II SA/LU 638/06

II SA/Lu 638/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Krystyna Sidor /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art.61 ust.1 pkt. 1 - 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
art.46, 51
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2006 r. sprawy ze skargi B. i M. małż. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Nr [...], wydaną na mocy art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] ustalającą na wniosek D.W. warunki zabudowy i zagospodarowania dla planowanej inwestycji polegającej na budowie zakładu stolarskiego z zapleczem na działkach Nr 204 i 205, położonych w miejscowości W. M.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) rozstrzygnięcie organu I instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu stolarskiego wraz z niezbędnym zapleczem kwestionują B. i M. małż. K. oraz W. H. Domagają się oni uchylenia tego rozstrzygnięcia i wskazują, iż organ I instancji oraz wnioskodawca powinni byli w pierwszej kolejności uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, które znacząco oddziaływać będzie na środowisko. Powinno to nastąpić przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zwłaszcza, że inwestycja polegać będzie na budowie tartaku , a nie zakładu stolarskiego, na terenie objętym ochroną Natura 2000. Obszar ten wyznaczono z uwagi na występujące tu siedlisko ptaków.
W ocenie Kolegium, zarzuty powyższe nie są zasadne. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 , wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.
Stosownie do art. 106 kpa, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W niniejszej sprawie postanowienie uzgodnieniowe wydane zostało przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w dniu [...] listopada 2005 r. Uzgodniono także możliwości korzystania przez inwestora z istniejącej drogi gminnej (postanowieniem Wójta Gminy z dnia [...] marca 2006 r.).
Z przedłożonych dokumentów wynika, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wykazał, że usytuowanie inwestycji nie zagraża środowisku, ludziom ani ptakom . Miejscowość W. M. nie posiada wyłącznie cech zabudowy mieszkaniowej. Postanowienia uzgadniające nie kwestionują lokalizacji takiej inwestycji. Wskazują na potrzebę opracowania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Taki raport wnioskodawca jest zobowiązany wykonać na etapie starania się o decyzję o pozwoleniu na budowę.
Poza tym inwestor został zobowiązany do zachowania wymogów w zakresie obsługi komunikacyjnej, składowania odpadów i oprowadzania nieczystości.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie B. i M. małż. K. podnoszą, że w decyzji błędnie określono planowane przedsięwzięcie bowiem zamierzony przez inwestora przerób drewna w ilości około 6.000 m3 roczne świadczy o tym, że będzie to tartak drzewny, a nie zakład stolarski. Zarzucają, że decyzję wydano pomimo braku raportu w sprawie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia. Wskazują, iż przedsięwzięcie lokalizowane jest na obszarze Natura 2000, chronionym z uwagi na występujące tu siedlisko ptaków. Inwestycja szkodzić będzie siedlisku ptaków z uwagi na duże natężenie hałasu. Hałas szkodzić będzie również ludziom. Zatem jest to przedsięwzięcie uciążliwe. Poza tym przy wydaniu decyzji pominięto gospodarkę odpadami (impregnatami do drewna). Pominięto także kwestię odwodnienia terenu i pozwolenia wodnoprawnego w związku z budową fundamentów, naruszającą stosunki wodne nie tylko w obrębie planowanej inwestycji.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosi o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego ani materialnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.).
Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga, aby co najmniej jedna sąsiednia działka, mająca dostęp z tej samej drogi publicznej, zabudowana była w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, nieruchomość przewidziana pod zabudowę musi mieć dostęp do drogi publicznej.
W świetle akt sprawy wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy warunki zostały spełnione, co upoważniało organ I instancji do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu stolarskiego z zapleczem na nieruchomości stanowiącej dwie działki oznaczone numerami ewidencyjnymi 204 i 205.
Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość graniczy bezpośrednio z sąsiednią działką Nr 203/4 z budowanym budynkiem mieszkalnym i ma dostęp do drogi gruntowej utwardzonej (stanowiącej działkę Nr 212). Na działce Nr 203/5 istnieje już budynek mieszkalny.
Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy poprzedzała sporządzona przez organ I instancji analiza potwierdzająca, że nowa zabudowa - biorąc pod uwagę dotychczasowy stan zagospodarowania nieruchomości leżących w otoczeniu planowanej inwestycji - stanowić będzie kontynuację funkcji, jaka wynika z istniejącego stanu zagospodarowania tych nieruchomości i możliwe jest określenie wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.
