II SA/Lu 692/19

II SA/Lu 692/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk
Marta Laskowska-Pietrzak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6135 Odpady
Hasła tematyczne
Odpady
Sygn. powiązane
III OSK 3493/21 - Wyrok NSA z 2024-12-05
Skarżony organ
Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1162
art. 4 ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1990
art. 66 ust. 4 pkt 5
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 992
art. 3 ust. 1 pkt 6, pkt 14, pkt 23
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1471
art. 12 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak Sędziowie Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na zarządzenie pokontrolne [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę.
Uzasadnienie
Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...]. Kierownik Delegatury w B. P. Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. działając z upoważnienia L. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w L. na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1355) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 3 i 16 września 2019 r. w firmie Sprzedaż Hurtowa i Detaliczna [...], zarządził natychmiastowe zaprzestanie prowadzenia wszelkich działań związanych z odpadami w postaci używanych części samochodowych oraz części karoserii do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz przestrzeganie przepisów rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Wyznaczył również na dzień 31 października 2019 r. termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń. W uzasadnieniu organ podał, że na skutek przeprowadzonej w dniach w dniach 3 i 16 września 2019 r. w przedmiotowej firmie kontroli ustalono, że jest ona jest odbiorcą odpadów w postaci mieszaniny używanych części samochodowych o kodzie 160121* (spoza listy) oraz 5 części karoserii samochodowych o kodzie 160106 (BI250 - lista zielona), sprowadzonych z Niemiec do Polski bez dokumentów wymaganych podczas międzynarodowego przemieszczania odpadów, co narusza przepisy art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r. ze zm.), zgodnie z którym przemieszczanie odpadów spoza listy zielonej i bursztynowej wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, a obowiązkowi w zakresie informowania, określonym w art. 18 (załącznik VII), podlegają przemieszczenia odpadów z listy zielonej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. W. zarzuciła zarządzeniu naruszenie art. 2 punkt 1 Rozporządzenia (WE) NR 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów poprzez zaklasyfikowanie sprowadzanych części samochodowych jako odpad w sytuacji, gdy zakupowane w Niemczech części zamienne są to pełnowartościowe części pochodzące "z magazynu" oraz błędną interpretację art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, według którego odbiorca oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia w sytuacji, kiedy rzeczywiste i zamierzone jej działania dotyczące sprowadzanych części zamiennych nie nosiły cech odzysku (a tym bardziej unieszkodliwiania), bowiem sprowadza je jako części pełnowartościowe, zakupione z magazynu podmiotu sprzedającego, które sarna wybiera co do zapotrzebowania i asortymentu. Tym samym nabywa pełnowartościowe części celem ich dalszej odsprzedaży, a nie w celu dokonania ich odzysku czy unieszkodliwiania. Zdaniem skarżącej naruszono również art. 3 rozporządzenia (WE) 1013/16 poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż naruszyła przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w sytuacji, gdy zgodnie z dyspozycją w/w normy prawnej procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody określonej w przepisach podlegają przemieszczenia odpadów szczegółowo tam wymienionych, podczas, gdy nabywała pełnowartościowe części zamienne. Według skarżącej w sposób jednostronny, arbitralny i niezgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznano, że skoro części zakupuje w tonach, nie ma ich szczegółowej specyfikacji oraz kupuje je za cenę 250 euro muszą to być odpady w sytuacji, gdy cena złomu w Niemczech waha się w granicach 80-90 euro za tonę (czego organ nawet nie próbował ustalić), nadto zakup części w tonach jest powszechną praktyką na terenie Niemiec, bowiem ułatwia m.in. proces sprzedaży poprzez brak konieczności sporządzania szczegółowych zestawień. Są to kwestie obrotu gospodarczego i wieloletniej współpracy z podmiotem niemieckim, i nie sposób na tej podstawie pełnowartościowych części zaklasyfikować do kategorii "odpad" tym bardziej, że w treści protokołu pokontrolnego nie sposób znaleźć jej oświadczenia, co do sposobu przywozu części tj. ujęto jedynie, że używa opon do zabezpieczenia ładunku. Części przyjeżdżają zapakowane jednostkowo i każda z nich, zgodnie z procedurą obowiązującą w Niemczech przy zakupie części zamiennych z magazynu jest ostreczowana, ponadto z żadnych przepisów nie wynika, iż części które zakupuje muszą posiadać szczegółową specyfikację do każdej z faktur VAT, zaś w razie ich braku będą one zaklasyfikowane jako odpad. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska poprzez sporządzenie zaskarżonych zarządzeń pokontrolnych w sposób uniemożliwiających ich weryfikację, poprzez hasłowe powołanie okoliczności, które zdaniem organu mają świadczyć o tym, że rzekomo nabywa części będące odpadami, mało tego, odpadami niebezpiecznymi, z czym nie można się zgodzić. Ostatecznie wniosła o uchylenie zaskarżonych zarządzeń pokontrolnych i umorzenie postępowania w sprawie.
