II SA/LU 60/23

II SA/Lu 60/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-04-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Ostrowska
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 17 pkt 1; art. 148 § 1; art. 145 § 1 pkt 1 i 2 § 2, § 3;; art.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi J. G. i M. M.- S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.41/2353/LI/2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2022 r., znak: SKO.41/2353/LI/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu wniosku J. G. i M. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 9 maja 2022 r., znak: SKO.41/371/LI/2022 odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie dotyczącą niewyrażania zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S..
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
J. G. i M. M. złożyli wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie dotyczącą niewyrażania zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S.. Orzeczenie to zastało wydane w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia 31 sierpnia 1964 r., znak: BUA-I-1245/64 wydanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie.
Podstawą wznowienie postępowania powołaną w podaniu stron był art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. według wnioskodawców dowiedzieli się oni o okoliczności oparcia decyzji z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie na fałszywych dowodach na podstawie opinii architektoniczno- budowlanej z dnia 14 grudnia 2021 r. wydanej przez mgr inż. arch. W. W..
Postanowieniem z dnia 9 maja 2022 r. Kolegium odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie dotyczącą niewyrażania zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S..
Zdaniem Kolegium nie ma podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego, gdyż w sposób oczywisty brak jest związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia do twierdzenia, że decyzja z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie została wydana na podstawie fałszywych dowodów, a o okoliczności tej strony dowiedziały się na podstawie opinii mgr inż. arch. W. W.. Strony nie zachowały również miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.
W zakresie zachowania miesięcznego terminu w Kolegium wyjaśniło, że okoliczność znajdowania się działki [...] poza terenem zajętym pod planowany Ogród Botaniczny UMCS była już podnoszona przez strony w prowadzonym postępowaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zakończonym decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. znak: SK0.41/2504/LI/2020, która dotyczyła odmowy stwierdzenia nieważność decyzji ostatecznej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964 r. L.dz. BUA-I-1245/64 odmawiającej T. G. zgody na lokalizację szczegółową budynku mieszkalnego na działce położonej w rejonie S.. We wskazanym postępowaniu strony powoływały się na dwie opinie: geodety C. K. z dnia 29 lipca 2020 r. oraz architektoniczno - budowlaną przygotowaną przez mgr. inż. architekta W. K. wykonane na zlecenie J. G., w których potwierdzono lokalizację działki [...] poza terenem planowanego Ogrodu Botanicznego UMCS. Okoliczność ta była kluczowa zdaniem stron dla stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 1964r. L.dz. BUA-I-1245/64. Pomimo znajdowania się akt sprawy Kolegium w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie po złożeniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Lublinie sygn. akt II SA/Lu 239/21 z samej treści decyzji organu odwoławczego, a także wyroku WSA w Lublinie wynika, że strony powoływały się na wskazaną okoliczność wielokrotnie już przed opinią architektoniczno - budowlaną arch. W. W., dlatego też nie można zasadnie uznać, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie strony dowiedziały się w grudniu 2021 r.
Zdaniem Kolegium oczywiste jest, że brak jest związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią zaskarżonej decyzji.
Jak wyjaśniono dla zaistnienia analizowanej podstawy wznowienia sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, zatem w zasadzie postępowanie można wznowić dopiero po stwierdzeniu istnienia fałszu orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Warunek ten uzasadniony jest ustawowym podziałem kompetencji organów państwowych, następstwem czego jest wyłączenie możliwości orzekania organów właściwych w sprawie wznowienia postępowania o przestępstwie, jakim jest fałsz dowodów Przed takim orzeczeniem wznowienie jest dopuszczalne jedynie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a., tzn. gdy występuje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo niebezpieczeństwo powstania poważnej szkody dla interesu społecznego, a fakt sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa jest oczywisty, bądź gdy postępowanie przed sądem lub innym organem w tych sprawach nie może zostać wszczęte z uwagi na upływ terminu przedawnienia lub z powodu innych prawnych przeszkód. Przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym można bez przeprowadzenia ekspertyzy stwierdzić na podstawie cech zewnętrznych dokumentu, że został on sfałszowany. W omawianym przepisie chodzi więc o sytuację, gdy fałsz dokumentu rzuca się w oczy bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego.
