II SA/Lu 691/06

II SA/Lu 691/06 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-11-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Stelmasiak /sprawozdawca/
Maciej Kierek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art.53 ust.1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.58 par.1 pkt.6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozadwca), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant Stażysta Anna Chmielewska, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie : lokalizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]maja 2006 r. (Nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania sołtysa S.R. – M.M., od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie zakładu zagospodarowania odpadów na działce Nr [...] i [...] w miejscowości R. wraz z dojazdem usytuowanym na działce Nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje.
W uzasadnieniu stwierdziło, że organ I instancji na podstawie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 53 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie zakładu zagospodarowania odpadów dla potrzeb mieszkańców terenów wiejskich i miejskich o znaczeniu powiatowym w miejscowości R. Powyższa decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek Stowarzyszenia Samorządów Powiatu .
Następnie, odwołanie od tej decyzji złożył Sołtys wsi R. M.M. W treści odwołania podnosi naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego, żądając uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zarzuty te dotyczą w szczególności następujących kwestii:
- zgodności wniosku z terenem objętym inwestycją określonym obecnie na działkach Nr [..], [...] i [...], w tym objęcie nim drogi dojazdowej,
- nie informowanie stron o postanowieniach uzgadniających, mało rzetelny opis w raporcie o oddziaływaniu na środowisko (odległości i usytuowanie zespołu leśnego, szkoły podstawowej),
- brak prawidłowego pouczenia w decyzji wskazującej na decyzję o warunkach zabudowy a nie lokalizację celu publicznego,
- nieprawidłowo wskazana szerokość drogi dojazdowej (szerokość wynosi 10,0 m, w warunkach komunikacyjnych wymagane 15,0 m),
- brak doręczenia zaskarżonej decyzji osobie odwołującej się,
- orzeczenie sprzeczne z wnioskiem inwestora (nazwa decyzji wskazuje na decyzję o warunkach zabudowy),
- brak orzeczenia co do możliwości realizacji przyłącza wodociągowego i jego kolizji z projektowaną linią SN,
- brak sprecyzowania czy decyzja ma znaczenie lokalne czy ponadlokalne (w przypadku o znaczeniu wojewódzkim brak uzgodnienia z marszałkiem województwa oraz polecenia wojewody lubelskiego zobowiązującego wójta do wydania przedmiotowej decyzji w oznaczonym 2 miesięcznym terminie),
- brak zgodności raportu z treścią § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (planowane zamierzenie inwestycyjne usytuowane w pobliżu zbiorników wód śródlądowych), co jest sprzeczne z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,
- nieprawidłowo ustalony krąg stron postępowania administracyjnego (nie uznanie skarżącego za stronę przez organ I instancji),
- naruszenie przepisów art. 107 § 1 kpa w związku z art. 67 ust.3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 2 pkt 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy,
- naruszenie przepisów art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (brak powiadomienia stron o uzgodnieniach dot. dokumentacji hydrologicznej i geologiczno-inżynierskiej oraz z jakimi organami dokonano uzgodnień),
- brak przeprowadzonej rozprawy administracyjnej,
- zawarte w rozstrzygnięciu decyzji bezpodstawne powołanie się na plan miejscowy i obowiązujące studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy,
- brak odniesienia się organu do wszystkich żądań i wniosków stron w uzasadnieniu decyzji.
Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło następujące okoliczności prawne i faktyczne.
Po pierwsze, w świetle art. 50 ust. 1 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy podkreślić, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter wyjątkowy. Odnosi się tylko do inwestycji celu publicznego, przez który należy rozumieć działanie o znaczeniu lokalnym i ponadlokalnym stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. Nr 261, poz. 2603 z 2004 r.). Ponadto przedmiotowa inwestycja należy do inwestycji celu publicznego i wymieniona jest w art. 6 pkt 3 cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. inwestycja związana ze składowaniem odpadów.
Natomiast wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje decyzję po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Do obowiązków organu, który prowadzi postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego należy zawiadomienie na piśmie wszystkich stron o jego wszczęciu (art.61 § 4 kpa w związku z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), na których lokalizowana będzie inwestycja oraz w drodze obwieszczenia i w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości do pozostałych stron postępowania.
Stosownie do art. 106 kpa jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenie stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez organ zgodnie z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym następuje w drodze postanowienia.
