II SA/LU 677/23

II SA/Lu 677/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur /sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 61a § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2023 r. sprawy ze skargi W. P. - W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2023 r., znak: SKO.41/3469/OS/2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania I. oddala skargę; II. przyznaje adw. Ł. S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) z tytułu podatku od towarów i usług.
Uzasadnienie
W. P. – W. (dalej jako "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2023 r.
w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania .
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 8 grudnia 2020 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie (dalej: MOPR) wpłynął wniosek W. P. – W. z dnia 4 grudnia 2020 r. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. P.-W., w którym również zrezygnował on z prawa do zasiłku dla opiekuna na rzecz świadczenia pielęgnacyjnego.
Decyzją Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 grudnia 2020 r. odmówił przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego decyzją z dnia 29 marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło w/w decyzję z dnia 9 grudnia 2020 r. i nakazała organowi I instancji ponowne rozpatrzenie wniosku skarżącego w sprawie ustalenia mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium nakazało również organowi I instancji jednoczesne prowadzenie postępowań w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna oraz jednoczesne wydanie decyzji w tych sprawach. Kolegium wyjaśniło, że jednoczesne wydanie w/w decyzji i ich zakwestionowanie przez stronę zainteresowaną stwarza Kolegium możliwość ostatecznego załatwienia sprawy poprzez zajęcie równoczesnego stanowiska w sprawie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i w sprawie uchylenia decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna. Zwrócono również uwagę, że taki tok postępowania stwarza ubiegającemu się o świadczenie pielęgnacyjne możliwość realizacji prawa o wyborze korzystniejszego świadczenia.
W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Prezydent Miasta Lublin, decyzją z dnia 17 czerwca 2021 r. odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką.
Następnie Prezydent Miasta Lublin, decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r. odmówił skarżącemu uchylenia decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. Nr MOPR.DŚS.XXII.4140/49162/3/14 zmienioną decyzją z dnia 25 października 2018 r. Nr MOPR.D-ŚS.460.49162.4.2018, przyznającą wnioskodawcy zasiłek dla opiekuna w związku ze sprawowaną opieką nad chorą matką.
Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia 17 czerwca 2021 r. o odmowie przyznania wnioskodawcy świadczenia pielęgnacyjnego.
Decyzją z dnia 19 listopada 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze
w Lublinie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Natomiast decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r. odmawiająca skarżącemu uchylenia decyzji przyznającej mu zasiłek dla opiekuna nie została zaskarżona i stała się ostateczna.
W dniu 23 maja 2022 r. wpłynął do MOPR wniosek skarżącego w sprawie o ustalenie mu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na sprawowaną przez niego opiekę nad chorą matką – J. P.- W. Natomiast w dniu 6 czerwca 2022 r. zostało złożone w MOPR przez wnioskodawcę oświadczenie, w którym wnosił o uchylenie decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. Nr MOPR.DŚS.XXII.4140/49162/3/14 przyznającej mu na czas niekreślony zasiłek dla opiekuna w związku ze sprawowaną opieką nad chorą matką.
W wyniku rozpoznania wniosków Prezydent Miasta Lublin:
- postanowieniem z dnia 21 czerwca 2022 r. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – J. P.-W. oraz
- postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. odmówił skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. Nr MOPR.DŚS.XX[L4140/49162/3/14, zmienioną decyzją z dnia 25 października 2018 r. Nr MOPR.D-ŚS.460.49162.4.2018, przyznającej zasiłek dla opiekuna w związku ze sprawowaną opieką nad chorą matką J. P.-W.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 24 czerwca 2022 r. organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r., orzeczono o odmowie uchylenia decyzji Nr MOPR.DŚS.XXII.4140/49162/3/14 przyznającej wnioskodawcy zasiłek dla opiekuna w związku z opieką nad matką. Mimo powyższego w dniu 6 czerwca 2022 r. skarżący ponownie wniósł o uchylenie ww. decyzji, w przypadku przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego.
