II SA/Lu 776/21

II SA/Lu 776/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1798/22 - Wyrok NSA z 2025-03-05
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Asesor WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. S., H. S., R. S., I. W., T. S. i G. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Prezydent Miasta L. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. R. pozwolenia na nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektryczną na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w L.. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ podał, że działka będąca przedmiotem inwestycji zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin - część VIA, zatwierdzonego uchwała Nr 1018/XXXIX/2014 Rady Miasta Lublin z dnia 13 marca 2014r. ( opubl. w Dz. Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 22 kwietnia 2014r. poz. 1697 ) leży w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sam projekt budowlany został sporządzony przez osoby uprawnione w okresie ważności zaświadczeń z izb samorządu zawodowego, które złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projekt jest kompletny, wykony zgodnie z rozporządzeniem w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. U z 2012r. poz. 462 ). Po rozpoznaniu odwołania M. S., T. S., H. S., R. S., I. W., G. K. i J. S., współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości Wojewoda decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Organ zwrócił uwagę, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej ograniczają się wyłącznie do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, natomiast sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają również prawa ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego. W aktualnym stanie prawnym brak bowiem przepisów prawnych, które obligowałyby organy administracji do podejmowania czynności sprawdzających w tym zakresie. Merytoryczna kontrola projektu budowlanego dokonywana przez organ nie jest uzasadniona. Zdaniem organu nadbudowa budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wypełnia dyspozycję § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 poz. 1065) zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi. Projektowane zamierzenie budowlane nie pozbawi sąsiednich działek możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń na pobyt ludzi, ochrony przed uciążliwościami, ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody oraz gleby. Planowana inwestycja w ocenie organu wojewódzkiego nie uniemożliwi odwołującym także prawidłowego zagospodarowania ich działki. Odnosząc się do kwestii przyłącza gazowego i wewnętrznej instalacji gazowej w budynku, organ wskazał, że nie jest objęta zakresem wniosku inwestora. Ponadto zgodnie z definicją obiektu budowlanego o jakim mowa w art. 3 ust.1 ustawy Prawo budowlane przyłącze nie jest częścią składową budynku. W obowiązującym stanie prawnym przyłącza nie muszą być zatem objęte decyzją o pozwoleniu na budowę zasadniczego obiektu, gdyż nie są jego częścią składową, a realizujący je inwestor może zdecydować, jak to zrobić. To w interesie inwestora jednak leży, aby do momentu odbioru zapewnić dostawy mediów. Wniosek objęty niniejszym rozstrzygnięciem dotyczy instalacji: wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, c.o., elektrycznej. Tym samym zarzut dotyczący niekompletności projektu budowlanego w powyższym zakresie należy uznać za niezasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S. H. S., R. S., I. W., T. S. i G. K. zarzuciły decyzji Wojewody naruszenie art.7 ,art. 8 i art. 10 kpa przez nie wyjaśnienie i błędne przyjęcie, że przyłącze gazowe i wewnętrzna instalacja gazowa przy ulicy [...] nie jest objęta zakresem wniosku inwestora oraz naruszenie art. 35 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane przez brak sprawdzenia rozwiązań projektowych szczególnie w zakresie instalacji gazowej i przyjęcie, że przedstawiona dokumentacja jest kompletna w sytuacji, gdy z projektu budowlanego wynika, że inwestor będzie korzystał do ogrzewania domu z gazu ziemnego (c.o.). Skarżące wyjaśniły, że na ich budynku przy P. w L., działka nr ewid.[...] umieszczone jest przyłącze gazu, będące własnością P. Sp. z.o.o oraz gazomierz czyli urządzenie pomiarowe zużycia gazu zainstalowany dla budynku przy P. w L. , znajdującego się na sąsiedniej działce o nr ewid.