II SA/Lu 55/05

II SA/Lu 55/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-05-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Witold Falczyński /przewodniczący/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art.4 ust.1, art.7, art.24 ust.2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2005 r. sprawy ze skargi S. i L. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego oddala skargę
Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/ Lu 55/ 05
Uzasadnienie
Uchwałą Nr 520/XXIII/2004 z dnia 14 października 2004 r Rada Miejska nie uwzględniła zarzutów zgłoszonych przez S. i L. S. do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w obszarze miasta L. – część III. Pierwszy z zarzutów zgłoszony w dniu 15 kwietnia 2002 r dotyczył przebiegu pasa drogowego przez stanowiącą ich własność działkę nr 6/2 , który miałby znajdować się w odległości 4 m od domu mieszkalnego. Drugi z zarzutów zgłoszony w dniu 30 maja 2004 r także dotyczył proponowanego rozwiązania komunikacyjnego na tym terenie. Zdaniem właścicieli działki było ono przejawem zlej woli osób projektujących drogę. Domagali się zmiany przebiegu ulicy oznaczonej 010KL-KDL-G ( ulica M. ) przez odsunięcie jej na wschód i ustanowienie w obrębie nieużytków. Podkreślono , iż kwestia wydzielenie dróg była już przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]maja 1999 r znak [...] , gdzie znajduje się zapis o ich wydzieleniu z nieruchomości nr 6/4 i 6/8 stanowiących własność Spółdzielni Mieszkaniowej " [...]‘’.
W przedstawionym projekcie droga przebiega bezpośrednim sąsiedztwie ich domu na działce 6/2 , a jej realizacja spowoduje zniszczenie 30 letnich świerków znajdujących się wzdłuż tej nieruchomości.
Rozpatrując zarzuty Rada Miejska zaznaczyła, iż w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003 r miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego i szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego zgrupowania przemysłowo – składowego [...] działka 6/2 położona była na terenie przeznaczonym pod produkcję i usługi na działkach indywidualnych oznaczonych symbolem 61 UHRm oraz w części w terenach pasa drogowego o symbolu 010KL.W projekcie zmiany planu w pierwszym wyłożeniu nieruchomość ta została przeznaczona pod zabudowę mieszaną jedno- i wielorodzinną z usługami towarzyszącymi o symbolu M3. Wschodnia część działki leżała w pasie drogi lokalnej oznaczonej symbolem KDL. Jej przebieg był zgodny z tym , jaki wskazywał obowiązujący wcześniej miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego zgrupowania przemysłowo- składowego [...]. W takiej postaci teren ten stanowił rezerwę pod projektowany układ drogowy czego właściciele działki mieli świadomość. Zdaniem Rady budowa i modernizacja omawianego układu komunikacyjnego jest konieczna , gdyż wyznaczy i usprawni powiązanie komunikacyjne tego obszaru z podstawowym układem drogowym całego miasta w tym z dzielnicą aktywności gospodarczej B., z projektowanymi i istniejącymi dzielnicami mieszkaniowymi R. i C. oraz kompleksem szpitalno – dydaktycznym Akademii Medycznej.