Jak zauważyło Kolegium wprawdzie w sprawie mamy do czynienia ze spełnieniem się przesłanki określonej w art. 145 § 3 k.p.a., jednakże okoliczność ta nie wpływa na zasadność odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Pomimo bowiem ustania karalności ewentualnego przestępstwa popełnionego przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia to okoliczność popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie jest niemożliwa do ustalenia. Fakt ten w żaden sposób nie wynika z przedstawionej opinii arch. W. W., która zdaniem stron jest kluczowym dowodem dla wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Z tych też względów, mając na uwadze niedochowanie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. oraz oczywistość braku związku przyczynowego między powołaną przesłanką wznowienia a wydaną decyzją, Kolegium odmówiło wznowienia postępowania.
W wyniku złożonego przez J. G. i M. M. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, postanowieniem z dnia 28 listopada 2022 r., utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 9 maja 2022 r. o odmowie wznowienia postępowania.
Jak wskazał organ głównym powodem odmowy wznowienia postępowania jest uchybienie przez wnioskodawców miesięcznemu terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a., tj. że o okoliczności znajdowania się działki [...] poza terenem zajętym pod planowany Ogród Botaniczny UMCS strony dowiedziały się w grudniu 2021 r., która to okoliczność była już podnoszona przez strony w prowadzonym postępowaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie zakończonym decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. znak: SK0.41/2504/LI/2020, która dotyczyła odmowy stwierdzenia nieważność decyzji ostatecznej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964 r. L.dz. BUA-I-1245/64 odmawiającej T. G. zgody na lokalizację szczegółową budynku mieszkalnego na działce położonej w rejonie S.. We wskazanym postępowaniu strony powoływały się na dwie opinie: geodety C. K. z dnia 29 lipca 2020 r. oraz architektoniczno - budowlaną przygotowaną przez mgr. inż. architekta W. K. wykonane na zlecenie J. G., w których potwierdzono lokalizację działki [...] poza terenem planowanego Ogrodu Botanicznego UMCS. Okoliczność ta była kluczowa zdaniem stron dla stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 31 sierpnia 1964 r. L.dz. BUA-I-1245/64. Ponadto Kolegium w zaskarżonym wnioskiem postanowieniu wykazało, co przytoczono wyżej, że nie zaszła w sprawie przesłanka do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Ponadto, jak wykazało Kolegium, w sprawie nie miały zastosowania uregulowania zawarte w art. 145 § 2 i § 3 k.p.a.
Odnosząc się zarzutu wniosku dotyczącego niewłaściwości Kolegium organ uznał go za bezzasadny.
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia inwestycja w postaci lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego nie jest inwestycją celu publicznego, a okoliczność nie miała wpływu na właściwość Kolegium w niniejszej sprawie.
Organ w tym przedmiocie wyjaśnił, że decyzja dotycząca lokalizacji szczegółowej z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie utrzymująca w mocy decyzję Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964 r. L.dz. BUA-I-1245/64 odmawiającą T. G. zgody na lokalizację szczegółową budynku mieszkalnego na działce położonej w rejonie S., odpowiada dzisiejszej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.), "Decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi.". Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa organu odwoławczego od tych decyzji. Tym samym ma tu zastosowanie art. 17 k.p.a., który stanowi, że "Organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są: 1) w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej.".
Jak podkreślił organ właściwość Kolegium w sprawie potwierdza prawomocny wyrok WS A w Lublinie z dnia 5 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 319/19, którym uwzględniono skargę wnioskodawców w sprawie odmowy wszczęcia postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964r. L.dz. BUA-I-1245/64 odmawiającej T. G. zgody na lokalizację szczegółową budynku mieszkalnego na działce położonej w rejonie S.. W wyroku tym Sąd nie zakwestionował właściwości Kolegium do prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji. Analogicznie Kolegium jest właściwe do prowadzenia postępowania w przedmiocie wznowienia dotyczącego decyzji utrzymującej w mocy tą decyzję. O właściwości Kolegium w niniejszej sprawie świadczy także postanowienie rozstrzygające spór kompetencyjny wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OW 67/10 (publik. Lex nr 743500), którego teza jest następująca, "Organem wyższego stopnia właściwym dla rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w sprawie prolongaty lokalizacji szczegółowej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 7, poz. 47), jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze.".