[...], będącego przedmiotem nadbudowy. Przyłącze gazu zbudowane na ich budynku jest służebnością przesyłu gazu do budynku Inwestorki A. R.. Służebność ta nie została załatwiona zgodnie z obowiązującymi przepisami . Nie jest wpisana do księgi wieczystej, ponieważ takowej nie ma, nie została zawarta umowa notarialna, nie ma również postanowienia Sądu w tej sprawie. Praktyką w procesie nadbudowy domu powinna być likwidacja zaszłości w celu przywrócenia normalnych relacji sąsiedzkich. Skarżące wskazały, że zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie urządzenia pomiarowe zużycia gazu, zwane dalej gazomierzami, spełniające wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej gazomierzy, powinny być zainstalowane oddzielnie dla każdego z odbiorców i zabezpieczone przed dostępem osób nieupoważnionych ( § 166. USt.1 w/w Rozporządzenia ). Oznacza to, że gazomierz powinien być przeniesiony na budynek inwestorki, ponieważ to ona ma obowiązek zabezpieczyć go przed dostępem osób nieuprawnionych. Według skarżących zmienią się poza tym warunki dostawy gazu do nadbudowanego budynku, który będzie miał dużo większą kubaturą i dodatkowe urządzenia grzejne ,co może spowodować obniżenie ciśnienia gazu dla ich budynku. Według § 1 pkt. 1 "Umowy kompleksowej dostarczania paliwa gazowego" , zawartej między PGN i G a J. R. dnia [...] czerwca 2018r ( dołączonej do wniosku A. R.) sprzedawca zobowiązuje się dostarczać paliwo gazowe gaz ziemny wysokometanowy E przy ciśnieniu nie niższym 1,8 kPa do instalacji znajdującej się w obiekcie odbiorcy na adres L. ulica [...] oraz przenosić na Odbiorcę własność dostarczonego mu paliwa gazowego . W § 2 punkt 2 odbiorca zobowiązał się, że będzie nabywał i odbierał paliwo gazowe w ilości do 110 [...] wyłącznie w celach opałowych na potrzeby gospodarstwa domowego nie związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ani zawodowej. W przekonaniu skarżących ciśnienia gazu podane w /w umowie przewyższa kilkakrotnie zaplanowane ciśnienie w rurociągu biegnącym z ulicy [...] do posesji przy P. oraz budynku Inwestorki przy P. w L.. Zgodnie z warunkami technicznymi z lat 90 tych , wynosi ono do 0,5 (jest niskie). W tych warunkach błędne jest przyjęcie przez organ I instancji, że instalacja gazowa nie jest przedmiotem wniosku na nadbudowę. Projektowane zamierzenie budowlane ograniczy lub zupełnie pozbawi ich budynek energii cieplnej pochodzącej z gazu ziemnego dostarczanego przez przyłącze gazu na ich budynku. Uniemożliwi ponadto prawidłowe zagospodarowanie działki oraz obniży znacznie wartość nieruchomości. Uniemożliwi również zaprojektowanie zmian instalacji wewnętrznej gazowej pod kątem większego bezpieczeństwa dla mieszkańców. Skarżące zaznaczyły, że złożony przez inwestorkę projekt budowlany opiera się na starych, niekompletnych planach instalacji wewnętrznej gazu do budynku przy P. 5 w L., z których można było korzystać tylko okresowo do [...] grudnia 1991r., co potwierdza załączony do akt sprawy przez inwestorkę " Projekt Techniczny Wewnętrznej Instalacji Gazowej przy ulicy [...] w L.. W/w dokument nie był ważny w 2005r ,gdy dziadek inwestorki J. Z. przyłączył swoje rury gazowe wewnętrzne do przyłącza na ich domu przy Parkowej 3 i czerpał gaz z gazociągu niskiego do kuchenki za pośrednictwem łącza, także niskiego. W sytuacji, gdy teren S. jest terenem zalewowym i narażonym na falę awaryjną z zalewu , bezpieczniej jest gdy nieruchomość na tym terenie jest samodzielna i nie zagraża sąsiedniej. Skarżące argumentowały, że została w ten sposób naruszona zasada procesu inwestycyjnego poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Poza tym w ich mniemaniu decyzja została wydana przedwcześnie, bez ustawowego oczekiwania do upływu terminu obligującego stronę do złożenie uwag i wniosków. Ostatnie pismo przesłane przez UM Wydział Architektury i Budownictwa do H. S. ,R. S. , I. W. zostało odebrane z poczty w dniu [...] czerwca 2021 r. Odpowiedzi na w/w pismo udzielono dwa razy, a dodatkowe uwagi i wnioski zostały złożone w Urzędzie Miejskim w BOK osobiście przez M. S. w ostatnim dniu terminu nakreślonego przez przepisy. W tych warunkach błędnie jest twierdzenie organu II instancji, który nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania poprzez przedwczesne dokonanie oceny zasadności i wydanie decyzji administracyjnej przez organ I Instancji. W ocenie skarżących organ I instancji przed wydaniem decyzji nie wyjaśnił okoliczności związanych z instalacją gazową mającą doprowadzić gaz do budynku przy ul. [...] , natomiast organ II instancji tą okoliczność przemilczał.
