II SA/LU 731/03

II SA/Lu 731/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-05-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/
Maciej Kierek /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.42 ust.1 pkt.5, art.47
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
art.35 ust.1 pkt.1 c
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.134 par.1, art.145 par.1 pkt.1 lit.a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2004 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I.uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. P. kwotę 275 (dwieście siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 42,43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999r. Dz.U. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. i A. P. właścicieli działki Nr [...] od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2003r. (Nr [...]) w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami na działce Nr [...] przy granicy z działką Nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu stwierdziło, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnieśli zarzut, że nie wyrażają zgody na lokalizację projektowanego budynku na granicy działki, ponieważ w chwili obecnej trwa spór sąsiedzki o granicę pomiędzy działkami Nr [...] i [...]. Ponadto wnoszą o zmianę treści zapisów decyzji w pkt 4 i 5 poprzez określenie minimalnych odległości usytuowania planowanej inwestycji od granicy ich działki.
Rozpatrując odwołanie organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999r. Dz. U. Nr 15, poz. 139 z późn.zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych) w przypadku braku planu. Z powyższego wynika, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu plan ma znaczenie rozstrzygające. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 33 cyt. ustawy). Uprawnienie właściciela do swobodnego zagospodarowania jego nieruchomością może być ograniczone ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako prawa miejscowego. W tej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce Nr [...].
Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy uchwalonym przez Radę Narodową Miasta i Gminy Uchwałą Nr VI/31/89 z dnia 24 lutego 1989r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Zamojskiego Nr 9 poz. 259 działka inwestora położona jest w terenach oznaczonych w planie symbolem 10MR. Zgodnie z częścią opisową do planu teren ten przeznaczony jest do zabudowy zagrodowej i jest możliwość zabudowy działek plombowych. Dlatego też, zdaniem organu II instancji w świetle takiego zapisu planu istnieje możliwość realizacji inwestycji bez obowiązku zachowania odległości określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690). Ponadto w przedmiotowej sprawie realizacja inwestycji z zachowaniem wymaganych odległości byłaby niemożliwa. Z załączonej do decyzji mapy wynika, że działka inwestora oraz sąsiednie działki są bardzo wąskie, a z mapy wynika, że na działkach większość budynków usytuowanych jest na granicy działek.
W tym stanie prawnym i faktycznym ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T., dopuszczają zabudowę działek plombowo , co oznacza, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego zgodnie z art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i stąd brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, podkreślił organ odwoławczy.
W skardze do sądu skarżący tj. A.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W treści skargi podniósł okoliczność faktyczną, że obecnie trwa spór graniczny, dotyczący ustalenia granic pomiędzy działkami nr [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. W tej sprawie organ II instancji w uzasadnieniu prawnym i faktycznym skarżonej decyzji sformułował stanowisko, ze ustalenia planu miejscowego dotyczące obszaru projektowanej inwestycji oznaczone symbolem 10MR dopuszczają możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji w zabudowie plombowej. Oznacza to, zdaniem organu II instancji, zwolnienie z obowiązku zachowania odległości określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), co powoduje , że w świetle obowiązującego planu realizacja przedmiotowej inwestycji jest dopuszczalna.
Jednak powyższy pogląd został sformułowany na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego co oznacza, że jest przedwczesny jak i nie został prawidłowo uzasadniony.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może bowiem z jednej strony naruszać uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 42 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , a z drugiej strony nie może w odniesieniu do materii regulowanych ustawą z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 tekst jedn. z 2000 r. ze zm.) wprowadzać jakiegokolwiek zapisu , który mógłby być rozumiany jako ograniczenie w tym zakresie kompetencji organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.
Jest to o tyle istotne, że organ I instancji ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji nie wprowadził zarówno powyższego zapisu do osnowy decyzji jak i uzasadnienia prawnego i faktycznego. Natomiast w pkt 4 osnowy decyzji wprowadził jedynie obowiązek dotyczący ochrony interesów osób trzecich w brzmieniu – "budowę budynku mieszkalnego oraz urządzeń realizować z zachowaniem warunków technicznych przy granicy z działką Nr 360".
Dlatego też zaskarżona decyzja organu II instancji naruszyła w tym zakresie dyspozycję art. 107§ 3 kpa w zakresie prawidłowości uzasadnienia faktycznego w związku z dyspozycją art. 77§ 1 i 80 k.p.a.
Ponadto naruszyła także dyspozycję art. 47 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym władczo rozstrzygając w kwestii regulowanej dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 "c" cyt. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w zakresie dotyczącym przepisów techniczno-budowlanych.
Oznacza to, że zaskarżona decyzja naruszyła w tym zakresie przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" i "c" w związku z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy.