II SA/Lu 653/24

II SA/Lu 653/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 77 par. 1, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 51 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Natalia Kondraciuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: ZOA-VIII.7721.2.2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki utwardzenia działek uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r., znak: ZOA-VIII.7721.2.24 - po rozpatrzeniu odwołania L. S. i L. Sp. z o.o. z siedzibą w N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 24 listopada 2014 r., znak: PINB.7355/Bełż-6/14, nakazującej L. S. rozbiórkę nawierzchni utwardzenia działek nr ewid.[...] i [...], położonych w B., wykonanego kostką brukową wraz z okrawężnikowaniem - uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 725 ze zm., dalej jako "Pr.bud."), orzekł o odmowie wydania nakazu rozbiórki utwardzenia działek nr ewid.[...] i [...], położonych w B., wykonanego kostką brukową wraz z okrawężnikowaniem.
Rozstrzygnięcie powyższe zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu 27 maja 2014 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Lublinie wpłynął wniosek A. W. o podjęcie działań w celu powstrzymania samowoli budowlanej na działkach nr ewid.[...] i [...] w B., polegającej na wykonywaniu instalacji wodnych i energetycznych oraz utwardzeniu terenu ww. działek.
Organ pierwszej instancji ustalił, że właścicielem działek objętych robotami budowlanymi jest L. S.. Działki te przylegają do Zakładu Produkcyjnego przy ul. [...] w B., należącego do L.-P. Sp. z o.o., której właścicielem jest również L. S.. W dniu 3 marca 2014 r. L. S. dokonał w Starostwie Powiatowym w Lublinie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu kostką brukową powierzchni działek nr ewid.[...] i [...], a także działki nr ewid. [...].
W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 25 czerwca 2014 r. inspektorzy PINB w Lublinie stwierdzili, że na działkach nr [...] wykonywane są roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni terenu kostką brukową. Ponadto na działce nr ewid.[...] wykonany został otwór przyszłego ujęcia wody, który był przedmiotem innego, zakończonego już postępowania.
Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji uznał, że wykonane roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 17 lutego 2004 r., Nr [...], poz. 600) oraz uchwałą Nr [...] 2003 Rady Miejskiej w B. z dnia 31 stycznia 2011 r. (DZ. Urz. Woj. L. . z dnia 24 marca 2011 r., poz. 42). Działki te znajdują się bowiem na terenie oznaczonym w planie symbolem RP+ KD, którego podstawowe przeznaczenie to uprawy polowe oraz drogi dojazdowe. W ocenie organu nadzoru budowlanego, organ architektoniczno-budowlany nieprawidłowo zatem przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie wykonania przedmiotowego utwardzenia.
Wskazując na powyższe, decyzją z dnia 24 listopada 2014 r. organ pierwszej instancji nakazał L. S. rozbiórkę nawierzchni utwardzenia działek nr [...]
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnieśli wspólnie L. S. oraz L. L..
Po rozpatrzeniu odwołania Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 7 kwietnia 2015 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, jako bezprzedmiotowe.
Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania administracyjnego w sprawie spornego utwardzenia, ponieważ zostało ono wykonane na podstawie prawnie skutecznego zgłoszenia i zgodnie z tym zgłoszeniem, a ponadto wykonane roboty nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., co potwierdza pismo Urzędu Miejskiego w B. z dnia 3 marca 2015 r., w którym stwierdzono, że plan nie odnosi się w żaden sposób do robót budowlanych, jako wykonania określonego technologicznie zespołu działań.
Na skutek skargi A. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 599/18, uchylił decyzję organu drugiej instancji z dnia 7 kwietnia 2015 r.
Sąd podkreślił, że skarżący jest współwłaścicielem działki położonej w bezpośredniej bliskości działek, na których dokonano inwestycji, co oznacza, że ma on interes prawny w byciu strona postępowania.
Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd wytknął, że organ odwoławczy uchylił się od oceny zgodności wykonanych robót budowlanych z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., poprzestając jedynie na przytoczeniu wyjaśnień uzyskanych od Burmistrza B. w piśmie z dnia 3 marca 2015 r. Tymczasem w piśmie tym, poza ogólnym stwierdzeniem, iż "plan nie odnosi się w żaden sposób do robót budowlanych", jednocześnie potwierdzono, że na obszarze przedmiotowych działek dopuszczono realizację wyłącznie takich robót budowlanych, które "są bezpośrednio związane z produkcją rolną" (§ 3 pkt 25 lit. "c" planu miejscowego). Zdaniem Sądu, działalność prowadzona przez inwestora na działkach sąsiednich, która polega na skupie i przetwarzaniu płodów rolnych, nie może być bowiem uznana za produkcję rolną. Prawidłowo zatem stwierdził organ pierwszej instancji, że w świetle powołanych unormowań planu, nie jest dopuszczalne utwardzenia powierzchni ww. działek, które – po wykonaniu utwardzenia – mogą służyć jako place manewrowe lub postojowe. Niewątpliwie bowiem uniemożliwia to wykorzystanie działek pod uprawy polowe, stosownie do funkcji przewidzianej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta B. dla tego terenu.
Niezależnie od powyższego, Sąd uznał umorzenie postępowania w sprawie, jako bezprzedmiotowego, za bezzasadne również z tego względu, że w sytuacji, w której strona postępowania domaga się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a obowiązujące przepisy prawa materialnego regulują kwestie będące przedmiotem postępowania, organ obowiązany jest do wydania decyzji rozstrzygającej o zasadności żądania strony, a nie może orzec o umorzeniu postępowania.
Wyrokiem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 185/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. S. oraz L. Sp. z o.o. od wyroku WSA w Lublinie z dnia 18 września 2018 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 września 2019 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 24 listopada 2014 r. i odmówił wydania nakazu rozbiórki utwardzenia na działkach nr [...] wraz z okrawężnikowaniem. Organ odwoławczy tym razem swoje stanowisko uzasadnił wydaniem w dniu 6 października 2016 r. decyzji, którą na podstawę art. 59 ust.1 Pr.bud. udzielono L. Sp. z o.o pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego na owoce mrożone. Ponadto wskazał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu wchodzącym w skład zamiennego projektu budowlanego dla ww. budynku, zatwierdzonego decyzją z dnia 23 maja 2017 r., na działkach nr [...] urządzona została droga pożarowa. Zdaniem organu, rozbiórka tej drogi spowoduje, że ww. budynek nie będzie spełniać wymogów co do drogi pożarowej, a przez to nie będzie możliwe zapewnienie użytkowania tego budynku oraz całego zakładu przetwórstwa należącego do spółki L..
Na skutek skargi A. W., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 699/19, uchylił decyzję organu drugiej instancji z dnia 30 września 2019 r.
Sąd stwierdził, że powołana przez organ odwoławczy decyzja z dnia 6 października 2016 r. dotyczy wyłącznie pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego na owoce mrożone, usytuowanego na działce nr [...], która graniczy z działką nr [...]. Ponadto wyjaśnił, że w stosunku do ww. budynku toczyło się postępowanie naprawcze zakończone decyzją LWINB w Lublinie z dnia 23 maja 2017r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego. Prawdą jest, że według mapy do celów projektowych – projektu zagospodarowania terenu, jaki znajduje się zatwierdzonym projekcie zamiennym, działki nr [...] zabudowane są kostką. Z legendy wynika jednak, że w ten sposób oznaczono utwardzone drogi i place już istniejące, projekt zamienny zatem nie mógł ponownie dotyczyć utwardzenia wspomnianych działek. Postępowaniem naprawczym objęty był zatem jedynie budynek, ale już nie działki nr [...] Projekt (zamienny) został natomiast dopasowany do już zastanego zagospodarowania terenu na działkach nr [...], i to wbrew trwającemu postępowaniu dotyczącemu obiektu budowlanego zrealizowanego niezgodnie z planem miejscowym. Zdaniem Sądu, nie ma żadnych powodów uzasadniających tezę, jakoby realizacja drogi pożarowej sankcjonowała niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wyrokiem z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt II OSK 161/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną L. S. oraz L.-P. Sp. z o.o. od wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 września 2020 r.
Po rozpatrzeniu po raz kolejny odwołania L. S. oraz L. Sp. z o.o. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 24 listopada 2014 r., Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazaną na wstępie decyzją ostateczną z dnia 27 czerwca 2024 r. (obecnie zaskarżoną do Sądu) ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i odmówił wydania nakazu rozbiórki utwardzenia działek nr [...], wraz z okrawężnikowaniem.
Organ odwoławczy wskazał, że stosując się do zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 699/19, działając na podstawie art. 136 § 1 k.p.a., postanowieniem z dnia 23 lutego 2024 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego (oględzin), w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy, a następnie przekazanie do organu drugiej instancji protokołu z czynności kontrolnych wraz z opisaną dokumentacją fotograficzną i szkicem sytuacyjnym, a także pozyskanie i przekazanie szczegółowego wypisu i wyrysu z zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. (z adnotacją o jego aktualności).
