II SA/Lu 889/05
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla działki, na której brak było kontynuacji istniejącej zabudowy sąsiednich nieruchomości.
Skarżący P.W. domagał się ustalenia warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego na działce nr 325, dla której brak było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą ustalenia warunków zabudowy, wskazując na brak możliwości określenia wymagań nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż działka znajdowała się poza terenem zabudowy sąsiednich nieruchomości. Sąd administracyjny oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo zastosowały przepis.
Sprawa dotyczyła skargi P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla działki nr 325 w L. przeznaczonej pod budowę budynku mieszkalnego. Powodem odmowy było stwierdzenie, że dla terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a działka znajduje się poza terenem zabudowy sąsiednich nieruchomości, co uniemożliwia określenie wymagań nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, zważył, że zgodnie z art. 1§1i2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawuje kontrolę zgodności z prawem. Stwierdził, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Podkreślił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko przy łącznym spełnieniu warunków określonych w art. 61 ustawy, w tym warunku, aby co najmniej jedna działka sąsiednia była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy. Analiza akt sprawy wykazała, że działka inwestora znajduje się w terenie niezabudowanym, poza liniami zabudowy istniejącymi na działkach sąsiednich, co uniemożliwia spełnienie tego warunku. W związku z tym, brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, a zarzuty skarżącego dotyczące pominięcia planu szczegółowego były bezzasadne, gdyż plan taki nie został uchwalony. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Nie, ustalenie warunków zabudowy jest możliwe tylko przy łącznym spełnieniu warunków z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dla nowej zabudowy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że brak zabudowy na działkach sąsiednich uniemożliwia określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linii zabudowy, co jest warunkiem koniecznym do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
u.p.z.p. art. 61 § ust. 1 pkt 1
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Podstawa do oddalenia skargi, gdy brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Pomocnicze
u.p.z.p. art. 87 § ust. 3
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dotyczy wygaśnięcia dotychczasowych planów miejscowych.
rozp. MI art. 4 § ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Definiuje linię zabudowy jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Działka inwestora znajduje się poza terenem zabudowy sąsiednich nieruchomości, co uniemożliwia określenie wymagań nowej zabudowy zgodnie z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odrzucone argumenty
Zarzuty skarżącego dotyczące nierozważenia przez organ zapisów szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego (plan nie został uchwalony).
Godne uwagi sformułowania
nowa zabudowa jako kontynuacja funkcji istniejącej musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu w tym również istniejącej linii zabudowy. wydanie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe tylko dla inwestycji projektowanych na terenach zabudowanych co najmniej jedną działką w sposób określony w ust.1pkt.1.
Skład orzekający
Maciej Kierek
przewodniczący
Krystyna Sidor
sprawozdawca
Bogusław Wiśniewski
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście ustalania warunków zabudowy dla działek niezabudowanych lub znajdujących się poza linią zabudowy sąsiednich nieruchomości."
Ograniczenia: Dotyczy sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i specyficznego stanu faktycznego działki.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje kluczowe zasady ustalania warunków zabudowy w Polsce, co jest istotne dla właścicieli nieruchomości i deweloperów. Wyjaśnia, dlaczego brak kontynuacji zabudowy sąsiedniej jest przeszkodą.
“Kiedy nie można zabudować swojej działki? Kluczowa zasada kontynuacji zabudowy.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SA/Lu 889/05 - Wyrok WSA w Lublinie Data orzeczenia 2005-12-15 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2005-10-24 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie Sędziowie Bogusław Wiśniewski Krystyna Sidor /sprawozdawca/ Maciej Kierek /przewodniczący/ Symbol z opisem 6153 Warunki zabudowy terenu Hasła tematyczne Zagospodarowanie przestrzenne Skarżony organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2003 nr 80 poz 717 art. 87 ust. 3, art. 61 Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588 par. 4 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca),, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], znak: [...] wydaną na podstawie art.138§1pkt.1kpa w zw. z art.59ust.1 i art.61ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania P. W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...], znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla realizacji budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 325 położonej w pobliżu ul. A. w L. W uzasadnieniu podano, powołując się na sporządzoną przez uprawnioną osobę analizę obszaru obejmującego m.in. działkę nr 325 oraz przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz.1588 ze zm.), że zabudowa działki nr 325 domem mieszkalnym nie jest możliwa, ponieważ działka ta znajduje się poza terenem pozwalającym na wyznaczenie linii zabudowy, która stanowiłaby przedłużenie już istniejącej linii na działkach sąsiednich. Brak takiej zabudowy na działkach sąsiadujących z działką nr 325 wyklucza również zabudowę tejże działki, gdyż nowa zabudowa jako kontynuacja funkcji istniejącej musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu w tym również istniejącej linii zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu skarżący – nie precyzując zarzutów- stwierdził, iż decyzje obu instancji pomijają plan szczegółowy zagospodarowania terenu, pozwalający na realizację zamierzonej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza. We wniosku z dnia 3 maja 2004r. skarżący wnosił o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr 325/obręb 69 – W. A.. Bezspornym jest, że dla tego terenu brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: dotychczasowy plan miejscowy wygasł bowiem z dniem 31 grudnia 2003r. z mocy art. 87 ust.3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.), natomiast nowy plan nie został jeszcze uchwalony. Prawidłowe jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż w sprawie ma zastosowanie przepis art. 61 cyt. ustawy, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88ust.1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analizując powyższy przepis stwierdzić należy, że wydanie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy jest możliwe tylko dla inwestycji projektowanych na terenach zabudowanych co najmniej jedną działką w sposób określony w ust.1pkt.1. Z akt niniejszej sprawy (analiza uwarunkowań zagospodarowania terenu, k.2,3 i 4 akt administracyjnych) wynika, że działka inwestora oznaczona nr 325 znajduje się w terenie niezabudowanym, położonym poza terenem zabudowy zawartym między liniami zabudowy istniejącymi, oznaczonymi kolorem czerwonym na planie będącym załącznikiem do analizy (k.4), dlatego nie można określić wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy (rozumianej jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich - §4ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Dz.U. Nr 164, poz.1588) oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z ust.1pkt.1. Poza tym warunek łącznego spełnienia powyższych wymogów oznacza, że stwierdzenie braku choćby jednego z nich uniemożliwia wydanie indywidualnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skoro zatem w sprawie nie zachodzi warunek określony w ust.1pkt.1 cyt. przepisu, nie ma znaczenia, że działka jest uzbrojona oraz że ma drogę dojazdową do drogi publicznej tj. do ulicy A. Powyższe oznacza, że organy obu instancji prawidłowo uznały brak podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy objętej wnioskiem działki. Podniesiony w skardze zarzuty nierozważenia przez organ zapisów szczegółowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bezzasadny w sytuacji, gdy plan taki do chwili obecnej nie został uchwalony. Zaskarżona decyzja zatem nie narusza przepisów obowiązującego prawa, a skarga na nią jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) .
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI