II SA/Lu 697/06

II SA/Lu 697/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Jerzy Stelmasiak
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 106 par. 1, 3 i 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi M. J. c. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]. Nr [...], wydanym na mocy art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska oraz § 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpoznaniu zażalenia M. J. - utrzymało w mocy postanowienie Starosty z dnia [...]. Nr [...] uzgadniające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji deszczowej odbierającej wody opadowe z osiedla Ż. w P..
W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że uzgodnienie przez Starostę projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji deszczowej, odbierającej wody opadowe z osiedla Ż. w P., na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul. Z. w P. nastąpiło na wniosek inwestora to jest Urzędu Miejskiego z dnia 10 marca 2006 r. Do wniosku dołączono projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Dołączono także raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.
We wcześniejszym postanowieniu z dnia [...]. Nr [...] Starosta stwierdził, iż planowana inwestycja wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska, przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprawa ta była przedmiotem zainteresowania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego który w swoim postanowieniu z dnia [...] Nr [...] uznał, że sporządzenie takiego raportu jest niezbędne.
W ocenie obu organów, sieci kanalizacyjne, którymi odprowadzane są ścieki, z wyłączeniem przyłączy odprowadzających ścieki z budynków, w świetle § 3 ust. 1 pkt 72a rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, zaliczyć należy do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagalny, bowiem wody opadowe traktuje się w tym przypadku jako ścieki.
Wyjaśniając prawną podstawę rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na treść art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Tym organem – w myśl art. 46a ust. 7 pkt 4 cyt. ustawy – jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w sprawach niezastrzeżonych dla wojewody, starosty i dyrektora jednostki organizacyjnej Lasów Państwowych. Stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57. Organem, o którym mowa w art. 57 jest państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Organem ochrony środowiska – zgodnie z art. 378 ust. 1 – jest starosta. W tych okolicznościach Starosta był uprawniony do dokonania uzgodnienia projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium, postanowienie Starosty nie narusza obowiązującego prawa w zakresie ochrony środowiska i nie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego zwłaszcza, że zarzuty podnoszone w zażaleniu nie dotyczą ściśle zakwestionowanego postanowienia, ale przyszłego przedsięwzięcia w postaci budowy kanalizacji deszczowej, będącego inwestycją celu publicznego.
Warunki dotyczące lokalizacji inwestycji określała decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]. Nr [...], której M. J. nie skarżyła. Interesy skarżącej w postępowaniu uzgodnieniowym zostały należycie zabezpieczone o czym świadczą postanowienia projektu decyzji, przewidujące, że projektowana inwestycja nie może zmieniać naturalnego spływu wód.
Spływu wód nie można też kierować na teren nieruchomości sąsiednich. Zarzut, że inwestycja łączy się z wycinką niektórych drzew i przebiegać będzie blisko nieowocowego chronionego drzewostanu jest przedwczesny na tym etapie postępowania. Tego rodzaju działania wymagają zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – w oparciu o wcześniej uzgodniony z nim projekt techniczny oraz wykonaną inwentaryzację drzew.
W skardze do Sądu M. J. podnosi, że postanowienie to narusza prawo w zakresie ochrony środowiska. Zdaniem skarżącej, uzgodnienie projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia umożliwia wykonanie inwestycji, która jest źle opracowana, nie zabezpiecza i nie chroni jej działki Nr [...], a wręcz przeciwnie założenia inwestycyjne leżące u podstaw projektowanej decyzji prowadzą do zmiany naturalnego spływu wód ze szkodą dla jej działki oraz stabilności sąsiedniej skarpy. Ponadto w trakcie postępowania pominięto wnioski wynikające z ekspertyzy biegłego, wskazującego na konieczność rozebrania muru oporowego zbudowanego przez P. R. w pobliżu granicy działek Nr [...] i [...] albo wykonania specjalnego drenażu wzdłuż tego muru. Mur ten powoduje zwiększony napływ wody na jej działkę.
Poza tym miał miejsce błąd w ustaleniach faktycznych, bowiem niesłusznie przyjęto, że należy do niej działka Nr [...]. Zarzuca również pominięcie przez organ stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego nakazującego w wyroku z dnia 12 marca 1999 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 29/99 wykonanie drenażu wzdłuż muru oporowego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie i wyjaśnia, że sprostowano już oczywistą omyłkę dotyczącą numeru działki skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu należy stwierdzić, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". Przedsięwzięciem jest zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin.
W myśl cyt. ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżonym postanowieniem uzgodniono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci kanalizacji deszczowej odprowadzającej wody opadowe z osiedla Ż. w P.. Przedsięwzięcie to wymagało sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i taki raport został sporządzony w listopadzie 2005 r. Obowiązek sporządzenia raportu został stwierdzony postanowieniem Starosty z dnia [...] r. Nr [...] wydanym w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska.
