II SA/Lu 819/24

II SA/Lu 819/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur
Jerzy Parchomiuk /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 1225
par. 13, par. 29, par. 60, par. 218 ust. 1 pkt 1, par. 218 ust. 1 pkt 2, par. 271 ust. 1, par. 271 ust. 9
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 36a, art. 36a ust. 5 pkt 1, art. 36a ust. 5 pkt 2 lit.a, art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 14 sierpnia 2024 r., znak: ZOA-XXI.7721.35.2020 w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do sądu decyzją z 14 sierpnia 2024 r., wydaną po rozpatrzeniu odwołań D. i M. G. oraz B. i M. K. (dalej jako: skarżący), Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: Lubelski WINB), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: PINB) w Kraśniku z 30 kwietnia 2024 r., w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych i orzekł co do istoty sprawy.
Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Przedmiotem postępowania prowadzonego od 2020 r. przez organy nadzoru budowlanego jest kwestia zgodności z prawem budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], położonej w K. przy ul. [...], realizowanej na podstawie decyzji Starosty Kraśnickiego z 2 października 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku. W toku postępowania stwierdzono odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na wykonaniu dwóch dodatkowych otworów okiennych w ścianie zachodniej w poziomie piwnic; zmianie przebiegu doziemnych instalacji elektrycznej i gazowej, instalacji deszczowej wraz ze zbiornikiem na deszczówkę, przebiegu przyłącza wodociągowego; wykonaniu dodatkowych schodów na gruncie przy wejściu głównym i zmianie powierzchni utwardzenia kostką brukową, a także zmianie rzędnej posadowienia parteru. Stwierdzono ponadto, że budynek posiada okna dachowe od strony zachodniej, natomiast w połaci dachowej od strony wschodniej, pomiędzy kominem a kalenicą znajduje się wyłaz dachowy zlokalizowany w odległości 2,90 m od granicy działki o nr [...].
Na podstawie zebranego materiału dowodowego, decyzją z 30 listopada 2020 r. PINB w K. odmówił nałożenia na inwestorów - M. i K. K., obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem ww. budynku mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez właścicieli działek sąsiednich, decyzją z 30 listopada 2020 r. Lubelski WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W wyniku skargi wniesionej przez M. K. wyrokiem z 20 października 2021 r. (II SA/Lu 338/21) Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej także jako: WSA) w Lublinie uchylił decyzje organów obydwu instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał na konieczność dokonania prawidłowej oceny, czy stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego (w tym podwyższenie terenu działki) miały charakter istotny, co wymaga weryfikacji zgodności wykonanych robót z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie zakłócenia stosunków wodnych, wymogów dotyczących oświetlenia i nasłonecznienia oraz ochrony przeciwpożarowej.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy przeprowadzono kolejną kontrolę, w wyniku której stwierdzono dodatkowo podwyższenie terenu działki inwestycyjnej w kilku miejscach.
Decyzją z 24 czerwca 2022 r. PINB w Kraśniku ponownie odmówił nałożenia na M. i K. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych, polegających na budowie budynku mieszkalnego. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez właścicieli działek sąsiednich, decyzją z 25 sierpnia 2022 r. Lubelski WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W wyniku skargi wniesionej przez B. i M. K. wyrokiem z 28 marca 2023 r. (II SA/Lu 774/22) WSA w Lublinie uchylił decyzje organów obydwu instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy nie zastosowały się do oceny prawnej i nie wykonały prawidłowo wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z 20 października 2021 r., w związku z tym w dalszym ciągu zachodzi konieczność dokonania prawidłowej oceny, czy stwierdzone odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego (w tym podwyższenie terenu działki) miały charakter istotny. Sąd wskazał również na konieczność poczynienia ustaleń w kwestii podwyższenia poziomu terenu działki nr [...], na której również wg zatwierdzonego projektu miała być realizowana inwestycja.
Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości (6 września 2023 r.), dokonując ustaleń w zakresie wymiarów budynku oraz rzędnych terenu celem ustalenia wielkości, o jakie podwyższono poziom działek nr [...] i [...], następnie zawiadomił strony o rozszerzeniu przedmiotu postępowania o teren działki nr [...]. W dalszym toku postępowania organ wezwał inwestorów do złożenia opisu zagospodarowania terenu z naniesionymi zmianami, potwierdzonymi podpisem projektanta, który opracował projekt budowlany spornego budynku (dokumenty przedłożono). Postanowieniem z 15 grudnia 2023 r. organ nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia dokumentacji geodezyjnej przedstawiającej aktualne dane wysokościowe powierzchni terenu działek nr [...] i [...] oraz rzędne wysokościowe charakterystycznych punktów budynków mieszkalnych, a także elementów zagospodarowania terenu. W wyznaczonym terminie inwestor przedłożył operat techniczny, sporządzony przez uprawnionego geodetę.