Z uwagi na powyższej Kolegium uznało, że organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie zostało zaskarżone przez J. G. i M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
W skardze rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to:
- art. 148 §1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że wnioskodawcy uchybili miesięcznemu terminowi na wniesienie podania o wznowienie postępowania, podczas gdy zwłoka była spowodowana oczekiwaniem na informację z Wydziału Planowania Urzędu Miasta Lublin, rozstrzygającą o tym, który plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w czasie wydawania decyzji lokalizacyjnej;
- art. 145 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne nie okazały się fałszywe podczas gdy do organu administracji należy stwierdzenie wygaśnięcia z mocy prawa decyzji o lokalizacji ogólnej ogrodu botanicznego;
- art. 145 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania pomimo iż organ administracji posłużył się nieważną decyzją lokalizacyjną co stanowiło oczywiste przestępstwo i stanowiło poważną szkodę dla interesu społecznego poprzez podważenie zaufania obywatela do administracji państwowej;
- art. 145 §3 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania podczas gdy została spełniona przesłanka przedawnienia przestępstwa urzędniczego z powodu upływu czasu;
- art.7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
- art. 77 §1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;
- art. 10 §1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w przedstawieniu dowodów;
oraz przepis prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy, a to:
- art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym w związku z art. 50 i 59 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, że decyzja odmawiająca T. G. udzielenia zgody na lokalizację budynku mieszkalnego odpowiada dzisiejszej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu podczas gdy ta decyzja odpowiada dzisiejszej decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na obowiązujący na tym terenie od 1959 roku plan zagospodarowania przestrzennego wykluczający wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, znak SK0.41/2353/LI/2022 z dnia 28 listopada 2022 r. utrzymującego w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 maja 2022 r., znak SK0.41/371/LI/2022.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowego i zgodnego z prawem postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania.
Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te dotyczące uwarunkowań prawnych i faktycznych, w których wydana została objęta wnioskiem o wznowienie postępowania decyzja o odmowie zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę budynku mieszkalnego.
Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu postanowienia dowodów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.
Podkreślić należy również, że także sam skarżący nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności zaś bez wpływu na oceny i ustalenia organu pozostają dokumenty załączone do skargi.
Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.
Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.
W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Nie ma podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., czy też ściślej rzecz biorąc - z uwagi na to, zaskarżonym aktem jest postanowienie, a nie decyzja - art. 124 § 2 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia.
Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy prawa materialnego.
Zaskarżonym rozstrzygnięciem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 9 maja 2022 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie dotyczącą niewyrażania zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S..
W realiach przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcie takie należy uznać za prawidłowe z tej podstawowej przyczyny, że wnioskodawcy nie wykazali w żadnym stopniu przywoływanej przez siebie podstawy wznowienia postępowania, jak też, że niezależnie od tego, nie zachowali oni również miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
Podzielając w tym zakresie obszerne ustalenia i oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu najdalej idącego dotyczącego brak właściwości samorządowego kolegium odwoławczego do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych wydanej na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1961 r. Nr 7, poz. 47).
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie prawniczym, w tego rodzaju sytuacjach, gdy w wyniku przeprowadzonych zmian strukturalnych zostały zniesione lub zreformowane organy wydające uprzednio kontrolowane rozstrzygnięcie, właściwość rzeczową organu do stwierdzenia nieważności należy oceniać według przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę ustalenia właściwości organu przy wydawaniu weryfikowanej decyzji. W przypadku zmian w strukturze administracji publicznej ustala się najpierw organ, na który przeszła właściwość w danych sprawach, a dopiero potem określa się organ wyższego stopnia.
Oceniając charakter normatywny decyzji ustalającej lokalizację szczegółową inwestycji budowlanej, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym, wbrew odmiennym zarzutom i wywodom skargi, stwierdzić należy, że decyzja taka nie miała charakteru pozwolenia na budowę.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie decyzja lokalizacyjna stanowiła etap wstępny w procesie inwestycyjnym, a jej rolą było ustalenie że inwestycja może być na danym terenie przeznaczonym na dany cel zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego realizowana, jak też określenie warunków urbanistyczno-architektonicznych jej wykonania. Uszczegóławiała zatem ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego i stwarzała podstawę do opracowania przez inwestora projektu inwestycji, jego zatwierdzenia i uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzja taka nie wywoływała skutków rzeczowych w odniesieniu do nieruchomości, której dotyczyła i nie gwarantowała realizacji inwestycji. Decyzja lokalizacyjna, podobnie jak to jest obecnie, nie przyznawała inwestorowi żadnych praw rzeczowych do nieruchomości. Decyzja o lokalizacji szczegółowej wymagana art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym nie pozwalała na wykonywanie prac budowlanych (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 458/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1333/11).