W obszarze analizowanym znajduje się rozproszona zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna przy drodze gminnej. Działka Nr 280/1 jest działką niezabudowaną. W dalszej odległości znajdują się działki, na których prowadzona jest działalność gospodarcza związaną z przeróbką drewna. Tartak istnieje na działce Nr 155/1 Tartak z suszarnią zlokalizowany jest na działce Nr 160. Zatem sąsiedztwo zabudowy związanej z przeróbką drzewa w obszarze analizowanym jest zabudową odpowiadającą wnioskowanej inwestycji.
Omawiana analiza spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), określające sposób analizy istniejącego stanu zagospodarowania najbliższych nieruchomości pod kątem funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
W myśl § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, a następnie – w zależności od wniosków wynikających z takiej analizy - warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1).
Poddany analizie obszar ilustruje mapa w skali 1:500. W aktach sprawy figuruje także część opisowa analizy uwarunkowań zagospodarowania terenu.
W świetle § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, obszar analizowany to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy.
W § 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia zdefiniowano pojęcie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu. Funkcja zabudowy to sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu znajdującego się na obszarze analizowanym.
W decyzji organu I instancji określono czytelnie jaka jest nieprzekraczalna linia zabudowy przedmiotowej nieruchomości, a tym samym wyznaczono powierzchnię tej nieruchomości przeznaczoną pod zabudowę, co odpowiada i czyni zadość wymaganiom określonym w § 4 i 5 cyt. rozporządzenia. Nieprzekraczalna linia zabudowy, wyznaczona przez organ, wynosi co najmniej 60 m od granicy ewidencyjnej drogi gminnej. Decyzja spełnia także warunki, jakie wynikają z dyspozycji pozostałych przepisów rozporządzenia.
W myśl § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, decyzja powinna określać szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki. Front działki, to część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę ( § 2 pkt 5 rozporządzenia).
Określono szerokość elewacji od strony drogi gminnej do 20 m z 20-procentową tolerancją (pkt 1 lit. c decyzji). Określono maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku (do 5 m). Określono także maksymalną wysokość budynku (do 9,5 m od poziomu terenu do kalenicy). Spełniony został w ten sposób wymóg, o którym mowa w § 7 ust. 1 rozporządzenia. Ustalono również wymagania jakie powinien spełniać dach budynków. W pkt 1 lit. f decyzji organu I instancji wyraźnie określono, że dachy powinny być dwuspadowe o kącie nachylenia do 45 stopni. Przepis § 8 rozporządzenia nakłada na organ obowiązek ustalenia kąta nachylenia dachu.
Wypada nadmienić, że spełnione zostały pozostałe przesłanki, o których mowa w art.61 ust. 1 pkt 3-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Odnosząc się do formułowanych w skardze zarzutów, należy stwierdzić, że w otoczeniu planowanej inwestycji istnieje nie tylko zabudowa mieszkaniowa. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie musi być – wbrew wywodom skarżących – poprzedzone sporządzeniem raportu o oddziaływaniu zamieszczonego przedsięwzięcia na środowisko, ani decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację zamierzonego przedsięwzięcia.
Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62, poz. 627 ze zm.), sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają:
1/ planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko,
2/ planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2,
3/ planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek jest ustalony na podstawie ust. 2.
W myśl art. 51 ust. 2 a cyt. ustawy w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w ust. 1 pkt 3, zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien być ograniczony do określenia przedsięwzięcia w odniesieniu do siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000. Wydane, w wykonaniu art. 51 ust. 8 omawianej ustawy, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573) w § 3 ust. 1 przewiduje, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. W pkt 46 ust. 1 § 3 wymienia się tartaki, stolarnie, instalacje do wyrobu płyt pilśniowych, płyt wiórowych, sklejek lub mebli – jako przedsięwzięcia, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport na temat oddziaływania inwestycji zostanie sporządzony. Kwestię tę reguluje pkt 2 decyzji.
Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy, jeżeli wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wnioskodawca dołącza go do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Taką decyzję wydaje się - z mocy art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy - przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych – na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane .
Przepis art. 46 ust. 4 pkt 1 , przewidujący wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, został skreślony na mocy ustawy z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2005 r. Nr 113, poz. 354).
W dacie orzekania przez organ I i II instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przepis ten już nie obowiązywał.