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie przy piśmie z dnia 15 marca 2024 r. przekazał ww. dokumentację.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2024 r., organ odwoławczy zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. o udzielenie informacji, czy w świetle regulacji dotyczących terenu oznaczonego RP+KD+3RZW w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003 r., zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 30 listopada 2017 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 1 lutego 2023 r., dopuszczalne jest obecnie wykonanie robót budowlanych polegających na utwardzeniu działek nr [...] Ponadto wystąpił o przekazanie pełnego wypisu i wyrysu z ww. uchwał.
W odpowiedzi Urząd Miejski w B. przekazał przy piśmie z dnia 25 kwietnia 2024 r. wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego powyższymi uchwałami, a także poinformował, że teren działek nr ewid.[...] i [...], obręb B. R., oznaczony jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 3RZW, z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację obiektów i urządzeń obsługi i przetwórstwa produkcji rolnej, hodowlanej i ogrodniczej w 96%, gdzie ustalenia planu wprost dopuszczają realizacje utwardzenia działek.
Wskazując na powyższe, organ drugiej instancji stwierdził, że wykonane roboty budowlane związane z utwardzeniem terenu działek nr [...], nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 1 lutego 2023 r., która w § 28 pkt 4, dla terenu oznaczonego 3 RZW, wskazuje dopuszczalne formy zabudowy i zagospodarowania terenu jako:
1) obiekty budowlane związane z podstawowym i uzupełniającym przeznaczeniem terenu;
2) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, w tym instalacji fotowoltaicznych oraz budynki gospodarcze,
3) zieleń urządzona;
4) dojścia, dojazdy, place parkingowo-manewrowe.
W konsekwencji Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki utwardzenia działek nr [...]
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego z dnia 27 czerwca 2024 r. wniósł A. S. (dalej także jako "skarżący"). Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Pr.bud, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie wydania nakazu rozbiórki utwardzenia działek nr ewid.[...] i [...] w B. pomimo, że w dacie orzekania o skutkach stwierdzonej samowoli budowlanej, stan prawny i faktyczny wskazywał na to, że roboty budowlane polegające na utwardzeniu przedmiotowych działek zostały wykonane z naruszeniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym organ był zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie § 3 pkt 25 lit. "c" uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania o skutkach stwierdzonej samowoli budowlanej, poprzez jego niezastosowanie pomimo, że przepis ten obowiązywał w dacie orzekania o skutkach stwierdzonej samowoli budowlanej i zawierał zakaz lokalizacji na tym terenie obiektów budowlanych niezwiązanych bezpośrednio z produkcją rolną. W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Na potwierdzenie zasadności powyższych zarzutów skarżący w uzasadnieniu skargi przytoczył pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 483/15, wedle którego "zmiana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może mieć wpływu na decyzję nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego, gdyż decyzja ta zostaje wydana w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie orzekania o skutkach stwierdzonej samowoli budowlanej". Dodał, że podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt. II OSK 3107/20, wskazując m.in., że "niewykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę nie spowodowało, że po zmianie planu miejscowego <
> przedmiot tej decyzji".
W odpowiedzi na skargę Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 21 października 2024 r. pełnomocnik uczestników postępowania - L. S. i L. Sp. z o.o., wniósł o oddalenie skargi w całości. Podniósł, że skarżący bezzasadnie powołuje się na przytoczone w skardze wyroki NSA, bowiem dotyczą ona odmiennego stanu faktycznego i prawnego, niż w niniejszej sprawie. Orzeczenia te zapadły w sprawach, w których była wpierw wydana prawomocna decyzja o rozbiórce, a następczo nastąpiła zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie nigdy zaś nie wydano prawomocnej decyzji o rozbiórce (ani ostatecznej), a po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji, a przed rozpatrzeniem odwołania przez organ drugiej instancji, nastąpiła zmiana stanu prawnego - zmienił się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z ugruntowanym stanowiskiem sądów administracyjnych, w przypadku zmiany stanu prawnego, która następuje między wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, a rozpatrzeniem odwołania przez organ odwoławczy, zasada dwuinstancyjności, w braku odpowiednich przepisów intertemporalnych, nakłada na organ drugiej instancji obowiązek rozpatrzenia sprawy i wydania jednego z rozstrzygnięć, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1-3 k.p.a. z uwzględnieniem nowych bądź znowelizowanych przepisów. W ocenie ww. uczestników postępowania, słusznie zatem organ drugiej instancji zastosował przepisy znowelizowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którymi zrealizowane utwardzenie jest w pełni zgodne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest dokonanie kompleksowej oceny legalności zaskarżonego aktu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i ich podstawy prawnej powołanej przez skarżącego.