Odpowiadając na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera przekonujących argumentów. Nieuzasadniony i w żadnej mierze nieusprawiedliwiony jest zarzut nieuwzględnienie przez organy uzasadnionych interesów skarżących o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2020r. poz. 1333). Stosownie do jego treści obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W orzecznictwie wielokrotnie już podnoszono, że dla uznania, iż ochrona interesów osób trzecich nie została należycie zabezpieczona nie wystarcza subiektywne poczucie stron zgłaszających naruszenie. W wyroku z dnia 23 lutego 2022r. ( II OSK 623/19 i podane tam orzecznictwo opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny po raz kolejny powtórzył, że naruszenie którego dotyczy art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego musi mieć oparcie w okolicznościach obiektywnych znajdujących potwierdzenie w przepisach obowiązującego prawa, w szczególności w przepisach techniczno-budowlanych. Nie chodzi zatem o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych innych osób. Sąd podkreślił, że z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy), jeśli jednak nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Warto zaznaczyć, że interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 ustawy (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W orzecznictwie Sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że nie można dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczałyby uprawnienia inwestora, jeśli planowane przez niego zamierzenie budowalne jest zgodne z przepisami. Poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w we wspomnianym przepisie nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację takiego zamierzenia. W przeciwnym razie prowadziłoby to wprost do uchybienia regulacjom z art. 4 i art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a przez to naruszenia konstytucyjnej zasady ochrony własności tyle, że inwestora ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 11 marca 2011 r. II OSK 451/10 i 2 lipca 2013 r. II OSK 2607/11 opubl. w CBOSA). W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie brak podstaw do uznania, aby poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, uzasadnionych interesów osób trzecich, nie zostało zachowane. Skarżący naruszenia swoich uzasadnionych interesów upatrują w ograniczeniu lub zupełnym pozbawieniu energii cieplnej pochodzącej z gazu ziemnego dostarczanego przez przyłącze gazu na ich budynku, uniemożliwieniu prawidłowego zagospodarowanie działki, znacznym obniżeniu wartość nieruchomości oraz uniemożliwieniu zaprojektowanie zmian instalacji wewnętrznej gazowej pod kątem większego bezpieczeństwa dla mieszkańców, co wskazuje wyłącznie na ich interesy faktyczne. Fakt niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, może mieć jednak miejsce, jak już wspomniano, tylko wtedy gdy planowany obiekt naruszałby w tej mierze konkretne przepisy. Co więcej obawy co do pozbawienia lub ograniczenia możliwości dostarczenia paliwa gazowego rozwiewają sami skarżący, przedstawiając pismo z [...] lipca 2021r. w którym P. sp. z o.o informuje, że nie przewiduje problemów z zasilaniem w paliwo gazowe budynku przy ulicy [...], nawet w przypadku zwiększonego zapotrzebowania u sąsiada. Spółka informuje poza tym, że nawet gdyby w przyszłości wystąpił tego typu problem podejmie stosowne działania w celu zwiększenia przepustowości sieci gazowej w ulicy [...]. Trafnie również uznano, że przedstawiony projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust.1pkt.1b , c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7 , dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust.2 pkt. 9 i 10 ; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 . Z treści skargi wynika, że także dla skarżących nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin zatwierdzonego uchwałą Nr 1018/XXXIX/2014 Rady Miasta Lublin z dnia 13 marca 2014r. ( opubl. w Dz. Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 22 kwietnia 2014r. poz. 1697 ) w którym przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem VI A 9MN teren zabudowy jednorodzinnej. Według § 9 pkt. 6 planu dotyczącego zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźników zagospodarowania terenu jako typ zabudowy określa się zabudowę wolnostojącą, bliźniaczą lub szeregowa. Obowiązują nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy wyznaczone na rysunku planu z dopuszcza się sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki
budowlanej, nie więcej, niż 60%, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej, liczonej w stosunku do powierzchni działki budowlanej: nie mniej niż 30%; maksymalna wysokość zabudowy dla budynków mieszkalnych i usługowych nie więcej niż 10,0 m i nie więcej, niż II kondygnacje nadziemne, maksymalna wysokość zabudowy dla obiektów gospodarczych i garażowych: nie więcej niż 4 m kształt dachu: dachy jedno-, dwu- i wielospadowe o nachyleniu połaci dachowych od 12ş do 45ş, zakazuje się rozwiązania więźby dachu polegającego na zastosowaniu różnego (asymetrycznego) stopnia nachylenia połaci głównych; pokrycie dachu: dachówka ceramiczna z dopuszczeniem innych pokryć dachowych właściwych dla dopuszczonych spadków, nawiązujących kolorem do dachówek ceramicznych; zakazuje się stosowania blachy trapezowej, falistej oraz "sidingu" jako materiałów wykończeniowych elewacji; dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy w dotychczasowych parametrach. Z projektu wynika, że budynek po nadbudowie ma mieć dwie kondygnacje nadziemne i wysokość 9,12 m do kalenicy. Ma mieć dach dwuspadowy, zostać pokryty blachodachówką w kolorze grafitowym, obróbki dachu, podokienniki i orynnowanie w kolorze grafitowym. ściany od zewnątrz mają być docieplone styropianem o grubości 15cm i wykończone tynkiem mineralnym. Zgodzić się również należy, że przedłożony projekt jest kompletny (art. 35 ust. 1 pkt.3 ) zawiera wszystkie elementy określone w przepisach, pozwolenia, sprawdzenia i kopie zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7, Do projektu przedłożono ponadto potwierdzenie posiadania przez projektantów odpowiednich uprawnień budowlanych, oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz stwierdzono aktualność zaświadczeń, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wbrew zastrzeżeniem skarżących brak jest również podstaw do zakwestionowania zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ( art. 35 ust.1 pkt. 2 prawa budowalnego ) przy czym głównym punktem odniesienia są w tym zakresie regulacje Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności § 12 ust. 4 pkt 2 tego rozporządzenia, na który powołał się organ, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi, zatem jak słusznie ustaliły organy projekt pozostaje zgodny z w/w wymogami. Nie można zgodzić się ze skarżącymi według których naruszeniem tego przepisu jest nieuregulowana , ich zdaniem kwestia doprowadzenia do budynku inwestorki instalacji gazowej, ściślej usytuowania złącza gazowego na ścianie ich domu. Wskazać należy, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi zostało ograniczone tylko do projektu zagospodarowania działki lub terenu. Organ architektoniczno-budowlany nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego i jego rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych, gdyż nie jest uprawniony do badania zgodności tego projektu z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa. Z tego powodu sposób doprowadzenia paliwa gazowego do budynki inwestorki i usytuowanie złącza gazowego, które według pisma P. Spółki z o.o z [...] września 2021r. zostało zrealizowane na przełomie lat 80 i 90 XX wieku nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Co więcej we wniosku w ogóle nie wspomniano o instalacji gazowej wspomniano natomiast o nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacją wewnętrzną wodno - kanalizacyjną , c.o i elektryczną. W opisie technicznym wewnętrzna instalacja gazowa nie uległa zmianie i nie jest przedmiotem opracowania, co wynika z faktu, że do budynku gaz został już doprowadzony. Prawdą jest natomiast, że z mapy faktycznie wynika, iż przyłącze znajduje się na budynku skarżących. Z opisu technicznego wewnętrznej instalacji gazowej w budynku przy ulicy [...] dla inwestora M. S. wynika, że dzielnica w której znajduje się budynek zasilana jest w gaz z sieci niskoprężnej z maksymalnym ciśnieniem gazu 0,50 at. Zapisano w nim, że do budynku zostało wcześniej wykonane przyłącze gazowe od strony istniejącej sieci gazowej w ulicy [...]