Wskazując na treść art. 61a § 1 k.p.a. organ I instancji stwierdził, że ze względu na jego treść jest zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna w związku z opieką nad matką, albowiem wniosek (żądanie wszczęcia postępowania) dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, to jest decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r. Nr MOPR.D-ŚS.460.49162.5.2021.
Nie zgadzając się z postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 r. skarżący w zażaleniu podniósł m.in., że przy obecnej sytuacji inflacyjnej wysokość zasiłku dla opiekuna jest niska i nie ma realnej siły nabywczej, zaś jego wniosek o uchylenie tego zasiłku jest spowodowany staraniem się o przejście na świadczenie pielęgnacyjne. Dodał, że sytuacja zdrowotna jego matki pogorszyła się, gdyż do wcześniejszych chorób układu ruchu (stawów biodrowych i kręgosłupa) doszła w 2019 r. choroba nowotworowa (złośliwy rak sutka), a w chwili obecnej przybyło mu obowiązków przy matce, a sytuacja finansowa pogarsza się. Wspólne dochody z matką to kwota ok. 2.200,00 zł, co nie starcza już na bieżące potrzeby, tym bardziej ze mieszkanie socjalne ogrzewane jest węglem. Skarżący wyjaśnił, że wniesiony przez niego wniosek o przejście na świadczenie pielęgnacyjne zawierał dwa punkty, a mianowicie punkt dotyczący przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego oraz punkt dotyczący uchylenia obecnie pobieranego zasiłku dla opiekuna. Zwrócił uwagę, że odmowa uchylenia zasiłku dla opiekuna zamyka mu drogę do starania się o świadczenie pielęgnacyjne.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowieniem z dnia 26 czerwca 2023 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i powołując treść art. 61a § 1 k.p.a. stwierdziło, że przy ocenie zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia należy mieć na względzie to, że skarżący nie wniósł zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia 21 czerwca 2022 r. Nr MOPR.D-ŚS.460.49162.2.2022, którym odmówiono mu wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką J. P.-W. Oznacza to, że postanowienie to ma charakter postanowienia ostatecznego i wywiera zamierzone nim skutki. Postanowienie to ostatecznie i negatywnie załatwia wniosek skarżącego w sprawie jego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zdaniem Kolegium w takiej sytuacji nie znajduje formalnego (logicznego) uzasadnienia uchylenie decyzji o przyznaniu zasiłku dla opiekuna, bowiem w takim przypadku skarżący nie legitymowałby się zarówno ani prawem do świadczenia pielęgnacyjnego, ani prawem do zasiłku dla opiekuna.
Kolegium wskazało także, że z uwagi na fakt, iż wniosek skarżącego, który wpłynął do MOPR w dniu 6 czerwca 2022 r. w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej mu zasiłek dla opiekuna dotyczący materii, w której zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie, to brak było podstaw do ponownego prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie.
W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący wyjaśnił, że od 2010 r. jest opiekunem swojej 79 - letniej schorowanej matki. Matka posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z racji sprawowanej opieki skarżący otrzymuje zasiłek dla opiekuna, w kwocie 620 zł, co jest kwotą niska i z tego względu stara się uzyskać inne świadczenie tj. świadczenie pielęgnacyjne. Dodatkowo skarżący wskazał, że mieszka wraz z matką w mieszkaniu socjalnym opalanym węglem i wymagającym dogrzania elektrycznością, co pochłania znaczne kwoty. Matka pobiera emeryturę w wysokości 2292 zł, a on zasiłek dla opiekuna. Skarżący wskazał, że pracownik socjalny wyjaśnił mu drogę do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, ale MOPR i SKO nie uwzględniły jego odwołania i uniemożliwiono mu przejście z zasiłku dla opiekuna na świadczenie pielęgnacyjne.
