II SA/LU 875/24

II SA/Lu 875/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-01-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza
Jacek Czaja /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1587
art. 42 ust. 2 pkt 3,art. 42 ust. 3a pkt 3, art. 42 ust. 3b, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46, art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6, art. 191
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 64 par. 2, art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi A.-B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 września 2024 r. znak SKO.41/3242/OD/2024 w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 12 września 2024 r., znak: SKO.41/3242/OD/2024 - po rozpatrzeniu odwołania A.-B. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej także jako "skarżąca" lub "spółka") od decyzji Starosty Lubelskiego z dnia 12 lipca 2024 r., znak: OŚR.6233.8.2024.AW, w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na przetwarzanie odpadów na części działki nr ewid.[...] w miejscowości N. D., gmina N. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 64 § 2 i art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 25, art. 41 ust. 1 i 2, ust. 3 pkt 2, ust. 5 i 6a, art. 42 ust. 2, art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, aktualny t.j. – Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 ze zm., dalej jako "u.o.") i rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r. poz. 796), uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.
Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2024 r. skarżąca zwróciła się do Starosty Lubelskiego o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów na części działki nr ewid.[...] w miejscowości N. D., gmina N..
Pismem z dnia 9 maja 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał spółkę do usunięcia - w terminie 30 dni od daty doręczenia wezwania - braków wniosku, w tym do: "złożenia oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 3a, pkt 3 ustawy o odpadach na drukach: OŚR-29-02, OŚR-29-03 OŚR-29-04 dostępnych na stronie internetowej: www.powiat.Iublin.pl, poradnik klienta, druki do pobrania, wydział OŚR" (pkt 17. wezwania). Organ dodał, że powyższe oświadczenia "muszą być złożone przez wszystkich wymienionych w KRS". W treści wezwania organ pouczył spółkę, że nieusunięcie braków wniosku w wyznaczonym terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono spółce w dniu 24 maja 2024 r. (potwierdzenie odbioru – k. 59 akt adm. I inst.).
W odpowiedzi na wezwanie spółka w dniu 24 czerwca 2024 r. złożyła w siedzibie organu pismo datowane na 21 czerwca 2024 r. W treści tego pisma, odnosząc się do obowiązku wskazanego w pkt 17. wezwania, skarżąca wskazała, że: "Do wniosku zostały załączone oświadczenia wszystkich wymienionych osób w KRS zgodnie z art. 42, ust. 3a, pkt 3 ustawy o odpadach. Ustawodawca nie wymaga, żeby oświadczenia były składane na drukach wskazanych przez Państwa i nie określił takich wzorów."
Decyzją z 12 lipca 2024 r. Starosta Lubelski odmówił udzielenia Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka nie uzupełniła wniosku o oświadczenia o niekaralności wymienione w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o., a także o stosowne wyjaśnienia co do m.in. sposobu przetwarzania odpadów, ich rodzaju i mas, podmiotu, któremu odpady będą przekazane po procesie przetwarzania. Nie uzupełniła wniosku także o informacje dotyczące procesu technologicznego i możliwości organizacyjnych i technicznych spółki. W konsekwencji, wobec braku powyższych informacji, Starosta stwierdził, że zamierzony sposób przetwarzania mógłby powodować zagrożenie dla zdrowia ludzi i dla środowiska.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem i wniosła o jego zmianę poprzez orzeczenie zgodnie z jej żądaniem. Skarżąca zarzuciła, że Starosta błędnie ustalił i ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, a w konsekwencji bezzasadnie uznał, że skarżąca nie spełniła wymagań co do uzyskania zezwolenia na przetwarzania odpadów, wynikających z obowiązujących przepisów, tak odnoszących się do samego wniosku o wydanie zezwolenia, jak i merytorycznych aspektów oceny parametrów przedsięwzięcia.
Rozpatrując odwołanie Kolegium dostrzegło, że w decyzji organu pierwszej instancji zabrakło stosownej argumentacji w zakresie zastosowanej przesłanki negatywnej z art. 46 ust. 1 pkt 1 u.o. Przede wszystkim jednak Kolegium stwierdziło, że wydanie decyzji nastąpiło w wyniku postępowania administracyjnego, które z uwagi na braki formalne wniosku w ogóle nie zostało skutecznie wszczęte.
Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. jednym z wymogów wniosku o wydanie zezwolenia jest dołączenie do niego oświadczeń o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191. W światłe przywołanego unormowania jest to element istotny i stanowiący składnik wniosku, który nie może być zastąpiony w inny sposób oraz wymaga stosownego działania ze strony wnioskodawcy, bowiem wskazana informacja stanowi oświadczenie woli zainteresowanego lub zainteresowanych podmiotów.
Z materiału dowodowego sprawy wynika, że pomimo wzywania wnioskodawcy przez organ pierwszej instancji, oświadczeń nie dołączono do wniosku, zatem nie spełniał on wymagań formalnych, które wynikają z obowiązujących przepisów. Takie żądanie zostało sformułowane przez organ w wezwaniu z dnia 9 maja 2024 r. doręczonym spółce w dniu 24 maja 2024 r. Pomimo upływu wskazanego przez organ terminu wniosek nie został o ten element uzupełniony. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia i zaświadczenia z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 1-8 akt sprawy), jednakże nie spełniają one wymagań, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. Kolegium podkreśliło, że w wezwaniu organ pouczył wnioskodawcę o skutku nieusunięcia żądanych braków, powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a. i wskazując, że ich nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzeniu. W ocenie organu odwoławczego, konsekwencją braku uzupełniania wniosku o żądane elementy, a przede wszystkim o przedmiotowe oświadczenia, powinno być dokonanie czynności materialno-technicznej w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, a nie - jak tego dokonał organ - merytoryczna ocena wniosku, w tym parametrów przedsięwzięcia i wydanie decyzji co do istoty sprawy. Z oczywistych względów ocena merytoryczna nie była możliwa.
Organ drugiej instancji podkreślił, że z przepisu art. 42 u.o. wynika, iż każde z wymienionych w nim zaświadczeń i oświadczeń dotyczy innej materii. Wprawdzie można przyjąć, że w zakresie oświadczeń pochodzących od wnioskodawcy (wspólników, członków zarządu) mogą one być sporządzone na jednym dokumencie, jednakże w swojej treści powinny zawierać wszystkie wymagane elementy. W niniejszej sprawie złożone oświadczenia (k. 1-3 akt sprawy) wszystkich wymaganych elementów nie zawierają, nie czynią one bowiem zadość obowiązującym przepisom. Brak ten należało uznać za wystarczający do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, po bezskutecznym upływie terminu do jego uzupełnienia przez wnioskodawcę. W sytuacji wydania decyzji co do istoty sprawy należy zaś uznać, że została ona wydana z rażącym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa procesowego i materialnego, co z kolei uzasadnia jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przy tym należy stwierdzić, że skoro postępowanie organu pierwszej instancji nie mogło być skutecznie wszczęte to należało je umorzyć jako bezprzedmiotowe.
Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze podniesiono następujące zarzuty wobec zaskarżonej decyzji:
I. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 64 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ, że wskazanie w pkt 17 wezwania Starosty Powiatowego w Lublinie z dnia 9 maja 2024 roku, zobowiązania dla Skarżącej o treści cyt. "złożenie oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 3a, pkt 3 ustawy o odpadach na drukach: OŚR-29-02, OŚR-29-03, OŚR-29-04" jest wezwaniem w rozumieniu wskazanego powyżej art. 64 § 2 k.p.a precyzującym rodzaj braku i dającym skarżącej możliwość jego usunięcia, podczas gdy:
a) art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. zawiera obowiązek złożenia oświadczenia o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1 (tj. wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej posiadacza odpadów będącego osobą prawną), lub o liczbie prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191;
b) skarżąca wraz z wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2024 roku złożyła oświadczenia o niekaralności odnośnie niżej wskazanych osób: M. J. - Prezesa Zarządu skarżącej i jednocześnie jej wspólnika, R. F. - P. skarżącej i jednocześnie jej wspólnika, R. D. - wspólnika skarżącej, jak i też odnośnie podmiotu A.-B. sp. z o.o.;
c) skarżąca wraz z wnioskiem złożyła 3 zaświadczenia z KRK o niekaralności z danymi wszystkich wspólników, tj. każdej ze wskazanych poniżej osób: M. J. - Prezesa Zarządu skarżącej i jednocześnie jej wspólnika, R. F. - P. skarżącej i jednocześnie jej wspólnika, R. D. - wspólnika skarżącej, jak i też odnośnie podmiotu A. - B. sp. z o.o. wskazujące, że żadna z tych osób nie była karana za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191 u.o.;
d) brak jest wskazania w art. 42 ust. 3a, pkt 3 u.o. dyspozycji nakładającej na stronę obowiązek składania oświadczeń na wewnętrznych drukach organu,
e) wezwanie organu do złożenia przez skarżącą oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. jest niespójne z żądaniem organu do złożenia oświadczeń zawartych na drukach, które przedkładam w załączeniu, a tym samym sprzeczne jest stanowisko organu w zakresie:
- czy żąda od strony złożenia oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 3a pkt 3?