Na podstawie poczynionych ustaleń, decyzją z 30 kwietnia 2024 r. PINB w Kraśniku nałożył na M. i K. K. (inwestorów) obowiązek wykonania, w terminie do 31 sierpnia 2024 r., robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowy spornego budynku mieszkalnego polegających na wykonaniu zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachowej poprzez malowanie farbą, w pasie 8 m od budynku (wykusza) znajdującego się na działkach o nr [...], [...] i [...]. W obszernym uzasadnieniu organ I instancji wywiódł, że jakkolwiek doszło do niwelacji i nadsypania terenu działek nr [...] i [...], nie utrudniło to jednak odpływu wód opadowych i nie zmieniło znacznie naturalnie uformowanej rzeźby terenu, zatem nie doszło do naruszenia postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu. Ze szczegółowej analizy rzędnych terenu, opartej na aktualnych pomiarach przedstawionych w dokumentacji geodezyjnej oraz w protokole oględzin wynika, że wody opadowe z działek, na których posadowiony jest sporny budynek nie są kierowane na teren działek sąsiadujących. Potwierdza to również ekspertyza hydrologiczną sporządzona na potrzeby postępowania dotyczącego zmiany stosunków wodnych (w oparciu o przepisy Prawa wodnego). Dokonane w powyższym zakresie zmiany przy budowie spornego budynku są zmianami nieistotnymi, nie powodują zwiększenia obszaru oddziaływania realizowanego budynku oraz są zgodne z przepisami prawa. W ocenie organu I instancji spełnione zostały wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych w zakresie wymaganych odległości między budynkami z uwagi na kwestie przesłaniania. W aspekcie ochrony przeciwpożarowej (w zakresie dotyczącym norm odległościowych) organ I instancji wskazał, że sporny budynek od strony granicy z działką nr [...], [...] i [...] posiada ścianę oddzielenia pożarowego, co pozwala na jego zlokalizowanie w odległości mniejszej niż wymagana dla budynków, które nie posiadają takiej ściany, w stosunku do budynku znajdującego się na ww. działkach. W kwestii zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, uwzględniając przepisy techniczno-budowlane oraz analizy projektanta i kierownika budowy, konieczne jest zabezpieczenie krokwi w wymaganym pasie pożarowym poprzez malowanie farbą. W tym zakresie organ nakazał wykonanie malowania celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Od powyższej decyzji odwołania wnieśli właściciele sąsiadujących działek, podnosząc (w tożsamo brzmiących pismach) zarzuty wadliwych ustaleń faktycznych, pobieżnej i nieobiektywnej oceny materiału dowodowego, wadliwy pomiarów budynków i działek wskutek zastosowania nieprofesjonalnych urządzeń.
Po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z 14 sierpnia 2024 r., Lubelski WINB, uchylił decyzję organu I instancji w całości oraz nałożył na M. i K. K. obowiązek wykonania, w terminie do dnia 31 października 2024 r., robót budowlanych, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem spornego budynku mieszkalnego, polegających na wykonaniu zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachowej, poprzez pomalowanie wszystkich elementów drewnianych konstrukcji dachowej farbą ogniochronną do drewna o klasie odporności ogniowej R 30, w pasie 8,0 m od budynku (wykusza) znajdującego się na działkach nr [...], [...], [...].
W uzasadnieniu Lubelski WINB podzielił ustalenia faktyczne organu I instancji, wskazując, że wymiary zewnętrzne budynku oraz odległości od budynku zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...], są zgodne z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją z 2 października 2017 r. oraz zgodne z inwentaryzacją powykonawczą. Dokonane przez inwestorów podniesienie posadowienia parteru budynku nie spowodowało zmiany wysokości budynku mierzonej przy wejściu do budynku, nie nastąpiła więc istotna zmiana w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego. Podniesienie posadowienia parteru budynku nie wpływa także na przesłanianie budynków znajdujących się na działkach sąsiadujących (wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości między budynkami). Zmiana naturalnie uformowanej rzeźby terenu nie utrudnia odpływu wód opadowych, nie ma więc wpływu na działki sąsiednie, nie powoduje kierowania ich na teren działek sąsiednich. Skoro dokonane przez inwestorów zmiany nie naruszają miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani warunków techniczno-budowlanych, ani nie mają wpływu na działki sąsiednie, nie zwiększają tym samym obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt został zaprojektowany, to nie można uznać, że są to odstępstwa istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane(aktualnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 725, ze zm.; dalej jako: P.b.).
Natomiast wykonanie przez inwestorów wyłazu w połaci dachowej usytuowanego w odległości 2,90 m od granicy działki, wymaga zabezpieczenia dachu, poprzez pomalowanie farbą R30 części, na odległości 0,70 m od granicy działki, konstrukcji drewnianej dachu przedmiotowego budynku, jako niższego, w stosunku do budynku wyższego znajdującego się na działkach o nr [...],[...],[...], w celu spełnienia wymagań w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ I instancji nie doprecyzował nałożonego w swoim rozstrzygnięciu nakazu dotyczącego klasy odporności ogniowej farby, jaką należy pomalować wskazaną część konstrukcji dachu. W związku z powyższym, a także z uwagi na zbyt krótki termin wykonania obowiązku określony w zaskarżonej decyzji organu I instancji, Lubelski WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł co do istoty sprawy.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Lubelskiego WINB z 14 sierpnia 2024 r. pełnomocnik B. i M. K. podniósł zarzuty naruszenia:
(1) art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zalej jako: p.p.s.a.) w zw. z art. 104 i w zw. z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań sądu co do dalszego postępowania wyrażonych w wyrokach WSA w Lublinie z 20 października 2021 r. i z 28 marca 2023 r., w kwestiach podwyższenia rzędnej posadowienia budynku oraz zakłócenia stosunków wodnych w kontekście niezgodności z przepisami techniczno-budowlanymi oraz naruszeń postanowień miejscowego planu zagospodarowania terenu, ograniczenia w naturalnym oświetleniu budynków na działkach sąsiednich po podwyższeniu budynku, braku oceny faktu wykonania wyłazu dachowego pod kątem zgodności z przepisami
i wpływu tego na odporność ogniową konstrukcji i przykrycia dachu i możność zastosowania odstępstw w zakresie wymogów przeciwpożarowych;
(2) art. 138 § 1 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji wydanej w I instancji jedynie w celu określenia nowego terminu wykonania malowania dachu, jako zabezpieczenia przeciwpożarowego, przy uznaniu przez organ odwoławczy za prawidłowe wszystkich ustaleń zawartych w decyzji organu I instancji oraz nierozpoznaniu przez organ wszystkich zarzutów naruszenia prawa i naruszeń przepisów postępowania w tym podlegających rozpoznaniu z urzędu;
(3) nierozpoznanie lub nienależyte rozpoznanie, z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., zarzutów odwołania w tym dotyczących art. 36a ust. 5 P.b. a także odnoszących się do braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy
i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji, wydanie wytycznych dla organów w celu zobowiązania inwestorów do likwidacji wykonanej murowanej podmurówki od strony drogi publicznej i zastąpienie jej konstrukcją ułatwiającą odprowadzanie wody na teren biologicznie czynny, a także zlikwidowanie nielegalnie wykonanego podwyższenia wjazdu na działkę inwestorów poprzez doprowadzenie jej do pierwotnych parametrów, jak również likwidację wyłazu dachowego z uwagi na stwarzanie zagrożenia pożarowego dla obu sąsiednich działek. Ponadto pełnomocnik wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi wydruków zdjęć.
