II SA/LU 675/19

II SA/Lu 675/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2020-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /przewodniczący/
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk
Symbol z opisem
6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I OSK 286/21 - Wyrok NSA z 2024-04-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 31 ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2020 poz 65
art. 124 ust. 1 i ust. 1a
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Tezy
Wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. uzależnione zostało od wydania i pozostawania w obrocie prawnym decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji z art. 124 ust. 1 u.g.n.
Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości wyłącznie w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. W konsekwencji też wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. determinuje konieczność uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Asesor WSA Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia [...] r., znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. J. (dalej także jako "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] w sprawie udzielenia zezwolenia [...] SA. Oddział w L. na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...] Ł., gm. Ł., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha w celu realizacji inwestycji - "Projekt i przebudowa linii 110 kY relacji GPZ R. P. - GPZ Ł.".
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan przedstawia się następująco:
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. Spółka [...] SA. Oddział w L. wystąpiła do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zezwolenie na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, ujawnionej w księdze wieczystej nr [...] [...], położonej w obrębie geodezyjnym [...] Ł., gm. Ł., poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi - [...] S.A. Oddział w L. w związku z planowaną inwestycją polegającą na przebudowie istniejącej linii napowietrznej 110 kV relacji GPZ R. P. - GPZ Ł..
Decyzją z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] Starosta Ł. ograniczył sposób korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha położonej obrębie geodezyjnym 0017 Ł., gm. Ł. poprzez udzielenie zezwolenia inwestorowi - [...] S.A. Oddział w L. na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej w celu przebudowy napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 kV w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "Projekt i przebudowa linii 110 kV relacji GPZ R. P. - GPZ Ł.".
Następnie Starosta L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. zezwolił inwestorowi na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości nr [...] o pow. [...] ha oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku odwołania wniesionego przez A. J. w sprawie orzekał Wojewoda, który decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty [...] w sprawie zezwolenia inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Organ odwoławczy, odwołując się do art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wyjaśnił, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie pod nazwą "Projekt i przebudowa linii 110 kV relacji GPZ R. P. - GPZ Ł." jest celem publicznym o znaczeniu ponadlokalnym i zgodnie jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Ł. Nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Ww. działka znajduje się w terenie zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej, jednorodzinnej i usługowej. Zgodnie z treścią rozdziału 7 infrastruktura techniczna w § 13 ust. 1 pkt. 2 "Dopuszcza się realizację nowych sieci infrastruktury technicznej dla obsługi istniejącej i projektowanej struktury osadniczej oraz ustala się obowiązek modernizacji, przebudowy oraz budowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji".
Jak podkreślił organ z informacji uzyskanej od inwestora wynika, że wnioskodawca jest operatorem systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i ciążą na nim obowiązki wynikające z art. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest wypełnieniem przez wnioskodawcę zadań nałożonych przez ustawodawcę, a opóźnienie w realizacji inwestycji, w tym nieterminowe oddanie linii do eksploatacji, może być uznane za naruszenie ustawowych obowiązków. Inwestycja celu publicznego za jaką stosownie do art. 6 pkt 2 u.g.n. uważa się za przebudowę linii napowietrznej, realizowana jest w interesie społecznym i ma służyć ogółowi. Konieczność realizacji inwestycji niezbędnych z punktu widzenia bezpieczeństwa energetycznego państwa, stanowi interes społeczny w rozumieniu art. 108 k.p.a. Inwestycja ta przyczyni się do poprawy zwiększenia niezawodności i efektywności sieci dystrybucyjnej oraz ułatwi przeciwdziałanie skutkom poważnych awarii systemu energetycznego. Ponadto obecny stan techniczny użytkowanej linii wysokiego napięcia uzasadnia podejmowanie działań inwestycyjnych, które mają na celu ochronę zdrowia i życia zamieszkujących w pobliżu istniejącej linii elektroenergetycznej.
Organ wskazał, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie tejże nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności stanowi pozyskanie prawa do działki, na której niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na budowę i rozpoczęcia robót budowlanych, mających na celu poprawę stanu technicznego sieci elektroenergetycznej. Pilna potrzeba przebudowy sieci wynika również z ustawowego obowiązku dbałości przez przedsiębiorstwo energetyczne o utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły, niezawodny i przy zachowania wymagań jakościowych, a zatem słuszny interes wnioskodawcy przemawiał także za udzieleniem zezwolenia.
