II SA/Lu 533/22

II SA/Lu 533/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-12-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Marcin Małek
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 645/23 - Wyrok NSA z 2024-04-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 35 § 1 pkt 1 lit. a); art. 30 ust.6 pkt 2;
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 20 czerwca 2022 r. znak: IF-VII.7840.2.21.2022.RG w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia M. M. wykonania robót budowlanych polegających na budowie budynku gospodarczego, opisanego jako pasieka dla pszczół na działce nr ew. [...] w miejscowości S.. Argumentując sprzeciw organ podał, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po rozpoznaniu odwołania strony Wojewoda Lubelski decyzję utrzymał w mocy. Podał, że działka nr [...] objęta jest uchwałą nr XXVI 11/173/01 Rady Gminy Cyców z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Cyców. Na rysunku planu działka ta oznaczona jest symbolem RP, tj. tereny upraw polowych. Do terenów tych zastosowanie ma § 9 ww. uchwały w brzmieniu nadanym uchwałą nr 11/15/06 Rady Gminy Cyców z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Cyców. Przepis ten w punkcie 1 przeznacza omawiany teren pod uprawy polowe, w tym sadownicze i ogrodnicze, natomiast w kolejnych punktach przewiduje wyjątki od powyższego przeznaczenia. Zdaniem organu odwoławczego ich większość nie ma zastosowania w omawianej sprawie w tym pkt. 7 powoływany w odwołaniu zgodnie z którym dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, z wyjątkiem lokalizacji w terenach łąk, terenach podmokłych oraz terenów powiązań funkcjonalno-przyrodniczych. W ocenie Wojewody Lubelskiego odległości pomiędzy siedliskami zlokalizowanymi w okolicy działki nr [...] są na tyle duże, że trudno jest mówić o istnieniu enklawy wolnej od zabudowy: od strony wschodniej najbliższe zabudowania znajdują się w odległości ok. 100 m, od strony zachodniej 150 m, od strony północnej ponad 200 m, zaś od strony południowej zlokalizowana jest jedynie droga. Innym wyjątkiem, przewidzianym w punkcie 3 omawianego przepisu, jest dopuszczenie lokalizacji ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych.
Jakkolwiek pojęcie fermy może obejmować różne zwierzęta, co mogłoby nasuwać możliwość odniesienia go również do hodowli pszczół, to jednak wydaje się, że intencją autorów planu miejscowego było ograniczenie go do kojarzonych powszechnie ferm drobiu, trzody chlewnej, bydła lub zwierząt futerkowych. Organ odwoławczy zgodził się także, że dokonane zgłoszenie było niekompletne z uwagi na brak podpisu inwestora pod zgłoszeniem. W typowym postępowaniu administracyjnym wezwanie o uzupełnienie takiego braku odbywa się w trybie art. 64 kpa, ponieważ jednak postępowanie zgłoszeniowe nie jest postępowaniem administracyjnym w sensie ścisłym, za dopuszczalne czy wręcz konieczne należy uznać wykorzystanie trybu art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane, tj. wydanie postanowienia. W niniejszej sprawie organ nie wydał takiego postanowienia, lecz od razu wniósł sprzeciw, co również jego zdaniem można uznać za dopuszczalne w sytuacji, gdy organ dostrzegł również inne nieprawidłowości, nie kwalifikujące się do uzupełnienia. Zdaniem Wojewody wątpliwości budzi również charakter planowanego zamierzenia. Inwestor określa je jako budynek gospodarczy, tymczasem na jednym z dołączonych do zgłoszenia rysunków wykazane są następujące pomieszczenia: pokój, łazienka, salon, kuchnia. Świadczyć to może o tym, że w istocie planowany jest budynek mieszkalny lub letniskowy, a nie gospodarczy, na potrzeby prowadzenia pasieki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego inwestor zarzucił decyzji Wojewody Lubelskiego oraz decyzji ją poprzedzającej naruszenie § 9 pkt 7 uchwały nr XXVIII/173/01 Rady Gminy Cyców z dnia 16 listopada 2001 roku w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Cyców w brzmieniu nadanym uchwałą nr 11/15/06 Rady Gminy Cyców z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Cyców, poprzez błędne przyjęcie, że budynek gospodarczy na działce nr [...] w miejscowości S., gmina Cyców nie jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach; § 9 pkt 3 wspomnianej uchwały poprzez błędne przyjęcie, że użyte w tym punkcie pojęcie ferm hodowlanych nie obejmuje hodowli pszczół oraz naruszenie art. 7, 77,78, 80 i 83 kpa poprzez nieprzeprowadzenie wymaganego postępowania wyjaśniającego co do charakteru planowanej budowy w wyniku czego doszło do błędnego ustalenia, że planuje wybudować budynek mieszkalny lub letniskowego, a nie budynek gospodarczy i pominięcie okoliczności i jego twierdzeń wskazujących na prawo do budowy budynku gospodarczego. Wniósł o stwierdzenie