II SA/LU 658/05

II SA/Lu 658/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 134 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 61 par. 1, art. 107, art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz - sprawozdawca, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Protokolant – Agnieszka Kocot, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2005 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]. Nr [...].
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2000 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64 poz. 593 ze zmianami) po rozpatrzeniu odwołania D.G. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] r. nr [...] wydanej w przedmiocie przyznania zasiłku celowego w miesiącu kwietniu 2005 r. w wysokości 50 zł na zakup żywności utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skład orzekający SKO wskazał, iż decyzją z dnia z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza [...] przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej [...] przyznano D. G. zasiłek celowy w wysokości 50 zł z przeznaczeniem na zakup żywności w miesiącu kwietniu. Podniesiono, iż organ I instancji w uzasadnieniu 38 § 1 swojej decyzji wskazał, iż wnioskodawca nie przedstawił żadnego dokumentu (recept, faktur za leki, biletów PKS, terminów rozpraw) potwierdzających konieczność poniesienia wydatków. Wskazano również, iż nie jest uzasadniona konieczność posiadania przez wnioskodawcę telefonu stacjonarnego do poszukiwania pracy, gdyż stałe opłaty utrzymania łącza wielokrotnie przewyższałyby koszty niezbędnych połączeń z aparatów publicznych na karty telefoniczne. Wskazano również, iż zdaniem organu I instancji wnioskodawca zmierza do uczynienia stałego źródła dochodów z zasiłków z pomocy społecznej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego , rozpatrując odwołanie D. G. wskazał, iż skarżący, co miesiąc występuje do ośrodka pomocy społecznej z wnioskami o przyznanie zasiłku celowego na te same cele, tj. na leczenie, dojazdy do pracowni diagnostycznych i gabinetów wykwalifikowanych lekarzy specjalistów, dojazdy na rozprawy do Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń Społecznych, zakup żywności, gazu, środków higieny osobistej, spłaty zadłużenia wobec zakładu energetycznego i innych środków do godnego życia. W związku z tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w przypadku decyzji organu I instancji wskutek rozstrzygnięci a różnych żądań zawartych w jednym wniosku, byłoby pożądane, aby organ I instancji w sentencji, jak i w uzasadnieniu swojej decyzji ustosunkował się do całości żądania D. G . Podniesiono jednak, iż jakkolwiek sentencja decyzji wydanej w I instancji nie czyni zadość temu wymogowi, to jednak w związku z tym, iż jej uzasadnienie podaje motywy przyznania zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup żywności, SKO postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W tym kontekście w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż skład orzekający SKO podziela pogląd organu I instancji, że skarżący wnioskując o przyznanie pomocy na konkretne cele powinien podczas wywiadu środowiskowego lub do wniosku dołączyć odpowiednie dokumenty. W związku z tym zaś, że ich nie przedłożył nie było uzasadnienia do przyznania mu zasiłku celowego na leczenie i leki, czy zwrot kosztów podróży. Ponadto wskazano, iż żądanie skarżącego przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przed SKO nie znajduje uzasadnienia prawnego, ponieważ podstawę faktyczną decyzji odmawiającej lub przyznającej świadczenia z pomocy społecznej stanowi wywiad środowiskowy i skarżący podczas jego przeprowadzania mógł przekazać pracownikowi socjalnemu dokumenty, swoje wyjaśnienia i stanowisko. Wskazano przy tym, iż również w swoim pisemnym odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący mógł ustosunkować się do decyzji, z czego jednak nie skorzystał i nie dołączył do odwołania odpowiednich dokumentów potwierdzających konieczność poniesienia dodatkowych wydatków, których nie jest w stanie pokryć z posiadanych środków pieniężnych.