Rozpoznając sprawę według tych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione w jej treści.
Przypomnieć dla porządku należy, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania naprawczego w trybie art. 50 i art. 51 Pr.bud., którego przedmiotem była ocena legalności robót budowlanych polegających na utwardzeniu kostką brukową powierzchni działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w B. , wraz z wykonaniem okrawężnikowania. Istota tej oceny skupia się na zgodności przedmiotowej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnotowania wymaga okoliczność, iż zaskarżona decyzja jest trzecią już decyzją organu odwoławczego podjętą w przedmiotowym postępowaniu. Poprzednie decyzje tego organu, tj. decyzja z dnia 7 kwietnia 2015 r. oraz decyzja z dnia 30 września 2019 r., zostały uchylone prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odpowiednio z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 599/18 i z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 699/19.
Dokonywana we wcześniejszym decyzjach organu odwoławczego oraz ww. wyrokach Sądu ocena legalności spornej inwestycji odnosiła się do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...] poz. 600), zmienioną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 8 kwietnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 1428) oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 31 stycznia 2011 r. (Dz. Urz. Woj. L. . Nr [...], poz. 966). Na kwestii zgodności wykonanego utwardzenia działek nr [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu nadanym powyższymi uchwałami skupiała się przede wszystkim ocena prawna zawarta w wyroku z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 599/18.
Prawidłowo natomiast odnotował organ odwoławczy, że przed wydaniem obecnie zaskarżonej decyzji z dnia 27 czerwca 2024 r., doszło do kolejnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonanej w wyniku przyjęcia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 1 lutego 2023 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. (Dz. Urz. Woj. L. . poz. 2160, dalej jako "aktualny m.p.z.p"). Powyższa uchwała określiła nowe - inne niż dotychczas przeznaczenie terenu obejmującego działki nr [...], jak też na nowo określiła zasady zagospodarowania tego terenu.
Słusznie wobec tego przyjął organ odwoławczy, iż dokonując ponownie - wobec uchylenia wcześniejszych decyzji tego organu - oceny zgodności z prawem spornego utwardzenia, zobowiązany jest uwzględnić przepisy aktualnego m.p.z.p. Nie są trafne podniesione w tym względzie zarzuty skargi, jak też nie znajdują w tym wypadku zastosowania przytoczone na ich poparcie poglądy orzecznicze. Jak słusznie zauważył pełnomocnik uczestników postępowania w piśmie procesowym z dnia 21 października 2024 r., zacytowane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadły w sprawach o odmiennym stanie faktycznym i prawnym, w których doszło do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego już po wydaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji o rozbiórce samowoli budowlanej, której podstawą była niegodność inwestycji z poprzednio obowiązującym planem miejscowym. Rozważania NSA zawarte w tych wyrokach skupiały się na ocenie skutków zmiany planu miejscowego w kontekście ewentualnego stwierdzenia wygaśnięcia wydanej wcześniejszej, prawomocnej i ostatecznej decyzji rozbiórkowej. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, albowiem prowadzone postępowanie w sprawie spornego utwardzenia działek nr [...], nie zostało do tej pory zakończone ostateczna i prawomocną decyzją (jak wyżej wskazano, wcześniejsze decyzja ostateczne organu odwoławczego nie uzyskały waloru prawomocności, bowiem zostały skutecznie zaskarżone a następnie uchylone w wyniku kontroli sądowej). W tej sytuacji, orzekając w sprawie ponownie organ odwoławczy - wobec określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania oraz braku w aktualnym m.p.z.p. przepisów intertemporalnych nakazujących zastosowanie planu miejscowego w brzmieniu sprzed jego zmiany - zobowiązany był dokonać na nowo oceny legalności spornej inwestycji na gruncie postanowień aktualnego m.p.z.p. Podkreślić należy, że wobec zaistniałej zmiany stanu prawnego dokonanej uchwałą z dnia 1 lutego 2023 r., organ odwoławczy stał się zwolniony z oceny prawnej przedstawionej w wyroku z dnia 18 września 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 599/18, która skupiała się na wykładni przepisów poprzednio obowiązującego planu (art. 153 in fine p.p.s.a.)