Przed wydaniem ponownej decyzji, organ I instancji uzupełnił akta sprawy o zalecenia wskazane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze dotyczące podniesionych uchybień w postępowaniu administracyjnym lub je wyjaśnił w treści uzasadnienia decyzji. Pismem z dnia 27 stycznia 2006 r. Wójt Gminy doręczył stronom postanowienia uzgadniające. Ponadto organ I instancji wypełnił zalecenia zawarte w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na postanowienia organów opiniujących nie wpłynęły zażalenia, wobec czego ustalone zostały ponowne warunki na lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego. Natomiast pozostałe zarzuty złożone w odwołaniach, organ II instancji poddał pod rozwagę organowi I instancji w trakcie przeprowadzenia ponownego postępowania uzupełniającego, uchylając zaskarżoną decyzję.
Po drugie, stwierdził, że zachodzi zgodność wniosku złożonego przez Stowarzyszenie Samorządów Powiatu z obszarem terenu objętego ww. inwestycją. Starosta T. jako organ prowadzący ewidencję gruntów wprowadził bowiem zmiany w ewidencji obr. wsi R., łącząc powierzchnię gruntów zajętych pod inwestycję w jedną działkę o Nr [...] oraz [...] i jako drogę dojazdową o Nr [...], zgodnie z operatem pomiarowym. Załączone do akt sprawy wypisy z rejestru gruntów i decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...] listopada 2003 r. potwierdzają zgodność powierzchni działek przed zmianą oraz po zmianie z nową ich numeracją. Pierwotny wniosek obejmował budowę drogi dojazdowej do zakładu, gdyż lokalizacja inwestycji celu publicznego bez dojazdu nie ma racji bytu.
Natomiast kwestia zalecenia w zakresie informowania stron o postanowieniach uzgadniających została wykonana przez organ I instancji pismem z dnia 27 stycznia 2006 r., co zaznaczono wyżej. Fakt wykonania dokumentacji hydrologicznej, czy geologiczno-inżynierskiej w 2005 r. uzupełniających raport o oddziaływaniu na środowisko, nie stanowi postanowienia uzgadniającego, które powinno być doręczone stronom. Brak dokładności w określeniu odległości i usytuowania kompleksu leśnego czy zabudowań w raporcie i podważanie jego rzetelności, nie może być przedmiotem oceny organu odwoławczego, skoro skarżący nie przedstawił innej oceny specjalistycznej lub dokumentu, potwierdzającego słuszność podnoszonych zarzutów.
Podobnie podnoszona kwestia szerokości działki stanowiącej drogę dojazdową, która wg skarżącego wynosi 10 metrów, a z treści decyzji wynika, że jej szerokość określona została na 14 metrów ( nie 15,0 m jak wskazuje skarżący), nie jest poparty żadnym dokumentem. Ponadto organ II instancji podnosi, że na tym etapie sprawy, nie znajduje uzasadnienia podnoszony zarzut, a jego zasadność może być zbadana tylko w trakcie udzielenia pozwolenia na budowę i realizacji inwestycji. Natomiast zgodnie z załączoną dokumentacją (załącznik graficzny do decyzji) zaznaczono prawidłową jej szerokość 14,0 m, co określono w treści decyzji (droga dojazdowo-gospodarcza).
Pouczenie zawarte w treści decyzji organu I instancji wskazuje na decyzję o warunkach zabudowy, nie ma to jednak negatywnego wpływu na jej orzeczenie ani tryb odwoławczy, gdyż wydane orzeczenie nie jest sprzeczne z wnioskiem inwestora. Nazwa decyzji w podstawie orzeczenia organu I instancji dotyczy decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Natomiast wskazane w niej ustalenia warunków zabudowy poszczególnych obiektów nie są w sprzeczności z treścią wydanej decyzji lokalizacyjnej. Art. 6 ustaw o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. wskazuje jakiego typu inwestycje mają charakter celu publicznego, a przedmiotowa inwestycja jest zawarta w art. 6 pkt 3 tej ustawy.
Brak doręczenia decyzji osobie odwołującej się jako stronie postępowania nie znajduje również uzasadnienia. Skarżący bowiem zapoznał się z treścią zaskarżonej decyzji co wynika z akt sprawy. Zgodnie z treścią art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ww. przedsięwzięcie jako inwestycja celu publicznego stanowi o innym trybie doręczenia stronom decyzji o jej lokalizacji. Otóż zgodnie z jego brzmieniem "o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie, strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie". Skarżący jako strona postępowania powiadomiony został w drodze obwieszczenia Wójta Gminy z dnia 23 marca 2006 r. i zapoznany z treścią decyzji od której wniósł odwołanie w ustawowym terminie.
