II SA/LU 556/22

II SA/Lu 556/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 155; art. 163; art. 8; art. 11; art. 107 § 1 pkt 5 i 6, §3; art.7; art. 77 § 1; art. 113;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2233
art. 411; art. 34 pkt 3; art. 388 ust. 1 pkt 1; art. 389 pkt 2; art. 397 ust.3 pkt 2; art. 400 ust. 3, ust.7 i 8; art. 407 ust. 1 i 2;
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca), Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Specjalista Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego z dnia 2 czerwca 2022 r. nr LU.RUZ.4211.7.2022 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r., znak: [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] (dalej także jako "organ"), po rozpatrzeniu odwołania [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej także jako: "wnioskodawczyni" lub "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. P. G. W. Wody Polskie z dnia 28 lutego 2022 r. Nr [...], znak: [...] odmawiającą zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie nr [...] dnia 22 lipca 2020 r., znak: [...] udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód - wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innego podmiotu - MPWiK w L. Sp. z o.o., oczyszczonych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w zakresie zmiany nazwy spółki z "[...] Sp. z o.o." na "[...] Sp. z o.o.".
Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
W dniu 2 sierpnia 2021 r. do Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. wpłynęło pismo wniesione przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. zawierające wniosek o zmianę w decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. nr [...] z dnia 22 lipca 2020 r. nazwy uprawnionego z "[...] Wschód sp. z o.o." [...] na "[...] sp. z o.o.". Do wniosku dołączono pełny odpis KRS i potwierdzenie uiszczenia opłaty skarbowej. Wnioskodawca jak tryb zmiany nazwy wskazał art. 155 k.p.a.
Decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. Nr [...], znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie odmówił zmiany ostatecznej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni PGW Wody Polskie nr [...] dnia 22 lipca 2020 r. (znak: [...]) udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód - wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innego podmiotu - MPWiK w L. Sp. z o.o., oczyszczonych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, w zakresie zmiany nazwy spółki z "[...] Sp. z o.o." na "[...] Sp. z o.o.".
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni w Z. podniósł, że zgodnie z treścią art. 155 kpa każda ostateczna decyzja administracyjna na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie zmieniona. Procedura ta wymaga zgody wszystkich strona postępowania. Zgoda taka nie może być dorozumiana, ani domniemana i winna być udzielona wprost, w sposób wyraźny przez stosowne oświadczenie złożone organowi administracji publicznej. Organ otrzymał zgodę tylko jednej ze stron postępowania, pozostałe podmioty nie przesłały stosownych oświadczeń. W związku z tym zmiana pozwolenia wodnoprawnego w trybie art. 155 kpa nie była możliwa.
W wyniku odwołania wniesionego przez [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. w sprawie orzekał Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, który decyzją z dnia 2 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji o odmowie zmiany decyzji.
Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji w ocenie Dyrektora RZGW w L. co do zasady, zgodnie z ogólnymi, przepisami regulującymi postępowanie administracyjne zawartymi w k.p.a., możliwa jest zmiana każdej ostatecznej decyzji administracyjnej na mocy, której strona nabyła prawo - art. 155. Jednakże zasadne jest wysunięcie wniosku, iż w przedmiotowej sprawie art. 155 k.p.a. nie może mieć zastosowania, bowiem zmiana w tym trybie może dotyczyć tylko praw i obowiązków wynikających z decyzji lub jej zakresu, a nie oznaczenia strony.
Jak podniósł organ w związku z przytoczoną argumentacją w przedmiocie zmiany pozwolenia wodnoprawnego uprawniony jest pogląd, że nie istnieje taka możliwość i czynności podjęte przez organ pierwszej instancji w kierunku uzyskania zgody innych stron były niepotrzebne i nawet komplet takich materiałów (zgody wszystkich stron postępowania "pierwotnego") nie może zgodnie z Prawem wodnym do takiej zmiany doprowadzić.
Dodatkowo organ zauważył, że art. 163 k.p.a. dopuszcza zmianę decyzji ostatecznej także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w kpa rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Zaś przepisy Prawa wodnego nie regulują zasad zmiany decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego, a jedynie wygaśnięcie, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego. "[...] Sp. z o.o." wnioskiem, który wpłynął do organu pierwszej instancji dnia 2 sierpnia 2021 r. wniósł o zmianę pozwolenia wodnoprawnego z dnia 22 lipca 2020 r. przez zmianę nazwy beneficjenta pozwolenia wodnoprawnego z "[...] sp. z o.o." na "[...] Sp. z o.o." Do wniosku dołączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Jako podstawę zmiany wskazany został przez wnioskodawcę art. 155 kpa. Spółka, która jest beneficjentem pozwolenia wodnoprawnego nie uległa przekształceniu, czyli nie zmieniła formy prawnej, a jedynie zmieniła nazwę. W takim wypadku nie ma zastosowania art. 411 Prawa wodnego na podstawie, którego następuje potwierdzenie w decyzji przejęcia praw i obowiązków wynikających z następstwa prawnego. Natomiast następstwo prawne to wstąpienie w sferę stosunków prawnych innego podmiotu w przypadku przekształcenia, przejęcia bądź sprzedaży spółki. Zmiana nazwa spółki nie ma wpływu na przysługujące jej prawa, spółka pozostaje bowiem tym samym podmiotem, który uzyskał pozwolenie. Co za tym idzie zastosowania nie może mieć również art. 411a Prawa wodnego, gdyż przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego jest czynnością pomiędzy dwoma podmiotami.