W odpowiedzi na skargę Lubelski WINB wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 21 stycznia 2025 r. pełnomocnik skarżących wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci pisma Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej jako: WINGiK) w Lublinie z 12 maja 2022 r., na okoliczność wadliwości wykonanych prac geodezyjnych na działkach nr [...] i [...] (w 2021 r.).
W piśmie procesowym z 23 stycznia 2025 r. pełnomocnik uczestnika postępowania K. K. wniósł o oddalenie skargi oraz o zasądzenie od skarżących zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi są bezzasadne.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. (wniosek zgłoszony w skardze).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Kwestią kluczową dla kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji jest fakt, że jest to kolejne rozstrzygniecie w sprawie wydane przez Lubelskiego WINB, po uchyleniu dwóch poprzednich decyzji organu wyrokami Sądu z 20 października 2021 r. (II SA/Lu 338/21) i z 28 marca 2023 r. (II SA/Lu 774/22). Obydwa wyroki (prawomocne) zdeterminowały ocenę prawną sprawy oraz ukierunkowały zakres elementów stanu faktycznego, które organy powinny wyjaśnić przy ponownym rozpatrywaniu sprawy poprzez wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.). Najistotniejszą kwestią jest zatem ustalenie, czy rozpatrując ponownie sprawę organy nie naruszyły art. 153 p.p.s.a. i zastosowały się do wiążącej oceny prawnej oraz wykonały wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniach przywołanych wyroków.
Pierwszorzędne znaczenie ma wyrok z 28 marca 2023 r. (II SA/Lu 774/22), jako bezpośrednio poprzedzający wydanie kwestionowanych aktualnie decyzji organów nadzoru budowlanego, aczkolwiek trzeba mieć na uwadze, że elementy oceny prawnej oraz wskazania co do dalszego postępowania były w obydwu wyrokach w bardzo dużej mierze zbieżne – wypada przypomnieć, że podstawową konkluzją Sądu w wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22 było stwierdzenie, że organy nadzoru budowlanego naruszyły art. 153 p.p.s.a., gdyż nie wykonały prawidłowo wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 338/21.
Ocena prawna i wskazania Sądu wyrażone w wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22 odnosiły się do następujących błędów organów nadzoru budowlanego:
Po pierwsze, pomimo iż projekt budowlany zatwierdzony decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę z 2 października 2017 r. obejmował dwie działki, o nr [...]
i [...], to organy w prowadzonym postępowaniu całkowicie pominęły ocenę, czy podwyższenie terenu na działce nr [...] stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, ograniczając postępowanie wyjaśniające do obszaru działki nr [...].
Po drugie, organy nie odniosły się do zagadnienia zmiany kierunku wód opadowych na skutek podwyższenia działek nr [...] i [...] w kontekście zakazu wynikającego z § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwały Rady Miasta Kraśnik nr LVI/345/2014 z 4 sierpnia 2014 r. oraz nr XX/129/2015 z 30 grudnia 2015 r.), a także z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, ze zm.; dalej jako: r.w.t.). W tym kontekście Sąd wytknął również niekonsekwencję w podawaniu danych dotyczących rzędnych terenu działek, a także szczątkowość danych w tym zakresie, formułując konkluzję, iż zdecydowanie przedwczesna jest ocena, bazująca na tak wadliwym materialne, że (bezsporne) podwyższenie poziomu terenu na działkach inwestycyjnych nie wpłynęło na stosunki wodne w sposób naruszający ww. przepisu.
Po trzecie, organy nie wykonały wskazań co do dalszego postępowania wynikających z poprzedniego wyroku Sądu w zakresie oceny zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, odstępstwa od projektu architektonicznego polegającego na samowolnym (niezgodnym z zatwierdzonym projektem) wykonaniu wyłazu dachowego od strony działek nr [...], [...] i [...]. W szczególności organy nie zweryfikowały zgodności tych robót z wymogami wynikającymi z § 218 r.w.t., jak również w kontekście § 271 ust. 9 r.w.t.
Po czwarte, organy nie przeprowadziły należytej analizy w zakresie wymogów dotyczących przesłaniania budynków (§ 13 r.w.t.), w szczególności zabrakło prawidłowych ustaleń w zakresie wysokości spornego budynku, ze względu na oparcie się na danych projektowych, bez ich weryfikacji w zakresie zgodności z rzeczywistym stanem na działkach. Ponadto organy ograniczyły się do rozważań (nietrafnych bo opartych na danych niezweryfikowanych) odnoszących się do przesłaniania budynku na działkach nr [...], [...] i [...], całkowicie pomijając analizę przesłaniania pomieszczeń w budynku na działce nr [...].
Wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22 wskazania co do dalszego postępowania zmierzały do usunięcia tych błędów. Poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych wymagało dokonania dokładnych pomiarów rzędnych działek nr [...] i [...], porównania tych rzędnych z rzędnymi istniejącymi przed realizacją spornej inwestycji, a także dokonania prawidłowych pomiarów wysokości budynku.
W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, ponownie rozpatrując sprawę organy nadzoru budowlanego w pełni zastosowały się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z 28 marca 2023 r. (jednocześnie – również w wyroku z
20 października 2021 r.) i w pełni wykonały wskazania co do dalszego postępowania zawarte w tym orzeczeniu.
Bezspornie, w prowadzonym ponownie postępowaniu organy objęły ustaleniami faktycznymi i oceną prawną cały obszar inwestycji, obejmujący obydwie działki – nr [...] i [...], usuwając tym samym pierwszy z błędów wytkniętych w wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22.
W zakresie dotyczącym prawidłowych pomiarów aktualnych rzędnych danych oraz odniesienia ich do rzędnych istniejących przed wykonaniem spornego budynku, materiał dowodowy został prawidłowo uzupełniony. Podstawą ocen organów nadzoru stały się ustalenia faktyczne bazujące na materiale uzupełnionym o kluczowy dowód w postaci operatu technicznego, sporządzonego w dniu 16 lutego 2024 r. przez geodetę uprawnionego (k. 475-480 akt adm. I inst.), przedłożonego przez inwestorów na wezwanie organu I instancji (postanowienie PINB z 15 grudnia 2023 r., k. 438 akt adm.
I inst.). Operat techniczny obejmował inwentaryzację sytuacyjno-wysokościową terenu obydwu działek (wg stanu aktualnie istniejącego, szkic nr [...]), pomiary wysokościowe spornego budynku mieszkalnego w trzech przekrojach (szkice nr [...]) oraz plan warstwicowy (szkic nr [...]). Materiał ten istotnie uzupełniał dotychczas pozyskane dane (w oparciu o pomiary własne organu w toku kontroli i oględzin) i dawał pełny obraz stanu faktycznego w zakresie zmian rzędnych działek nr [...] i [...], jakie zostały dokonane w związku z budową spornego budynku i towarzyszącemu tej budowie podwyższeniu terenu działek. W oparciu o taki materiał można było dokonać prawidłowych
i wszechstronnych analiz wpływu podwyższenia terenu obydwu działek na stosunki wodne w kontekście zakazów wynikających w postanowień § 21 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 29 r.w.t.
Bazując na tym materiale dowodowym organ I instancji dokonał skrupulatnej, szczegółowej i wyczerpującej analizy (s. 4-6 uzasadnienia decyzji), zaakceptowanej przez Lubelskiego WINB. W ocenie Sądu analiza organów i wnioski z niej płynące są w pełni prawidłowe.
Należy w tym miejscu przypomnieć, że § 21 obowiązującego dla analizowanego terenu planu miejscowego wprowadza zakaz prowadzenia prac niwelacyjnych
i nadsypywania terenu – o określonych skutkach, tj. prowadzących do utrudnienia odpływu wód opadowych oraz znacznie zmieniających naturalną rzeźbę terenu. Z prawidłowo przeprowadzonych przez organy analiz wynika, że niewątpliwie doszło do niwelacji i nadsypania terenu na obydwu działkach objętych inwestycją, co doprowadziło do podwyższenia terenu działek w zakresie od 0,23 do 0,50 m. Zmieniło to kierunek spływu wód opadowych (z pierwotnego – południowo-wschodniego, na obecny – południowy, a w północnej części działki nr [...] – południowo-zachodni). Jednakże § 21 miejscowego planu zakazuje skutku nie w postaci zmiany kierunku spływu, ale jego utrudnienia. Jeżeli rzeźba terenu została ukształtowana w taki sposób, że wody opadowe spływają na teren biologicznie czynny działki inwestycyjnej, nie sposób mówić o utrudnieniu spływu wód opadowych. Taki skutek można byłoby stwierdzić w przypadku ukształtowania terenu w sposób prowadzący do powstawania zastoisk wód opadowych, na skutek kierowania ich na teren, na którym nie mogą w naturalny sposób wsiąknąć. Takiego skutku absolutnie nie da się stwierdzić na podstawie przeprowadzonych prawidłowo analiz ukształtowania działek nr [...]
i [...]. Biorąc pod uwagę niewielki stopień podniesienia terenu, pozostawienie równinnej rzeźby terenu, brak tworzenia nowych, istotnych spadków rzeźby, nie sposób również stwierdzić, że doszło do "znacznej" zmiany naturalnej rzeźby terenu, naruszającej zakaz wyrażony w § 21 planu miejscowego.
Prawidłowe są również analizy i wnioski organów nadzoru budowlane dotyczące wpływu podwyższenia terenu działek nr [...] i [...] na sąsiadujące działki w kontekście wyrażonego w § 29 r.w.t. zakazu dokonywania naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Podobnie jak w przypadku postanowień § 21 planu miejscowego, tak i w tym przypadku należy zwrócić uwagę, że przywołany przepis wyraża normę prawną formułującą zakaz o konstrukcji skutkowej – nie jest zakazana zmiana naturalnego spływu wód opadowych jako taka, lecz wyłącznie taka, która prowadzi do określonego skutku – do kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie analiza, z uwzględnieniem nowego materiału dowodowego, jednoznacznie wykluczyła taki skutek.
