II SA/LU 702/04

II SA/Lu 702/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca/
Witold Falczyński
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 316/05 - Wyrok NSA z 2005-12-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.43
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art.145 par.1, art.156 par.1 pkt.7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz ( sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę.
Uzasadnienie
II SA/Lu 702/04
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wyczerpaniu trybu odpowiadającego instancyjnemu, decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. uchyliło w całości pierwszoinstancyjną decyzję tegoż organu z dnia [...] października 2002 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem S. T., zawierającego żądanie zakwalifikowane, jako dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...]października 2000 r., ustalającej w sposób ostateczny warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz C. B. dla inwestycji w postaci przyłącza telefonicznego na terenie pasa drogowego drogi powiatowej S. – Z. w W. B. oraz działek o numerach ewidencyjnych: 495, 494, 470, w dalszej kolejności decydując o odmowie stwierdzenia nieważności wskazanej ostatecznej decyzji lokalizacyjnej.
Tytułem podstawy prawnej organ przywołał unormowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., art. 156 § 1 pkt 2, 6, 7 k.p.a., art. 157 § 1 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a.
W uzasadnieniu ferowanego rozstrzygnięcia administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło stanowisko, iż wniosek S.T., zmierzający w swej istocie do podważenia ostatecznej i prawomocnej decyzji Wójta Gminy, ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, oparty na twierdzeniu o niezgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, właściwego także pierwszoinstancyjnie właśnie dla postępowania o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji, podlegał proceduralnej kwalifikacji, jako wszczynający postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności wskazanego w nim rozstrzygnięcia administracyjnego, a w konsekwencji jurydycznej ocenie na gruncie przesłanek wymienionych mocą art. 156 § 1 k.p.a. w związku z regulacjami ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, gdy żadna z nich nie została zrealizowana w okolicznościach badanego postępowania administracyjnego. Planowane zamierzenie inwestycyjne pozostawało w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu pod wnioskowane zamierzenie inwestycyjne, o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową. Natomiast, zważywszy właścicielski status S.T. do działki o numerze ewidencyjnym 495, jego pominięcie, jako strony postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania badanej decyzji lokalizacyjnej, nie wyczerpuje żadnej z przesłanek statuowanych dla jurydycznej zasadności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, podlegając rozważeniu na gruncie odrębnego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego o wznowienie, gdy w tym miejscu wskazać należy unormowanie art. 145 k.p.a.
Także argument S.T., odnoszący się do braku jego zgody na wydanie tej treści, jak badana, decyzji lokalizacyjnej, pozostaje bez znaczącego wpływu na treść powziętego rozstrzygnięcia administracyjnego, skoro żaden przepis prawa zgody takiej, jako przesłanki przedmiotowo istotnej, na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie wymaga. Natomiast zarzuty, tyczące się decyzji o umorzeniu podatku, co do zasady nie podlegają badaniu i ocenie w granicach niniejszej sprawy administracyjnej, wyznaczonych przedmiotem rozstrzygnięcia normowanego ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym, przywołanej wyżej.
Na przytoczone rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył S T., wnosząc o jego uchylenie z uchyleniem w dalszej kolejności decyzji lokalizacyjnej Wójta Gminy z dnia [...] października 2000 r. Konsekwentnie prezentował stanowisko o niedopuszczalności realizacji przyłącza telefonicznego po terenie o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową, jako sprzecznego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a dalej o niezasadnym pominięciu jego udziału w postępowaniu administracyjnym, mającym za przedmiot ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy przysługuje mu status właściciela jednej z działek przeznaczonych pod przebieg inwestycji, zaś projektowana linia przyłącza, wobec późniejszej realizacji, spowodowała szkody w nasadzeniach na nieruchomości skarżącego , stanowiącej przedmiot jego prawa własności, które zostało tym samym istotnie naruszone. Powyższe wadliwości procedowania administracyjnego, zdaniem skarżącego stanowią o spełnieniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., dając podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przezeń decyzji lokalizacyjnej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy nadto wystąpił do właściwego organu administracji z żądaniem wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem podważanej decyzji lokalizacyjnej, które w sposób ostateczny zakończyło się dlań negatywnie, wobec czego w dalszej kolejności wystąpił także ze skargą na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, dotychczas niezakończonego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prawne wraz z leżącą u jego podstaw argumentacją, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Akcentowało wzajemną niekonkurencyjność nadzwyczajnych trybów procedowania w administracji, gdy ustawa o postępowaniu w administracji dla zainicjowania każdego z nich w sposób enumeratywny określa przesłanki o jednoznacznie wyznaczonym, a nie pokrywającym się zakresie. Zatem tożsama wadliwość w procedowaniu administracyjnym nie może jurydycznie skutecznie stanowić podstawy dla wzruszenia kwestionowanej decyzji w trybie kilku z nich, w tym przypadku stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, gdy ta objęta skargą, badana w niniejszej sprawie decyzja, ten rozstrzygający wymóg realizuje.
