II SA/Lu 76/07

II SA/Lu 76/07 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Joanna Cylc-Malec
Krystyna Sidor /sprawozdawca/
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
art. 37 ust. 1 pkt.1, art.106
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 marca 2007 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania M.G. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...]r., Nr [...]
Organ i instancji uchylił z dniem [...]r. decyzję własną z dnia [...]r., Nr [...] o przyznaniu M.G. zasiłku stałego z pomocy społecznej, ustalając jednocześnie wysokość zasiłku stałego za 23 dni sierpnia 2006r. na kwotę 310,13zł.
M.G. pobierał na podstawie decyzji z dnia [...]. zasiłek stały w kwocie 418zł.
Decyzją z dnia [...]. organ I instancji zmienił tę decyzję określając od dnia 1 sierpnia 2006r. wysokość zasiłku na kwotę 310,04zł.
M.G. odwołał się od tej decyzji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]. uchyliło ją i przekazało sprawę organowi I instancji.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy organ I instancji ustalił, że na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]., utrzymanego w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]r. M.G. od dnia 23 sierpnia 2006r. do dnia 23 sierpnia 2009r. został uznany za osobę o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Z uwagi na to, że taki stopień niepełnosprawności nie uprawnia do pobierania zasiłku stałego zasadne stało się uchylenie decyzji z dnia [...]. na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej.
Wysokość należnego zasiłku za 23 dni sierpnia organy wyliczyły zgodnie z art. 106 ust.3 cyt. ustawy.
Skargę do sądu administracyjnego wniósł M.G., domagając się uchylenia decyzji Kolegium, jak i poprzedzającej ją decyzji Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie.
Skarżący zarzucił w szczególności naruszenie przepisów postępowania (art. 9, 10, 75, a także 77 i 89§2 kpa) tj. nie zapewnienie mu czynnego udziału w postępowaniu, nie przeprowadzenie rozprawy i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem skarżącego organ I instancji nie miał podstaw uchylenia decyzji przyznającej mu zasiłek stały, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki z art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący podniósł, że orzeczenia Powiatowego i Wojewódzkiego Zespołów Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności stwierdzające od dnia 23 sierpnia 2006r. jego lekki stopień niepełnosprawności nie mają mocy prawnej, ponieważ zostały zaskarżone do Sądu Okręgowego IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.
Zdaniem skarżącego decyzja Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...]r., przyznająca mu zasiłek powinna być wydana na czas określony zgodnie z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności tj. do 23 sierpnia 2006r. W tej sytuacji MCPR powinno wypłacać mu zasiłek stały i odprowadzać składki na ubezpieczenie społeczne do czasu wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego tj. do dnia [...]r.
Skarżący obawia się, że będzie musiał zwrócić pobrany zasiłek na podstawie art. 98 ustawy o pomocy społecznej, jeśli Sąd Okręgowy utrzyma w mocy orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1§1i2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Jej przedmiotem jest zasiłek stały, który przysługuje pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie.( art. 37 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz.593 ze zm.)
Przyznanie zasiłku stałego jest zatem uzależnione od tego czy wnioskodawca jest osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo czy został zaliczony do I lub II grupy inwalidów lub legitymuje się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. (art. 6 cyt. ustawy).
W świetle obowiązujących przepisów decyzja przyznająca zasiłek stały nie musi wskazywać okresu obowiązywania pokrywającego się z okresem na jaki właściwy zespół do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności stwierdził niepełnosprawność.
Przepis art. 106 ust. 5 ustawy nakazuje bowiem organowi uchylenie bądź zmianę takiej decyzji w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także gdy umożliwia mu zmianę lub uchylenie decyzji, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art.11, 12 i 107 ust.5 ustawy.
W każdym przypadku ustalenia przez organ, że zaistniała zmiana przepisów prawa, sytuacji dochodowej lub osobistej strony lub pobrano nienależne świadczenie organ ma obowiązek uchylić decyzję nawet na niekorzyść strony i wbrew jej woli.
Orzeczenie zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, iż zmienił się stopień niepełnosprawności oznacza zmianę sytuacji osobistej wnioskodawcy i na tej podstawie właściwy organ ma - w świetle powołanego przepisu- obowiązek uchylić dotychczasową decyzję.
Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, w której zostało wydane orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]. utrzymujące w mocy orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia [...]r. uznające okresowo skarżącego tj. od dnia 23 sierpnia 2006r. do 23 sierpnia 2009r. za osobę o lekkim stopniu niepełnosprawności.
Skoro w świetle obowiązujących przepisów lekki stopień niepełnosprawności nie daje podstaw do przyznania zasiłku stałego, to organ prawidłowo uchylił wcześniejszą decyzję i odmówił przyznania M.G. takiego zasiłku od dnia 23 sierpnia 2006r., wyliczając jednocześnie kwotę tego zasiłku za 23 dni sierpnia zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy.
Wbrew zarzutom skargi, dla podjęcia przez organ I instancji decyzji w trybie art. 106 ust. 5 nie ma znaczenia, że skarżący zakwestionował przed Sądem Okręgowym IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych powyższe orzeczenia Zespołów do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności.
Niezależnie od tego, już teraz skarżący może ubiegać się o inne, niż zasiłek stały świadczenia przewidziane w ustawie o pomocy społecznej.
Wbrew zarzutom skargi, organy zapewniły mu udział w postępowaniu, doręczano mu decyzje, a skarżący wnosił odwołania.
Niezasadny jest także zarzut nie przeprowadzenia przez organ II instancji rozprawy administracyjnej. Obowiązujące przepisy jako zasadę wprowadzają rozpatrywanie wniosków w postępowaniu administracyjnym na posiedzeniu niejawnym, a przeprowadzenie rozprawy przewidują tylko wówczas, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa (art.89§1kpa). W niniejszej sprawie nie było konieczności przeprowadzania rozprawy, dlatego zarzut skargi jest nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów obowiązującego prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)