniem pozwolenia na budowę, co sugeruje skarżący. Projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi stanowi jedynie załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane tekst jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zmianami). Natomiast tylko ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę jest podstawą rozpoczęcia robót budowlanych (art. 28 Prawa budowlanego). W konsekwencji przyjąć należało, iż w stosunku do terenu nie objętego pozwoleniem na budowę nie było przeszkód do wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla kolejnych inwestorów. Wobec upływu terminu ważności na jaki została wydana decyzja ponowny wniosek w tej sprawie mogła złożyć także spółka z o.o. [...] (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Po 873/97 ONSA 1998/4/141). Podkreślić należy, iż wbrew zapatrywaniu skarżącego nie było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 8 marca 2000 r. Pomijając już fakt, iż część działek opisanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie była objęta pozwoleniem na budowę, to podkreślić należy, iż stosownie do art. 48 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wygaśnięcie decyzji dopuszczalne jest wówczas, gdy inny wnioskodawca otrzymał pozwolenie na budowę lub wszedł w życie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. Żadna z tych przesłanek nie miała miejsca w sprawie, co zarzut skargi czyni niezasadnym. Dla stwierdzenia, iż upłynął termin ważności decyzji nie ma natomiast potrzeby wydawania orzeczenia w trybie art. 162 § 1 kpa.
Zaskarżona decyzja została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznana za wadliwą, jednak z innych przyczyn, uwzględnionych z urzędu na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270). Stosownie do art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zmianami), który ma zastosowanie w sprawie z mocy art. 64 ust 1 tej ustawy, ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Oznacza to, iż organ administracji publicznej jest związany wnioskiem i nie może orzekać w zakresie przekraczającym jego treść, jakkolwiek obowiązany jest maksymalnie szeroko określić możliwości inwestowania (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt II SA 24/99). Akta sprawy dowodzą, iż zaskarżona decyzja obejmuje działki, które w ogóle nie były przedmiotem wniosku, a które miałyby zostać przeznaczone pod budowę pasa drogowego - ulicy B. , dla której wydane jest pozwolenie na budowę z dnia [...]. Skoro jednak decyzja o warunkach zabudowy ma stanowić podstawę ubiegania się o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane) to w sytuacji, gdy wydane jest już pozwolenie na budowę, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Sąd stwierdził również, że nie jest też jasne jakie przesłanki stały się podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wspomnianej drogi. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje, iż na potrzeby lokalizacji niektórych inwestycji publicznych na obszarach, na których nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wydaje się odpowiednio decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję o warunkach zabudowy. Kryterium rozróżnienia konieczności wydania jednej z nich opiera się na określeniu charakteru inwestycji zamierzonej wobec obszaru pozbawionego planu miejscowego. Jeśli zamiar inwestycyjny stanowi inwestycja celu publicznego wówczas wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla pozostałych inwestycji wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy. Jeśli zatem budowę drogi uznać za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm.) brak było podstaw do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Powyższego zagadnienia nie wyjaśniają dostatecznie stwierdzenia zawarte w decyzjach organów I i II instancji, iż omawiana droga jest drogą wewnętrzną. Teza ta nie znajduje jednoznacznego potwierdzenia w aktach sprawy.
