II SA/KR 1658/24

II SA/Kr 1658/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Małgorzata Łoboz
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Paweł Darmoń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art 28 ust 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2025 r. sprawy ze skargi T. C. i A. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 października 2024 r. nr WI-I.7840.5.72.2024.BG w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 4 października 2024 r. znak WI-7840.5.72.2024.BG orzeczono o umorzeniu postepowania odwoławczego od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 579/6740.1/2024 z 25 czerwca 2024 r., znak: AU01-4.6740.1.32.2024.EWI, zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę R. sp. z o. o. z siedzibą w K. dla inwestycji pn. Budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z wbudowanymi usługami w parterze, z garażem podziemnym, instalacjami wewnętrznymi: wody, kanalizacji, c.o, wentylacji mechanicznej oraz instalacją wewnętrzną na zewnątrz budynku: kanalizacji sanitarnej i deszczowej, zbiornikiem retencyjnym, oraz układem komunikacji i terenami zielonymi na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr[...], P. przy ul. N. w K..
Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 579/6740.1/2024 z 25 czerwca 2024 r., znak: AU-01-4.6740.1.32.2024.EWI, zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Termin otwarty na wniesienie odwołania upłynął 12 lipca 2024 r. (art. 129 § 2 k.p.a.). Odwołanie państwa C. (którzy nie zostali uznani przez Prezydenta Miasta Krakowa za stronę postępowania) zostało nadane w polskiej placówce pocztowej 12 lipca 2024 r., a zatem w terminie ustawowym. W odwołaniu państwo C. (właściciele lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. S. w K., graniczącym z terenem inwestycji) wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w niniejszym postępowaniu. Wskazali, że organ I instancji nie zadbał o prawidłowe ukształtowanie kręgu stron postępowania i zaniedbał weryfikacji naruszenia przez zamierzoną inwestycję praw osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Stwierdzili, iż w postępowaniach z zakresu prawa budowlanego, mających związek z nieruchomością wspólną, legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego zasadniczo posiada wspólnota mieszkaniowa, jednak sytuacja wygląda odmiennie w sprawach, w których dopatrzyć się można indywidualnego interesu prawnego właściciela lokalu. W takich sytuacjach zachodzi wyjątek uznania za stronę takiego postępowania, niezależnie od występującej w tym postępowaniu wspólnoty, właściciela lokalu, który wykaże się własnym, indywidualnym interesem prawnym.
Wojewoda zaakcentował, że budynek przy ul. S. w K. (w którym znajduje się lokal skarżących), zlokalizowany na działce nr [...], stanowi Wspólnotę Mieszkaniową, zwaną dalej Wspólnotą, która jest stroną niniejszego postępowania.
Następnie Wojewoda wyjaśnił, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu.
W przedmiotowym przypadku stwierdzić należy, że skarżący: pani A. i pan T. C., jako właściciele lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. S. w K. (patrz wypis z rejestru gruntów w aktach sprawy organu I instancji – akta nieponumerowane), a zatem członkowie Wspólnoty, od chwili powołania zarządu ww. wspólnoty, nie mają przymiotu strony postępowania w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Stroną niniejszego postępowania jest bowiem Wspólnota, a zarząd w tym wypadku sprawuje osoba prawna, tj. S. sp. z o. o., co wyjaśniono poniżej. Treść księgi wieczystej [...] (utworzonej dla działki [...] – na której znajduje się budynek przy ul. S. w K.), wskazuje, iż zarząd nieruchomością wspólną sprawowany jest przez B. sp. z o. o. z siedzibą w K. (od 6 maja 2022 r. – zgodnie z informacją pełną Krajowego Rejestru Przedsiębiorców nr [...] – S. sp. z o. o. z siedzibą w K.) na zasadach zawartych w umowie określającej sposób zarządu nieruchomością