Charakter zbliżony do aktualnego pozwolenia na budowę miała natomiast nie decyzja o lokalizacji szczegółowej, lecz decyzja zatwierdzająca plan realizacyjny (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OW 62/16)
Co więcej zarówno z przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym, jak i zarządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 8 sierpnia 1961 r. w sprawie ustalania lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych i stref ochronnych oraz wyrażania zgody na zmianę sposobu wykorzystania terenu, jednoznacznie wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji szczegółowej inwestycji wydawana była nie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, lecz organy planowania przestrzennego.
Powyższe prowadzi do wniosku, że decyzja o ustaleniu lokalizacji szczegółowej inwestycji budowlanych, o której mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o planowaniu przestrzennym, miała charakter tożsamy z aktualnym ustaleniem warunków zabudowy, a nie pozwoleniem na budowę.
Przyjąć należy zatem, że w skutek zaistniałych zmian w prawie materialnym i strukturze administracji publicznej, właściwość w tego rodzaju sprawach przeszła na organy wykonawcze gmin, w stosunku do których organem wyższego stopnia pozostają samorządowe kolegi odwoławcze (art. 17 pkt 1 k.p.a.).
Z tych też względów należało przyjąć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie było organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżących o wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie dotyczącą niewyrażania zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S..
Za prawidłowe uznać należy także rozstrzygnięcie odmawiające wznowienia postępowania w sprawie z przyczyn wskazanych przez organ, tj. z uwagi na oczywisty brak związku przyczynowego między wskazaną podstawą wznowienia a treścią decyzji ostatecznej kończącej postępowanie, a więc brak jakiegokolwiek uzasadnienia do twierdzenia, że decyzja z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie została wydana na podstawie fałszywych dowodów, jak również z uwagi na niezachowanie przez skarżących miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a.
W złożonym wniosku jako podstawę wznowienie postępowania przywołano art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., przy czym według wnioskodawców dowiedzieli się oni o okoliczności oparcia decyzji z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie na fałszywych dowodach na podstawie opinii architektoniczno-budowlanej z dnia 14 grudnia 2021 r. wydanej przez mgr inż. arch. W. W..
Wniosek o wznowienie postępowania na takiej podstawie nie jest zasadny z tej podstawowej przyczyny, że sprawie nie wykazano, by decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. wydana została na podstawie sfałszowanych dowodów.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.
Zasadą pozostaje zatem, że wznowienie postępowania ze względu na fałszerstwo dowodów jest możliwe dopiero po stwierdzeniu ich fałszerstwa orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu.
Powyższe oznacza, że sfałszowanie dowodu, jako przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu.
W sprawie skarżący nie przedstawili, ani nawet nie wskazywali, na jakiekolwiek orzeczenie sądu lub innego organu, które stwierdzałoby fakt sfałszowania dowodów na podstawie których ustalono okoliczności istotne dla wydania decyzji lokalizacyjnej z dnia 12 listopada 1964 r.
Brak orzeczenia sądu lub innego organu stwierdzającego fakt fałszerstwa dowodów, na podstawie których wydano decyzję lokalizacyjną z dnia 12 listopada 1964 r. wyklucza możność wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie odstąpienie od wymogu wcześniejszego stwierdzenia fałszerstwa dowodów orzeczeniem sądu lub innego organu jest możliwe wyłącznie w przypadku spełnienia się warunków określonych w art. 145 § 1 i 2 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1924/98, LEX nr 48553).
W sprawie nie zostały zaś spełnione przesłanki wynikające z art. 145 § 1 lub 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 2 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego.
Wynikająca z art. 145 § 2 k.p.a. możliwość wznowienia postępowania, jeszcze przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, zachodzi tylko wówczas gdy sfałszowanie dowodu ma charakter oczywisty.
Fałszerstwo dowodu musi więc być bezsporne, ewidentne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości.