W świetle stanowiska skarżącego, który wprost odwołuje się do przesłanek stanowionych mocą art. 156 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze proceduralnie w pełni prawidłowo przeprowadziło postępowanie wyjaśniające dla zbadania i przesądzenia jurydycznej racji zgłoszonego żądania w kontekście ustawowych przesłanek stanowionych dla instytucji stwierdzenia nieważności w odniesieniu do wskazanej przez skarżącego decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 2000 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przyłącza telefonicznego o przebiegu między innymi po działce, stanowiącej przedmiot prawa własności skarżącego. W dalszej kolejności organ, w wyniku wszechstronnej analizy okoliczności istotnych w świetle przesłanek zawartych w przywołanym wyżej unormowaniu art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., wyprowadził jurydycznie zasadną konkluzję o braku podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji lokalizacyjnej, przy jednoczesnej realizacji dyspozycji art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
Wbrew stanowisku skarżącego, zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego dla obszaru, obejmującego teren określonego w osnowie decyzji ostatecznej zamierzenia inwestycyjnego, w dacie podejmowania kwestionowanego rozstrzygnięcia lokalizacyjnego, stanowiące o ich przeznaczeniu pod rozproszoną zabudowę zagrodową, w sposób oczywisty w swej istocie dopuszczają tak określonym zakresem przedmiotowym realizację wszelkich przyłączy w ramach infrastruktury technicznej dla czy to istniejącej, czy to wznoszonej zabudowy zagrodowej także w warunkach rozproszenia, która obejmuje obiekty o przeznaczeniu gospodarczym i mieszkalnym, gdy przy każdym z nich urządzenia towarzyszącej infrastruktury technicznej, w tym przyłącza, stanowią ich integralną część, niezbędną dla prawidłowego korzystania, zgodnego ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Powyższe pozytywnie przesądza jurydyczną zasadność stanowiska organu rozstrzygającego o niezrealizowaniu przesłanki z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w związku z art. 46 lit. a , gdy z kolei zważyć regulację zawartą w art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującej w dacie podejmowania badanej decyzji lokalizacyjnej, stanowiącej czasowe kryterium dla oceny podstaw racji żądania stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
W dalszej kolejności, również podnoszone przez skarżącego pominięcie jego osoby o statusie właściciela jednej z działek pod planowane mocą wskazanej decyzji lokalizacyjnej zamierzenie inwestycyjne, jako strony w postępowaniu administracyjnym, mającym za przedmiot wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie wyczerpuje żadnej z przesłanek dla stwierdzenia nieważności, na gruncie przywoływanego wyżej przepisu art. 156 § 1 k.p.a. w kolejnych punktach, gdy zważyć wzajemną niekonkurencyjność nadzwyczajnych postępowań w administracji, przy brzmieniu uregulowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., przewidującym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała w nim udziału . Zatem ten argument skarżącego podlegać może w sposób skuteczny jurydycznemu badaniu i ocenie właśnie w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, jako właściwym, na co w pełni zasadnie zwracał uwagę organ decyzyjny, odmawiając stwierdzenia nieważności, który to tryb w świetle stanowiska samego skarżącego w istocie zainicjował, a podlegał odrębnej realizacji przed właściwymi proceduralnie organami administracji, gdy obecnie zainteresowany oczekuje na wynik zainicjowanej przezeń w dalszej kolejności kontroli sądowoadministracyjnej, która wykracza poza zakres kognicji niniejszej sprawy, gdy zważyć brzmienie art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Także okoliczność wywodzonych szkód w mieniu skarżącego, wobec realizacji kwestionowanego przyłącza telefonicznego na gruncie , w tej sprawie pozostaje bez rozstrzygającego znaczenia dla jurydycznej oceny zaistnienia podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji administracyjnej, gdy ewentualne roszczenia w tym przedmiocie podlegać mogą rozpoznaniu w innym, zainicjowanym formalnoprawnie skutecznie, postępowaniu, co do zasady mając charakter odszkodowawczy z istoty cywilnoprawny.
W konkluzji kontroli legalności badanej decyzji objętej skargą , o pozytywnym rezultacie, stanowisko i leżące u jego podstaw twierdzenia skarżącego podlegają ocenie w kategorii pozbawionej racji prawnych polemiki z uprawnionym stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Z tych względów, wobec jurydycznej niezasadności skargi, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.