nieważności zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Łęczyńskiego, a ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W motywach skargi ponownie podniósł, że zgodnie z § 9 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, z wyjątkiem lokalizacji w terenach łąk, terenach podmokłych oraz terenów powiązań funkcjonalno-przyrodniczych. Jego zdaniem użyty w planie termin "enklawa" odnosi się do wolnych działek niezabudowanych, ale położonych pomiędzy siedliskami rozproszonej zabudowy zagrodowej rozlokowanej w terenach upraw rolnych. Jeżeli działka położona jest w terenie uzbrojonym i w jej sąsiedztwie bezpośrednim lub kilka działek dalej znajdują się siedliska położone przy tej samej drodze utwardzonej, to można mówić o takiej właśnie wolnej enklawie, na której dopuszczone jest uzupełnienie zabudowy. Warunkiem koniecznym realizacji zabudowy jest jednak to, aby miała bezpośredni dostęp do drogi z dostępem do infrastruktury i była położona poza terenami łąk, terenami podmokłymi i terenami powiązań przyrodniczych. Kryteria te spełnia także działka [...] Położona jest przy utwardzonej drodze z dostępem do infrastruktury technicznej, zaś w odległości od 100 do 200 metrów znajduje się już zabudowa siedliskowa. A zatem niezasadnie Starosta Łęczyński przyjął, te działka ta nie stanowi wolnej enklawy. Skarżący przekonywał, że założona przez niego pasieka pszczół stanowi również fermę hodowlaną, która ze względu na uciążliwości nie może być lokalizowana w zwartej zabudowie z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2018r. (II OSK 1286/16) gospodarstwo specjalistyczne (ferma hodowlana) stanowi wydzielona specjalistyczna jednostka organizacyjna, wyizolowana przestrzennie i odpowiednio zabezpieczona sanitarnie, stosownie wyposażona, zajmująca się chowem lub hodowlą zwierząt o obsadzie powyżej 60 sztuk. Hodowla pszczół którą prowadzi jest właśnie wydzieloną specjalistyczną jednostką organizacyjną, wyizolowaną przestrzennie i odpowiednio zabezpieczoną sanitarnie, stosownie wyposażoną zajmującą się hodowlą zwierząt powyżej 60 sztuk. Natomiast budynek którego dotyczy przedmiotowe postępowanie również będzie spełniał te warunki. Natomiast zgodnie z § 9 pkt 3 planu dopuszcza się usytuowanie budynków na fermach hodowlanych które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych. Skarżący nie zgodził się, że skoro na jednym z rysunków wykazane są takie pomieszczenia jak pokój łazienka, salon oraz kuchnia to oznacza, że planowany budynek nie będzie budynkiem gospodarczym lecz mieszkalnym albo letniskowym. Przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych jak również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Nie wyklucza to natomiast jego wydzielenia na pomieszczenie do odpoczynku, pokoju do spania, kuchni oraz łazienki, zwłaszcza, że w przyszłości planuję zatrudnienie pracownika do pomocy który będzie musiał mieć zabezpieczone pomieszczenie do jedzenia, spania oraz do umycia. Ponadto użyte oznaczenia miały wyłącznie charakter przykładowy, tak aby było mi łatwiej rozróżnić poszczególne pomieszczenia. Zarzut, że budynek może być przeznaczony na cele mieszkaniowe lub letniskowe jest całkowicie nietrafiony, również z tego powodu, że mieszka w domu jednorodzinnym na wsi w tej samej gminie i nie potrzebuje ani budynku mieszkalnego ani letniskowego. Zdaniem skarżącego nie budzi wątpliwości również fakt, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane został podpisany prawidłowo i skutecznie. Sąd Najwyższy w wyroku z 15 stycznia 2020 r. III PK 206/18: słusznie wskazał, ze "obowiązujące ustawodawstwo nie wskazuje, jaka ma być treść podpisu i w jaki sposób ma być on wykonany. Jednak ze stanowiska judykatury i piśmiennictwa wynika, że podpis może być skrócony, nie musi być czytelny, zatem pominięcie w nim pewnych liter nie musi świadczyć o podpisaniu się innym nazwiskiem, a jedynie o skorzystaniu z dopuszczalnej i stosowanej praktyki złożenia własnoręcznego podpisu w sposób skrócony, za pomocą techniki oddającej indywidualne cechy piszącego. Pomijanie pewnych liter, zwłaszcza samej końcówki nazwiska, jest w praktyce obrotu prawnego powszechne. W konsekwencji minimum wymagań koniecznych do uznania znaku pilarskiego za podpis jest to, by umożliwiał identyfikację autora, przynajmniej według takich kryteriów jak oceny indywidualne i niepowtarzalne". Zwrócił także uwagę, że kupując działkę musiał mieć zgodę Agencji Rynku Rolnego w [...], która wyraziła zgodę na kupno ziemi rolnej wyłącznie z przeznaczenia na budowę pasieki. Do prawidłowego funkcjonowania pasieki potrzebny jest jednak budynek gospodarczy., dlatego też zgłosił roboty budowlane polegające na jego budowę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjny skarga jest niezasadna.