Fakt sfałszowania dowodu jest oczywisty wówczas, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika nieprawdziwość dowodu, bez prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 925/97).
W sprawie fakt sfałszowania dowodów, na podstawie których wydano decyzję lokalizacyjną z dnia 12 listopada 1964 r., nie ma charakteru oczywistego.
Żadna z okoliczności faktycznych przywoływanych przez skarżących nie uzasadnia w prosty i oczywisty sposób tezy, że którykolwiek z dowodów, na podstawie których wydano decyzję lokalizacyjną z dnia 12 listopada 1964 r., został sfałszowany.
Również pogłębiona analiza ujawnionych w sprawie dowodów i okoliczności faktycznych, a więc w istocie przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie uzasadnia przyjęcia, że doszło do sfałszowania dowodów, na podstawie których wydano kwestionowaną w sprawie decyzję lokalizacyjną. Przeciwnie, odwołanie się do wszystkich okoliczności ujawnionych w sprawie, prowadzi do wniosku, że decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. nie została wydana na podstawie dowodów, które zostały sfałszowane, o czym będzie szerzej w dalszej części uzasadnienia.
W sprawie fakt sfałszowania dowodów, na podstawie których wydano decyzję lokalizacyjną z dnia 12 listopada 1964 r. nie miał charakteru oczywistego, co wykluczało możność wznowienia postępowania w sprawie na podstawie art. 145 § 2 k.p.a.
Zgodnie z art. 145 § 3 k.p.a. z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.
Dla zaistnienie powyższej przesłanki nie jest wystarczający sam upływ czasu karalności danego rodzaju przestępstwa. Konieczne jest wykazania, że do takiego przestępstwa doszło, a jedynie z uwagi na przedawnienie jego karalności, postępowanie przed sądem lub innym organem w przedmiocie pociągnięcia sprawcy czyny karalnego do odpowiedzialności karnej nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa.
W sprawie żadna z takich okoliczności nie została wykazana.
Generalnie zauważyć należy, że argumentacja skarżących sprowadza się w istocie do próby wykazania, że wydana na wniosek ich poprzednika prawnego decyzja z dnia 12 listopada 1964 r. o odmowie wyrażenia zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę domu mieszkalnego na działce w rejonie S., była nieprawidłowa.
Odnosząc się do takich twierdzeń wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że co do zasady nawet fakt dokonania przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych, czy też prawnych, nie jest tożsamy z popełnieniem przestępstwa fałszerstwa.
Przestępstwa sfałszowania dokumentu, tak w przypadku fałszu materialnego, jak i intelektualnego, jest przestępstwem umyślnym, co oznacza, że do jego znamion należy wina umyślna, a więc zamiar popełnienia czynu zabronionego.
Samo więc dokonanie przez organ nieprawidłowych ustaleń faktycznych lub prawnych nie jest tożsame z popełnieniem przestępstwa, ze względu na brak zamiaru popełniania czynu przestępczego, a więc brak winy umyślnej.
Co więcej, z okoliczności ujawnionych w sprawie, w ogóle nie wynika, by decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. wydana została na podstawie nieprawidłowych ustaleń faktycznych lub prawnych.
Decyzją z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64 nie wyrażono T. G. zgody na wydanie decyzji o lokalizacji szczegółowej na budowę budynku (domu) mieszkalnego na działce w rejonie S..
Uzasadniając to rozstrzygnięcie wskazano jedynie, że teren w skład którego wchodzi działka petenta objęty jest decyzją o lokalizacji szczegółowej dla UMCS pod ogród botaniczny i wobec tego dopuszczenie zabudowy indywidualnej jest niedopuszczalne.
Odmawiając decyzją z dnia 12 listopada 1964 r. ustalenia lokalizacji szczegółowej dla budowy domu mieszkalnego powołano się zatem jedynie na fakt objęcia tego terenu decyzją o lokalizacji szczegółowej pod ogród botaniczny.
Już więc z tego względu za chybione uznać należy wywody skarżących dotyczące utraty mocy prawnej zaświadczenia o lokalizacji ogólnej z dnia 2 czerwca 1951 r.
Skoro bowiem decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. odwoływała się do decyzji o lokalizacji szczegółowej to bez znaczenia dla oceny jej prawidłowości pozostaje zaświadczenie z dnia 2 czerwca 1951 r., dotyczące lokalizacji ogólnej.