Po trzecie, organ II instancji orzekł, że w przedmiotowej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest władny analizować kwestii przyłącza wodociągowego z linii SN lecz tylko je zasygnalizować, co nastąpiło w przedmiotowej decyzji, gdyż rozstrzygnie ten problem decyzja o pozwoleniu na budowę.
Po czwarte, chybiony jest także zarzut dotyczący braku w decyzji oznaczenia charakteru tej inwestycji lokalnego czy ponadlokalnego. Jest to bowiem inwestycja o znaczeniu powiatowym i nie koliduje ani z zadaniami rządowymi (uzgodnienie pozytywne z Wojewodą) ani z zadaniami samorządu województwa (uzgodnienie pozytywne z Marszałkiem Województwa). Natomiast podnoszona kwestia zobowiązania Wójta Gminy przez Wojewodę do wydania decyzji w ciągu 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku przez inwestora nie znajduje uzasadnienia prawnego, ponieważ nie dotyczy inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym albo wojewódzkim.
Po piąte, nie zostały naruszone przepisy § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. Nr 61, poz. 549 z 2003 r.). Zarzuty skarżącego o usytuowaniu inwestycji w pobliżu zbiorników wód śródlądowych oraz na terenach źródlanych nie znajduje potwierdzenia. Dokumentem wiążącym organ jest opracowana dokumentacja geologicznoinżynierska i hydrologiczna z września 2005 r. Obie opinie są zgodne co do przydatności terenu pod ww. inwestycję budowa geologiczna terenu oraz warunki hydrologiczne są sprzyjające dla inwestycji. Wobec powyższego zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co podnosi odwołujący się.
Po szóste, krąg osób będących stronami postępowania został prawidłowo ustalony. Skarżący również został uznany za stronę postępowania ale tą, której interes prawny nie dotyczy bezpośrednio inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego. W związku z tym, zgodnie z treścią art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, te strony postępowania zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Obwieszczenie takie zostało ogłoszone przez Wójta Gminy. w dniu 30 marca 2006 r., z którym skarżący zapoznał się jak wynika z akt sprawy.
Po siódme, ponownie podnoszony zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w kwestii nie doręczenia postanowień uzgadniających stronom postępowania w tym nie zapoznania stron z dokumentacją hydrologiczną i geologiczno-inżynierską, nie może być uwzględniony. Zaskarżona decyzja została ogłoszona w formie obwieszczenia, co dopuszczają przepisy prawa, natomiast postanowienia uzgadniające zostały przez Wójta zgodnie z pismem z dnia 27 stycznia 2006 r. wysłane stronom postępowania, lecz nie zostały przesłane skarżącemu, co nie narusza treści orzeczenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego, nie doręczenie postanowienia uzgadniającego stronie nie skutkuje wadliwością wydanej decyzji. Z treści zaskarżonej decyzji – pkt 6 wynika, jakie wymagane uzgodnienia organ I instancji powinien uzyskać i z jakimi jednostkami je uzgodnić. Skoro wydał decyzję o lokalizacji celu publicznego, oznacza to, że uzgodnienia są pozytywne i nie wymagają dodatkowego uzupełnienia, które należało zamieścić w postanowieniach decyzji. Z treścią innych dokumentów dołączonych do akt sprawy (dokumentacja geologiczno-hydrologiczna), każda ze stron może zapoznać się poprzez udostępnienie ich do wglądu w urzędzie gminy. Natomiast organ I instancji nie ma obowiązku informowania o tym strony postępowania.
Po ósme, chybiony jest również zarzut naruszenia art. 107 § 1 kpa przepisami art. 67 ust. 3 ustawy o planowaniu przestrzennym oraz § 2 pkt 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego powierza się osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.
Taka kompetentna osoba sporządziła projekt zaskarżonej decyzji (arch. A.R. której podstawowym zadaniem jest stosowanie przy opracowaniu decyzji obowiązujących w tym zakresie oznaczeń przewidzianych przepisami prawa. Wydana decyzja zawiera w treści oznaczenia i nazewnictwo określające zakres lokalizowanej inwestycji. Nie określa natomiast szczegółowych elementów (warunków lokalizacji zamierzenia i jego obsługi infrastrukturalnej), które kwestionuje skarżący, gdyż sposób ich realizacji i kontroli zostanie bowiem określony na etapie pozwolenia na budowę.