Proponowane przesunięcie ulicy M. na wschód , na tereny niezabudowane uznano za nieracjonalne , gdyż spowodowałoby przesunięcie i rozminięcie wlotów ulic M, i , do A. S., co utrudni możliwość kontynuacji relacji północ – południe i prowadziłoby do skomplikowanego , o trudnej geometrii , rozwiązania drogowego. Podkreślono przy tym, iż w drugim wyłożeniu planu dokonano optymalnej korekty tego pasa drogowego przesuwając jego zachodnią linię rozgraniczającą z terenu zgłaszających zarzut i pomniejszając tym samym jego szerokość. W liniach rozgraniczających szerokość pasa drogowego drogi KDL- G wynosi obecnie 18 m , przy 21 m poprzednio. Tym samym odległość pomiędzy budynkiem mieszkalnym , a linia rozgraniczającą ulicy wzrosła do 8 m.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. i L.S. zarzucając powyższej uchwale naruszenie art. 32 Konstytucji wnosili o pozostawienie przeznaczenia ich działki nr 6/2 jako terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszaną jedno- i wielorodzinną z usługami towarzyszącymi M3 .Stwierdzili , iż są dyskryminowani przez władze miasta , ponieważ ich wnioski nie są brane pod uwagę , natomiast decyzje podejmowane są przy uwzględnieniu dbałości o interesy innych. Wskazano ponadto na nieprawdziwe wyjaśnienia jakie zawiera zaskarżona uchwała w zakresie wspomnianych w niej powiązań poszczególnych ulic.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w sprawie. Podkreślono, iż skarżący w swoim zarzucie nie kwestionowali projektowanego przeznaczenia działki , a dotyczył on wyłącznie układu komunikacyjnego w sąsiedztwie ich działki. Stwierdzono także, iż po ponownej analizie argumentów jakie zostały przedłożone na forum Komisji Rozwoju Miasta, Urbanistyki i Ochrony Środowiska podczas rozpatrywania zarzutów, dokonano korekty układu drogowego zadeklarowanego w uzasadnieniu uchwały oraz zmiany przeznaczenia terenu w obszarze którego położona jest działka skarżących , na zabudowę mieszaną jedno- i wielorodzinną o symbolu M3 zgodnie z ich postulatem. Z wprowadzonymi korektami został zapoznany S.S. . Projekt zmiany planu został wyłożony po raz trzeci w dniach od 28 grudnia 2004 r do dnia 18 stycznia 2005 r, o czym skarżący zostali powiadomieni.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył , co następuje :
Stosownie do art.4 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U z 1999 r Nr 15, poz.139 ze zmianami ) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy , z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Uprawnienie powyższe określane jako władztwo planistyczne umożliwia gminie swobodne konstruowanie zasad i sposobu zagospodarowania przestrzennego Znaczenie jakie posiada możliwość kreowania polityki przestrzennej gminy podkreśla art.7 powołanej ustawy , nadający planom zagospodarowania przestrzennego status prawa powszechnie obowiązującego. Samodzielność gminy w tym zakresie nie jest dyskutowana. Nie budzi natomiast wątpliwości, iż władztwo planistyczne nie może być przez gminę nadużywane i z tego punktu widzenia podlega kontroli sądu. Sąd kontroluje zatem nie tylko zgodność działań planistycznych gminy z prawem , ale także to, czy gmina nie nadużywa przysługującego jej władztwa w tym zakresie ( wyrok NSA z dnia 23 lutego 2001 r sygn .akt IV SA 531/ 01 LEX nr 75548 ). Jest to oczywiste skoro z istoty planu jako przepisu gminnego powszechnie obowiązującego i określającego w sposób wiążący przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenów , które obejmuje , wypływa uprawnienie gminy do ingerowania w prawo własności . W orzecznictwie sądowym dotyczącym formułowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wiodący jest pogląd , nakazujący podmiotom planistycznym bezwzględne przestrzeganie interesów prawnych właścicieli nieruchomości. Sąd Najwyższy wielokrotnie przypominał, iż na uwadze należy mieć przede wszystkim przepisy Konstytucji chroniące prawo własności , w tym przepis art. 64 ust.3 , z którego wynika, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ona istoty własności ( wyrok SN z dnia 18 stycznia 2002 r sygn .akt III RN 192/ 2000 OSNAPiUS 2002/15/346 , wyrok SN z dnia 23 stycznia 2003 r sygn. akt III RN 26/ 2002 ). Na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakaz przestrzegania prawa własności przejawia się w konieczności uzasadniania faktycznego i prawnego uchwały rady gminy odrzucającej zgłoszone zarzuty ( art.24 ust.2 ). Sens tego rozwiązania oddaje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2002 r ( sygn. akt II S.A. / Lu 200/ 2001 ) w którym uznano, iż uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu musi wyjaśniać okoliczności wskazujące na potrzebę lub konieczność przyjęcia konkretnego rozwiązania wobec określonych podmiotów oraz ich wpływu na rozstrzygnięcie. Sąd podkreślił, iż w sytuacji, gdy plan ingeruje w prawo własności , to uzasadnienie musi określać jakie okoliczności zadecydowały o przyjęciu określonych rozwiązań , a co przesądziło o braku podstaw do przyjęcia innych , alternatywnych. Z powyższym poglądem nie sposób się nie zgodzić. Rozpoznanie zarzutów i protestów przez radę gminy ma na celu utwierdzeniu właścicieli nieruchomości w przekonaniu, że ich stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę , a jeśli przyjęto inne rozwiązanie , to podłożem tego są istotne powody. Rolą uzasadnienia jest w tym przypadku wykazanie, iż w każdej konkretnej sprawie starannie i wnikliwie rozważono szereg kalkulacji i wariantów , a ostateczne stanowisko organów planistycznych jest najbardziej rozsądne i racjonalne. W każdym zaś razie należy podać konkretne okoliczności przemawiające za przyjętą wersją.