Ponadto wskazano, iż w związku z tym, że ani przepis art. 39 ustawy o pomocy społecznej, ani też inne przepisy regulujące udzielanie pomocy ze środków opieki społecznej nie określają, w jakiej wysokości należy przyznać zasiłek celowy i nie podają kryteriów ustalania tej wysokości wydaje się, iż przyznana pomoc w wysokości 50 zł stanowi dopełnienie posiadanego zasiłku okresowego i pozwoli skarżącemu na częściowe zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych zwłaszcza, że rozpoczął się sezon letni sprzyjający podjęciu pracy dorywczej na budowie, przy zbiorze owoców i innych prac polowych. Wskazano przy tym, iż od kilku już lat skarżący stale korzysta ze środków pieniężnych pomocy społecznej i chociaż wysokość przyznanej pomocy nie zaspokaja wszystkich potrzeb skarżącego, to jednak pozwala na przezwyciężenie niektórych trudności. Skarżący zaś nie może oczekiwać, że pomoc społeczna będzie stanowiła źródło jego utrzymania, ponieważ nie jest to celem pomocy społecznej, a sam skarżący powinien skutecznie poszukiwać zatrudnienia stanowiącego podstawowe źródło jego utrzymania.
Od tej decyzji D. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W żądaniu skargi, skarżący ograniczył się do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji, jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu kwestionowało zasadność skargi i wnosiło o jej oddalenie. Niezależnie od argumentacji podnoszonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , w kontekście działania w ramach uznania administracyjnego wskazywało na to, iż działanie organu administracji publicznej w ramach uznania administracyjnego oznacza zgodnie z przepisem art. 7 kpa załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, a zwłaszcza możliwości organu w zakresie posiadanych środków finansowych. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienie każdego żądania obywatela.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga, o ile wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane bowiem zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to nie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy.
Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydane one została z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Ocena zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.
W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż jak należy zasadnie wnosić z lektury akt sprawy, zaskarżona decyzja wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze , jak również poprzedzająca ją decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , jako wadliwe, nie mogły się ostać.
W przekonaniu Sądu, o zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej przekonują dwa istotne argumenty. W sprawie będącej przedmiotem orzekania Sądu, organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w dwojaki sposób. Każde z tych naruszeń, wyrażające się w różnych formach, było istotne i nie pozostawało bez wpływu na wynik sprawy.
Po pierwsze, według Sądu, w pełni zasadnie odnieść się należy do treści żądania D. G. adresowanego do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej . Jego analiza stanowi punkt wyjścia dla oceny prawidłowości postępowania organów administracji publicznej w sprawie o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Poza sporem jest, że wnioskodawca, jak wynika z treści jego pisemnego wniosku wystąpił o przyznanie mu pomocy w formie zasiłków – tytułując swoje pismo "Wniosek o przyznanie zasiłków" – precyzując w uzasadnieniu swojego żądania, iż zabiega o zasiłki na leczenie, dojazd do pracowni diagnostycznych i gabinetów wykwalifikowanych lekarzy specjalistów, dojazd na rozprawy do Sądu Okręgowego, Sądu Rejonowego, a także spłatę zadłużenia wobec Zakładu Energetycznego i komornika sądowego oraz na zakup żywności, gazu, środków higieny osobistej. W przekonaniu Sądu, znamienne jest, iż skarżący nie dość, że skonkretyzował swoje oczekiwania, dokładnie wskazując cele i przeznaczenie pomocy, o którą zabiegał, to również i to, że w tym kontekście, jak się zdaje, nie bez przyczyny posłużył się konwencją liczby mnogiej – "Wniosek o przyznanie zasiłków" – konsekwentnie ją stosując również przy okazji formułowania jego oczekiwać w trakcie przeprowadzania wywiadu środowiskowego przez pracownika socjalnego. Gdy zważyć w tym kontekście na następujące elementy rozstrzygnięć zapadłych w toku ogólnego postępowania administracyjnego, a mianowicie; 1) decyzja wydana w sprawie z wniosku D. G. w pierwszej instancji przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , wydane z upoważnienia Burmistrza , które w swej sentencji ogranicza się do orzeczenia "o przyznaniu zasiłku celowego w miesiącu kwietniu 2005 r. w wysokości 50,00 zł na zakup żywności"; 2) uzasadnienie tej decyzji, tak w warstwie prawnej, jak i faktycznej zawiera motywy przyznania zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 50 zł, jak również motywy odmowy przyznania zasiłków celowych na pozostałe cele wskazane we wniosku, wyrażające się w tym przypadku w braku dowodów na okoliczności podnoszone przez wnioskodawcę; 3) decyzja SKO utrzymując w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji, w swoim uzasadnieniu zawiera równocześnie stwierdzenie, z którego wynika, iż w związku z wielością różnych żądań zawartych w jednym wniosku byłoby zasadne, iżby organ I instancji, jakkolwiek tego oczywiście nie uczynił, ustosunkował się do nich tak w sentencji decyzji, jak również w jej uzasadnieniu, to w przekonaniu Sądu, nie jest sporne, iż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania regulujących zasady, tryb i formę rozstrzygania sprawy.