Po dziewiąte, sformułowany w odwołaniu zarzut dotyczący nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie jest również zasadny. Wynika to z tego, że organ I instancji może w celu wyjaśnienia przedmiotu sprawy i sprecyzowania wspólnych punktów rozwiązania spornej sprawy, przeprowadzić rozprawę administracyjną. Jak wynika z akt sprawy oraz stanowiska stron postępowania, lokalizacja przedmiotowej inwestycji polega na tym, że celem wnioskodawcy i organu orzekającego jest zaakceptowanie tej inwestycji na tym terenie, natomiast mieszkańców wsi R. - na jej likwidacji. Nie ma więc punków wspólnych obu stron, postępowania, które możliwe byłyby do uzgodnienia i wyeliminowania sporu.
Dlatego też prawidłowo organ I instancji uzasadnia swoje stanowisko o braku podstaw do przeprowadzenia rozprawy skoro nie wniesie ona do sprawy nowych elementów.
Po dziesiąte, błędnie skarżący podnosi zarzut, że organ I instancji uzasadniając swoje stanowisko, w rozstrzygnięciu decyzji powołuje się na plan miejscowy oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy jako obowiązujące przepisy prawa. Faktem jest, że w uzasadnieniu decyzji przy wyjaśnieniu rozpatrywanych wniosków mieszkańców wsi, organ I instancji przywołuje treść zapisów starego planu zagospodarowania, podając, że już wcześniej wskazywał lokalizację przedmiotowej inwestycji w tym miejscu. Podobnie zawarł stwierdzenie, że inwestycja jest również zawarta w ustaleniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Rozstrzygnięcie decyzją nie jest jednak oparte na tych dokumentach, co bezpodstawnie podnosi skarżący.
Z tych względów podnoszony zarzut braku odniesienia się organu I instancji do wszystkich żądań i wniosków stron w uzasadnieniu decyzji, co narusza dyspozycję art. 107 § 3 kpa, nie jest także zasadny, podkreślił organ odwoławczy.
W skardze do sądu Sołtys wsi R. M.M. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji.
W treści skargi podnosi następujące zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego.
Po pierwsze, art. 64 kpa poprzez orzeczenie ponad przedmiot żądania zawartego we wniosku inwestora.
Po drugie, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt. 4 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów (Dz. U. z 2003 r. Nr 61 poz. 549) poprzez ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie składowiska odpadów na terenach przez to rozporządzenie wykluczonych pod tego rodzaju zabudowę,
Po trzecie, art. 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy w oparciu o wybrany materiał dowodowy, a nie jego całokształt, a także pomijanie okoliczności faktycznych i prawnych wynikających z dokumentów urzędowych mających wpływ na wynik postępowania,
Po czwarte, art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 10 kpa poprzez nie powiadomienie skarżącego w drodze obwieszczenia lub w inny sposób przyjęty w danej miejscowości o wydaniu postanowień w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji,
Po piąte, art. 28 i 10 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania,
Po szóste, art. 107 § 1 kpa w związku z art. 67 ust. 3 ustawy o planowaniu oraz § 2 pkt 3 - 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164 poz. 1589) poprzez niewłaściwy i sprzeczny z tymi przepisami ustalenie treści rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji,
Po siódme, art. 7 kpa poprzez bezpodstawne przyjęcie prymatu interesu społecznego nad słusznym interesem obywateli,
Po ósme, art. 107 § 3 kpa poprzez niewłaściwe i nie zawierające wskazanych w tym przepisie elementów, uzasadnienie decyzji obu organów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami Administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności z prawem działalności administracji publicznej w sprawach skarg składanych na decyzje administracyjne – lecz po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia.
