II SA/Lu 666/25

II SA/Lu 666/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 238 par. 1, art. 229 par. 3, art. 227
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. N. na uchwałę Rady Miasta Zamość z dnia 29 września 2025 r., nr XX/209/2025 w sprawie rozpatrzenia skargi na działanie Prezydenta Miasta Zamość w sprawie rozliczenia opłat za wodę i odprowadzanie ścieków postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 18 lipca 2025 r. B. N. wyraziła swoje niezadowolenie
z działań Prezydenta Miasta Zamość dotyczących rozliczeń opłat za wodę
i odprowadzanie ścieków.
W dniu 29 września 2025 r. Rada Miasta Zamość podjęła uchwałę nr XX/209/2025 w sprawie rozpatrzenia skargi B. N. z dnia 18 lipca
2025 r., w której uznała skargę za bezzasadną.
Pismem z 1 października 2025 r. B. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W uzasadnieniu skargi podniosła zarzuty związane z brakiem działań w sprawie dotyczącej jej indywidualnego rozliczenia zużycia wody i odprowadzenia ścieków.
Skarga została zakwalifikowana jako skarga na ww. uchwałę Rady Miasta Zamość z dnia 29 września 2025 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a w przypadku nie uwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi
w całości jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Zgodnie z 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a. i obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także
w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę,
i stosują środki określone w tych przepisach.
Ustalenie zatem, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi. Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi.
Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miasta wydana na podstawie przepisów działu VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), w rezultacie rozpatrzenia skargi mieszkańca miasta na działalność prezydenta miasta.
W myśl art. 227 k.p.a., przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Z kolei powołany w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały art. 229 pkt 3 k.p.a. stanowi, że jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) i kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, z wyjątkiem spraw określonych w pkt 2, jest rada gminy. Skarga, która została wniesiona w tym trybie, uruchamia uproszczone jednoinstancyjne postępowanie administracyjne, które kończy się zawiadomieniem wnoszącego skargę o sposobie załatwienia sprawy.
Działanie administracji publicznej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się ono w katalogu spraw określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie wpływa na to okoliczność, że sprawa skargi na działania prezydenta miasta jest załatwiona przez radę gminy w formie uchwały – tak jak miało miejsce w niniejszej sprawie. Uchwała jest bowiem formą właściwą dla działania organu kolegialnego, jakim jest rada miasta. Podjęcie przez radę uchwały w sprawie skargi nie wyłącza określonego w art. 238 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi i nie zmienia charakteru tego zawiadomienia jako czynności materialno–technicznej, która jest niezaskarżalna (por. przykładowo wyrok NSA z 28 maja 2020 r., II OSK 1793/19; postanowienie NSA z 20 stycznia 2021 r., III OSK 3694/21 oraz powoływane tam orzecznictwo).
W związku z tym, że uchwała rady miasta podjęta w trybie postępowania skargowego regulowanego przepisami działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądu administracyjnego, skarga na tę uchwałę podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.