Skoro wnioskodawca w jasny i nie budzący żadnych wątpliwości sposób określił przedmiot swoich żądań, dając temu wyraz w formie pisemnej, to w pełni zasadnie należało oczekiwać, zważywszy zwłaszcza na przepis art. 61 § 1 kpa, z którego wynika, iż wskazane we wniosku inicjującym postępowanie żądanie strony (jego treść i przedmiot) determinują przedmiot postępowania administracyjnego w sprawie, iż organ administracji publicznej przedmiotem tak właśnie wszczętego postępowania uczyni zasiłek celowy uwzględniający, w kontekście wyraźnych oczekiwań wnioskodawcy i zgodnie z jego wolą, cele na które miałby być on przeznaczony. Tymczasem tak się nie stało. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji ograniczyły się tylko i wyłącznie do rozstrzygnięcia o zasiłku celowym na zakup żywności, w ogóle nie rozstrzygając w przedmiocie pozostałych żądań D. G . Tym samym, de facto, poza kognicją organów administracji orzekających w sprawie, pozostawione zostało żądanie wnioskodawcy o zasiłki na leczenie, dojazd do pracowni diagnostycznych i gabinetów wykwalifikowanych lekarzy specjalistów, dojazd na rozprawy do Sądu Okręgowego, Sądu Rejonowego, a także spłatę zadłużenia wobec Zakładu Energetycznego i komornika sądowego oraz na zakup gazu, środków higieny osobistej. W tej kwestii organy administracji publicznej w ogóle nie zajęły stanowiska w sposób przewidziany przepisami obowiązującego prawa – nie rozstrzygnęły o tym żądaniu ani decyzją pozytywną, ani negatywną - mimo że w tymże przedmiocie, a potwierdza to przecież lektura akt sprawy, zwłaszcza zaś treść wniosku D. G. , prowadziły postępowanie administracyjne.
W przekonaniu Sądu, wskazane wyżej zaniechanie rozstrzygnięcia sprawy, w żadnym razie nie może podlegać swoistego rodzaju konwalidacji na zasadach sugerowanych przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Brak jest bowiem podstaw ku temu, iżby zasadnie założyć, że jakkolwiek istotnie w związku z wielością różnych żądań zawartych w jednym wniosku byłoby pożądane, aby organ I instancji, ustosunkował się do nich tak w sentencji decyzji, jak również w jej uzasadnieniu, to jednak jakkolwiek tego nie uczynił decyzja mimo to jest prawidłowa, albowiem umotywował przyznanie wnioskodawcy zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup żywności. Według Sądu, przywołana argumentacja w niczym nie zmienia faktu, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie nie zapadło rozstrzygnięcie adekwatne do przedmiotu wszczętego i prowadzonego postępowania, determinowanego przecież konkretnym żądaniem strony zawartym we wniosku. Innymi słowy brak jest w sprawie rozstrzygnięcia, które czyniłoby zadość przepisowi art. 104 w związku z art. 107 § 1 kpa. Nie jest bowiem takim rozstrzygnięciem, decyzja której osnowa w swej treści nie zawiera ustalenia konsekwencji normy prawa materialnego w stosunku do adresata decyzji. Według Sądu, z całą pewnością z sytuacją tego rodzaju mamy do czynienia w sprawie niniejszej, a o zasadności tego stanowiska przekonują wyżej już wskazane okoliczności procedowania organów administracji, zwłaszcza zaś formułowane na ich podstawie, w kontekście analizy treści wniosku D. G. oraz treści zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, wnioski i oceny.