- czy też żądanie dotyczy złożenia przez stronę oświadczeń na wewnętrznych drukach organu OŚR-29-02, OŚR-29-03, OŚR-29-04, co do których brak jest obowiązku prawnego ich stosowania i których zawartość w znaczący sposób wykracza poza dyspozycję art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o.;
f) stanowisko organu zawarte w pkt. 17 wezwania z dnia 9 maja 2024 r. nie zawiera kompletnej i wyczerpującej informacji o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku przez skarżącą (zarzut podniesiony powyżej - lit. e), a zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA, wezwanie do uzupełnienia braków wystosowane przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie może być jedynie formalnym zabiegiem technicznym, musi wskazywać na rodzaj braku i dawać stronie możliwość jego usunięcia. Surowy rygor pozostawienia sprawy bez rozpoznania powinien być dodatkową okolicznością, która nakłada na organ konieczność szczegółowego i wyczerpującego formułowania wezwania do usunięcia braków. Tylko prawidłowe wezwanie wystosowane przez organ administracyjny na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, może wywoływać skutki w postaci biegu terminu siedmiodniowego do usunięcia braków i w dalszej kolejności pozostawienia podania bez rozpoznania - wyrok NSA z 25 marca 2014 r., II GSK 1976/12, LEX nr 1488077;
g) art. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 oraz art. 81a k.p.a., poprzez niedokonanie przez organ wyczerpującego i całościowego rozważenia materiału zgromadzonego w sprawie, co widoczne jest w uzasadnieniu decyzji, która ogranicza się wyłącznie do przytoczenia treści przepisów i wskazania, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku z dnia 18 kwietnia 2024 r., bez odniesienia się jakich konkretnie skarżąca dokumentów wynikających z treści przepisu art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. nie złożyła, do których złożenia została wezwana wezwaniem z dnia 9 maja 2024 r. i czy bazując jedynie na wskazanym powyżej przepisie organ miał prawo żądać od skarżącej wypełnienia druków: OŚR-29-02, PŚR-29-03, OŚR- 29-04, co do których brak jest obowiązku prawnego ich stosowania i których zawartość w znaczący sposób wykracza poza dyspozycję art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o.
II. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 46 u.o. poprzez przyjęcie przez organ, że odmowa wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów może zostać oparta na przytoczeniu przesłanki z tego przepisu, bez merytorycznego odniesienia się do poszczególnych elementów wniosku o przetwarzanie odpadów, podczas gdy do takiej oceny wymagane jest kompleksowe rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego, a ocena organu winna być w tym momencie oceną obiektywną wskazującą jakie konkretnie zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub środowiska naturalnego będzie powodowało przetwarzanie przez skarżącą odpadów i winna wskazywać konkretną przyczynę odmowy opartą na którymś z konkretnych przepisów przyczyny odmowy określonych w art. 46 ust. 1a-1f u.o.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Starostę Powiatowego w Lublinie. Ponadto zwróciła się o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. Przepis ten wskazuje, wśród możliwych rozstrzygnięć organu odwoławczego, decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości lub w części i umorzeniu postępowania pierwszej instancji (odpowiednio) w całości albo w części. Unormowanie to nie precyzuje wyraźnie przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi jednak wątpliwości że umarzając postępowanie organu pierwszej instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami bezprzedmiotowością postępowania. Zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest więc zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe, przy czym chodzi tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a. (zob. M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego – uwagi do art. 138, opubl. LEX/el. 2025).
Przesłanka bezprzedmiotowości określona w art. 105 § 1 k.p.a. występuje m.in. w sytuacji, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź też nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkujący tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy administracyjnej oraz kończy jej zawisłość w danej instancji (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 1317/13).
W sprawie niniejszej organ odwoławczy zasadnie uznał, że zaskarżona w drodze odwołania decyzja Starosty Lubelskiego, została wydana w postępowaniu, które stało się bezprzedmiotowe wskutek niespełnienia przez skarżącą przesłanek formalnych warunkujących załatwienie sprawy w drodze merytorycznej decyzji.