W perspektywie potencjalnego wpływu na działkę nr [...], będącą własnością skarżących, jakkolwiek w części północnej teren działki nr [...] został podwyższony (na wjeździe), to wody opadowe z tego nie obszaru mogą spływać na teren działki nr [...]. Po pierwsze, teren działki nr [...] w obszarze wjazdu został nieznacznie podwyższony, ale ze spadkiem w kierunku południowym, a nie zachodnim (od tej strony leży działka nr [...]). Po drugie, na zachód od podwyższonego wjazdu, na działce nr [...], przy granicy z działką [...] znajduje się szeroki na ponad 4,5 m teren nieutwardzony (zielony, ze skarpą), zapewniający naturalną retencję wód. Po trzecie, na działce nr [...], wzdłuż granicy z działką nr [...] znajduje się utwardzenie, którego rzędne są na wyższym poziomie niż rzędne działki nr [...]. Po czwarte, jeśli chodzi o działkę nr [...], to układ warstwic udokumentowany w opracowaniu sporządzonym przez geodetę (szkic nr [...], "Plan warstwicowy", k. 474 akt adm. I inst.) jednoznacznie wskazuje na łagodne nachylenie działki wyłącznie w kierunku południowym, co jednoznacznie wyklucza możliwość kierowania wód opadowych na działki sąsiadujące (leżące po stronie wschodniej i zachodniej od działki nr [...]).
W perspektywie wpływu na działkę nr [...] różnica wysokości terenu (rzędnych działek) występuje jedynie na obszarze wspomnianego wyżej utwardzonego wjazdu na działce [...], z którego wody opadowe spływają na teren biologicznie czynny (zielony) na tej samej działce. Dodatkowo, kierowanie wód opadowych na działkę nr [...] blokuje mur oporowy. W dalszym przebiegu granicy między działkami nr [...] i [...] oraz nr [...] i [...] nie występują różnice wysokościowe, wykluczone jest zatem kierowanie wód opadowych z terenu inwestycji na działki sąsiadujące.
Z kolei od strony północnej – granicy z działką nr [...], stanowiącą pas drogowy, jakkolwiek doszło do znaczącego podniesienia terenu działki nr [...] (o 0,5 m), to jednak wynikało to z konieczności nawiązania do niwelety drogi, a istniejąca w tym obszarze powierzchnia terenów zielonych (biologicznie czynnych) na obydwu działkach zapewnia naturalną retencję wód opadowych.
W pełni trafne są zatem wnioski PINB w Kraśniku (zaakceptowane przez organ odwoławczy), że wody opadowe na działkach inwestycyjnych (nr [...] i [...]) są zagospodarowane w sposób nienaruszający postanowień § 29 r.w.t., tj. poprzez odprowadzenie do zbiornika na deszczówkę (wody opadowe z dachu budynku) oraz na teren biologicznie czynny, zapewniających ich naturalną retencję. Należy przy tym nadmienić, że organy wykonały również wskazania Sądu dotyczące konieczności uwzględnienia w analizach ukierunkowania spływu wód opadowych specyfiki działek (w szczególności faktu, że działka nr [...] jest wąska). Pomimo utwardzenia części działki i podwyższenia jej poziomu (podobnie podwyższenia terenu działki nr [...]) nie doszło do zmiany naturalnego spływu i kierowania wód opadowych na teren działek sąsiadujących.
Drugi z wskazanych wyżej błędów organów, wytkniętych w poprzednim wyroku Sądu, został zatem usunięty.
W perspektywie trzeciej kwestii, która stała się przyczyną uchylenia poprzednich rozstrzygnięć organów, dotyczącej weryfikacji zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, należy stwierdzić jednoznacznie, że organy również wykonały w pełni wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22, uzyskując dodatkowy materiał dowodowy, dokonując jego prawidłowej analizy i wyciągając z tej analizy prawidłowe wnioski, prowadzące do nałożenia na inwestora obowiązku wykonania pewnych czynności, zapewniających zgodność robót budowlanych z wymogami w zakresie ochrony przeciwpożarowej.
Okolicznością bezsporną jest samowolne wykonanie przez inwestorów, nie przewidzianego w zatwierdzonym projekcie, wyłazu dachowego w budynku od strony działek nr [...], [...] i [...].
Wykonując wskazania Sądu, organy prawidłowo odniosły się do kwestii norm odległościowych wynikających z § 271 ust. 9 r.w.t., zasadnie wywodząc, że skoro sporny budynek od strony wschodniej posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (odpowiadającą wymogom odporności pożarowej REI60), regulacja ta (w istocie wprowadzająca odstępstwo w zakresie wymaganych odległości określonych w § 271 ust. 1 r.w.t.) nie ma w sprawie zastosowania, gdyż cała regulacja tego paragrafu dotyczy wymogów w zakresie odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego (§ 1).
Z kolei analizując skutki wykonania wyłazu dachowego w perspektywie wymogów przekrycia dachu budynku, organy uzupełniły materiał dowodowy, wzywając inwestora do przedłożenia opisu zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...], z naniesionymi zmianami, potwierdzonego podpisem projektanta, który opracował projekt budowlany (k. 416 akt adm. I inst.). Następnie, uwzględniając ten materiał (opisy techniczne do projektu zagospodarowania terenu oraz do projektu architektonicznego, zawierające zmiany naniesione przez projektanta oraz konkluzje w zakresie zakresu niezbędnych robót celem dostosowania do wymogów przeciwpożarowych, k. 423-428 oraz 444-453 akt adm. I inst.), organy przeprowadziły prawidłowe rozumowanie, prowadzące do konkluzji, że jakkolwiek przekrycie dachu spełnia wymóg z § 218 ust. 1 pkt 2 r.w.t. (posiada klasę odporności pożarowej RE30), to jednak konieczne jest wykonanie zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachu, celem osiągnięcia klasy odporności ogniowej co najmniej R30 (§ 218 ust. 1 pkt 1 r.w.t.). W zaskarżonej decyzji prawidłowo określono obowiązek wykonania robót budowlanych, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 P.b., w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem spornego budynku mieszkalnego, polegających na wykonaniu zabezpieczenia przeciwpożarowego konstrukcji dachowej, poprzez pomalowanie wszystkich elementów drewnianych konstrukcji dachowej farbą ogniochronną do drewna o klasie odporności ogniowej R 30, w pasie 8,0 m od budynku (wykusza) znajdującego się na działkach nr [...], [...], [...], korygując tym samym zdecydowanie zbyt nieprecyzyjne określenie obowiązku zawarte w rozstrzygnięciu organu I instancji.