W sprawie nie wyjaśniono także udziału stron w postępowaniu. Ich ustalenie następuje na podstawie art. 28 kpa. Warunkiem uzyskania pozycji strony jest wykazanie interesu prawnego lub obowiązku , którego dotyczy postępowanie lub żądanie czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek. Stroną będzie zatem wnioskodawca, który żąda ustalenia warunków zabudowy, a także osoby, uprawnione do nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. W uchwale składu 5 sędziów NSA z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt ONSA 2001/4 stwierdzono, iż stroną może być, o ile wykaże swój interes prawny nie tylko właściciel nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale także właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości sąsiedniej. Wykazanie interesu prawnego polega na wskazaniu wpływu zamierzenia inwestycyjnego na korzystanie z własnej nieruchomości (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 6/96 ONSA 1997/3/107, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 1056/99 LEX 78932). W postępowaniu przed organem I instancji udział brali współwłaściciele sąsiedniej nieruchomości. Kolegium rozpatrujące odwołanie uznało jednak, iż stroną posterowani są tylko skarżący oraz wnioskodawca. Jeśli odmówiono praw strony innym osobom należało podać tego powody. Ponadto uznanie określonego podmiotu za stronę postępowania oznacza, iż ma ona prawo brać udział nie tylko w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, ale także w postępowaniach uzgadniających (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zaniechanie zapewnienia stronom czynnego udziału także w tych postępowaniach stanowi naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla sprawy.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł inwestor – [...] Spółka z o.o. z siedzibą w P., reprezentowany przez adwokata, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu.
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a także naruszenie prawa materialnego - art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 180, poz. 717 ze zm.). Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c polegało - zdaniem skarżącego - na uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, mimo że w sprawie nie było do tego podstaw. Decyzje te nie były bowiem obarczone uchybieniami natury proceduralnej, które można byłoby zakwalifikować jako mające istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu I instancji została doręczona wszystkim uczestnikom postępowania, co niejako konwalidowało uchybienie na etapie dokonywania uzgodnień, zaś odwołanie od tej decyzji wniósł tylko C. M., co oznacza, że pozostałe podmioty, mające przymiot strony w tej sprawie uznały, że decyzja ta nie narusza ich interesu prawnego.
Naruszenie art.145 § 1pkt 1lit.a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegało na przyjęciu, że zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Oznaczenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy działek przeznaczonych pod ciąg komunikacyjny, realizowany na podstawie już wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozostaje w związku z wynikiem sprawy, jakim jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzonej inwestycji, na terenie który - zgodnie z wnioskiem inwestora nie obejmuje tych działek.
Błędna wykładnia art. 51 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 powyższej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegało, zdaniem skarżącego, na przyjęciu, że organ nie może orzekać ponad wniosek. Przepis art. 52 ust. 1 powyższej ustawy nie daje podstawy do takiego odczytywania tego przepisu. Przepis ten, w ocenie skarżącego - nie upoważniał do interpretowania wniosku zawężająco. Nie dawał także podstaw do przyjęcia, że decyzja lokalizacyjna nie może być wydana w odniesieniu do gruntu już zainwestowanego tzn. takiego, na którym zrealizowana jest zabudowa.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznanai Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że istotą sprawy jest treść tej części decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkaniowej z częścią usługową, garażami, parkingiem i zjazdami przy ul. B w L., w której po oznaczeniu terenu inwestycji poprzez wskazanie numeru działek objętych granicami tego terenu - wyszczególniono działki wchodzące w skład pasa drogowego zaznaczając, że są to działki przewidziane pod realizację drogi "wg decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...]. znak [...]".
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadne stanowisko sądu I instancji, iż niedopuszczalne było zamieszczenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zespołu mieszkaniowego (działek przeznaczonych pod budowę pasa drogowego), który nie był przedmiotem wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i wobec wydania już decyzji o pozwoleniu na budowę tego pasa drogi objęcie tych działek decyzją o ustaleniu warunków zabudowy było bezprzedmiotowe oraz, że "nie jest jasne jakie przesłanki stały się podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wspomnianej drogi". Stanowisko takie wynika wprawdzie z nie dość precyzyjnego zredagowania sentencji decyzji, jednakże zestawienie zakwestionowanego przez Sąd fragmentu decyzji z dalszą częścią ustaleń zawartych w tej decyzji (pkt 7.2.) wskazuje, że wbrew stanowisku Sądu - decyzja ta nie ustalała warunków zabudowy dla pasa drogowego , lecz w kwestionowanej części zawierała oznaczenia dotyczące rozwiązań komunikacyjnych już realizowanych.