. Według pisma skarżących z 20 sierpnia 2021r. nigdy nie korzystali z zamontowanej w 2005r. na ścianie budynku z zewnętrznej instalacji gazowej z przyłączem i licznikiem w górnej ich skrzynce. Oznacza to, że gaz doprowadzony został do inwestora jakkolwiek korzystał z tej samej skrzynki, ale odrębnym przyłączem i licznikiem, co najmniej od 1990 r. co potwierdza projekt wewnętrznej instalacji gazowej z 6 marca 1990r. w budynku przy ulicy [...] dla inwestora J. Z.. W projekcie stwierdzono jego zgodność z warunkami przyłączenia wydanymi przez ZG Lublin. Rzeczywiście uzgodnienie ważne było do dnia 12 grudnia 1991r., ale oznaczało to tylko tyle, że do tej daty należało wykonać instalację wewnętrzną, skoro samo przyłącze wykonuje zakład gazowniczy, co jasno wynika z pism P. sp. z o.o z 11 czerwca 2021r. Z pisma skarżącej M. S. z 20 czerwca 2021r. jasno wynika, że od szafki przyłączeniowej znajdującej się na ścianie budynku nr [...] została poprowadzona rura gazowa do budynku inwestorki nr [...]. Stan ten istnieje już od 1990r. skoro już wtedy rozprowadzono instalację. Warto zauważyć, że we wspomnianym już piśmie z dnia [...] września 2021r P. Spółka z o.o informowała, że budowa przyłącza gazowego do obu budynków była realizowana przez Społeczny Komitet Budowy gazociągu, a co za tym idzie wszelkie uzgodnienia związane z przebiegiem gazociągu oraz przyłączeniami poszczególnych budynków były prowadzone samodzielnie przez mieszkańców chcących skorzystać z możliwości przyłączenia do sieci. Według spółki jeśli przyłączenie budynku położonego na przy ulicy [...] nastąpiło przez budynek sąsiedni oznaczało to, że właściciele przedmiotowych nieruchomości musieli wyrazić na to zgodę. Rozwiązanie to funkcjonuje do chwili obecnej i nie było dotychczas kwestionowane. Co więcej na załączonych zdjęciach widać, że na budynku skarżących znajdują się dwie skrzynki, co może oznaczać, iż faktycznie przyłącza gazowe dla każdego z tych budynków zostały umieszczone w odrębnych skrzynkach przyłączeniowych. Zupełnie niezrozumiały i gołosłowny jest w tej sytuacji zarzut, aby nadbudowa budynku miała powodować, jak utrzymują skarżące, osłabienie ściany w której poprowadzona jest rura i zagrożenie zawaleniem. Powyższe nie pozwala na podzielenie zarzutu skarżących co do naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 35 ust.1 i 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji brak było podstaw do odmowy wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku. Wbrew oczekiwaniom skarżących w sprawie nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 kpa. Skarżące już od daty zawiadomienia ich o wszczęciu postępowania składały niczym nie skrępowane kolejne pisma. Zostały również zawiadomione 14 maja 2021r, o możliwości zgłoszenia uwag, wniosków dowodowych oraz zastrzeżeń, z czego również skorzystały oraz ponownie pismem z dnia 28 maja 2021r. po złożeniu przez inwestorkę uzupełniania wniosku o pozwolenie na budowę i także tym razem przedstawiły kolejne pisma w tym z 11 czerwca 2021r. które do organu wpłynęło 15 czerwca 2021r. Nie można się zgodzić z przekonaniem skarżących, że o naruszeniu art. 10 § 1 kpa miałoby świadczyć, ich zdaniem przedwczesne wydanie decyzji przez organ I instancji bez rozważenia złożonego przez nich pisma z 20 czerwca 2021r., a więc przed 7 dniowym terminie do wypowiedzenia się w sprawie, wskazanym w piśmie z dnia 28 maja 2021r. , które odebrali 14 czerwca 2021r. Warto przypomnieć, że w orzecznictwie wielokrotnie już wskazywano, że uchybienie art. 10 § 1 kpa może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Zatem dla skutecznego podniesienia tego zarzutu konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 kpa. Naruszenie przywołanego przepisu poprzez zaniechanie zawiadomienia strony o zgromadzeniu materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z nim oraz możliwości składania wniosków (w tym wniosków dowodowych) oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy ( tak NSA w wyrokach z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07; z 23 listopada 2007 r., I OSK 1614/06 opubl. w CBOSA). Skarżące nie wykazały, aby wskazane przez nie uchybienie miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że po raz kolejny podnosiły zastrzeżenia dotycząc doprowadzenia gazu do budynku inwestorki, w uzasadnieniu zaś skargi nie przedstawiły jakiejkolwiek argumentacji mającej wykazać, iż należało uwzględnić skargę z uwagi na naruszenie art. 10 § 1 kpa.
Z tych powodów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2029r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.