Organ podkreślił, że spółka, która zmieniła nazwę pozostaje tym samym podmiotem w związku z tym możliwe jest wystąpienie przez nią o wydanie na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 kpa zaświadczenia, że spółce pod nową nazwą przysługują te same uprawnienia, które zostały przyznane spółce działającą pod nazwą uprzednią. Zatem spółka pod nową nazwą może legitymować się pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przed zmianą nazwy.
Z tych też względów organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie wydane przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. jest prawidłowe, a odwołanie wniesione przez pełnomocnika [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. nie może zostać uwzględnione.
Decyzja Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie została zaskarżona przez [...] spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze decyzji zarzucono naruszenie następujących norm prawa procesowego i materialnego:
1) art. 8 i 11 kpa w zw. z art. 107 par. 1 pkt 5) i 6) kpa w zw. z art. 107 par. 3 kpa
poprzez:
a) wydanie Decyzji, której rozstrzygnięcie jest niespójne z jej prawnym i faktycznym uzasadnieniem, oraz
b) niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej Decyzji, w szczególności brak wyjaśnienia przesłanek faktycznych i prawnych wydanego rozstrzygnięcia,
- co doprowadziło do pozbawienia Skarżącej możliwości oceny poprawnego przeprowadzenia postępowania sprawy i dokonania kontroli motywów rozstrzygnięcia, nie pozwala na ocenę słuszności rozstrzygnięcia;
2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa oraz zasady pogłębiania zaufania (art. 8 kpa), zasady informowania stron (art. 9 kpa) i zasady przekonywania (art. 11 kpa), poprzez brak dokonania wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie jego wadliwej oceny,
3) art. 104 § 1 kpa w zw. z art. 34 pkt 3, art. 388 ust. 1 pkt 1, art. 389 pkt 2, art. 397 ust. 3 pkt 2, art. 400 ust. 3, 7 i 8, art. 407 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. prawo wodne w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 kpa poprzez niewydanie przez Organ II instancji decyzji deklaratoryjnej, która pozwoliłaby na uaktualnienia Pozwolenia Wodnoprawnego, tak by było one zgodne z bieżącym stanem faktycznym, pomimo podzielenia przez Organ II Instancji argumentacji Skarżącej;
4) art. 7 in fine k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania interesu społecznego oraz słusznego interesu Skarżącej, pomimo jego wykazania przez Spółkę w trakcie trwania postępowania przed organami I i II instancji;
5) art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób umniejszający zaufanie Skarżącej do organów administracji publicznej oraz nieudzielanie jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, uniemożliwiając jej tym samym osiągnięcie celu, dla którego wystąpiła o wydanie decyzji deklaratoryjnej, tj. uzyskania władczego rozstrzygnięcia organów administracji publicznej aktualizującego nazwę wnioskodawcy Pozwolenia Wodnoprawnego z bieżącym stanem faktycznym;
6) a także naruszenie pozostałych zasad postępowania, tj. zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), zasady równego traktowania, oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a).
Wskazując na takie zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a."). Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, jego zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie postanowienia następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Skarga w sprawie nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.
Już w tym miejscu należy podkreślić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej.
Organ administracji dokonał także właściwej wykładni przepisów prawa materialnego, jak też prawidłowo zastosował normy prawne do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.
W myśl przepisu art. 7 k.p.a., organ administracji podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Ocena dowodów powinna być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).
Organ administracyjny jest więc zobowiązany na podstawie przytoczonych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została wyjaśniona i udowodniona.
W rozpoznawanej sprawie organ administracji nie naruszył wskazanych reguł postępowania. Organ zebrał wyczerpująco cały materiał dowodowy, rozważył go i poddał ocenie, zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustalił dokładnie stan faktyczny i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, mając na względzie treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa.
Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i dowody zgromadzone w aktach sprawy, w tym także te związane z charakterem decyzji ostatecznej, objętej żądaniem zmiany.
