II SA/Lu 766/06

II SA/Lu 766/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Joanna Cylc-Malec
Maciej Kierek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
par. 3 pkt 16
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Maciej Kierek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., Nr [...] wydaną na podstawie art. 80ust.1pkt.2, art.81ust.1pkt.1i2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2003r., Nr 207, poz.2016 ze zm.) i art.138§1pkt.1 kpa Wojewoda po rozpoznaniu odwołania J. Z. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]., znak: [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na roboty budowlane polegające na zmianie kształtu dachu i podniesienia go do wysokości użytkowej poddasza na cele mieszkalne na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. W. w L..
J. Z. wnosił o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na roboty budowlane polegające na zmianie kształtu dachu i podniesienia go do wysokości użytkowej poddasza budynku istniejącego na działkach nr ewid. [...] i [...] położonych w L. przy ul. W. . w celu zmiany sposobu użytkowania tego budynku na mieszkalny.
Organ I instancji odmawiając uwzględnienia wniosku stwierdził, że projektowana nadbudowa tj. kondygnacja oddzielona przegrodą poziomą w postaci stropu drewnianego oddzielającego poddasze nieużytkowe znajdujące się wyżej nie ma cech poddasza, które powinno być ograniczone przestrzenią pomiędzy najwyższym stropem a dachem, lecz jest pełną kondygnacją, a więc nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Jednocześnie inwestor nie wypełnił warunku określonego w postanowieniu z dnia [...]., znak: [...] nakazującego doprowadzenie projektu do zgodności z decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
J. Z .i w odwołaniu zakwestionował stanowisku organu podnosząc, że przestrzeń dźwigara kratowego pomiędzy ociepleniem a pokryciem dachowym o wysokości nie przekraczającej 1m wysokości nie jest poddaszem nieużytkowym, lecz stropodachem, a więc znajdującą się pod nim kondygnacja to poddasze. Przegroda z płyt gipsowo- kartonowych, ocieplonych wełną mineralną nie jest stropem, a ma jedynie charakter izolacyjny pomiędzy konstrukcją dachu a przestrzenią użytkową.
Organ II instancji po rozpoznaniu odwołania podzielił stanowisko organu I instancji uznając, że zaprojektowana na poziomie +9,90m kondygnacja nie jest poddaszem użytkowym, przez którą należy rozumieć- zgodnie z definicją encyklopedyczną - przestrzeń nad najwyższym stropem lub sklepieniem pod pokryciem dachowym, lecz pełną kondygnacją o wysokości 2,90m i o powierzchni użytkowej takiej, jak pozostałe kondygnacje.
Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotową kondygnację oddziela od dachu strop o konstrukcji drewnianej o grubości 18cm, na którym umieszczone jest ocieplenie z wełny mineralnej gr. 18cm. Strop ten od spodu obity jest płytą gipsowo – kartonową, dopiero nad projektowanym stropem znajduje się więźba dachowa i przestrzeń nieużytkowa pod dachem. Przedmiotowa inwestycja nie jest zatem zgodna z decyzją lokalizacyjną, która przewiduje podniesienie dachu do wysokości użytkowej poddasza. Tymczasem w projekcie dach został podniesiony do wysokości pełnej kondygnacji (h=2,90m), a jak wynika z rys. nr A-7 "Przekrój A-A", ścianki kolankowe dachu, na których oparta jest więźba dachowa zostały podniesione aż o 2,0m w stosunku do ich dotychczasowej wysokości (h=0,9m)
Skargę do sądu administracyjnego wniósł J. Z. domagając się uchylenia decyzji Wojewody
Skarżący zarzucił, że organ błędnie potraktował przestrzeń dźwigara kratowego jako poddasze użytkowe. Zdaniem skarżącego wiązar wraz z warstwami stropowymi (a nie stropem) i warstwami pokrycia stanowi integralną całość i należy go traktować jako stropodach wieńczący budynek. Nieprawidłowe jest natomiast dokonane przez oba organy wydzielanie niektórych elementów konstrukcji więźby i traktowanie ich jako niezależne elementy, gdyż one samodzielnie nie zapewniają właściwych stanów granicznych nośności i statyczności budynku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie , w której nie uczestniczył pełnomocnik organu administracji skarżący twierdził, że najistotniejszą i sporną kwestią w sprawie jest definicja i rozumienie poddasza.
Zdaniem skarżącego nadbudowa nie jest kondygnacją ale mieszkalnym poddaszem.
Rozpatrując złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:
Zaskarżona decyzja jest decyzją merytorycznie odmowną; niekorzystna dla skarżącego.
Stąd winna ona być szczególnie dobrze i wnikliwie uzasadniona. Cechami dobrego uzasadnienia jest logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią, brak wywodów sprzecznych lub rozbieżnych z rozstrzygnięciem , ścisłość i dokładność wywodów, ich zwięzłość i prostota ujęcia oraz kompletność motywów.
Zdaniem Sądu, sprawa nie została w sposób wyczerpujący wyjaśniona przez organy administracji, a zatem i uzasadnienie decyzji nie spełnia powyższych wymogów, a przede wszystkim nie ustosunkowuje się w odpowiedni sposób do argumentów skarżącego.
W sprawie występują dwie podstawowe sporne kwestie, które nie zostały w sposób jednoznaczny ustalone tj.:
1/ stosunek postanowień decyzji Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy z [...] r. (k.25) do przedłożonego projektu, którego zatwierdzenia organ odmówił,
2/ kwestie definicji kondygnacji i poddasza mieszkalnego.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy (k.25) zezwala na zmianę kształtu dachu i zmianę sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne oraz na podniesienie wysokości budynku do IV kondygnacji (górna krawędź kalenicy do 15 m).
Zdaniem inwestora i skarżącego przedstawiony projekt spełnia powyższe warunki.
Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odmownej organ administracji stanął na stanowisku, że projekt budowlany nie przewiduje poddasza mieszkalnego ale znacznie przekracza jego parametry projektując pełną kondygnację.
Analizując uzasadnienie decyzji Sąd stwierdził, że pojęcie kondygnacji określa § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), natomiast pojęcie poddasza ustalone przez normę prawną choć tradycyjnie i powszechnie jest używane. Organ administracji w uzasadnieniu decyzji określa, że jest to przestrzeń pomiędzy najwyższym stropem lub sklepieniem, a pokryciem dachowym.
Skarżący stwierdził na rozprawie, a także w odwołaniu i skardze, że należy przyjąć encyklopedyczną definicję poddasza i jego projekt budowlany mieści się w tej powszechnie używanej definicji.
Zdaniem Sądu jest to kwestia kluczowa dla sprawy, którą organ administracji nie ocenił zgodnie z At. 80 kpa.
Nie przesadzając treści powtórnego rozstrzygnięcia merytorycznego Sąd jest zdania, że organ administracji winien ustosunkować się do argumentów skarżącego w szczególności w sytuacji kiedy decyzja lokalizacyjna zezwala na podniesienie wysokości budynku do IV kondygnacji.
Organ administracji winien jednoznacznie stwierdzić czy projektowana nadbudowa jest poddaszem mieszkalnym w rozumieniu decyzji lokalizacyjnej lub w sposób pełny wykluczyć takie rozwiązanie.
W tej sytuacji Sąd zaskarżoną decyzję uchylił na podstawie art. 145 §1 ust. 1 lit. a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.