Wreszcie w kwestii czwartej, usuwając poprzednie uchybienia i realizując wskazania Sądu, organy przeprowadziły wszechstronną analizę zgodności realizacji spornego budynku mieszkalnego w kontekście wymogów dotyczących przesłaniania budynków znajdujących się na działkach sąsiadujących (§ 13 r.w.t.). W tym aspekcie – wykonano wskazania Sądu, dokonując prawidłowych pomiarów wysokości spornego budynku, a zatem bazując na ustaleniach własnych, a nie opierając się na niezweryfikowanych danych projektowych (protokół oględzin przeprowadzonych w dniu 23 września 2023 r., k. 309-310 akt adm. I inst.). Należy przy tym nadmienić, że prawidłowość tych pomiarów potwierdza sporządzona później dokumentacja geodezyjna, przedłożona przez inwestorów na wezwanie organu (szkice nr [...] dołączone do wspomnianej wyżej ekspertyzy geodezyjnej).
Istota wymogu zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń wyrażonego w § 13 r.w.t. sprowadza się do relacji między odległością między budynkami a wysokością przesłaniania. Ujmując rzecz w pewnym uproszczeniu – ustalenie, że odległość między budynkami jest większa niż wysokość przesłaniania (ustalona zgodnie z § 13 ust. 2 r.w.t.) skutkuje konkluzją, że spełnione są wymogi w zakresie naturalnego oświetlenia pomieszczeń. Skoro w rozpoznawanej sprawie z prawidłowych ustaleń wynika, że wysokość przesłaniania wynosi 7 m, a więc jest mniejsza niż odległość między spornym budynkiem i budynkiem mieszkalnym na działkach nr [...], [...] i [...] – między 7,36 a 7,76 m, nie doszło do naruszenia § 13 r.w.t. na skutek realizacji spornego budynku. W przypadku budynku skarżących, znajdującego się na działce nr [...], proporcja ta jest jeszcze większa (wysokość przesłaniania – 6,24 m, odległość między budynkami – 11,90 m), a zatem konkluzja o zgodności z § 13 r.w.t. jest tym bardziej oczywista.
Powyższe rozważania prowadzą do zasadniczej dla rozstrzygnięcia sprawy konkluzji: organy nadzoru budowlanego zastosowały się do oceny prawnej i wykonały wszystkie wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Lu 774/22, tym samym niezasadny jest najistotniejszy zarzut podniesiony w skardze – naruszenia 153 p.p.s.a.
Niezasadne są również pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Organ II instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie reformatoryjne, korygując nieprecyzyjne rozstrzygnięcie organu I instancji, nie naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, rozważony wszechstronnie, zrealizowano wszystkie wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego, tym samym zarzut naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) jest chybiony. Dokonana przez organy kwalifikacja wykonanych robót budowlanych jako nieistotnych odstępstw do zatwierdzonego projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 P.b. (w brzmieniu obowiązującym od wrześnie 2020 r., mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie) jest prawidłowa.
Odnosząc się do dalszych, bardziej szczegółowych zarzutów i argumentów, wyrażonych w uzasadnieniu skargi należy podnieść następujące uwagi:
Po pierwsze, nietrafny jest argument odnoszący się do zrealizowania całej inwestycji na działce nr [...], co zdaniem skarżących ma stanowić istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu (projekt budowlany, k. 11), na działce nr [...] miały znaleźć się elementy odwodnienia budynku, w tym bezodpływowy zbiornik. Z niespornych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że zbiornik został przeniesiony na działkę nr [...] (oświadczenie kierownika budowy oraz dokumentacja geodezyjna dołączona do wniosku inwestorów z 13 kwietnia 2021 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego; odrębny plik dokumentów dołączonych do akt adm.). Zmiany tej nie sposób uznać za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, w żaden sposób nie wpływa ona na obszar oddziaływania spornego budynku, a tylko zmiana o takich skutkach mogłaby być kwalifikowana jako istotne odstąpienie (art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b.).
Po drugie, wykonanie dodatkowych elementów (m.in. schody, zwiększenie terenu utwardzonego), spowodowało, że udział powierzchni biologicznie czynnej zmniejszył się o 7 punktów procentowych (z 70,1 do 63%; adnotacje projektanta na projekcie, k. 427 akt I inst.). Wbrew argumentacji skarżących nie jest to istotne odstąpienie, o którym mowa w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a. Przepis ten kwalifikuje jako istotne odstąpienie zmianę charakterystycznych parametrów obiektu dotyczących powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%. Powierzchnia zabudowy odnosi się do parametrów obiektu budowlanego, a nie do zagospodarowania jego otoczenia. Wykonanie powyższych elementów wokół budynku w żaden sposób nie zmieniło powierzchni zabudowy budynku mieszkalnego. Argumentacja skarżących odnosi się do zupełnie innego elementu – do powierzchni biologicznie czynnej, która jest elementem projektu zagospodarowania terenu. W tym przypadku kwalifikacji prawnej należy dokonywać w oparciu o art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b., a więc badać, czy doszło do odstąpienia od projektu zagospodarowania działki. W tym jednak przypadku – jak już wyżej wskazano, ustawodawca zawarł dodatkowy kwantyfikator, w postaci wymogu, aby zmiana ta spowodowała zwiększenie obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt został zaprojektowany. Analizowane elementy zewnętrzne, jakkolwiek nieznacznie zmniejszające udział powierzchni biologicznie czynnej w żaden sposób nie zwiększyły obszaru oddziaływania obiektu poza działkę (jak już wyżej wyjaśniono, wykluczono zmianę kierunku spływu wód opadowych i kierowanie ich na działki sąsiadujące).