Na marginesie już więc tylko należy zauważyć, że utrata mocy prawnej zaświadczenia o lokalizacji ogólnej z dnia 2 czerwca 1951 r. nie skutkowała wyeliminowaniem z obrotu prawnego samej decyzji o lokalizacji ogólnej.
Okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie albowiem kwestionowana w sprawie decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. nie odwoływała się do lokalizacji ogólnej, lecz do wydanej decyzji o lokalizacji szczegółowej, a więc do całkowicie innego aktu niż ten objęty zaświadczeniem z dnia 2 czerwca 1951 r.
W tym miejscu przypomnieć należy, że do kwestii tych odnosił się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekając w sprawie sygn. akt II SA/Lu 239/21.
Przedmiotem obecnie rozpoznawanej sprawy pozostaje zagadnienie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 12 listopada 1964 r., znak: BUA.I-4a/597/64, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964 r., znak: BUA_I-1245/64, którą odmówiono T. G. zgody na lokalizację szczegółową budynku mieszkalnego na działce w rejonie S..
Ta ostatnia decyzja, tj. decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 1964 r., znak: BUA_I-1245/64, była zaś przedmiotem rozpoznania, w zakresie stwierdzenia jej nieważności, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekający w sprawie sygn. akt II SA/Lu 239/21.
W sprawie sygn. akt II SA/Lu 239/21, która dotyczyła w istocie tego samego rozstrzygnięcia i tej samej działki [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że w dacie wydawania decyzji z 1964 r. lokalizacja ogrodu botanicznego bazowała na decyzji o lokalizacji szczegółowej. Takiego dokumentu nie ma w aktach sprawy. W aktach znajduje się jednak pismo z 6 marca 1963 r. zawierające wytyczne urbanistyczne dla ogrodu botanicznego UMCS. Z treści pisma wynika, że wytyczne zostały wydane "na podstawie lokalizacji wydanej 7 czerwca 1960 r.". Z ówcześnie obowiązujących przepisów wynikało, że lokalizacja szczegółowa wymaga zatwierdzenia przez właściwy organ, a dowodem zatwierdzenia lokalizacji szczegółowej jest zaświadczenie, wydane przez właściwy organ według określonego wzoru urzędowego (§ 13 i § 18 zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów i Prezesa Komitetu do Spraw Urbanistyki i Architektury z dnia 29 lipca 1957 r. – Przepisy o lokalizacji inwestycji; M.P. z 1957 r. nr 67, poz. 408). W aktach sprawy nie ma ani zaświadczenia o lokalizacji z 1960 r., ani żadnej mapy obrazującej teren inwestycji według zatwierdzonej lokalizacji. Treść tych dokumentów daje się jednak odtworzyć poprzez analizę załącznika graficznego do wytycznych urbanistycznych z 1963 r. Wytyczne, jako odwołujące się do lokalizacji szczegółowej, musiały bazować na zaświadczeniu. Mapa dołączona do wytycznych urbanistycznych z 1963 r. nie określa granic poszczególnych działek. Takie granice działek (w tym spornej działki, której dotyczyła decyzja z 1964 r.) są uwidocznione na mapie geodezyjnej obrazującej przebieg zmian granic lokalizacji ogrodu botanicznego, pochodzącej z Miejskiej Pracowni Geodezyjnej w Lublinie (brak oznaczenia karty w dołączonym do akt zbiorze dokumentów archiwalnych, dokument oznaczony pieczęcią Miejskiej Pracowni z sygnaturą: Ks. zam. [...] Porównanie mapy stanowiącej załącznik do wytycznych urbanistycznych z 1963 r. i mapy z zasobów Miejskiej Pracowni Geodezyjnej, prowadzi do jednoznacznego wniosku, że północna granica obszaru objętego opracowaniem wytycznych dla ogrodu botanicznego przebiega znacznie ponad granicami działek należących niegdyś do T. G., co w konsekwencji oznacza, że sporne działki mieściły się w pełni w granicach obszaru objętego wytycznymi. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że skoro wytyczne z 1963 r. nawiązywały wprost do lokalizacji z 1960 r., to znaczy, że granice obszaru objętego lokalizacją z 1960 r. określono w taki sposób, w jaki później przyjęto w wytycznych urbanistycznych.