Pełnomocnik wyznaczony skarżącemu w ramach prawa pomocy w uzupełnieniu skargi piśmie z dnia 19 listopada 2023 r. zaskarżonemu postanowieniu z dnia 26 czerwca 2023 r. zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
art 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na nie zweryfikowaniu przez organ I i II instancji materiału dowodowego w kontekście ewentualnej tożsamości stanu faktycznego i prawnego sprawy mniejszej oraz sprawy wniesionej uprzednio przez Skarżącego zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 18 czerwca 2021r. w sprawie dotyczącej odmowy uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna;
2. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a tj.:
art. 61a k.p.a., poprzez jego zastosowanie w sytuacji nie przeprowadzenia przez organ czynności weryfikujących czy między sprawą niniejszą a sprawą zakończoną ostateczną decyzją z dnia 18 czerwca 2021 r. w sprawie dotyczącej odmowy uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna, zachodzi tożsamość stanu faktycznego i poprzestanie przez organy obu instancji wyłącznie na ustaleniu tożsamości przedmiotowo-podmiotowej obu tych spraw.
Pełnomocnik skarżącego podniósł, że z pisemnego uzasadniania postanowienia organu I instancji oraz postanowienia SKO w Lublinie wynika, iż organy te stwierdzając w niniejszej sprawie przeszkodę uniemożliwiającą wszczęcie postępowania administracyjnego poprzestały wyłącznie na ustaleniu faktu istnienia w obrocie zapadłej w stosunku do skarżącego ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 18 czerwca 2021r. w sprawie MOPR.DŚS.XXII.4140/49162/3/14 a tym samym jej tożsamości podmiotowej i przedmiotowej ze sprawą niniejszą, nie weryfikując jednocześnie ewentualnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego obu spraw. Innymi słowy organy obu instancji a priori założyły że skoro skarżący ponownie wystąpił z wnioskiem o uchylenie decyzji o przyznaniu mu zasiłku opiekuńczego związanego z opieką nad chorą matką to zachodzi powaga rzeczy osądzonej uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego ponieważ w obrocie prawnym istnieje już ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca w stosunku do skarżącego przedmiotową kwestie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 zwanej dalej: "p.p.s.a.".). Zgodnie z treścią powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2023 r.
utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia 24 czerwca 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie odmowie wszczęcia postępowania w sprawie uchylenia decyzji numer MOPR.DŚS.XXII.4140/49162/3/14 z dnia 18 lipca 2014 r., zmienionej decyzją numer MOPR.D-ŚS.460.49162.4.2018 z dnia 25 października 2018 r., przyznającej W. P. – W. zasiłek dla opiekuna w związku z opieką nad matką J. P.- W.
Podstawę prawną zapadłych w niniejszej sprawie postanowień stanowił art. 61a § 1 k.p.a., w świetle którego, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Przywołany wyżej przepis art. 61a § 1 k.p.a. reguluje swoistego rodzaju postępowanie wstępne, do którego przeprowadzenia zobligowany jest organ administracji, celem dokonania weryfikacji żądania strony, pod kątem zaistnienia warunków i możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w danej sprawie. Przy czym wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie bada merytorycznie wniosku, a ogranicza się jedynie do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Z treści analizowanego przepisu wynikają dwie samodzielne i niezależne przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, do których należą: wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną lub niemożność wszczęcia postępowania z jakichkolwiek innych przyczyn. Przy czym co istotne przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a. muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne, co oznacza, że ich ustalenie i wskazanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. Jeżeli natomiast kwestia ta wymaga poczynienia szerszych ustaleń, zwłaszcza w kontekście argumentów podawanych przez wnioskodawcę, bądź jest nieoczywista, to w takich sytuacjach organ zobowiązany jest wszcząć postępowanie, celem wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości i w zależności od wyniku przeprowadzonych czynności, bądź orzec merytorycznie, co do zasadności wniosku, bądź też, w przypadku stwierdzenia wystąpienia przesłanki bezprzedmiotowości postępowania umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 20 grudnia 2020 r., II OSK 