Po trzecie, jak już wyżej wskazano, aktualne pomiary spornego budynków nie zostały przyjęte z zatwierdzonego projektu budowlanego, jak niezasadnie podnoszą skarżący (s. 8 skargi). PINB w Kraśniku wykonał wskazania Sądu co do dalszego postępowania i dokonał samodzielnych pomiarów. Prawidłowość tych pomiarów potwierdza dokumentacja geodezyjna sporządzona przez uprawnionego geodetę, przedłożona przez inwestora na żądanie organu I instancji.
Po czwarte, całkowicie chybione są argumenty, jakoby doszło do zmian parametrów budynku, w szczególności jego kubatury (s. 8-9 skargi). Rzeczywiście, podniesiono poziom posadowienia budynku, ale nie zwiększono jego wysokości, ani żadnych innych wymiarów w stosunku do zatwierdzonego projektu.
Po piąte, jak już wyżej wyjaśniono, podniesienie poziomu działek nr [...] i [...] nie skutkowało naruszeniem zakazu wyrażonego w § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie wystąpiły wskazane w tym przepisie skutki – ani nie utrudniono spływu wód powierzchniowych, ani nie dokonano "znacznej zmiany naturalnie uformowanej rzeźby terenu". Zakres zmian (podwyższenie poziomu działki o wielkości rzędu 30-40 cm w niektórych miejscach) nie sposób kwalifikować jako "znaczną zmianę" naturalnej rzeźby. Wbrew argumentacji skargi (s. 9), na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego (w szczególności ekspertyzy geodezyjnej) ustalono w sposób jednoznaczny i pewny wielkość podwyższenia działki oraz miejsca, w których tego dokonano.
Po szóste, niezasadne są także argumenty odnoszące się do wykonanego ogrodzenia działki nr [...] od strony drogi publicznej. Należy zauważyć, że ogrodzenie było ujęte w zatwierdzonym projekcie budowlanym, jakkolwiek nie opisano szczegółowo jego konstrukcji, poza informacjami, że jego elementem ma być brama przesuwna
i furtka (k. 6 i 11 projektu). Z projektu nie wynika więc, jaka miała być konstrukcja ogrodzenia poza tymi elementami – w szczególności czy miało mieć jakiś fundament lub podmurówkę. Z dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach administracyjnych (załączniki do protokołu kontroli, k. 294-296 akt adm.) wynika, że wykonano podmurówkę (rabatkę betonową) w części ogrodzenia od strony działki skarżących. W tej sytuacji, skoro projekt przewidywał ogrodzenie w tym miejscu, nie precyzując jego konstrukcji co do posadowienia (fundament, podmurówka), nie sposób twierdzić, że doszło do jakiegokolwiek (a tym bardziej – istotnego) odstępstwa od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki. Już ten fakt skutkuje uznaniem argumentacji skargi na niezasadną. Niezależnie od tego, trudno uznać za zasadną argumentację wskazującą, że podmurówka ogrodzenia ma stanowić element wpływający na bieg wód opadowych, biorąc pod uwagę fakt, że podmurówka leży w linii równoległej do drogi, a więc prostopadłej do działki skarżących, a bezpośrednio przed nią znajduje się niewielki teren zielony (trawnik). Przy takim usytuowaniu podmurówka nie jest w stanie blokować spływu wody, ani z działki drogowej (woda wsiąknie w trawnik), ani z działki skarżących na działkę inwestorów (usytuowanie prostopadłe logicznie wyklucza taki wpływ).
Po siódme, wbrew zarzutom skargi nie było błędem organów nadzoru budowlanego odwoływanie się do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych, zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 1 czerwca 2021 r. (k. 405-408 akt adm. I inst.), w tym do ustaleń wynikających z ekspertyzy hydrologicznej sporządzonej przez biegłego w tym postępowaniu (k. 341-398 akt adm. I inst.). Dokumenty te stanowiły element materiału dowodowego, zaś organy nadzoru budowlanego dostosowały swoją ocenę tego materiału do przedmiotu sprawy, w której prowadziły postępowanie, stosownie do oceny prawnej sądu administracyjnego wyrażonej we wspomnianych wyrokach. W uzasadnieniach obydwu poprzednich wyroków (w sprawach II SA/Lu 338/21 oraz II SA/Lu 774/22), Sąd w żadnej mierze nie wykluczał uwzględnienia tego elementu materiału dowodowego, wskazywał jedynie na konieczność uwzględnienia specyfiki spraw, rozstrzyganych w oparciu o zupełnie inne podstawy materialnoprawne. Innymi słowy, Sąd nie stwierdził nigdzie w swoich uzasadnieniach, jakoby niedopuszczalne było wykorzystanie wyników opinii hydrogeologicznej w sprawie prowadzonej przez organy nadzoru budowlanego, a jedynie podkreślał, że o ile w perspektywie sprawy z zakresu stosunków wodnych konieczne jest ustalenie wystąpienia szkody na działkach sąsiadujących o tyle w perspektywie sprawy budowlanej, zwłaszcza w kontekście § 29 r.w.t., taka przesłanka nie jest konieczna (wystarczy ustalenie, że doszło do zmiany naturalnego spływu wód
i kierowania ich na działkę sąsiadującą). Nie chodzi zatem o wykluczenie tego dowodu, ale o umiejętne jego wykorzystanie celem poczynienia ustaleń faktycznych adekwatnych do sprawy toczącej się w trybie przepisów Prawa budowlanego. Wbrew zarzutom skargi, ekspertyza hydrologiczna opracowana na potrzeby postępowania w sprawie stosunków wodnych ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, jest bowiem jednym z elementów oceny, czy podwyższenie terenu działek nr [...] i [...] skutkowało zmianą kierunku spływu wód opadowych. Biegły hydrolog wykluczył taką możliwość (s. 28 opinii, k. 371 akt adm. I inst.). Uwzględniając ten element materiału dowodowego, konfrontując go z wynikami ustaleń poczynionymi na bazie własnych oględzin oraz ekspertyzy geodezyjnej sporządzonej na żądanie organu I instancji, organy doszły do prawidłowej konkluzji, że podwyższenie terenu na działkach nr [...]