Jak zreasumował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 239/21, powyższe prowadzi do wniosku, że sporna działka [...] była objęta lokalizacją szczegółową z 1960 r., a to wykluczało możliwość wydania nowej lokalizacji szczególnej, dla budowy domu jednorodzinnego. W tej sytuacji nie sposób uznać, że decyzja z 31 sierpnia 1964 r. (podobnie jak ostateczna decyzja z 12 listopada 1964 r.) była niezgodna z prawem, a tym bardziej, że w sposób oczywisty, rażący, naruszała ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym z 1961 r. Organy wydające decyzje o odmowie ustalenia lokalizacji szczegółowej na rzecz T. G. nie mogły nie uwzględnić faktu zatwierdzenia lokalizacji szczegółowej ogrodu botanicznego, potwierdzonego zaświadczeniem z 7 czerwca 1960 r. Nie sposób zatem mówić o naruszeniu prawa w ogóle, a tym bardziej o rażącym naruszeniu prawa, dającym podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z 1964 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, powyższe ustalenia i oceny, w całości podziela i przyjmuje za własne.
Wprawdzie więc w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym nie odnaleziono decyzji (zaświadczenia) o lokalizacji szczegółowej z dnia 7 czerwca 1960 r. to jednak fakt istnienia takiej decyzji (zaświadczenia) wynika niewątpliwie z innego istniejącego dokumentu w postaci wytycznych urbanistycznych z 1963 r.
Generalnie więc należy stwierdzić, że choć organom nie udało się dotychczas pozyskać dokumentu w postaci decyzji (zaświadczenia) lokalizacji szczegółowej z 1960 r., to jednak w świetle pozostałego materiału dowodowego, istnienie tego dokumentu jest bezsporne.
Skoro więc decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. odwoływała się do wydanej decyzji o lokalizacji szczegółowej, a w tym czasie oprócz ewentualnych decyzji o lokalizacji ogólnej, istniała co najmniej decyzja o lokalizacji szczegółowej z dnia 7 czerwca 1960 r., to powyższa wyklucza wręcz możność uznania, że decyzja z dnia 12 listopada 1964 r. wydana została na podstawie nieprawidłowych ustaleń faktycznych lub prawnych.
W takiej sytuacji nie można również tym bardziej przyjąć, by decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. wydana została na podstawie sfałszowanych dowodów.
W zakończeniu należy wskazać, że niewątpliwie w sprawie lokalizacji ogrodu botanicznego UMCS w Lublinie wydawane były liczne dokumenty, w tym także decyzje lokalizacyjne, które w różny sposób określały granice obszaru przeznaczonego pod realizację ogrodu botanicznego.
Jednakże nawet nieprawidłowego ustalenia granic takiego obszaru jako przesłanki do wydania decyzji administracyjnej nie można per se kwalifikować w kategoriach sfałszowania dowodu, o którym mowa w art. 145§ 1 pkt 1 k.p.a.
Reasumując należy zatem stwierdzić, że brak było podstaw do wznowienia postępowania z tej podstawowej przyczyny, że sprawie nie wykazano, by decyzja lokalizacyjna z dnia 12 listopada 1964 r. wydana została na podstawie sfałszowanych dowodów.
Niezależnie od powyższego należy także stwierdzić, że wnioskodawcy nie zachowali również miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.
Według twierdzeń wnioskodawców dowiedzieli się oni o okoliczności oparcia decyzji z dnia 12 listopada 1964 r. znak: BUA.I-4a/597/64 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Lublinie na fałszywych dowodach na podstawie opinii architektoniczno-budowlanej z dnia 14 grudnia 2021 r. wydanej przez mgr inż. arch. W. W..
Twierdzeń takich nie można uznać za prawdziwe z tej przyczyny, że wszystkie okoliczności, o których mowa w odpowiedziach na pytania nr [...] w opinii W. W. [...] podnoszone były przez wnioskodawców już chociażby w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2021 r., nr SKO.41/2504/LI/2020, co do której orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 239/21.
Okoliczności te były już więc znane skarżącym i przez nich podnoszone już co najmniej przed dniem 29 stycznia 2021 r.
Z tych też względów i w związku z przywołanymi wyżej przepisami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.