II SA/Lu 558/03

II SA/Lu 558/03 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-04-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Dudek /przewodniczący/
Witold Falczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Gminy
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.12
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
art. 42 ust.1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Witold Falczyński (spr.) sędzia NSA, Jerzy Drwal asesor WSA, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A.W. oraz M. i W. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę
Uzasadnienie
Rada Gminy podjęła w dniu [...] r. uchwałę [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy w miejscowościach: S., W.P., i Ż.
Zakres zmian planu obejmował:
a/ część obrębu wsi S. o powierzchni 0,14 ha – działki Nr [...]i [...] i polegał na zmianie przeznaczenia z terenów budownictwa jednorodzinneg i upraw ogrodniczych na tereny usług dla ludności /świetlica, remiza/,
b/ część obrębu wsi W.P. o powierzchni 0,72 ha – działki Nr [...] i [...] i polegał na zmianie przeznaczenia z rezerwy terenów pod budownictwo jednorodzinne i zagrodowe na tereny inwestycji sakralnych i kościelnych,
c/ część obrębu wsi Ż. o powierzchni 0,99 ha – działka Nr [...] i polegał na zmianie przeznaczenia z terenów rolnych na tereny pod urządzenie cmentarza.
Powyższe tereny stanowią własność Parafii Ż.
Jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./.
A.W. oraz M. i W. S., po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa, wnieśli w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę domagając się stwierdzenia jej nieważności i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący podnieśli zarzuty naruszenia przez zaskarżoną uchwałę:
1/ art. 24 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską /Dz.U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318/
2/ art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm./.
Stosownie do tych przepisów o potrzebie budowy świątyni i o założeniu cmentarza decyduje biskup diecezjalny lub inny właściwy ordynariusz, zaś przeznaczenie terenu na te cele ustala się w planach zagospodarowania przestrzennego na wniosek biskupa diecezjalnego lub wyższego przełożonego zakonnego.
Podjęcie tych czynności przez Gminę na wniosek osób nieuprawnionych nie może – zdaniem skarżących – rodzić żadnych skutków prawnych.
Skarżący wyjaśnili nadto, że są właścicielami działek bezpośrednio sąsiadujących z planowaną lokalizacją cmentarza o numerach [...]i [...] a więc mają interes prawny w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i wyjaśniono, że konsekwencją podjęcia zaskarżonej uchwały było uruchomienie procedury planistycznej zakończonej uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dni [...] r. w sprawie zmiany miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy w zakresie lokalizacji cmentarza w obrębie wsi Ż. /Dz.Urz. Woj. [...]/, która to uchwała także została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A.W. oraz M. i W. S..
Z tej skargi toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawa Sygn. akt II SA/Lu 432/03. Do argumentacji przytoczonej w odpowiedzi na skargę w tej sprawie organ gminy odwołuje się również w sprawie niniejszej.
Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z unormowaniem art. 12 ust. 1,2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ rada gminy rozstrzyga w drodze uchwały o przystąpieniu do sporządzenia /lub zmiany/ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określając granice obszaru objętego planem na mapie stanowiącej załącznik graficzny do tej uchwały i przedmiot jego ustaleń, o którym mowa w art. 10 ust. 1. Rozstrzygnięcie powyższe rada gminy może podjąć z własnej inicjatywy lub na wniosek. Z wnioskiem takim może zaś wystąpić każdy.
W świetle powyższego unormowania należy podzielić stanowisko Gminy zaprezentowane w odpowiedzi na skargę w sprawie II SA/Lu 432/03 /dotyczącej uchwały Rady Gminy z dnia [...] r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego/, iż przepis art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. Nr 29, poz. 154 ze zm./, w myśl którego przeznaczenie terenu w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego m.in. na katolickie cmentarze wyznaniowe ustala się na wniosek biskupa diecezjalnego lub wyższego przełożonego zakonnego zdezaktualizował się wskutek zmian w obowiązującym stanie prawnym. Skoro bowiem przytoczony już przepis art. 12 ust. 2 i 4 ustawy o zagospodarowania przestrzennym stanowi, że z wnioskiem o sporządzenie lub zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wystąpić każdy, a nadto rada gminy może z własnej inicjatywy podjąć uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany takiego planu, to ograniczenie prawa inicjatywy w tym względzie, w odniesieniu do katalickich cmentarzy wyznaniowych, tylko do określonych podmiotów, przewidziane w ustawie wcześniejszej, należy uznać za nieobowiązujące.
Jeżeli bowiem ustawa później uchwalona reguluje dane zagadnienie odmiennie od przepisów wydanych wcześniej, to oznacza to automatyczne uchylenie tych wcześniejszych przepisów /zasada lex posterior derogat legi priori/.
Przepis art. 12 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera przy tym żadnych ograniczeń ani odesłań do innych przepisów, które wyłączałyby jego stosowanie w niektórych przypadkach.
Cytowana odpowiedź na skargę w sprawie II SA/Lu 432/03 słusznie zwraca też uwagę na nie aktualność niektórych innych przepisów ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej, m.in. ust. 4 i 5 art. 42, odwołujących się do pojęcia "narodowego planu społeczno-gospodarczego’
Ustawą z dnia 30 września 1990 r. o uchyleniu ustawy o planowaniu społeczno-gospodarczym oraz zmianie niektórych ustaw, plany takie zostały zniesione, mimo to wskazane przepisy ustawy o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w RP nie zostały formalnie uchylone.
Z powyższych względów chybiony jest również zarzut naruszenia art. 24 Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską podpisanego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. /Dz.U. z 1998 r. Nr 51, poz. 318/, zgodnie z którym o potrzebie budowy świątyni i o założeniu cmentarza decyduje biskup diecezjalny lub inny właściwy ordynariusz.
W świetle dyspozycji art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych /Dz.U. z 2000 r. Nr 23, poz. 295 ze zm./ zagadnienie założenia cmentarza wyznaniowego występuje wówczas, gdy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony został na ten cel określony teren. Oznacza to, że cyt. przepis Konkordatu nie odnosi się do kwestii umieszczenia inwestycji budowy cmentarza wyznaniowego w planie miejscowym, lecz dotyczy późniejszego etapu procesu inwestycyjnego.
Należy przy tym podkreślić, że akta sprawy jednoznacznie wskazują, iż Biskup Z –L. w pełni akceptuje urządzenie cmentarza w Ż., a w protokole wizytacji kanonicznej Parafii z dnia [...] r. zamieścił w tym względzie stosowne zalecenie.
Trzeba też podnieść, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżona w niniejszej sprawie, stanowi początek procedury planistycznej nie przesądzający jeszcze o tym, czy rzeczywiście do projektowanych zmian dojdzie. Ze swej istoty nie narusza zatem ta uchwała uprawnień skarżących do ich nieruchomości /sąsiadujących z terenem objętym zmianami/, a w konsekwencji nie mają oni interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ w jej zaskarżeniu. Także z tego względu skarga nie mogła być więc uwzględniona.
Projektowane zmiany zostały natomiast przyjęte w uchwale Rady Gminy z dnia [...] r. [...], którą A.W. oraz M. i W. S. zaskarżyli również do sądu administracyjnego. Ich skarga została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2004 r. Sygn. akt II SA/Lu 432/03.
Z przytoczonych wyżej względów i na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.