Przypomnieć należy, że skarżąca wystąpiła w niniejszej sprawie do organu pierwszej instancji z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie budzi wątpliwości, że postępowanie w takim przedmiocie wszczynane jest na żądanie strony (zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a.), a zatem skuteczność jego wszczęcia uwarunkowana jest spełnieniem przez wnioskodawcę określonych wymogów formalnych wniosku (podania). Zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. W myśl zaś art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych (niż określony w § 1 wymóg wskazania adresu wnoszącego) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Z powyższych przepisów wynika, że niespełnienie, pomimo wezwania, wymogów formalnych wniosku ustalonych w przepisach prawa (tj. przepisach k.p.a. i ewentualnie przepisach szczególnych), wyłącza możliwość merytorycznego rozpatrzenia wniosku w drodze decyzji administracyjnej, czyniąc postępowanie wszczęte takim wnioskiem bezprzedmiotowym.
Prawidłowo Kolegium stwierdziło, że taka sytuacja zaistniała w postępowaniu zainicjowanym przed Starostą Lubelskim wnioskiem skarżącej o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów.
Wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, by mógł być rozpoznany merytorycznie, winien – poza standardowymi wymogami co do podania określonymi w k.p.a. – spełniać również wymagania określone w przepisie szczególnym, tj. w art. 42 u.o. W ust. 3a tego artykułu ustawodawca określił katalog niezbędnych załączników takiego wniosku, wśród których wymienił:
1) zaświadczenie o niekaralności:
a) posiadacza odpadów będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą,
b) wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej
– za przestępstwa przeciwko środowisku lub przestępstwa, o których mowa w art. 163, art. 164 lub art. 168 w związku z art. 163 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny;
2) zaświadczenie o niekaralności posiadacza odpadów za przestępstwa przeciwko środowisku na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. z 2023 r. poz. 659);
3) oświadczenie o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191;
4) oświadczenie, że w stosunku do:
a) osoby, o której mowa w pkt 1 lit. a,
b) posiadacza odpadów będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, wspólnika, prokurenta, członka zarządu lub członka rady nadzorczej tego posiadacza odpadów prowadzącego działalność gospodarczą jako osoba fizyczna
- w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł;
5) oświadczenie, że wspólnik, prokurent, członek zarządu lub członek rady nadzorczej posiadacza odpadów nie jest lub nie był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy:
a) w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub
b) któremu wymierzono co najmniej trzykrotnie administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194, w ostatnich 10 latach, w wysokości przekraczającej łącznie kwotę 150 000 zł
- za naruszenia popełnione w czasie, gdy jest lub był wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu tego innego przedsiębiorcy.
W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy spełnienia przez skarżącą wymogu określonego w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o., a więc wymogu dołączenia do wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów oświadczeń o niekaralności osób, o których mowa w pkt 1, lub o liczbie prawomocnych wyroków skazujących te osoby, za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191. Skarżąca, jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a więc posiadacz odpadów, o którym mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 lit. "b" u.o., zobowiązana była dołączyć do wniosku oświadczenia o podanej wyżej treści, złożone przez jej wspólników, prokurentów, członków zarządu lub członków rady nadzorczej. Z dołączonego do wniosku o udzielenie zezwolenia, a także załączonego do skargi wydruku informacji z KRS dotyczącego skarżącej (k. 35-38 akt adm. I inst., k. 9-12 akt sądowych) wynika, że spółka ma trzech wspólników, tj. R. D., P. F. i M. J.. Przy tym M. J. pełni funkcję prezesa jednoosobowego zarządu spółki, natomiast P. F. pełni funkcję prokurenta spółki. Spółka nie posiada rady nadzorczej.
W związku z powyższym, do wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów skarżąca zobowiązana była dołączyć oświadczenia, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o., złożone przez wspólników: R. D., P. F. i M. J. (obok złożonych przez te osoby pozostałych oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 3a pkt 4 i 5 oraz zaświadczeń o niekaralności tych osób, wskazanych w pkt 1).
