II SA/LU 71/03

II SA/Lu 71/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-03-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Jerzy Dudek /przewodniczący/
Leszek Leszczyński
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
OSK 891/04 - Wyrok NSA z 2004-11-18
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art.28 - 31, 48, 50, 51
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Protokolant ref. Beata Skubis -Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2004 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., wydaną na podstawie art. 48 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz art. 104 kpa, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanej przez M.M. przybudówki o wymiarach 2,22 x 7,12 m przy budynku mieszkalnym na działce Nr [...] położonej przy ul. J. w miejscowości G.P.
Uzasadniając nakaz rozbiórki, organ nadzoru budowlanego wskazał, że dwa lub trzy lata temu M.M. dokonał samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego polegającej na rozebraniu drewnianego ganku i wykonaniu nowej murowanej przybudówki o wymiarach 2,22 x 7,12 m w odległości 2 m od granicy działki sąsiedniej. Ściana frontowa posiadała otwór okienny o wymiarach 56 x 82 cm oraz drzwi o wymiarach 90 x 210 cm i usytuowana była 2 m od strony granicy działki.
Fakt samowoli budowlanej stwierdzonej protokolarnie stanowił podstawę do wydania decyzji nakazującej M.M. właścicielowi działki Nr [...] rozbiórkę przybudówki.
Po rozpatrzeniu odwołania M.M., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając ją za w pełni uzasadnioną w świetle art. 48 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy podkreślał przy tym, że skarżący wbrew dyspozycji art. 28 Prawa budowlanego, nie dysponował – uprawniającą do rozpoczęcia robót budowlanych – ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.
Z wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi wynikało, że organ nadzoru budowlanego zarówno I jak i II instancji podjął zbyt restrykcyjny tok postępowania, opierając się wyłącznie na art. 48 Prawa budowlanego, pomijając przy tym możliwość zastosowania art. 50 i art. 51 tej ustawy, co skutkowałoby nałożeniem na skarżącego tylko obowiązku dokonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych już robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W ocenie skarżącego, roboty przez niego wykonane stanowiły remont i modernizację istniejącej części budynku i nie podlegały regulacjom art. 48 Prawa budowlanego lecz powoływanych przez niego i wyżej wskazywanych przepisów prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie, argumentując, iż wykonanych przez skarżącego robót budowlanych nie można zakwalifikować jako robót remontowych w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego w świetle, którego, za remont uznaje się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym, robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy dopuszczalnej możliwości stosowania wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Za zakwalifikowaniem tych robót jako budowy w sensie art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przemawiał fakt, że skarżący rozebrał wcześniej istniejący obiekt – ganek drewniany i w tym miejscu wykonał przebudówkę murowaną z przeznaczeniem na łazienkę, kotłownię i hall, co wykluczało możliwość uznania, że roboty wykonano w istniejącym obiekcie budowlanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie.
Zrealizowane przez skarżącego roboty budowlane polegające na budowie przybudówki przylegającej do istniejącego budynku mieszkalnego, stanowiły oczywisty przypadek samowoli budowlanej, stosownie do poczynionych ustaleń faktycznych. W świetle tych ustaleń, nie można było przyznać skarżącemu racji, że wykonane przez niego roboty budowlane stanowiły jedynie remont istniejącej już części budynku.
Należało podzielić pogląd orzekającego w sprawie organu nadzoru budowlanego, że przeprowadzone przez skarżącego roboty budowlane miały charakter budowy w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego i upoważniały ten organ do stosowania środków przezeń przewidzianych, nawet restrykcyjnych, w celu likwidacji oczywistego przypadku samowoli budowlanej.
Jak ustalono w toku postępowania skarżący dokonał rozbiórki drewnianego ganku, a następnie bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, dobudował przybudówkę o wymiarach 2,22 x 7,12 m, w odległości 2 m od granicy sąsiedniej działki.
Według protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 6 listopada 2002 r. ściany przybudówki wykonano z betonu komórkowego o grubości 24 cm i ocieplono je matą trzcinową. Przybudówkę pokryto jednospadowym dachem z ocynkowanej blachy. W ścianie oddalonej 2 m od granicy nieruchomości wykonane zostały dwa otwory na drzwi wejściowe o wym. 90 x 210 cm i okno o wym. 56 x 82 cm.
Powyższy stan zaawansowania robót budowlanych jednoznacznie wskazywał na przypadek budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm./. W tej sytuacji zarzuty skarżącego dotyczące wadliwego zakwalifikowania remontu i modernizacji ganku jako budowy były chybione.
Odnosząc się do wniosków skargi, stwierdzić należy, że wskazywane przez skarżącego uregulowania art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego nie miały zastosowania w tej sprawie.
W myśl art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ w przypadkach innych niż określone w art. 48, wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Ustalony stan faktyczny dotyczący samowoli budowlanej skarżącego uzasadniał zakwalifikowanie tej samowoli jako przypadku określonego w art. 48 Prawa budowlanego i upoważniał organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przybudówki.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Poczynione w sprawie ustalenia faktyczne związane z realizacją przybudówki przez skarżącego nie budziły wątpliwości co do charakteru robót wykonanych na działce.
Skarżący nie dysponował decyzją o pozwoleniu na budowę przybudówki w ramach rozbudowy budynku mieszkalnego, co wynikało z oświadczeń podanych do protokołu z oględzin oraz z treści samej skargi wniesionej do Sądu.
W świetle poczynionych przez organ nadzoru budowlanego ustaleń faktycznych oraz powołanego przepisu art. 48 Prawa budowlanego odnoszącego się do przypadków samowoli budowlanej, zaskarżona decyzja nie może być kwestionowana jako niezgodna z prawem. Zatem zarzut skargi o zbyt restrykcyjnym potraktowaniu skarżącego, w tych okolicznościach nie zasługiwał na uwzględnienie.
Usytuowanie przybudówki z otworami na okno i na drzwi w ścianie posadowionej w odległości 2 m od granicy działki narusza techniczno-budowlane przepisy określające minimalne odległości zabudowy od granic nieruchomości, zawarte w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm./.
Stosownie do § 12 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, usytuowanie budynku na działce budowlanej powinno być dostosowane do linii i gabarytów zabudowy, określonych w planie miejscowym lub w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zapewniać zachowanie odległości między budynkami i urządzeniami terenowymi oraz odległości budynku i urządzeń terenowych od granic działki i od zabudowy na działkach sąsiednich.
Zgodnie z § 12 ust. 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami, co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi i 3 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów.
Jak ustalono, usytuowanie przez skarżącego przybudówki w odległości 2 m od granic działki narusza § 12 ust. 4 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia w zakresie zachowania minimalnych odległości obiektu budowlanego od granicy działki.
Zatem mający zastosowanie do robót budowlanych wykonywanych w ramach remontu w toku – art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, nie mógł być brany pod uwagę przy ocenie stwierdzonego przypadku samowoli budowlanej. Wykonane przez skarżącego roboty budowlane nie posiadały bowiem cech charakterystycznych dla remontu czy modernizacji obiektu budowlanego.
W tej sytuacji bezpodstawnym było powoływanie się skarżącego na możliwość zastosowania art. 50 ustawy Prawo budowlane, regulującego kwestię wstrzymania prowadzenia robót budowlanych w określonych przypadkach, a w konsekwencji i art. 51 ust. 1 tejże ustawy odnoszącego się do sprawy ewentualnego wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
Z tych względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Mając powyższe na uwadze, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.