Zamieszczenie tych oznaczeń w decyzji o warunkach zabudowy jest – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - zgodne z wymogami dotyczącymi sposobu zapisywania ustaleń tych decyzji określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Rozporządzenie to w § 2 pkt 6 stanowi, że w decyzji o warunkach zabudowy mają być zapisane m.in. ustalenia dotyczące obsługi komunikacyjnej, a także określające dostęp do drogi publicznej. Takim właśnie ustaleniem było zamieszczenie w decyzji zapisu o realizowanym pasie drogowym na wymienionych działkach, co jednoznacznie potwierdza treść pkt 7.2. o następującym brzmieniu: "Komunikacja - drogi wewnętrzne istniejące i w trakcie realizacji". W punkcie tym powtórzono te numery działek, które zostały wymienione w zakwestionowanej przez Sąd części wstępnej decyzji. Wyszczególnienie tych działek w decyzji o warunkach zabudowy zespołu mieszkaniowego nie było więc rozstrzygnięciem o ustaleniu dla tych działek warunków zabudowy, lecz było realizacją wymogów wynikających z powołanego rozporządzenia. Uchybienia redakcyjne przy formułowaniu sentencji decyzji polegające na zamieszczeniu w części określającej przedmiot tej decyzji - oznaczeń dotyczących obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji mieszkaniowej, nie mogą być jednak traktowane jako dające podstawę do uznania, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, a tym samym - jako dające podstawę do uchylenia przez Sąd tej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W okolicznościach sprawy niniejszej nie było także podstaw do uznania, że brak udziału w postępowaniu odwoławczym właścicieli pozostałych nieruchomości (po C. M.) graniczących z terenem planowanej budowy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt wynika, że wszystkie osoby, mające przymiot strony w sprawie, brały udział w postępowaniu przed organem I instancji i została im doręczona decyzja tego organu, a mimo to żadna z nich (poza C. M.) decyzji tej nie kwestionowała. Osobom tym doręczono także decyzję organu odwoławczego i jej również żadna z tych osób nie kwestionowała. Uznanie zatem, że nieuczestniczenie tych osób w postępowaniu odwoławczym miało istotny wpływ na wynik sprawy nie jest zasadne także nie mogło uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 185 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznanai sądowi, który wydał orzeczenie.
Konsekwencją uchylenia zaskarżonego orzeczenia jest powrót do sytuacji, która istniała przed wydaniem orzeczenia przez sąd pierwszej instancji, jednak zgodnie z art. 190 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zatem Sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia, bowiem jest związany wykładnia prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W poprzednim uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie generalnie nie uznał argumentów skargi C. M.; natomiast uchylił decyzję z zupełnie innych przyczyn niż w niej wskazane. Stwierdził on, że niedopuszczalne było zamieszczenie w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zespołu mieszkaniowego (działek przeznaczonych pod budowę pasa drogowego), który nie był przedmiotem wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz uznał, że brak udziału w postępowaniu odwoławczym właścicieli pozostałych nieruchomości graniczących z terenem planowanej budowy stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną także nie uznał zasadności argumentów skargi C. M., natomiast za błędny uznał pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy oraz o wydaniu decyzji z naruszeniem prawa materialnego. Zamieszczenie w decyzji oznaczeń dotyczących rozwiązań komunikacyjnych już realizowanych jest bowiem zgodne z obowiązującymi przepisami.
Rozpatrując sprawę powtórnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pełni podziela poglądy prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Odnosząc się do treści pism procesowych i wypowiedzi skarżącego C. M.na rozprawie o toczącym się postępowaniu prokuratorskim przeciw pracownikom Urzędu Miejskiego należy powiedzieć, że nie może to mieć wpływu na ocenę rozpatrywanej obecnie sprawy.
Dopiero prawomocne orzeczenie sądu karnego może stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie .
W tej sytuacji Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
kg