Reasumując organ stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości, zawarte w art. 124 ust. la ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wnioskodawca wykazał, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości podyktowane jest ważnym interesem społecznym jak również ważnym interesem strony. Niniejsza decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z nadanym jej rygorem natychmiastowej wykonalności służyć będzie interesowi społecznemu oraz chronić będzie ważny interes strony, co tym samym spełnia przesłanki zawarte w art. 108 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, dotyczącego nieprawidłowości niniejszej decyzji, która jest konsekwencją nieprawidłowej decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, organ uznał go za niezasadny wskazując, że w wyniku rozpatrzenia odwołania A. J. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości nr [...] o pow. [...] ha.
Decyzja organu drugiej instancji została zaskarżona przez A. J. do sądu administracyjnego. W skardze zarzucono decyzji naruszenie:
I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:
1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 t.j.- dalej "KPA") przez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy oraz brak wszechstronnego rozważenia interesu właściciela nieruchomości i przyjęcia w całości stanowiska wnioskodawcy w sprawie, co doprowadziło organ do utrzymania w mocy sprzecznej z prawem decyzji organu I instancji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości;
2. art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i 3 KPA, poprzez a) nie wskazanie właściwej (pełnej) podstawy prawnej wydanej decyzji, jak również b) poprzez brak odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu, w tym:
- zaniechania przeprowadzenia rokowań w aspekcie wykonania prac w rozumieniu art. 124 u.g.n., jak i w zakresie możliwości pozostawienia na niej wybudowanych urządzeń infrastruktury Wnioskodawcy, ustalenia warunków takiej zgody, a w szczególności szkód powstałych w związku z zaplanowanymi do przeprowadzenia pracami oraz ograniczeniami związanymi z korzystaniem z nieruchomości w toku eksploatacji wybudowanych urządzeń i przewodów, co składało się na pominiętą przez organy pozorność rokowań;
- złamania zakazu stosowania wobec przepisu art. 124 ust. 3 u.g.n. wykładni rozszerzającej poprzez niezasadne uznanie, że zaproponowanie właścicielowi przez inwestora warunków umowy dotyczącej służebności przesyłu w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego stanowi wypełnienie warunku rokowań w rozumieniu art. 124 u.g.n.;
- braku odniesienia się do zarzutu braku dokonania kwalifikacji inwestycji zaplanowanej przez inwestora, w tym braku wyjaśnienia dlaczego organ przyjął, że chodzi o "wymianę" w chodzącą w zakres prac, do których odnosi się art. 124 u.g.n. ust. 1; ponadto organ II instancji nie odniósł się do zarzutu Skarżącego, iż organ I instancji dokonał błędnej kwalifikacji czynności konserwacji i usuwania awarii jako czynności, do których mogą mieć zastosowanie art. 124 u.g.n., podczas gdy zastosowanie mieć powinien art. 124b u.g.n. W konsekwencji organ II instancji nie odniósł się do zarzutu Skarżącego wskazującego, że zakres rozstrzygnięcia administracyjnego jest niepełny, albowiem brak jest odniesienia się do takich kwestii, jak:
a) aspekt dokonania inwentaryzacji naniesień znajdujących się na podlegającej ograniczeniu części Nieruchomości przed przystąpieniem do robót;
b) zapewnienia właścicielowi dostępu do pozostałej części Nieruchomości nie objętej zezwoleniem;
c) zabezpieczenia pozostałej części Nieruchomości przed zniszczeniem w trakcie trwania robót;
d) porządzenia protokołu zniszczeń i wynikłych strat po zakończeniu budowy w tym dokumentacji fotograficznej, celem ustalenia i wypłacenia odszkodowania;
e) przywrócenia Nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu planowanych prac;
f) zaniechanie określenia, że jeżeli wskutek zrealizowania tych robót ulegnie zmniejszeniu wartość nieruchomości, to że odszkodowanie powinno być powiększone o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu;
g) poinformowania Starosty [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o rozpoczęciu i zakończeniu prac na przedmiotowej nieruchomości, jak również określenie czasu dla przewidzianych prac wymiany przewodów;
- organ przy wydaniu decyzji powinien oprzeć się na przepisach prawa materialnego czego nie uczynił, a wobec zarzutów Skarżącego wniesionych wraz z odwołaniem donoszących się do aspektu błędnej kwalifikacji podstawy prawnej, czyni to wydaną decyzję wadliwą w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie, albowiem Skarżący w istocie nie wie na podstawie jakich przepisów prawa organ orzekł, a tym samym nie może się odnieść należycie do tego w ramach uprawnień odwoławczych, co czyni ochronę prawną niepełną;
3. art. 80 w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, i art. 13 KPA poprzez zaniechanie prawidłowej oceny przebiegu rokowań pomiędzy stronami, brak prawidłowej oceny zakresu umocowania reprezentantów inwestora dla procesu negocjacyjnego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że rokowania zostały przeprowadzone niewadliwie i zgodnie z prawem;
4. art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa;