Przepis art. 107 kpa, wskazując obligatoryjne elementy decyzji administracyjnej, tym samym określa konieczne warunki jej poprawności. Jednym z nich jest istnienie wewnętrznej spójności między rozstrzygnięciem, a uzasadnieniem prawnym i faktycznym decyzji (por. wyroki NSA z 1 sierpnia 2001 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2171/99, wyrok NSA z 31 marca 1999 r. w sprawie sygn. akt 5191/98). Zasadnie w związku z tym należy więc przyjąć, iż niezachowanie tego warunku skutkuje uznaniem decyzji za wadliwą. Brak spójności rozstrzygnięcia z uzasadnieniem faktycznym i prawnym decyzji nie daje bowiem podstaw do uznania, iż doszło do rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej. W realiach sprawy niniejszej, gdy zważyć na wyżej poczynione już ustalenia, formułowane na ich podstawie wnioski i oceny, podnieść również należy, iż wbrew argumentacji SKO zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie sposób zasadnie wywodzić, aby ułomność osnowy decyzji organu I instancji, w zakresie, w jakim poza merytorycznym rozstrzygnięciem pozostawia ona zdecydowaną część żądania strony, mogła być sanowana treścią uzasadnienia, podającą motywy przyznania świadczenia w części i nie przyznania go w pozostałym zakresie. Argumentacji tej przeciwstawić bowiem należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 12 kwietnia 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1886/96), afirmowany przez Sąd orzekający w sprawie, że rozstrzygnięcia nie można wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji, a w przypadku sprzeczności rozstrzygnięcia decyzji z jej uzasadnieniem, pierwszeństwo należy przyznać rozstrzygnięciu (wyrok z 17 grudnia 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 2070/97). Jest to konsekwencją istoty osnowy decyzji. Stanowi ona bowiem ten jej obligatoryjny element, który zawiera treść konkretnego rozstrzygnięcia ustalającego konsekwencje stosowania normy prawa materialnego. Stąd też, rozstrzygnięcie to musi być sformułowane w sposób precyzyjny, jasny, zwłaszcza zaś w sposób wykluczający jakąkolwiek możliwość różnej interpretacji, tym samym w sposób wyłączający możliwość domniemywania na jego podstawie rzeczywistej woli organu administracji publicznej i konfrontowania jej z wolą organu wyrażoną bezpośrednio w treści rozstrzygnięcia. Nie może ono bowiem pozostawiać żadnych wątpliwości, co do tego, czego dotyczy, jakie konkretnie uprawnienia zostały stronie przyznane, czy też jakie obowiązki zostały nałożone na stronę, czy też w końcu, jakich konkretnie uprawnień stronie odmówiono. W przekonaniu Sądu, gdy skonfrontować wyżej wskazane warunki prawidłowości decyzji administracyjnej, z sentencją i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej, zasadnie należy uznać, iż decyzje te, jako wadliwe należało wyeliminować z obrotu prawnego. Wydane one bowiem zostały z naruszeniem przepisów art. 104 i 107 § 1 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Po drugie, według Sądu, zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej , w konsekwencji wskazanych już wyżej naruszeń uchybiają również przepisowi art. 7 kpa w zakresie, w jakim determinuje on również granice działania w ramach uznania administracyjnego. Poza sporem jest bowiem, że zasiłek celowy o przyznanie którego zabiegał wnioskodawca jest świadczeniem fakultatywnym. - jak wynika z treści przepisu art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej może być on przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Skoro tak, to organ administracji publicznej orzekając w tego rodzaju sprawie, działając w ramach