Odpowiadając na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 1 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 określa definicję odpadów. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/12/WE, uchylonej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UEL312 z 22.11.2008) oraz ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r .o odpadach (Dz.U. z 2019 r., poz. 701 ze zm.), która wdraża dyrektywę 2008/98/WE, odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany - art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE oraz art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r .o odpadach. Jak wynika z ustaleń kontroli Nr BPO [...] przeprowadzonej w firmie skarżącej pięć części karoserii pojazdów z numerami identyfikacyjnymi (VIN) w ogóle nie mogą stanowić części zamiennych, ponieważ ich ponowne stosowanie zabronione jest na podstawie art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.). W związku z tym części karoserii zostały zakwalifikowane jako odpady o kodzie 160106 - na podstawie europejskiego katalogu odpadów oraz B1250 (lista zielona) - zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Zaznaczył, że to niemiecki przedsiębiorca ([...] dokonał przetworzenia pojazdów marki opel, ford, volkswagen i audi, z których pochodzą ww. części karoserii i wytworzył opisane odpady, których pozbył się na rzecz skarżącej, co dodatkowo wypełnia wyżej przytoczoną definicję odpadów i czyni skarżącą ich odbiorcą na terenie Polski. Takie części karoserii, bez dalszego demontażu nie nadają się do bezpośredniego zamontowania w innym pojeździe, co dodatkowo przesądza o tym, że są odpadami, zgodnie z wyżej podaną definicją. Ponadto, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 września 2005r. w sprawie wykazu przedmiotów wyposażenia i części wymontowanych z pojazdów, których ponowne użycie zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego lub negatywnie wpływa na środowisko (Dz. U. z 2005 r., Nr 201, poz. 1666) m.in. tłumiki nie mogą być używane jako części zamienne i są klasyfikowane jako odpady o kodzie 160122 i BI250. Z kolei silniki i skrzynie biegów są klasyfikowane jako odpady niebezpieczne o kodzie 160121* (odpady spoza listy) nawet jeżeli pozbawione są olejów, ale resztki olejów pozostają wewnątrz części samochodowych. Ponieważ są to części używane, wymontowane z eksploatowanych pojazdów niemożliwe jest całkowite osuszenie elementów samochodowych z olejów i innych płynów eksploatacyjnych. Analiza faktur potwierdzających zakup elementów pojazdów oraz informacji przedstawionych przez właścicielkę firmy wykazała, że na dokumentach nie zostały wymienione poszczególne rodzaje części samochodowych, tylko wszystkie części określono jedną nazwą - "używane części samochodowe z magazynu", poza fakturami z 2017 r., na których wypisano nazwy i ilości nabywanych elementów (silnik wysokoprężny kompletny ze skrzynią - 2 szt., błotniki - 4 szt., maski silnika - 2 szt., zderzaki - 4 szt., reflektory - 8 szt., drzwi - 8 szt., silniki kompletne - 2 szt., maska - 1 szt., klapy tylne - 2 szt., zawieszenie tylne -3 szt., koła - 4 szt.). Zakup części w jednostkach wagi (tonach), a nie w sztukach za jednakową cenę dodatkowo przemawia z tym, że kupowane są elementy pojazdów niepotrzebne niemieckiej firmie, która chce pozbyć się nadmiaru części, których nie jest w stanie sprzedać lub zagospodarować na terenie swojego kraju. Niemożliwe jest, aby poszczególne części samochodowe - np. silniki, skrzynie biegów, drzwi, błotniki, turbosprężarki, rozruszniki, alternatory, chłodnice, radia, lampy, kierunkowskazy, wentylatory czy przewody miały taką samą wartość jednostkową. Odnosząc się do ceny zakupu części - 250 euro za tonę, czyli 0,25 euro na kilogram, organ podtrzymał swoje stanowisko, że jest ona niska. Na podstawie analizy cen skupu różnego rodzaju złomów w Niemczech, dostępnych na stronie internetowej pod adresem: buying-up.com ustalono, że np. ceny skupu złomu akumulatorów samochodowych wynoszą 0,3 - 0,5 euro/kg, złomu kawałkowego - 0,06 - 0,13 euro/kg, złomu aluminium - 0,18 - 0,95 euro/kg, złomu blaszanego - 0,04 - 0,13 euro/kg, złomu miedzi - 2,8 - 4,2 euro/kg. Organ zwrócił uwagę, że protokół kontroli został podpisany przez skarżącą bez wniesienia uwag do jego treści. Zaznaczył, że skarżąca nie zajmuje się unieszkodliwianiem, ani odzyskiem tego rodzaju odpadów. Jako cel sprowadzenia części skarżąca podała ich sprzedaż na terenie Polski jako części