II SA/Lu 903/12

II SA/Lu 903/12 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-12-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Krystyna Sidor /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
art.33
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia ...Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia ... oddalające zarzuty Z. B. w postępowaniu egzekucyjnym.
Organ I instancji wskazał, że ostateczną decyzją z dnia 5 września 2011r. LWINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia 13 lipca 2011r. nakazującą Z. B. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego zbiornika z kręgów betonowych o średnicy 2,55m i wysokości 2,20m - na ścieki socjalne z budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce nr ... położonej w miejscowości B.
W związku z tym organ I instancji jako organ egzekucyjny będący wierzycielem skierował w dniu 17 października 2011r. upomnienie do dłużnika wzywając go do wykonania ciążącego obowiązku, a następnie w dniu 5 stycznia 2012r. wystawił tytuł wykonawczy.
W dniu 9 stycznia 2012r. Z. B. wniósł zarzuty, które postanowieniem z dnia 10 lutego 2012r. organ I instancji oddalił, jednak organ odwoławczy uchylił to postanowienie w dniu 30 marca 2012r., a w konsekwencji organ I instancji postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012r. umorzył postępowanie egzekucyjne jako niedopuszczalne na podstawie art. 27 § 1 pkt 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ze względu na wadliwe wskazanie w tytule wykonawczym podstawy prawnej.
Następnie organ I instancji ponownie skierował do dłużnika Z. B. upomnienie i w dniu 31 maja 2012r. wystawił tytuł wykonawczy wskazując jako podstawę prawną decyzję ....z dnia 13 lipca 2011r.
W dniu 11 czerwca 2012r. Z. B. i A. B. wnieśli zarzuty, podnosząc że nie posiadają zbiornika na nieczystości ciekłe, a więc że nałożony obowiązek został już wykonany.
Organ I instancji nie uwzględnił zarzutów, ustalając w toku oględzin w dniu 2 lipca 2012r., że zbiornik nie został zlikwidowany, lecz jedynie odłączony od budynku mieszkalnego, a rura z PCV wychodząca z budynku została zaślepiona folią. Obowiązek nie został więc wykonany w całości, lecz w części, co ze względu na to, że rozbiórka obiektu w niniejszej sprawie jest przedsięwzięciem niepodzielnym, uniemożliwia uwzględnienie zarzutów.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli Z. B. i A. B. podnosząc zarzut wykonania nałożonego obowiązku oraz to, że obecnie zbiornik jest zbiornikiem na gnojowicę.
Organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że zobowiązanym do wykonania obowiązku na podstawie decyzji z dnia 13 lipca 2011r. jest Z. B., dlatego zarzuty jego żony będącej współwłaścicielką nieruchomości nie mogły być uwzględnione.
Poza tym organ odwoławczy podzielił stanowisko i rozstrzygnięcie organu I instancji, iż obowiązek nie został wykonany oraz wyjaśnił, że zmiana przeznaczenia zbiornika nie ma znaczenia w sprawie.
Skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. B. i Z. B. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Podnieśli, że obecnie nie posiadają zbiornika na ścieki socjalne, lecz na gnojowicę, co zgłosili Staroście Powiatowemu, który przyjął zgłoszenie bez sprzeciwu. Podnieśli również, że skoro postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało już umorzone, to dlaczego ponownie wystawiono tytuł wykonawczy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona i dotyczy wyłącznie oceny czy organy wydając decyzję administracyjną postępowały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ograniczenie roli sądu administracyjnego jedynie do oceny działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem wynika wprost z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.)
Badając niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził żadnych naruszeń prawa przez organy administracji obu instancji, dlatego nie można uwzględnić skargi.
Zarzuty skarżących rozpoznawane były w oparciu o przepis art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz.1594) zwanej dalej ustawą, który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.
Skarżący w niniejszej sprawie wskazują na wykonanie nałożonego obowiązku (pkt 1).
Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że trafnie organ egzekucyjny uznał, iż obowiązek określony w ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lipca 2011r. nie został wykonany, co wynika z oględzin z dnia 2 lipca 2012r. (k.37 akt admin.), a zatem uwzględnienie zarzutów nie było możliwe. Wprawdzie istnieje stanowisko, że częściowe wykonanie nałożonego obowiązku może stanowić podstawę częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1 i 2 ustawy) (por. R. Hauser, Z. Leoński: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s.161), por. II SA/Lu 164/08, ale – jak słusznie stwierdził organ - w niniejszej sprawie nie można mówić o obowiązku, który mógłby być wykonywany etapami (częściowo) – nakaz dotyczy bowiem zbiornika jako całości – odłączenie tego zbiornika od budynku mieszkalnego nie oznacza więc jego rozbiórki, a jedynie zaprzestanie użytkowania.
W sytuacji występującej w sprawie nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów, gdyż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.
Jednocześnie stwierdzić należy, że organy egzekucyjne nie naruszyły przepisów postępowania zachowując wymagany tryb (upomnienie) oraz przeprowadzając należycie postępowanie wyjaśniające (oględziny).
Tytuł wykonawczy z dnia 31 maja 2012r. został skierowany do właściwej osoby, tj. Z. B., zgodnie z decyzją z dnia 13 lipca 2011r. - i zawiera niezbędne elementy, określone w art. 27 § 1 ustawy, w tym podstawę prawną obowiązku - decyzję z dnia 13 lipca 2011r.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że umorzenie postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2012r. nie stanowiło przeszkody do ponownego jego wszczęcia – poprzednie postępowanie zostało umorzone ze względu na wadliwość tytułu wykonawczego z dnia 2 stycznia 2012r., natomiast obecnie toczy się ono na podstawie nowego, jak wskazano, prawidłowo wystawionego tytułu z dnia 31 maja 2012r.
Z tych względów stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270).