i [...] nie zmieniło kierunku spływu wód opadowych w sposób naruszający § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy § 29 r.w.t.
Po ósme, podniesione w skardze (s. 11-12) twierdzenia i argumenty dotyczące kierunków spływu wód są całkowicie sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, w tym z wynikami ekspertyzy geodezyjnej.
Po dziewiąte, niezasadność argumentów dotyczących naruszenia regulacji w zakresie przesłaniania obiektów (§ 13 r.w.t.) oraz skutków wykonania wyłazu dachowego w perspektywie ochrony przeciwpożarowej (s. 13 skargi) wynika z argumentacji przedstawionej już wyżej. Uzupełniająco można dodać, że całkowicie chybione są również zarzuty naruszenia § 60 r.w.t. Skoro nie ma mowy o tym, aby sporny budynek mieszkalny naruszał normy dotyczące przesłaniania, tym samym nie jest on również w stanie wpływać na wymogi dotyczące zapewnienia nasłonecznienia pomieszczeń w budynkach znajdujących na działkach sąsiednich (§ 60 r.w.t.).
Po dziesiąte, chybionym argumentem jest powołanie się na fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2023 r. (II OSK 1838/20), w którym pojawiła się teza, że "zmiana rzędnych jest istotnym odstępstwem od projektu budowlanego" (s. 13-14 skargi). Powoływanie się na orzecznictwo wymaga uważnej lektury uzasadnienia i zwrócenia uwagi, do jakiego stanu prawnego odwołuje się cytowany pogląd. Przywołany wyrok został wydany w sprawie, w której zastosowanie miał art. 36a P.b. w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją Prawa budowlanego z 2020 r. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie miało już nowe brzmienie przepisu, na co zwracał uwagę sąd już w poprzednich wyrokach. W świetle nowego brzmienia art. 36a ust. 5 pkt 1 P.b., zmiana rzędnych posadowienia budynku stanowi zmianę projektu zagospodarowania działki lub terenu, jednakże zmiana taka jest kwalifikowana jako istotne odstąpienie tylko w przypadku zwiększenia obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany. W rozpoznawanej sprawie, jak to już kilkukrotnie wyjaśniono, nie doszło do spełnienia tej przesłanki.
W kwestiach wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżących, Sąd uwzględnił dowody z wydruków zdjęć dołączonych do skargi jako materiał mający wspierać argumentację podniesioną w skardze, co nie wymagało wydawania odrębnego postanowienia (art. 2452 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.). Argumentacja ta okazała się niezasadna, co wyjaśniony wyżej.
Z kolei w odniesieniu do wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym z 21 stycznia 2025 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z pisma Lubelskiego WINGiK z 12 maja 2022 r. Rolą sądu administracyjnego nie jest ustalanie stanu faktycznego sprawy, ale kontrola legalności zaskarżonego aktu, obejmująca również kwestie przestrzegania przez organ norm procesowych, w tym dotyczących ustaleń faktycznych. Stąd też jedynie wyjątkowo art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszcza przeprowadzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu uzupełniającego z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Pismo Lubelskiego WINGiK, stanowiące przedmiot wniosku dowodowego nie spełnia podstawowej przesłanki przeprowadzenia dowodu uzupełniającego, bowiem nie przyczynia się w żaden sposób do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Treść pisma Lubelskiego WINGiK odnosi się do dokumentacji geodezyjnej sporządzonej w 2021 r., dołączonej do wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na użytkowanie spornego budynku mieszkalnego. Dokumentacja ta nie stanowiła istotnego materiału dowodowego dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. Istotnym elementem ustaleń faktycznych, kluczowych dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy była dokumentacja geodezyjna sporządzona znacznie później – w 2024 r., przez innego geodetę, przedłożona przez inwestorów na wezwanie organu nadzoru budowlanego. Treść pisma Lubelskiego WINGiK w żaden sposób nie odnosi się do tej dokumentacji, ani nie stanowi żadnej podstawy do jej oceny.
Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania (pismo procesowe z 23 stycznia 2025 r.) o zasądzenie od skarżących na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, gdyż obowiązujące przepisy w zakresie postępowania sądowoadministracyjnego nie przewidują podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. W postępowaniu przed sądem I instancji obowiązuje zasada, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.), a wyjątki dotyczą jedynie możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego (art. 200, art. 201 p.p.s.a.).