Ustalenia organu w tym zakresie nie budzą zastrzeżeń. Ustalenia te wynikają bowiem z przeprowadzonych w sprawie i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów, w tym w szczególności ze złożonego projektu budowlanego i załączonych do niego dokumentów. Większość dowodów, które stanowiły podstawę ustaleń dokonanych w sprawie, to dowody w postaci dokumentów urzędowych, których prawdziwość w żaden sposób nie została podważona.
Podkreślić należy również, że także sama skarżąca nie wskazuje takich środków dowodowych, które będąc pominięte przez organ, miałyby znaczenie dla ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.
Organ nie naruszył także dyspozycji art. 6 k.p.a.
Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa.
W sprawie organ działał na podstawie przepisów obowiązującego prawa.
Nie ma podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia, wskazując dlaczego nie jest możliwe dokonanie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 22 lipca 2020 r. w sposób żądany przez skarżącą.
Brak jest również podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego.
W sprawie skarżąca Spółka, będąca spółką prawa handlowego, wnioskiem z dnia 9 lipca 2021 r. domagała się, na podstawie art. 155 k.p.a., zmiany decyzji z dnia 22 lipca 2020 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w Z. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nr [...], znak: [...] udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód [...] sp. z o.o. w L. w zakresie nazwy Spółki: z "[...] sp. z o.o." na "[...] sp. z o.o.".
Skarżąca domagała się zatem zmiany samej nazwy, czy też ściślej rzecz biorąc firmy spółki będącej adresatem decyzji. Co istotne decyzja z dnia 22 lipca 2020 r., której dotyczyło żądanie, jest decyzją ostateczną i prawomocną, zaś sama zmiana firmy (nazwy) spółki nastąpiła już po tym jak decyzja stała się ostateczna. Jak wynika z adnotacji na decyzji z dnia 22 lipca 2020 r., wobec niezaskarżenia, stała się ona ostateczna w dniu 12 sierpnia 2020 r. Natomiast z dołączonego do wniosku odpisu z KRS wynika, że zmiana firmy (nazwy) skarżącej nastąpiła w dniu 30 czerwca 2021 r.
Skarżąca domaga się zatem zmiany decyzji administracyjnej w zakresie firmy (nazwy) adresata decyzji z powodu zmiany firmy (nazwy), która nastąpiła już po tym jak decyzja stała się ostateczna.
Żądanie takie należy uznać za niezasadne albowiem obowiązujące przepisy prawa nie dają podstawy do zmiany decyzji w takim przypadku, co trafnie stwierdził również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.
W szczególności zaś podstaw do takiej zmiany nie daje art. 155 k.p.a.
W tym miejscu należy podkreślić, że to sama skarżąca, będąca spółka prawa handlowego i przedsiębiorcą, wskazała jako tryb zmiany decyzji tryb z art. 155 k.p.a.
Oczywiście, również w prawie administracyjnym za obowiązującą należy uznać zasadę da mihi factum dabo tibi ius, czy też facta probantur, iura novit curia, jednakże nie dotyczy to sytuacji, gdy wskazanie określonego przepisu prawa przez wnioskodawcę jest elementem indywidualizującym i określającym samo żądanie.
Przepisy postępowania administracyjnego przewidują różne instytucje, w ramach których może dojść do zmiany decyzji ostatecznej.
To w wyłącznej gestii wnioskodawcy pozostaje wybór trybu, w jakim decyzja – zgodnie z wolą wnioskodawcy – powinna zostać zmieniona.
Skoro skarżąca w sprawie wniosła o zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. to obowiązkiem organów pozostawało rozpatrzenie sprawy w takim właśnie trybie.
W takim też trybie prawidłowo sprawę rozpoznały organy obu instancji, trafnie stwierdzając, że na gruncie przepisu art. 155 k.p.a. brak jest podstaw do zmiany decyzji w sposób żądany przez wnioskodawczynię. Jeżeli chodzi zaś o uzasadnienie takiej konstatacji to w części tej podzielić należy oceny organu odwoławczego, a nie wywody organu I instancji, albowiem w zakresie tym prawidłowe są te ustalenia i oceny, które zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji organu II instancji.
I tak prawidłowo przyjął organ odwoławczy, że do zmiany decyzji w zakresie nazwy (firmy) adresata decyzji nie może mieć zastosowania art. 155 k.p.a. z tej podstawowej przyczyny, że zmiana w tym trybie może dotyczyć tylko praw i obowiązków wynikających z decyzji lub jej zakresu, a nie oznaczenia strony.
Tryb z art. 155 k.p.a. dotyczy praw i obowiązków wynikających z decyzji. Nie może ona dotyczyć zmiany oznaczenia strony, szczególnie w sytuacji, gdy do zmiany nazwy (firmy) strony doszło już po wydaniu i uprawomocnieniu się decyzji.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy ocenił również zgłoszone żądanie pod kątem możliwości zastosowania innych, niż art. 155 k.p.a., przepisów prawa, trafnie stwierdzając, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia również i w takim przypadku.