zamienne do pojazdów, które pochodziły z odzysku, którego w trakcie demontażu samochodów dokonywała na terenie Niemiec firma [...] Sprowadzanie odpadów w tym odpadów niebezpiecznych z Niemiec do Polski do odzysku wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Natomiast obowiązkowi w zakresie informowania, określonym w art. 18 (załącznik VII), podlegają przemieszczenia odpadów z listy zielonej (odpady inne, niż niebezpieczne). Zgodnie z art. 2 pkt 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 określenie "mieszanina odpadów" oznacza odpady powstałe w wyniku celowego lub przypadkowego wymieszania dwóch lub więcej rodzajów odpadów. Wspólny przewóz różnego rodzaju części samochodowych spełnia podaną definicję. Na postawie okazanych faktur, wg których jednorazowo przywożone były elementy samochodowe w ilości 1-2 Mg, bez wyszczególnienia konkretnych rodzajów części, brak jest podstaw do stwierdzenia, jakie dokładnie części przywożone były w trakcie poszczególnych transportów. Jeżeli wymieszane są odpady niebezpieczne z innymi niż niebezpieczne to klasyfikujemy to jako mieszaninę odpadów, nadając jej kod odpadu niebezpiecznego - 160121* (obowiązuje zasada bardziej surowej klasyfikacji).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wbrew przekonaniu skarżącej wydanie zarządzenia pokontrolnego na podstawie art.12 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska ( Dz. U z 2019r. poz. 1355 ) miało pełne uzasadnienie. Zgodnie z tym przepisem na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zarządzenie wydawane jest w razie stwierdzenia w wyniku przeprowadzonej kontroli naruszeń prawa i ma na celu wyeliminowanie tych naruszeń poprzez zobowiązanie do poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Ma także umożliwić organowi Inspekcji Ochrony Środowiska uzyskanie informacji o tym, czy i jakie działania podjął oraz zrealizował podmiot kontrolowany, aby usunąć stwierdzone naruszenia. Skoro zarządzenie stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości oczywiste jest, że podstawowe znaczenie, tak dla samej dopuszczalności jego wydania, jak i dla oceny prawidłowości tego aktu, ma protokół kontroli. Bez wątpienia kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie, odbyła się zgodnie z obowiązującą procedurą, zaś zaskarżone zarządzenie pokontrolne znajduje oparcie w jej ustaleniach. W sposób precyzyjny i szczegółowy opisuje oraz dokumentuje podjęte czynności kontrolne. Zarówno z jego treści, jak i załączonej do niego dokumentacji, stanowiącej jego integralną część, wynika jaka sytuacja faktyczna została zastana przez kontrolerów na terenie Zakładu skarżącej. Treść zaskarżonego zarządzenia nie pozostawia wątpliwości, ani co do tego jakich naruszeń dopuściła się skarżąca, ani co do tego, jakie działania zarządzono w celu ich wyeliminowania. Z ustaleń kontrolnych jasno wynika, że na terenie posesji skarżąca przechowuje w hali magazynowej oraz na placu na stelażach, w pojemnikach i luzem części samochodowe oraz części karoserii samochodowe różnych marek z numerami identyfikacyjnymi ( VIN). Na stojakach umieszczono posortowane i podpisane maski, drzwi, szyby, tylne i przednie klapy, belki zawieszenia i zderzaki. W pojemnikach oraz bezpośrednio na placu złożono zbiorniki na płyn do spryskiwaczy, rury, przewody, tłumiki, kołpaki, pasy przednie, z tworzywa sztucznego, elementy zawieszenia i elementy karoserii. Pod zadaszeniem znajdują się akumulatory, opony oraz różnego rodzaju drobne części samochodowe. W hali na pólkach ułożono drzwi, skrzynie biegów ( bez oleju), silniki ( bez oleju ), mechanizmy podnoszenia szyb, półosie, turbosprężarki, pompy wspomagające, sprężyny, elementy zawieszenia, tarcze hamulcowe, rozruszniki , alternatory, chłodnice, radia, lampy, kierunkowskazy, sterowniki, wentylatory i inne elementy. Na podstawie przedstawionych w toku oględzin faktur stwierdzono, że powyższe części zostały sprowadzone [...] od przedsiębiorcy [...] Z informacji ujawnionej na jej stronie internetowej wynika, że zajmuje się ona recykligiem samochodów, złomowaniem i demontażem pojazdów, zakupionych od firm ubezpieczeniowych, handlem częściami, skupem złomu stalowego, metali nieżelaznych i kabli miedzianych. Ustalenia oględzin nie były kwestionowane przez prowadzącą działalność, stan zaś składowanych karoserii udokumentowano fotograficznie. Zupełnie niezrozumiale jest twierdzenie skarżącej, ze nie wiedziała co właściwie protokół zawiera. Nie trzeba żadnej specjalistycznej wiedzy, zwłaszcza prawniczej, jak uważa skarżąca, aby opisać znajdujące się na terenie zakładu części samochodowe. Inspektorzy ochrony środowiska posiadają zaś samodzielnie wystarczającą wiedzę, aby je odpowiednio zaklasyfikować. W tym zaś kontekście zarzutu skargi skupiającego się na wykazaniu, że sprzedawane przez nią części samochodowe nie stanowią odpadu, ale pełnowartościowe części zamienne nie sposób akceptować. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach ( Dz. U z 2019r. oz. 701 ), odpady oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia jest obowiązany. Słusznie zatem organ uznał, że niezbędnym warunkiem uznania określonego przedmiotu za odpad jest, aby posiadacz wyzbywał się jego lub zamierzał się wyzbyć. Kluczowe znaczenie w definicji odpadu pojęcie "pozbycia się", nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane. Jednocześnie uznaje się, że nie ma powodu, aby je rozumieć inaczej niż w języku potocznym, w znaczeniu "odsunąć coś od siebie", "uwolnić się od czegoś". W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "pozbycie się", które stanowi przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób, niż nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko. "Pozbycie się" rozumiane więc jest jako przekazanie (zbycie) przedmiotu innemu podmiotowi, który będzie ten przedmiot wykorzystywał w zasadniczo odmienny od pierwotnego sposób (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 czerwca 2009 r. II OSK 960/08 . 9 października 2012r, II OSK 1071/11 i 21 lipca 2017r. II OSK 3069/13. opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W wyroku z dnia 13 września 2017r.( II OSK 41/16 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że do kategorii odpadów włączyć należy zatem nie tylko te przedmioty, które ich dotychczasowy posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Z tego względu pozbycia się przedmiotu nie można zawężać do sytuacji, gdy dotychczasowy posiadacz pozbywa się danego przedmiotu w celu jego definitywnego unieszkodliwienia lub przetworzenia. W kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także te podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Również w wyroku z dnia 15 stycznia 2016r. ( II OSK 1190/14 opubl. w CBOSA) podkreślono, odwołując się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 stycznia 2004r. w sprawie [...] ECR [...]). Jako odpad powinny więc być kwalifikowane także przedmioty poddawane procesom odzysku (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia15 czerwca 2000r. w połączonych sprawach [...] i [...],opubl. Lex nr 82853). Co więcej wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie [...] publ. ECR [...]). Trybunał orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11 opubl. w CBOSA). Jako odpady traktowane są zatem nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. Odpadami są zatem także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 25 czerwca 1997r. w połączonych sprawach [...],C- [...], [...] i [...] ECR [...]). Warto zauważyć, że art. 14 ustawy określa warunki w jakich określone przedmiotu tracą status odpadu. Zgodnie z ust.1 pkt1 określone rodzaje odpadów przestają być odpadami, jeżeli na skutek poddania ich odzyskowi, w tym recyklingowi, spełniają łącznie następujące warunki: a) przedmiot lub substancja są powszechnie stosowane do konkretnych celów, b) istnieje rynek takich przedmiotów lub substancji lub popyt na nie, c) dany przedmiot lub substancja spełniają wymagania techniczne dla zastosowania do konkretnych celów oraz wymagania określone w przepisach i w normach mających zastosowanie do produktu, d) zastosowanie przedmiotu lub substancji nie prowadzi do negatywnych skutków dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska; pkt 2) wymagania określone przez przepisy Unii Europejskiej. Zgodnie z ust. 2 przedmiot lub substancja, które przestały spełniać warunki, o których mowa w ust. 1, są odpadami. W sprawie przepis ten nie ma jednak zastosowania, skoro odpadów nie poddano jakiemukolwiek procesowi odzysku opisanemu w art. 3 ust.1 pkt 14 ustawy, czy recyklingowi (art. 3 ust.1 pkt 23). Nie ulega wątpliwości, że odpadem w powyższym znaczeniu są części samochodowe, których posiadacz pozbył się i które nie mogą już być użytkowane w dotychczasowy sposób. Oznacza to więc, że są niezdatne do dalszego bezpośredniego wykorzystania w pojeździe ze względu na stopień ich zużycia oraz zakres i charakter uszkodzeń. Trafność