5. art. 10 KPA w zw. z art. 110 KPA poprzez brak uwzględnienia w/starczającego czasu do rozpatrzenia skierowanego do organu stanowiska Strony, a złożonego przed nastąpieniem skutku prawnego związania decyzją administracyjną - co skutkowało pominięciem rozpatrzenia rozszerzonych przesłanek Strony pozwalających na ewentualne uwzględnienie stanowiska Strony i wydanie decyzji odmawiającej zezwolenia;
II. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w postaci:
1. art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2018 poz. 2204 ze zm.), poprzez:
a) jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że planowane prace mieszczą się w pojęciu zakładania i przeprowadzenia na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, podczas gdy planowane prace nie stanowią nowej inwestycji lecz przebudowę obiektu istniejącego, tj. brakiem zastosowania art. 124b u.g.n., a w konsekwencji utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu 1 instancji;
b) jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że "wymiana" przewodów mieści się w zakresie przedmiotowym zezwolenia w rozumieniu ust. 1 art. 124 u.g.n.;
2. art. 124 ust. 3 u.g.n., poprzez:
a) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż zostały przeprowadzone rokowania obejmujące swym zakresem prace planowane przez inwestora, podczas gdy rokowania te były pozorne, gdyż dotyczyły jedynie zajęcia działki w celu wykonania prac, zaś przedmiotem rokowań powinno być nie tylko uzyskanie zgody na czasowe zajęcie nieruchomości, ale także pozostawienie na niej wybudowanych ciągów, przewodów i urządzeń, i związane z tym zezwolenie na korzystanie z nieruchomości w celu usunięcia awarii i konserwacji tych urządzeń i przewodów, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;
b) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zostały przeprowadzone rokowania, podczas gdy rokowania te należy uznać za pozorne z uwagi na wskazanie przez inwestora kwoty rażąco nieadekwatnej do wartości poniesionej szkody, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;
c) przez niezasadne przyjęcie, że wniosek pochodzi od należycie umocowanego pełnomocnika Spółki Przesyłowej, co skutkowało błędnym przyjęciem, że przeprowadzone zostały przed złożeniem wniosku o zezwolenie obligatoryjne rokowania, jak i brak wykazania by składający wniosek pan A. G. działał w imieniu i na rzecz Spółki Przesyłowej [...] S.A.
Wskazując na takie zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
Skarga podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie, gdyż przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. - dalej jako: "ustawa o gospodarce nieruchomościami " lub "u.g.n.").
Decyzją tą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie zezwalające inwestorowi na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości - działki nr [...] w zakresie zgodnym z decyzją Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z części tejże nieruchomości gruntowej na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej w celu przebudowy napowietrznej sieci elektroenergetycznej 110 KV w związku z realizacją inwestycji pod nazwą "Projekt i przebudowa linii 110 KV relacji GPZ R. P. - GPZ Ł.".
Z art. 124 ust. 1a u.g.n. wynika, że zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości udziela się po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, a więc po wydaniu decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.
Niewątpliwie więc wydanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. uzależnione zostało od wydania i pozostawania w obrocie prawnym decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji z art. 124 ust. 1 u.g.n.
Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości wyłącznie w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.
W konsekwencji też wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. determinuje konieczność uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.
Do takiej zaś sytuacji doszło w niniejszej sprawie, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 674/19 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] września 2019 r., znak: [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości polegającego na udzieleniu inwestorowi zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości - działce nr [...] położonej w Ł. linii elektroenergetycznej 110 kV.
Jak wskazano już wyżej uchylenie decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. determinuje konieczność uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., co zwalnia także Sąd pierwszej instancji z obowiązku odniesienia się do zarzutów postawionych w skardze.
Na marginesie więc tylko należy wskazać, że do kwestii związanych możnością ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 674/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznający przedmiotową sprawę przedstawione tam oceny i ustalenia w całości podziela.
Rozpoznając sprawę ponownie, organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów prawa i rozstrzygnie sprawę mając na uwadze to, że dla ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. koniecznym jest, by plan miejscowy w sposób precyzyjny określał lokalizację inwestycji celu publicznego oraz przede wszystkim to, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. będzie możliwe jedynie wtedy, gdy wydana zostanie decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty poniesione w sprawie przez skarżącego składała się kwota 200 zł uiszczonego wpisu od skargi (k.47 akt sądowych).