Stwierdzenie to należy uznać za prawidłowe albowiem obowiązujące przepisy prawa nie dają podstawy do zmiany decyzji administracyjnej w zakresie firmy (nazwy) adresata decyzji z powodu zmiany firmy (nazwy), która nastąpiła już po tym jak decyzja stała się ostateczna.
Trafnie przyjął także organ odwoławczy, że w sprawie nie może mieć zastosowania art. 411 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2625 ze zm. – dalej jako: "prawo wodne" lub "p.w.").
Art. 411 p.w. dotyczy przejęcie praw i obowiązków wynikających z pozwolenia wodnoprawnego w drodze następstwa prawnego. Na podstawie tego przepisu następuje więc, w drodze decyzji administracyjnej, potwierdzenie przejęcia praw i obowiązków wynikających z zaistniałego następstwa prawnego. Następstwo prawne to wstąpienie w sferę stosunków prawnych innego podmiotu w przypadku przekształcenia, przejęcia bądź sprzedaży spółki. Zmiana firmy (nazwy) spółki nie ma wpływu na przysługujące jej prawa, spółka pozostaje bowiem tym samym podmiotem, który uzyskał pozwolenie. Spółka, której firma się zmieniła pozostaje nadal tym samym podmiotem, a nie jego następcą prawnym. Co za tym idzie zastosowania w sprawie nie mógł mieć również art. 411a prawa wodnego, z tego względu, że przeniesienie pozwolenia wodnoprawnego dotyczy czynności pomiędzy dwoma różnymi podmiotami.
Wbrew odmienny zarzutom skargi stwierdzić należy, że zmiany decyzji w sposób żądany przez skarżącą nie uzasadnia w żaden sposób także treść art. 34 pkt 3, art. 388 ust. 1 pkt 1, art. 389 pkt 2, art. 397 ust. 3 pkt 2, art. 400 ust. 3, 7 i 8, art. 407 ust. 1 i 2 prawa wodnego.
Przepisy te w ogóle nie dotyczą możliwości zmiany decyzji ostatecznej w zakresie oznaczenia adresata decyzji, w tym także zmiany decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, a dotyczą jedynie wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód. Skoro niniejsze postępowanie nie jest postępowaniem w przedmiocie wydania decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód to tym samym przepisy te w ogóle nie miały w sprawie zastosowania.
Gdyby do zmiany firmy (nazwy) spółki doszło jeszcze przed wydaniem decyzja, a zmiana ta w skutek omyłki organu nie zostałaby uwidoczniona w wydanej decyzji, możliwe byłoby sprostowanie tej omyłki w trybie z art. 113 k.p.a. W sytuacji, gdy oznaczenie strony w wydanej decyzji było prawidłowe, zaś zmiana firmy (nazwy) adresata decyzji nastąpiła dopiero po wydaniu decyzji, zastosowanie tej instytucji nie jest możliwe.
Nie można podzielić również zarzutów skargi dotyczących wydania decyzji, której rozstrzygnięcie jest niespójne z jej prawnym i faktycznym uzasadnieniem oraz niewystarczająco uzasadnione faktyczne i prawne.
W sytuacji, gdy wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie o odmowie zmiany decyzji było prawidłowe trafnie organ odwoławczy decyzję tą utrzymał w mocy. Organ odwoławczy powinien uchylić decyzję i orzec co do istoty sprawy wówczas, gdyby wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie było nieprawidłowe. Jak już zaś wskazano wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie było prawidłowe, a częściowo błędne było jedynie jego uzasadnienie. W takiej sytuacji brak było podstaw do wydawania orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. Organ odwoławczy trafnie więc utrzymał decyzje pierwszoinstacyjną w mocy, korygując w uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji uzasadnienie prawne wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. W powyższym nie sposób się dopatrzeć jakiejkolwiek niespójności. Nie ma również podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane powyższym przepisem, co umożliwia przeprowadzenie kontroli sądowej wydanego przez organ rozstrzygnięcia. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy rzeczowo i z poszanowaniem reguł określonych w art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnił przesłanki natury faktycznej i prawnej podjętego rozstrzygnięcia, wskazując dlaczego nie jest możliwe dokonanie zmiany decyzji ostatecznej z dnia 22 lipca 2020 r. w sposób żądany przez skarżącą.
Końcowo, w ślad za organem, należy wskazać, że brak zmiany decyzji w sposób żądany przez wnioskodawczynię w żaden sposób nie wyłącza, ani też nie ogranicza, możliwości korzystania z praw przyznanych decyzją z dnia 22 lipca 2020 r. Decyzja ta nadal pozostaje w obrocie prawnym, zaś fakt zmiany firmy (nazwy) skarżącej może zostać w prosty sposób wykazany dokumentem w postaci odpisu z KRS.
Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.