Według raportu, kanał deszczowy o długości 59,5 m jest inwestycją podziemną, zlokalizowaną, równolegle do istniejącego kanału sanitarnego, pod nieutwardzonym zjeździe publicznym do działek Nr [...], [...] i [...]. Przewidziany ściek korytkowy o długości 15 m służy do przechwycenia spływu wód ze skarpy i ochrony budynku Nr [...]. Na działce Nr [...] (niezabudowanej) zlokalizowano upust uliczny odbierający wodę, która mogłaby spływać na dojazd do budynku Nr [...].
Zdaniem autora raportu "Niepodjęcie przedsięwzięcia polegającego na budowie kanału spowoduje dalsze narzekania właścicieli działek na zalewanie wodami opadowymi. Dotyczy to szczególnie M. J., której budynek Nr [...] położony jest najniżej i gdzie spływają wody opadowe nie tylko ze skarpy ale również z położonych trochę wyżej działek Nr [...] i [...] Nasila się to szczególnie w okresie roztopów. Zaprojektowany kanał w sposób naturalny zdrenuje teren, a zaprojektowane korytka ściekowe i wpusty będą przejmować wody opadowe nie dopuszczając do zalewań".
Według szczegółowych ustaleń autora raportu budowa będzie prowadzona po trasie zjazdu nieutwardzonego, gdzie nie występuje roślinność. Występujące drzewa iglaste rosnące na granicy działek Nr [...] i [...] nie będą zniszczone. Poza tym wykonywane prace nie będą miały negatywnego wpływu na glebę i przedsięwzięcie nie stwarza zagrożenia dla środowiska wodnego. Po zakończeniu budowy kanału, uporządkowaniu terenu i oddaniu obiektu do eksploatacji na powierzchni ziemi (terenu) będą widoczne włazy studzienek rewizyjnych, wpusty deszczowe żeliwne oraz ruszt żeliwny korytek ściekowych.
W świetle wniosków wynikających z raportu projektowane rozwiązania techniczne nie stwarzają zagrożenia dla środowiska.
W tych okolicznościach zapadło postanowienie uzgadniające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie to nie narusza prawa.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Starosta wskazał przede wszystkim treść art. 106 kpa, regulującego współdziałanie organów administracji publicznej przy wydawaniu decyzji. W myśl art. 106 § 1 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W rozpoznawanej sprawie zajęcia stanowiska przez Starostę wymagał art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska. Powołany przepis stanowi, że decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po uzgodnieniu z organem ochrony środowiska oraz organem, o którym mowa w art. 57. W rozpoznawanej sprawie organem ochrony środowiska jest Starosta (art. 378 ust. 1 ustawy).
W świetle akt sprawy Urząd Miejski wystąpił w dniu 10 marca 2006 r. z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Stosownie do art. 106 § 3 kpa organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin.
Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 kpa). Skarżone rozstrzygnięcie Starosty wydane w dniu [...] r. czyniło zadość wymaganiom określonym w powyższych przepisach.
M.J. skarży to postanowienie wychodząc z założenia, że przedmiotowe przedsięwzięcie ma chronić jej działkę (posesję), a nie chroni i to świadczy o naruszeniu przepisów regulujących problematykę ochrony środowiska.
Odnosząc się do formułowanych w skardze zarzutów i wniosków należy wskazać, iż rzeczą organu było zbadać, czy realizacja przedmiotowej inwestycji nie stwarza zagrożenia dla środowiska i jest dopuszczalna w świetle przepisów dotyczących ochrony środowiska. Zatem organ nie miał obowiązku wyjaśnienia, czy inwestycja chroni posesję skarżącej, bowiem nie taki był cel postępowania uzgodnieniowego. Lektura raportu na temat oddziaływania inwestycji na środowisko wskazuje jednoznacznie, że jej realizacja leży w interesie skarżącej.
Postanowieniem z dnia [...]. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało oczywistą pomyłkę dotyczącą numeru działki należącej do skarżącej. W świetle akt sprawy nie uległo wątpliwości, że była to oczywista omyłka organu, a nie błąd w ustaleniach faktycznych.
Ubocznie należy wyjaśnić, że wyrokiem z dnia 21 marca 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 29/99 oddalił skargę R. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia P. R. pozwolenia na budowę ścian oporowych na działce Nr [...]. Omawiany wyrok - wbrew twierdzeniu skarżącej - nie nakazywał wykonania drenażu wzdłuż muru oporowego.
W tej sytuacji bez znaczenia był argument skarżącej, że postanowienie pomijało wnioski wynikające z dołączonej do skargi opinii biegłego Z.P., wskazującego na konieczność rozebrania muru oporowego albo wykonania specjalnego drenażu umożliwiającego spływ wód opadowych. Sprawa budowy muru wykraczała poza ramy postępowania związanego z oceną oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.
Z tych też względów pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
jp