Rację ma organ wskazując, że dla udzielenia zgody na realizację budowy obiektu budowlanego niezbędne jest w pierwszej kolejności jego sprawdzenie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprost stanowi o tym art. 35 § 1 pkt 1 lit. a) i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U z 2021r. poz. 2351) zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie również w razie zgłoszenia robót budowlanych. Jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego jest wniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy). Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu wynika, że przedmiotowa działka nr [...] w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Cyców uchwalonego uchwałą nr XXVI 11/173/01 Rady Gminy Cyców z dnia 16 listopada 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Cyców znajduje się na obszarze o symbolu RP, tj. terenach upraw polowych. § 7 uchwały zmienił par. 9 uchwały Nr XXVIII/173/01 Rady Gminy w Cycowie z dnia 16 listopada 2001 roku, nadając mu brzmienie: "Na terenach oznaczonych jako uprawy rolne ustala się następujące zasady zagospodarowania: 1) teren przeznaczony jest pod uprawy polowe, w tym sadownicze i ogrodnicze, 3.2) wyklucza się, z zastrzeżeniem pkt. 3, 4 i 5 lokalizacje nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi; 3.3) dopuszcza się lokalizacje ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych; 3.4) dopuszcza się w terenach rolnych rozbudowę siedlisk nie dalej niż w strefie 100 m poza linią wyznaczoną rysunkiem planu dla terenów budownictwa zagrodowego dla lokalizacji budynków gospodarczych, inwentarskich i budowli rolniczych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych; 3.5) dopuszcza się lokalizowanie budowli rolniczych w terenach upraw polowych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych, z wykluczeniem w szczególności lokalizacji na terenach łąk, na terenach z wysokim poziomem wód gruntowych, a także w odległości mniejszej niż 50 m od cieków wodnych, zbiorników wodnych i rowów melioracyjnych;
3.6) dopuszcza się odtwarzanie, rozbudowę i modernizację istniejących siedlisk
(według warunków jak dla terenów MR) z dopuszczeniem działalności
agroturystycznej; 3.7) dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, z wyjątkiem lokalizacji w terenach łąk, terenach podmokłych oraz terenów powiązań funkcjonalno-przyrodniczych, 3.8) dopuszcza się lokalizację parterowych budynków gospodarczych w obszarze istniejącego siedliska; 3.9) dopuszcza się również w granicach istniejącego siedliska realizację drugiego domu mieszkalnego dla członków rodziny w celu polepszenia warunków mieszkaniowych, jednak bez wydzielenia działki; 4.0) dopuszcza się wyznaczanie i utwardzanie dróg wewnętrznych, służących obsłudze gospodarki rolnej; 4.1) zakazuje się melioracji o jedynie odwadniającym charakterze; 4.2) dopuszcza się zalesienia gruntów rolnych kl. V i VI pochodzenia nieorganicznego, 4.3) dopuszcza się ponadto lokalizację: a) terenów zieleni, punktów widokowych i urządzeń ciągów spacerowych, zapewniających dostęp do zespołów zieleni wzdłuż istniejących cieków wodnych, b) urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji, 4.4) obiekty lub urządzenia o których mowa w pkt. 1-13 można lokalizować pod warunkiem: a) dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, c) nienaruszania ustaleń obowiązujących dla wiodącej funkcji terenu. Treść powołanych ustaleń jednoznacznie wskazuje, że z zastrzeżeniem ust. 3, 4 i 5 wyklucza się lokalizację nowych budynków poza istniejącymi siedliskami rolnymi. W wyroku z dnia 11 października 2022r. ( II OSK 1452/21 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, ze przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji pojęcia "działki siedliskowej", czy też "siedliska". Odwołując się do słownikowego rozumienia pojęcia siedlisko stwierdził, że pod pojęciem tym rozumie się teren czyjegoś zamieszkania, osiedlenia, mieszkanie, dom, siedziba, gniazdo. Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969 r., III CZP 12/69 (OSNC 1970 r., nr 3, poz. 39), za działkę siedliskową uważa się działkę pod budynkami wchodzącymi w skład gospodarstwa rolnego. Samo siedlisko nie jest jeszcze gospodarstwem rolnym, stanowi bowiem tylko zaplecze i bazę gospodarstwa rolnego, a korzystanie z nich polega na jego użytkowaniu. Samo jego przeznaczenie w zasadzie nie przynosi pożytków, nie dostarcza też towarowej produkcji rolnej. Przyjąć zatem trzeba, że siedliskiem jest zatem działka gruntu, na której znajdują się użytkowane zabudowania, w szczególności budynek mieszkalny, zabudowania gospodarcze, budynki rolnicze czy też sam budynek mieszkalny. Jest to wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony pod zabudowania zabezpieczające działalność rolniczą. Dla wyjaśnienia pojęcia "siedliska rolnego" można posiłkować się również pojęciem "zabudowy zagrodowej", o jakiej stanowi § 3 pkt 3 § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie statuujący, iż należy przez to rozumieć w szczególności budynek mieszkalny, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Skoro niekwestionowaną przez skarżącego jest okoliczność, iż działka, na której miała zostać zrealizowana inwestycja, jest działką niezabudowaną, to zasadnie organ instancji przyjął, że projektowany obiekt pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka skarżącego jest pozbawiona jakiejkolwiek zabudowy i znajdują się w kompleksie działek rolnych także niezabudowanych. Z tego także powodu nie ma tutaj zastosowania wyjątek opisany w pkt. 4 § 7 ten dotyczy bowiem rozbudowy już istniejących siedlisk i to nie dalej niż w strefie 100 m poza linią wyznaczoną rysunkiem planu dla terenów budownictwa zagrodowego. Trafnie także zauważył organ, że nie ma zastosowania także wyjątku o jakim mowa w pkt. 5, dotyczy on bowiem budowli rolniczych. Te z kolei zostały zdefiniowane w § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 81) jako budowle dla potrzeb rolnictwa i przechowalnictwa produktów rolnych, w szczególności takie jak: zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce, płyty do składowania obornika, silosy na kiszonki, silosy na zboże i pasze, komory fermentacyjne i zbiorniki biogazu rolniczego. Budowlą nie jest natomiast budynek gospodarczy. Uzupełnieniem tego ustalenia jest § 14 ust. 4 pkt.4 planu według którego na terenach rolniczych wyklucza się lokalizację jakichkolwiek obiektów kubaturowych, z zastrzeżeniem ust. 3. Zgodnie z tym punktem dopuszcza się natomiast lokalizowanie budowli rolniczych w terenach upraw polowych z zachowaniem warunków ochrony środowiska i uwarunkowań ekofizjograficznych, z wykluczeniem w szczególności lokalizacji na terenach łąk, na terenach z wysokim poziomem wód gruntowych, a także w odległości mniejszej niż 50 m odcieków wodnych, zbiorników wodnych i rowów melioracyjnych. Zgodzić należy się także, że nie ma także powodu do zastosowania wyjątku o jakim mowa w pkt.3 dotyczącym lokalizacji ferm hodowlanych, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach szczególnych. Można zgodzić się ze skarżącym, że możliwe jest prowadzenie fermy hodowlanej pszczół. Nie budzi bowiem wątpliwości, że na podstawie art. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 10 grudnia 2020r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 36) pszczoła miodna została zaliczona do kategorii zwierząt gospodarskich. Jednakże zgodnie z art. 2 pkt. 11 przez zwierzę hodowlane należy rozumieć zwierzę hodowlane w rozumieniu art. 2 pkt. 3 rozporządzenia 2016/1012, a w odniesieniu do zwierząt gospodarskich, o których mowa w pkt 1 lit. b - zwierzę, które spełnia co najmniej jeden z następujących warunków: a) zostało wpisane do księgi hodowlanej lub rejestru, b) jego rodzice i dziadkowie zostali wpisani do księgi hodowlanej lub rejestru tej samej rasy lub ras, lub linii hodowlanej, c) jego wykorzystanie jest przewidziane w programie hodowlanym prowadzonym dla danej księgi hodowlanej lub rejestru. Według art. 10 ustawy księgę