wspólną, sporządzonej przez notariusz 22 grudnia 2015 r. Zatem uprawnienie do reprezentowania Wspólnoty i chronienia interesów właścicieli poszczególnych lokali w stosunkach zewnętrznych ma S. sp. z o. o. Właściciele poszczególnych lokali w postępowaniach z zakresu Prawa budowlanego nie są stronami. Państwo C. w odwołaniu nie wskazali, że działają w imieniu strony postępowania, tj. Wspólnoty; wnieśli natomiast o uznanie ich za stronę postępowania jako właścicieli mieszkania w budynku przy ul. S. w K.. Ze zgormadzonego materiału wynika jednakże, że skarżący są członkami Wspólnoty (mającej swojego prawnego reprezentanta – spółkę S. sp. z o. o.), która jest stroną niniejszego postępowania. Natomiast państwu C. ten status nie przysługuje. Należy podkreślić, że w sprawach z zakresu Prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną, ustalony przez organ I instancji krąg stron postępowania, może skutecznie podważać tylko wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez jej zarząd, a nie właściciele poszczególnych lokali. Wnioskodawcy nie legitymują się indywidualnym interesem prawnym w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym stwierdza się, że pani A. i panu T. C. nie przysługuje status stron postępowania w niniejszej sprawie, co obliguje Wojewodę Małopolskiego do umorzenia niniejszego postępowania odwoławczego.
Na tę decyzję skargę złożyli Pani A. C. i Pan T. C.. W skardze zarzucili:
1) naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr. bud., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenie na budowę może być wyłącznie wspólnota mieszkaniowa utworzona przez wszystkich współwłaścicieli nieruchomości wspólnej, a w konsekwencji, że poszczególni właściciele nieruchomości nie mogą samodzielnie występować jako strony w postępowaniu, podczas gdy członek wspólnoty mieszkaniowej może samodzielnie występować jako strona postępowania administracyjnego jeśli posiada indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa wpływającym na jej sytuację prawną, w szczególności w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę członek wspólnoty mieszkaniowej posiada interes prawny, jeśli planowana inwestycja będzie miała bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki i będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu, b) art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr. bud. w zw. z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej: "WT’), poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę zatwierdzającego dokumentację projektową sporządzoną w sposób sprzeczny z przepisami, w sposób naruszający interes prawny Skarżących w ten sposób, że:
- inwestycja Inwestora doprowadzi do ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w postaci co najmniej lokalu nr [...] (dalej: "Lokal") znajdującego się w budynku przy ul. S. w K. (dalej: "Budynek") posadowionym na sąsiadującej z zamierzoną inwestycją nieruchomości utworzonej z działki nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna: P. (dalej: "Działka S.
- że zamierzona inwestycja wpłynie na ograniczenia w zabudowie Nieruchomości S. c) art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 pr. bud. w zw. z § 40 ust. 2 WT, poprzez utrzymanie w mocy pozwolenia na budowę zatwierdzającego dokumentację projektową sporządzoną w sposób sprzeczny z przepisami, w sposób naruszający interes prawny Skarżących, to jest pomimo że inwestycja inwestora doprowadzi do zacienienia budynku i działki S. ze szczególnym uwzględnieniem lokalu.
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: a) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania jakiejkolwiek oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do braku przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy co do statusu skarżących jako stron postępowania, w tym braku analizy wniosków i zarzutów dotyczących zacieniania lokalu, a w konsekwencji do oczywistego naruszenia zasady prawdy obiektywnej.