Treść zaskarżonej uchwały potwierdza , iż powyższe warunki zostały w sprawie dochowane. Wbrew ocenie skarżących brak jest podstaw do formułowania zarzutu o ich dyskryminowaniu i pomijaniu w toku prac planistycznych zgłaszanych przez nich uwag co do przebiegu ulicy M. Mimo, że nie odstąpiono od projektu, według którego powyższa ulica miałaby przecinać działkę skarżących , to jednak zmniejszono szerokość jezdni w liniach rozgraniczających , przez co nastąpiło zwiększenie odległości jaka dzieliła dom skarżących od linii rozgraniczającej ulicy do 8m. Wyjaśniono także powody dla których nie było możliwe przesunięcie drogi w kierunku wschodnim na obszar niezabudowany, akcentując zgodność przyjętych rozwiązań z wymogami technicznymi określonymi w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U Nr 43, poz.43). Powyższe rozwiązanie zdawało się satysfakcjonujące także dla skarżących , skoro w skardze w ogóle nie sformułowano zarzutu dotyczącego przebiegu ulicy M. przez ich nieruchomość o nr 6/ 2 , ograniczając się do wykazania nieprawdziwości oświadczenia Rady przy opisie połączeń tras komunikacyjnych na obszarze obejmującym ich nieruchomość. Zastrzeżenie powyższe nie ma zresztą wpływu na rozstrzygnięcie , jeśli zważyć , że akcentuje jedynie błędne wskazanie nazw łączących się ze sobą ulic oraz brak związku ulicy M. z A. S.
Skargi nie można podzielić także w zakresie w jakim odnosi się ona do kwestii przeznaczenia terenu . Zmiana z funkcji zabudowy mieszanej , jedno – i wielorodzinnej z usługami towarzyszącymi ( symbol M3 ) na tereny aktywności gospodarczej na wydzielonych działkach z towarzyszącą funkcją mieszkaniową ( symbol AG/ M4 ) nie była przedmiotem jakiegokolwiek zarzutu podnoszonego w toku postępowania planistycznego. Z tego oczywistego powodu nie była też przedmiotem rozpoznania przez Radę Miejską , która koncentrowała się na zarzucie dotyczącym przebiegu ulicy M. Także sąd nie jest władny do uwzględnienia skargi w tej części, skoro sprawowana przez niego kontrola ograniczona jest wyłącznie do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały ( art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U Nr 153, poz.1269 ).
Warto natomiast podkreślić, iż w odpowiedzi na skargę Rada Miejska stwierdziła, iż dokonano ponownej zmiany projektu planu , przywracając na obszarze na którym znajduje się działka skarżących zapis dotyczący symbolu M3. Tak też teren ten został przedstawiony w trzecim wyłożeniu planu, o którym skarżący zostali powiadomieni.
Z tych względów na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.