Oznacza to, że kontrola sądu administracyjnego obejmuje także spełnienie przez zaskarżoną decyzję wymagań zawartych w odpowiednich normach materialnoprawnych, proceduralnych jak i kompetencyjnych. Dotyczy to sposobu w jaki dokonywana jest wykładnia przepisów prawa materialnego oraz rezultat wykładni, prowadzący do przyjętej przez właściwy organ administracji kwalifikacji normatywnej określonych faktów. W przedmiotowej sprawie podstawową kwestią jest legitymacja Sołtysa wsi R. do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Dyspozycja art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jednoznacznie bowiem stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, RPO , a także organizacja społeczna jeżeli dotyczy to jej statutowej działalności, w sprawach które dotyczą interesów prawnych innych osób oraz jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Natomiast w świetle art. 50 § 2 cyt. ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest także inny podmiot , któremu ustawy szczególne np. z materialnego prawa administracyjnego przyznają prawo do wniesienia skargi. W przedmiotowej sprawie legitymacja sołtysa wsi R. do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie opiera się jedynie na upoważnieniu mieszkańców wsi R. uczestniczących w dniu 25 stycznia 2005 r. w zebraniu wiejskim. Ponadto tego rodzaju "swoiste upoważnienie" zawarte jest tylko w treści protokołu z powyższego zebrania wiejskiego, do którego dołączono listy obecności (karta 177 i 178 akt administracyjnych sprawy).
Wynika to bowiem tylko ze wzmianki zawartej w treści omawianego protokołu, że "Jednogłośnie podjęto uchwałę o upoważnieniu sołtysa wsi R. M.M. do reprezentowania sołectwa i mieszkańców wsi we wszelkich postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, przed organami administracji państwowej, samorządowej oraz sądami administracyjnymi wszystkich instancji dotyczących inwestycji pod nazwą "budowa Zakładu Zagospodarowania Odpadów we wsi R.". Jednocześnie uchwalono, że zebranie wiejskie akceptuje wszelkie wcześniej udzielone pełnomocnictwa w tej sprawie jak i upoważnia sołtysa do ustanawiania pełnomocników w przyszłości". Nie jest to więc także współuczestnictwo formalne do wniesienia skargi do sądu w świetle dyspozycji art. 51 ustawy p.p.s.a.
Ponadto chociaż organy I i II instancji uznały skarżącego za stronę w postępowaniu administracyjnym, to z akt administracyjnych wynika, że nawet organ I instancji uznał, że Sołtys wsi R. M.M. jako zainteresowana osoba fizyczna nie jest stroną w tej sprawie w świetle art. 28 kpa w związku z art. 53 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. – karta Nr 156 akt administracyjnych sprawy) lecz tylko jako pełnomocnik mieszkańców sołectwa.
Natomiast tego rodzaju swoiste pełnomocnictwo udzielone podczas zebrania wiejskiego przez osoby fizyczne biorące w nim udział nie spełnia także dyspozycji art. 34 w związku z art. 35 cyt. ustawy p.p.s.a. , który stanowi, że pełnomocnikiem strony może być (§ 1) adwokat lub radca prawny jak i inny skarżący lub uczestnik postępowania, a także rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Jest to ograniczenie kręgu osób mogących być pełnomocnikami strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Ponadto w świetle dyspozycji art. 37 § 1 tejże ustawy pełnomocnik obowiązany jest już przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo w formie pisemnej, które musi być osobiście podpisane przez mocodawcę.
W przedmiotowej sprawie skarżący występuje jako sołtys wsi R., który skarży decyzję administracyjną o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że błędnie wywodzi swój interes prawny z faktu, że jest organem wykonawczym sołectwa oraz jest umocowany do działania przez zebranie wiejskie, czyli działa w imieniu sołectwa, które nie ma odrębnej osobowości prawnej od gminy. Sołectwo funkcjonuje bowiem w ramach tzw. dominium i imperium gminy, która posiada osobowość cywilnoprawną jak i publicznoprawną. Ponadto z faktu, że zgodnie z dyspozycją art. 53 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomienie o decyzji ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego strony nie będącej właścicielem lub wieczystym użytkownikiem nieruchomości, na których lokalizowana jest dana inwestycja, odbywa się poprzez obwieszczenie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, nie wynika jej interes prawny lecz tylko faktyczny, jeżeli np. tylko mieszka na terenie danego sołectwa W przeciwnym przypadku należałoby uznać, że każdy mieszkaniec sołectwa czy też dzielnicy miasta w takim stanie prawnym i faktycznym posiada interes prawny. Jest to pogląd błędny, gdyż w prawie polskim nie ma instytucji tzw. actio popularis (skargi powszechnej).
Natomiast skarżący - Sołtys wsi R. - nie jest jako osoba fizyczna właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której będzie realizowana przedmiotowa inwestycja celu publicznego jak i nawet właścicielem lub użytkownikiem wieczystym sąsiednich działek lub w obszarze oddziaływania inwestycji , czyli także w tym zakresie nie posiada interesu prawnego.
Z tych względów skargę, jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną, należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.