W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że Skarżący są współwłaścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] ("Lokal") znajdującego się w budynku przy ul.. w K. ("Budynek") posadowionym na sąsiadującej z zamierzoną inwestycją nieruchomości utworzonej z działki nr [...], obręb ewidencyjny [...] jednostka ewidencyjna: P. ("Działka S. Dla Lokalu prowadzona jest księga wieczysta nr [...] (wydruk z księgi wieczystej nr [...] w załączeniu do nin. skargi). Skarżący przy tym wskazują, że nie są prawdziwe twierdzenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji jakoby ograniczenia w zabudowie nieruchomości wynikające z inwestycji nie dotyczyły ich bezpośrednio, a nadto jakoby wyłącznym podmiotem uprawnionym do reprezentacji interesów skarżących była wspólnota mieszkaniowa. Zwrócono uwagę, że zacienianie budynku w sposób oczywisty wpływa na ograniczenie w zabudowie nieruchomości S. w tym poprzez ograniczenie potencjalnej rozbudowy lub przebudowy budynku. W takim przypadku każdorazowo znajdzie zastosowanie § 60 WT na podstawie którego oceniana będzie inwestycja. Zastosowanie w takim przypadku znajdzie również § 93 ust. 1 WT, zgodnie z którym pomieszczenie mieszkalne, kuchnia oraz aneks kuchenny powinny mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym. W konsekwencji istnieją przepisy prawa materialnego ograniczające przyszłą zabudowę Skarżących na skutek projektowanej Inwestycji. w ocenie Skarżących nie może obronić się przedstawiona przez Inwestora analiza nasłonecznienia w zakresie, w jakim stwierdza ona, że lokal Skarżących jest zacieniany przez cień rzucany przez istniejący budynek na samego siebie od godziny 7:00 (co ma przesądzać, jak należy rozumieć, o irrelewantności kwestii nasłonecznienia i jej badania dla tegoż Lokalu w kontekście możliwości wydania pozwolenia na budowę dla zamierzonej inwestycji). Po pierwsze, twierdzenie takie nie jest, w ocenie Skarżących, prawdziwe. Po drugie - w świetle przytoczonej wyżej argumentacji i stanowisk orzecznictwa, zdaje się nie mieć ono znaczenia. Nawet jeśli Budynek rzuca bowiem obecnie sam na siebie cień - to w razie np. przebudowy (np. południowo-wschodniego skrzydła budynku) ten stan rzeczy mógłby się zmienić; w takim zaś przypadku nadal potencjalny fakt istnienia na działce sąsiadującej projektowanego (obecnie) budynku przesądzałby o niemożliwości dalszej przebudowy budynku, w tym lokalu, z uwagi na niespełnianie - z przyczyn związanych z projektowaną inwestycją nasłonecznienia.
Uzasadniając zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego skarżący wskazują, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ w szczególności nie odniósł się w sposób wyczerpujący do zarzutów przedstawionych przez Skarżących w zakresie zacieniania budynku oraz lokalu. Organ oparł zaskarżoną decyzję w całości o stwierdzenie, że wyłącznie legitymowaną do występowaniu w postępowaniu była wspólnota mieszkaniowa, natomiast z całą pewnością legitymacja ta nie mogła przysługiwać poszczególnym właścicielom lokali. Powyższe stwierdzenie Organu nie można uznać za wystarczające w obliczu przedstawionych argumentów i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:
1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,
2) dochowania wymaganej prawem procedury,
3) respektowania reguł kompetencji.
Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zmianami, dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 poz. 725, dalej p.b.) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b. jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. W orzecznictwie akcentuje się, że "zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z konkretnego przepisu prawa." (wyrok NSA z dnia 29 października 2024 r. sygn. II OSK 45/22, wyrok NSA z 9 października 2024 r. sygn. II OSK 1829/24, wyrok NSA z dnia 3 października 2024 r. sygn. akt II OSK 276/21).
W celu ustalenia stron postępowania o pozwolenie na budowę należy zweryfikować, czy na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego, inwestycja oddziałuje na inne nieruchomości w sposób wpływający na możliwość ich zabudowy. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, istnienia interesu faktycznego, czy oddziaływania inwestycji w sposób inny niż formalnie zdefiniowany treścią art. 3 pkt 20 p.b. Doniosłe znaczenie ma jedynie kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zabudowę (tak wyrok WSA w Krakowie 18 września 2024, II SA/Kr 776/24). Jak słusznie w tym kontekście wskazuje się w orzecznictwie: "analiza nasłonecznienia i przesłaniania powinna zatem dotyczyć również hipotetycznej zabudowy na działkach sąsiednich" (wyrok WSA w Warszawie z 1.02.2022 r., VII SA/Wa 2008/21).
Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Celem tej regulacji jest więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt II OSK 2630/21).
Z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy istotne jest także, że zgodnie z orzecznictwem członek wspólnoty mieszkaniowej może samodzielnie występować jako strona postępowania administracyjnego jeśli posiada indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa wpływającym na jej sytuację prawną. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę członek wspólnoty mieszkaniowej posiada interes prawny, jeśli planowana inwestycja będzie miała bezpośredni wpływ na jego prawa lub obowiązki i będzie ingerować w wykonywane przez niego prawo własności do lokalu (wyrok NSA z dnia 17 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2312/18).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy co następuje.
Z akt sprawy wynika, że skarżący są współwłaścicielami lokalu nr [...] w budynku przy ul. S. w K..
Stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. N. w K. była Wspólnota Mieszkaniowa budynku przy ul. S.
Natomiast skarżący będący właścicielami lokalu nr [...] położonego w tym budynku swój status strony wywodzą z posiadania własnego, indywidualnego interesu prawnego opartego na przepisie prawa wpływającym na ich sytuację prawną.
Jednak w ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wyklucza istnienie takiego indywidualnego interesu prawnego opartego na przepisie prawa wpływającym na sytuację prawną skarżących będących współwłaścicielami lokalu nr [...] przy ul. S.
Źródłem tego interesu zdaniem skarżących miałyby być normy dotyczące przesłaniania i nasłonecznienia (odpowiednio § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dalej r.w.t.).
Podczas rozprawy w dniu 27 lutego 2025 r. Ł. Z. (członek zarządu) wskazał na p.z.t. dokładne umiejscowienie przedmiotowego lokalu skarżących. Zwrócił ona także uwagę na okoliczność, że rozbudowa budynku przy ul. S. nie jest możliwa z uwagi na to, że budynek został zrealizowany w oparciu o maksymalne parametry m.p.z.p.
Z akt sprawy wynika, że lokal skarżących stanowi mieszkanie jednopokojowe w zabudowie śródmiejskiej w rozumieniu § 60 r.w.t. i na chwilę obecną w godzinach od 7.00 do 17.00 z uwagi na jego usytuowanie nie posiada nasłonecznienia. W tych godzinach lokal jest zacieniany w całości przez południowo–wschodnią część kubaturową budynku od strony Placu B. G.. W projekcie zagospodarowania terenu (p.z.t.) zawarto analizę przesłaniania i nasłonecznienia (k. 63 i n.), z której wynika, że realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie wpływa na lokal nr [...] przy ul. S. w sposób, o którym mowa w art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. Z analizy nasłonecznienia dla istniejącego budynku sąsiedniego przy ul. S. wynika, że już na chwilę obecną lokal skarżących nie posiada w ogóle nasłonecznienia w godz. 7.00-17.00 (k. 69 i 78 p.z.t.). Także z zawartej w p.z.t. analizy przesłaniania budynku istniejącego przez budynek projektowany wynika brak wpływu projektowanego budynku na lokal mieszkalny skarżących (k. 74 p.z.t.). Dodać także należy, że z uwagi na postanowienia m.p.z.p. "Z.-Z." nie ma prawnej możliwości rozbudowy budynku przy ul. S. z uwagi na wypełnienie maksymalnych parametrów określonych w planie.
Jak wynika z powyższego, w realiach niniejszej sprawy, brak jest możliwości wpływania planowanej inwestycji na prawa lub obowiązki współwłaścicieli lokalu nr [...] przy ul. S. zaś inwestycja nie będzie - wbrew zarzutom skargi - ingerować w wykonywane przez nich prawo własności do lokalu. Wbrew zarzutom skargi wszystkie okoliczności istotne dla ustalenia statusu skarżących jako stron postępowania zostały wyjaśnione i nie budzą wątpliwości w świetle dokumentacji projektowej, zwłaszcza analizy nasłonecznienia i przesłaniania.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.