Na mocy art. 28 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody , wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 21 lipca 2004 r. w sprawie obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2313), wyznaczające między innymi Lasy [...] o pow. 345,7 ha położone na terenie gminy, jako obszary specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. W świetle § 5 wymienionego rozporządzenia, przedmiotem ochrony są gatunki ptaków wymienione w załączniku Nr 2.
W § 5 pkt 1 -15 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie trybu i zakresu opracowania projektu planu ochrony dla obszaru Natura 2000 (Dz.U. z 2005 r. Nr 61, poz. 549).podane zostały sposoby ochrony siedlisk przyrodniczych i gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczone zostały obszary Natura 2000. Wymienione w tym przepisie sposoby ochrony siedlisk polegają na:
1) przeciwdziałaniu zagrożeniom biotycznym i abiotycznym;
2) zachowaniu odpowiednich i poprawieniu niewłaściwych stosunków wodnych dla siedlisk przyrodniczych;
3) eliminowaniu obcych gatunków roślin i zwierząt zagrażających rodzimym gatunkom;
4) tworzeniu dogodnych warunków występowania i rozwoju gatunków roślin i zwierząt;
5) uwzględnieniu w gospodarce, w szczególności leśnej, rolnej, wodnej i rybackiej, ochrony siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt;
6) inicjowaniu procesów regeneracyjnych zniszczonej roślinności;
7) utrzymywaniu właściwego składu gatunkowego w ekosystemach łąkowych przez wykaszanie roślinności, wypas zwierząt oraz usuwanie drzew i krzewów;
8) renaturyzacji i odtwarzaniu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt;
9) reintrodukcji gatunków roślin i zwierząt;
10) tworzeniu i utrzymaniu korytarzy umożliwiających migracje zwierząt;
11) regulacji liczebności populacji roślin i zwierząt w celu zachowania równowagi wśród gatunków będących przedmiotem ochrony na obszarach Natura 2000;
12) umożliwianiu przebiegu naturalnych procesów przyrodniczych dla utrzymania siedlisk przyrodniczych lub siedlisk roślin i zwierząt we właściwym stanie ochrony siedliska lub gatunku lub dla przywracania ich właściwego stanu;
13) wykonywaniu zabiegów ochronnych dla przywrócenia i zachowania właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych oraz właściwego stanu ochrony gatunków roślin i zwierząt;
14) przywróceniu i utrzymaniu właściwego składu gatunkowego drzewostanów zgodnego z rodzajem siedliska;
15) prowadzeniu gospodarki rolnej metodami sprzyjającymi ochronie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków roślin i zwierząt.
Na etapie ustalenia warunków zabudowy trudno mówić o działaniach mogących w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk ptaków. Z akt sprawy wynika, że Konserwator Przyrody nie zgłosił zastrzeżeń odnośnie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.
W świetle art.3 pkt 11 a ustawy Prawo ochrony środowiska przez oddziaływanie na obszar Natura 2000 – rozumie się podejmowane działania, które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk roślin i zwierząt lub w inny sposób wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000. Zatem ustalenie warunków zabudowy nie może być utożsamiane z podejmowaniem działań, które mogą w znaczący sposób pogorszyć stan środowiska.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obszaru Natura 2000. Jak wykazano ograniczenia wynikające z ustanowienia obszaru 2000 nie stanowiły przeszkody w wydaniu zaskarżonej decyzji.
Na marginesie powyższych rozważań należy zasygnalizować, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z racji swojego charakteru nie wkracza w tematykę gospodarki odpadami (impregnatami do drewna) regulowaną przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628), Przepisy tej ustawy odnoszą się do działań, w wyniku których powstają odpady.
Zaskarżona decyzja – wbrew wywodom skarżących – nie narusza również przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.), bowiem inwestor nie miał obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Zarzuty skarżących, odnoszących się do kwestii zmiany stosunków wodnych, korzystania z wód na potrzeby działalności gospodarczej, czy odprowadzania ścieków w związku funkcjonowaniem planowanej inwestycji – w świetle powyższych rozważań – były przedwczesne. Sama decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie upoważnia do zmiany stosunków wodnych, korzystania z wód na potrzeby działalności gospodarczej czy też odprowadzania ścieków.
Ubocznie należy stwierdzić, ze stan techniczny drogi nie stanowi kryterium uzyskania przez inwestora pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Z tych też względów pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).