Nie sposób odmówić racji skarżącej w zakresie, w jakim wskazuje, że przepisy prawa nie określają w żaden sposób formy oświadczenia, o którym mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. Prawodawca nie określił wzoru takiego oświadczenia (urzędowego formularza). O spełnieniu obowiązku określonego tym przepisem decyduje zatem wyłącznie treść złożonego oświadczenia, która winna odpowiadać treści tegoż unormowania. Co do zasady racją ma więc skarżąca podnosząc, iż nie ciążył na niej obowiązek dołączenia do wniosku oświadczenia o treści wskazanej w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o., sporządzonego na druku opracowanym przez Starostwo Powiatowe w Lublinie. Ewentualne skorzystanie z takiego druku zależało wyłącznie od woli skarżącej. Nie zmienia to jednak faktu, że obowiązkiem skarżącej było dołączenie do wniosku przedmiotowych oświadczeń - jeśli nawet nie sporządzonych na druku opracowanym przez Starostwo, to sporządzonych samodzielnie, lecz każdorazowo zawierających informacje o tym, czy osoba podpisująca oświadczenie (w tym wypadku każdy ze wspólników spółki) była karana za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191, a jeśli tak – wskazujących również liczbę prawomocnych wyroków skazujących te osoby za owe wykroczenia.
Analiza akt sprawy potwierdza słuszność stanowiska Kolegium, iż skarżąca nie dołączyła do wniosku oświadczeń o treści określonej w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. – ani sporządzonych na druku Starostwa, ani też sporządzonych samodzielnie. Z akt wynika, że spółka dołączyła do wniosku zaświadczenia o niekaralności jej wspólników (k. 6-8 akt adm. I inst.), a zatem spełniła wymóg określony w art. 42 ust. 3a pkt 1 u.o. Ponadto do wniosku dołączono złożone w imieniu spółki przez prezesa jej zarządu oświadczenie, iż "w stosunku do spółki w ostatnich 10 latach nie wydano ostatecznej decyzji o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub nie wymierzono wobec mnie administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 ustawy o odpadach", opatrzone – zgodnie z art. 42 ust. 3b u.o. – klauzulą: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia" (k. 4 akt adm. I inst.), a także oświadczenia wspólników spółki o treści: "(...) nie jestem i nie byłem wspólnikiem, prokurentem, członkiem rady nadzorczej lub członkiem zarządu innego przedsiębiorcy, w stosunku do którego w ostatnich 10 latach wydano ostateczną decyzję o cofnięciu zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie i przetwarzanie odpadów lub wymierzono administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 194 ustawy o odpadach", również opatrzone klauzulami o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia" (k. 1-3 akt adm. I inst.). Powyższe oświadczenia czynią zadość wymogom określonym odpowiednio w pkt 4 i pkt 5 ust. 3a art. 42 u.o.
Wbrew twierdzeniu skarżącej, wśród załączników wniosku brak jest natomiast oświadczeń wspólników spółki dotyczących ich karalności za wykroczenia określone w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 lub art. 191 u.o., a więc oświadczeń, o których mowa w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła wniosku o te oświadczenia również po otrzymaniu wystosowanego do niej przez organ wezwania z dnia 9 maja 2024 r. do uzupełnienia braków wniosku. W odpowiedzi na owe wezwanie (pismo z dnia 21 czerwca 2024 r. – k. 61-65 akt adm. I inst.), odnosząc się do tego obowiązku, spółka stwierdziła jedynie, że oświadczenia te zostały do wniosku załączone.
Nie sposób uznać, że o spełnieniu przez spółkę obowiązku określonego art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. miałby decydować fakt dołączenia do wniosku zaświadczeń o niekaralności wspólników spółki pozyskanych z Krajowego Rejestru Karnego. W tym zakresie należy przede wszystkim podzielić stanowisko Kolegium, iż każde wymienionych w art. 42 u.o. zaświadczeń i oświadczeń dotyczy innej materii i stanowi odrębny wymóg formalny wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Nie można też uznać, by złożenie zaświadczeń o niekaralności z KRK zgodnie z art. 42 ust. 3a pkt 1 u.o., mogło jednocześnie czynić zadość obowiązkowi wskazanemu w pkt 3 tego przepisu. Krajowy Rejestr Karny nie zawiera bowiem danych o wszystkich osobach skazanych za wykroczenia, a jedynie o osobach prawomocnie skazanych za wykroczenia na karę aresztu (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym rejestrze Karnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 276). Tymczasem wykroczenia opisane w art. 183, art. 189 ust. 2 pkt 6 i art. 191 u.o. podlegają karze aresztu lub grzywny. Zatem osoby skazane za te wykroczenia na karę grzywny nie będą figurować w Krajowym Rejestrze Karnym.