uznania administracyjnego dającego możliwość wyboru konsekwencji prawnych w konkretnym ustalonym przez siebie stanie faktycznym uczynić musi zadość zdecydowanie wyższemu standardowi postępowania niż w sytuacji wydawania decyzji związanej (por. wyrok NSA z 16 listopada 1999 r. w sprawie sygn. akt III SA 7900/98). Gdy zważyć, w tym kontekście, na to, iż w sprawie niniejszej rozstrzygając w przedmiocie wniosku D. G. o przyznanie zasiłków celowych na wskazanego przez niego cele, organy administracji działały w ramach uznania administracyjnego, okazuje się, iż wskazane wyżej zaniechanie rozstrzygnięcia w przedmiocie całości żądania, nie dość, że jest wadliwe, albowiem podjęte zostało z naruszeniem przepisów art. 61 § 1 i art. 63 § 1 oraz przepisów art. 104 i 107 kpa, należy poddać również krytycznej ocenie z punktu widzenia zasad (standardów) orzekania w ramach uznania administracyjnego. W związku z powyższym, wyżej wskazane uchybienia – zaniechanie rozstrzygnięcia o całości żądania wnioskodawcy (o części żądania organy nie wypowiedziały się, ani pozytywnie, ani negatywnie), brak spójności osnowy i uzasadnienia decyzji – gdy podkreślić zwłaszcza materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy (przepis art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r.), która w konkretnym ustalonym stanie faktycznym (uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej przekonuje o tym, iż ustalenia takie poczyniono) pozostawia organowi administracji działającemu w ramach uznania administracyjnego wybór w zakresie ustalenia konsekwencji prawnych, okazuje się, iż decyzje będące przedmiotem kontroli, sądowoadministracyjnej są dowolne. Poza sporem jest, iż decyzja wydawana w warunkach uznania administracyjnego nie może być dowolna, ale musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz należycie wyważać interes społeczny i słuszny interes obywateli (por. wyrok NSA z 2 lutego 1996 r. w sprawie sygn. akt II SA 2875/95, wyrok NSA z 9 października 1998 r. w sprawie sygn. akt II SA 108/98, wyrok NSA z 10 listopada 1998 r. w sprawie sygn. akt II SA 1003/98), a jej uzasadnienie faktyczne nabiera kwalifikowanego szczególnego znaczenia i wagi, albowiem organ administracji publicznej działa na zasadzie uznania administracyjnego (wyrok NSA z 22 października 1981 r. w sprawie sygn. akt I SA 2147/81).
Gdy zważyć na bezsporny fakt, braku rozstrzygnięcia o całości żądania wnioskodawcy, braku spójności osnowy decyzji i jej uzasadnienia, w sytuacji, gdy wadliwości te dotykają decyzji podjętej w warunkach uznania administracyjnego, który obliguje przecież do uczynienia zadość szczególnemu standardowi postępowania, w przekonaniu Sądu, zasadnie należy uznać, iż w sprawie niniejszej organy administracji publicznej, w analizowanym kontekście działały w sposób naruszający przepis art. 7 kpa.
Ponownie rozpoznając sprawę, organy administracji publicznej właściwe do jej załatwienia, rozstrzygając w przedmiocie wniosku (żądania) wnioskodawcy poczynią ustalenia faktyczne w sprawie, w sposób czyniący zadość przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, w tym zwłaszcza, w sposób uwzględniający fakt działania w warunkach uznania administracyjnego, obligującego do zachowania szczególnego standardu postępowania. Następnie stosownie do nich i stosownie do treści żądania wnioskodawcy, wydadzą rozstrzygnięcie czyniące zadość warunkom wskazanym w przepisie art. 104 i 107 kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś warunkowi spójności jego osnowy i uzasadnienia faktycznego i prawnego.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.