2579/20; z 14 października 2020 r., II OSK 1622/20; wyrok WSA w Warszawie z 18 czerwca 2020 r., VII SA/Wa 714/20; wyrok WSA w Szczecinie z 18 marca 2021 r., II SA/Sz 324/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia również wymaga, iż jakkolwiek pierwsza z przesłanek – "wniesienie podania przez osobę niebędąca stroną", co do zasady nie powinna budzić wątpliwości interpretacyjnych, to druga z przesłanek – "inne uzasadnione przyczyny" nie została przez ustawodawcę zdefiniowana. Należy przez nią jednak rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów administracyjnych do takich uzasadnionych przyczyn zalicza się m.in.: wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, powagę rzeczy osądzonej, sprawę w toku, upływ terminu prawa materialnego skutkujący brakiem możliwości domagania się przyznania określonego uprawnienia (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 61a; wyroki WSA w Gliwicach z dnia: 25 maja 2022 r., II SA/Gl 25/22; II SA/Gl 289/22; wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2022 r., II SA/Kr 1625/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać również należy, że stosownie do treści art. 144 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
W przedmiotowej sprawie jak słusznie stwierdziło Kolegium zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie ma fakt niezłożenia przez skarżącego zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia 21 czerwca 2022 r. odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia świadczenia pielęgnacyjnego. We wskazanym postanowieniu organ przyjął, że ponowny wniosek skarżącego o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką J. P.-W. dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną Prezydenta Miasta Lublin z dnia 17 czerwca 2021r. utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 19 listopada 2021 r. Ze względu na fakt, że wskazane postanowienie nie podlegało zaskarżeniu stało się ostateczne i nie podlega weryfikacji Sądu w niniejszym postępowaniu to należy wskazać, że jego istnienie w obrocie prawnym ma wpływ na stanowisko Sądu w niniejszej sprawie i ocenę postanowienia Kolegium z dnia 26 czerwca 2023 r.
W sprawie mamy do czynienie z sytuacją, że kluczowe dla skarżącego postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego nie zostało zaskarżone. Należy wyjaśnić, że w sytuacji kiedy postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest ostateczne, wszczęcie postępowania co do uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna oznaczałoby pozbawienie go tego wsparcie finansowego czyli środków do życia.
W tej sytuacji zasadnym było przyjęcie przez Kolegium, że istnieje podstawa do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. i odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek dla opiekuna.
Sąd jedynie na marginesie wskazuje, że skarżący był uprawniony do złożenia kolejnego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, co też uczynił w dniu 23 maja 2022 r. i organ I instancji winien nadać bieg wskazanemu wnioskowi wszczynając postępowanie i badając spełnienie przesłanek przez wnioskodawcę do przyznania tego świadczenia. Pomimo, że obecnie wnioskiem z dnia 23 maja 2022 r. skarżący zwrócił się o przyznanie tożsamego świadczenia pielęgnacyjnego, lecz na inny okres, do którego uprawnienie wywodził z tej samej okoliczności faktycznej, co we wniosku z dnia 8 grudnia 2020 r., sprawowanie opieki nad matką, o tożsamości obu tych spraw nie mogło być mowy. Jeżeli prowadząc postępowanie organ I instancji stwierdziłby, że jedyną przesłanką negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego byłoby pobieranie przez skarżącego zasiłku dla opiekuna winien uchylić decyzję przyznającą wskazany zasiłek dla opiekuna, a następnie przyznać wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne. Dlatego, jak już wyżej wskazano kluczowym było kwestionowanie (zaskarżenie) postanowienia organu I instancji z dnia 21 czerwca 2022 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką – J. P.-W, bowiem to rozstrzygniecie miało bezpośredni wpływ na postanowienie z dnia 24 czerwca 2022 r. W przedmiotowej sprawie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której skarżący zostałby pozbawiony jedynego wsparcia finansowego - zasiłku dla opiekuna.
W ocenie Sądu skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wynik oceny stanowiska Kolegium nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie) na podstawie art. 145 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.