wywodu organu, według którego działalność firmy ([...] nie może być rozumiane inaczej jak pozbywanie się odpadów jest oczywista, skoro części samochodowe były wymontowywane z samochodów wycofanych z użycia. Oznaczało to ich nieprzydatność lub niemożliwość wykorzystania w dotychczasowy sposób. Ta sama uwaga dotyczy karoserii samochodowych. Pozostawienie ich w firmie zajmującej się demontażem świadczy o tym, że posiadacze przedmiotowych pojazdów, których zakupione fragmenty były częścią, dokonali pozbycia się ich, przez co uzyskane w tym zakresie części nabyły status odpadu. Tym bardziej, że jak zauważył organ, karoseria oraz jej fragmenty nie mogły być rozpatrywane w kategorii części zamiennych i wykorzystane do odbudowy innych pojazdów wobec istnienia prawnego zakazu wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne, o czym stanowi art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W świetle powyższych uwag bez znaczenia pozostawał akcentowany przez skarżąca fakt, że części te, podobnie jak i całe karoserie, mogły być wykorzystywane w pojazdach. Fakt, że posiadają określoną wartość użytkową i ekonomiczną, a przez to podlegają transakcjom handlowym (podlegają na przykład dalszej odsprzedaży), nie znosi z nich statusu przedmiotu stanowiącego odpad. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r., ( II OSK 2793/12 opubl. w CBOSA) odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. W tym sensie dla zachowania przymiotu odpadu bez znaczenia jest, że części były przywożone zapakowane, ostreczowane, a następnie skatalogowane i posortowane. Organ trafnie zatem zakwalifikował części karoserii samochodowych zgodnie z załącznikiem do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014r. w sprawie katalogu odpadów ( Dz. U z 2014r. poz. 1923 ) do odpadów o symbolu 16 01 06 - zużyte lub nie nadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Trafnie zaklasyfikowano również używane silniki i skrzynie biegów oraz akumulatory jako odpady niebezpieczne ( kod 16 01 21 ), pozostałe odpady należało sklasyfikować jako inne niewymienione elementy o kodzie 16 01 22 lub inne niewymienione odpady – kod 16 01 99. Ponieważ w przypadku sprowadzania odpadów z zagranicy należy uzyskać zezwolenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na podstawie art. 4 ust.1 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2019r. poz. 1162), a skarżąca takiego pozwolenia nie posiadała wydanie zarządzenia pokontrolnego w którym zarządzono zaprzestanie prowadzenia wszelkich działań związanych ze sprowadzanymi odpadami oraz postępowanie zgodne z rozporządzeniem (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz.WE L nr 190, str. 1) było całkowicie uzasadnione. Nietrafny jest przy tym zarzut skargi, według którego skarżąca nie może być uznana za odbiorcę odpadów. Sprowadzanie do Polski odpadów bez wymaganego zezwolenia uznaje się za nielegalny międzynarodowy obrót odpadami. Art. art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jasno natomiast stwierdza, że odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie jest każda osoba fizyczna, prawną lub jednostka organizacyjna, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Ustawa nie wymaga, aby odbiorca odpadów był ich właścicielem. Istotne jest, że jest ich posiadaczem, czyli sprawuje nad nimi kontrolę. W świetle przytoczonej wyżej definicji legalnej odbiorcy odpadów, nie można mieć wątpliwości, iż skarżąca była odbiorcą odpadów, przywiezionych nielegalnie z terytorium Niemiec na terytorium Polski. Zgodnie z art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 odbiorcą jest każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia.
Pozbawiony podstaw jest zarzut niepełnego uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego. Należy zwrócić uwagę, że zarządzenie pokontrolne jest stosunkowo najłagodniejszą formą reakcji na ustalenia kontroli. Ustawa nie przewiduje odpowiedzialności administracyjnej za niewykonanie zarządzenia pokontrolnego, nie są one także poddane egzekucji administracyjnej. Stopień zatem wymaganej precyzji w oznaczeniu stwierdzonego naruszenia i określeniu obowiązku będzie zatem zależał wprost od przepisu będącego podstawą zarządzenia. Prawdą jest, że uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego jest nader skromne, niemniej jednak wskazuje, jakich uchybień skarżąca się dopuściła i do jakich czynności została zobowiązana.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.