Ubocznie należy zauważyć, że moc wiążącą zachowała natomiast ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 8 września 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 699/19, dotycząca tego, że sporne utwardzenie nie było objęte postępowaniem naprawczym dotyczącym budynku magazynowego na owoce mrożone usytuowanego na działce nr [...] (graniczącą z działką nr [...]), zakończonym decyzją LWINB w Lublinie z dnia 23 maja 2017r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego, a także że nie jest objęte decyzją z dnia 6 października 2016 r. o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku, a wobec tego fakt funkcjonowania powyższych decyzji w obrocie prawnym nie chroni spornego utwardzenia przed ingerencją organów nadzoru budowlanego. Zaskarżona decyzja oceny tej jednak nie narusza, albowiem orzeczona nią odmowa wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego utwardzenia nie opiera się tym razem na argumentach odwołujących się do powyższych decyzji.
Zaskarżone rozstrzygnięcie opiera się natomiast na stwierdzeniu, iż wykonane utwardzenie powierzchni działek nr [...] nie jest sprzeczne z aktualnym m.p.z.p. W ocenie Sadu, dokonana przez organ odwoławczy ocena zgodności spornej inwestycji z postanowieniami tego aktu, nie może jednak uzyskać aprobaty.
Sąd nie kwestionuje stanowiska organu drugiej instancji, iż co do zasady utwardzenie wykonane na działka nr [...] – oceniane jedynie jako sposób (forma) zagospodarowania terenu, z pominięciem jego parametrów - nie narusza postanowień aktualnego m.p.z.p. Zgodnie bowiem z tą uchwałą, ww. działki znalazły się w obszarze oznaczonym symbolem 3RZW, którego podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja obiektów i urządzeń obsługi i przetwórstwa produkcji rolnej, hodowlanej i ogrodniczej, zaś przeznaczeniem uzupełniającym - lokalizacja obiektów obsługi przeznaczenia podstawowego terenu - obiekty zaplecza technicznego i technologicznego, magazynowego, administracyjno-biurowego i usługowego, niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania terenu (§ 28 ust. 1 i ust. 2). Jednocześnie przepis § 28 ust. 4 aktualnego m.p.z.p., wśród dopuszczalnych form zabudowy i zagospodarowania powyższego terenu, wymienia m.in. place parkingowo-manewrowe. Z protokołów przeprowadzonych w toku postępowania kontroli oraz dołączonej do nich dokumentacji fotograficznej wynika, że utwardzony teren działek nr [...] w istocie pełni właśnie taką, tj. stanowi plac parkingowo-manewrowy wykorzystywany na potrzeby działalności prowadzonej w sąsiednim budynku magazynowym. Przedmiotowa inwestycja wpisuje się zatem w określone w aktualnym m.p.z.p. przeznaczenie uzupełniające oraz jedną z dopuszczalnych form zabudowy i zagospodarowania terenu.
Ustalenie to nie jest jednak wystraczające dla uznania, że utwardzenie jest w pełni zgodne z aktualnym m.p.z.p. Zauważyć bowiem należy, że § 28 tej uchwały, poza określeniem w ust. 1-4 podstawowego i uzupełniającego przeznaczenia terenu oraz zakazanych i dopuszczalnych form zabudowy i zagospodarowania, dodatkowo w ust. 5 określa parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy, w tym m.in. wskaźnik minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej (pkt 3), do którego przekroczenia niewątpliwie mogą prowadzić roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni działki. Nadto w ust. 6 określono zasady obsługi komunikacyjnej terenu.
Dokonana przez organ odwoławczy ocena zgodności spornego utwardzenia z aktualnym m.p.z.p. całkowicie pomija warunki określone w § 28 ust. 5 i 6 tej uchwały, a wobec tego nie może być uznana za kompletną. Brak ustaleń w tym zakresie świadczy o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Konieczne jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji i dokonanie przez organ odwoławczy ponownej, kompleksowej oceny zgodności wykonanego utwardzenia powierzchni działek nr [...] z aktualnym m.p.z.p., uwzględniającej warunki określone w § 28 ust. 5 i 6 tej uchwały. Dopiero wówczas będzie bowiem możliwe stwierdzenie, czy sporna inwestycja jest zgodna z aktualnym m.p.z.p., czy też konieczne jest nałożenie obowiązków przewidzianych w art. 51 ust. 1 lub 2 Pr.bud. celem doprowadzenia do zgodności z tym aktem.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania nie orzeczono, albowiem skarżący, pomimo kilkukrotnego pouczenia go w toku postępowania sądowego - w ramach kierowanej do niego korespondencji - o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. (zob. k. 8, k. 25 i k. 39 akt sądowych), do czasu zamknięcia rozprawy nie złożył stosownego wniosku o zwrot poniesionych kosztów postępowania.