Nieuzupełnienie przez Spółkę wniosku o udzielenie zezwolenia na przetwarzanie odpadów (pomimo wezwania, które – co pozostaje bezsporne – zostało skarżącej doręczone skutecznie w dniu 24 maja 2024 r.) – o oświadczenia wspólników spółki (w przypadku M. J. – jednocześnie prezesa zarządu spółki, natomiast w przypadku P. F. - jednocześnie prokurenta spółki) o treści wskazanej w art. 42 ust. 3a pkt 3 u.o. oznacza, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki formalne warunkujące merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku, a tym samym postępowanie owym wnioskiem wszczęte, stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Tymczasem organ pierwszej instancji pomimo, że - jak wynika z uzasadnienia jego decyzji - był świadomy niespełniania powyższego warunku formalnego, rozpatrzył wniosek w drodze decyzji administracyjnej, zamiast pozostawić go bez rozpoznania, zgodnie z dyspozycją art. 64 § 2 k.p.a. Zasadnie w tej sytuacji Kolegium, w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, decyzję tę uchyliło i umorzyło postępowanie pierwszej instancji, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.
W ocenie Sądu, uzasadnionych podstaw nie znajdują zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość wezwania wystosowanego do skarżącej przez organ pierwszej instancji w trybie art. 64 § 2 k.p.a,. w zakresie w jakim odnosiło się ono do wymogu określonego w art. 42 ust. 2 pkt 3 u.o. Sąd w pełni zgadza się z przytoczonym w treści skargi poglądem wyrażanym w orzecznictwie, iż wezwanie do uzupełnienia braków wystosowane przez organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie może być jedynie formalnym zabiegiem technicznym, lecz musi wskazywać na rodzaj braku i dawać stronie możliwość jego usunięcia. Zdaniem Sądu, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku spółki o sporne oświadczenia spełniało jednak te wymogi, albowiem w jego treści wprost wskazano, iż chodzi o "złożenie oświadczeń wymienionych w art. 42 ust. 2 pkt 3 ustawy o odpadach". Wprawdzie w wezwaniu tym podano jednocześnie symbole druków oświadczeń opracowanych przez Starostwo Powiatowe w Lublinie, na potrzeby złożenia wymaganych załączników wniosku o zezwolenie na przetwarzanie odpadów, jednak, zdaniem Sądu, wskazanie symboli tych druków miało na celu wyłącznie ułatwienie skarżącej realizacji nałożonego obowiązku i nie można uznać, że działanie to uczyniło wezwanie nieczytelnym, albowiem w treści wezwania przede wszystkim (w pierwszej kolejności) wskazano przepis będący źródłem obowiązku objętego wezwaniem. W ocenie Sądu, podanie w wezwaniu do usunięcia braku formalnego wniosku podstawy prawnej, z której wynika dany wymóg formalny, było przy tym wystarczająco precyzyjnym sposobem określenia zakresu żądania organu, zważywszy na fakt, iż spółka będąca adresatem tego wezwania jest profesjonalnym podmiotem gospodarczym zajmującym się obróbką i usuwaniem odpadów (co wynika z przedmiotu działalności spółki określonego w KRS), a zatem nie sposób uznać, że nie była w stanie ustalić treści żądanych oświadczeń na podstawie wskazanego w wezwaniu przepisu, skoro ten zawarty jest w podstawowym akcie prawnym regulującym jej działalność.
Również pozostałe zarzuty skargi nie znajdują uzasadnionych podstaw. Kolegium nie naruszyło powołanych w skardze przepisów postępowania, albowiem prawidłowo ustaliło stan faktyczny w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy oraz należycie oceniło materiał zgromadzony w aktach, a także w sposób prawidłowy przedstawiło w uzasadnieniu podjętej decyzji motywy swojego rozstrzygnięcia. Jako, że podjęte przez Kolegium rozstrzygnięcie ma charakter formalny i tym samym nie rozstrzyga merytorycznie o zasadności orzeczonej przez organ pierwszej instancji odmowy udzielenia skarżącej zezwolenia (Kolegium jedynie ubocznie odniosło się w tym zakresie do braków w argumentacji organu pierwszej instancji w zakresie zastosowanej przez ten organ przesłanki negatywnej z art. 46 ust. 1 pkt 1 u.o.), pozbawiony podstaw jest także przypisywany zaskarżonej decyzji zarzut naruszenia art. 46 u.o.
Z tych wszystkich względów skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.).