hodowlaną dla zwierząt gospodarskich, o których mowa w art. 2 pkt.1 lit.b mogą prowadzić związki hodowców lub inne podmioty, które uzyskały zezwolenie ministra właściwego do spraw rolnictwa. Skarżący nigdy takiego zezwolenia nie przedstawił, nie ma zatem podstaw do uznania, że prowadzi farmę hodowlaną pszczół miodnych. Zgodzić należy się także z organem, że sformułowanie fermy hodowlane, które ze względu na uciążliwość nie mogą być lokalizowane w zwartej zabudowie, nie dotyczą hodowli pszczół. Przemawia za tym zawarta w § 6 pkt. 30 uchwały definicja pojęcia potencjalnych uciążliwości za takie rozumiejąca zjawiska fizyczne lub stany utrudniające życie ludzi albo dokuczliwe dla otaczającego środowiska, a zwłaszcza: hałas, wibracje, zanieczyszczenie powietrza i zanieczyszczenie powierzchni ziemi oraz wód. Wątpliwe jest, aby uchwałodawca powyższe stany miał odnosić do hodowli pszczół miodnych. W wyroku z dnia 22 czerwca 2022r. ( II OSK 1355/21 opubl. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie natomiast zauważył, że niewątpliwie prowadzenie gospodarstwa pasiecznego pociąga za sobą konieczność budowy pracowni, w której przechowywane mogą być przedmioty służące prowadzeniu pasieki i w której znajdować się będą pomieszczenia technologiczne służące prowadzeniu prac związanych z pozyskiwaniem i obróbką miodu, jak również jego przechowywaniem. Tego rodzaju obiekty wolnostojące z reguły związane są z profesjonalizacją gospodarstwa pasiecznego, czego potwierdzeniem jest też zazwyczaj rejestracja pasieki u właściwego powiatowego lekarza weterynarii. Z akt sprawy wynika, że skarżący zaświadczenia o wpisie pasieki do rejestru nie przedstawił. Nie podał też wielkości pasieki i innych konkretnych uwarunkowań wpływających na zamierzenie inwestycyjne. Sąd zaznaczył, że prowadzenie niewielkiej pasieki, w szczególności, gdy ma ona związek z amatorską hodowlą pszczół, nie pociąga za sobą konieczności budowy budynku stanowiącego pracownię pszczelarską. Racjonalne stanowisko zakłada, że zaplecze pasieki powinno być dostosowane do jej wielkości, a sam budynek stanowiący pracownię swoją formą odpowiadać funkcjom, które ma spełniać w zakresie działalności pszczelarskiej. W rozpatrywanej sprawie organ zgłosił wątpliwości co do tego, czy zaprojektowany budynek gospodarczy rzeczywiście jest konieczny i będzie pełnił deklarowany przez stronę cel. Strona nie wykazała, by pracownia pszczelarska mogła być traktowana jako istotny (brakujący) element prowadzonego przez nią indywidualnie gospodarstwa pasiecznego. Przeczą temu również szkice budynku w których pokazano, że budynek ma być dwukondygnacyjny, o wysokości 4,30m, parterem o wysokości 2,5m i poddaszem o wysokości 1,80m, z podziałem na pokój, łazienkę, salon i kuchnię, co znacznie odbiega od pojęcia budynku gospodarczego. Stosownie do § 3 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod pojęciem budynku gospodarczego należy rozumieć: "budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi i sprzętów służących do obsługi budynku mieszkalnego, zamieszkania zbiorowego, użyteczności publicznej, rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej również do przechowywania środków i sprzętu do produkcji rolnej oraz płodów rolnych. Co więcej zgodnie z art. 29 ust.1 pkt. 14 lit.a ustawy Prawo budowlane nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 jedynie budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych. Nie można akceptować zapatrywania skarżącego, według którego o zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego miałoby przemawiać treść § 7 pkt.3.7 stosownie do którego dopuszcza się uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej rozproszonej w wolnych enklawach tą samą funkcją użytkową pod warunkiem położenia wzdłuż utwardzonych i uzbrojonych ciągów komunikacyjnych z zachowaniem warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji, z wyjątkiem lokalizacji w terenach łąk, terenach podmokłych oraz terenów powiązań funkcjonalno-przyrodniczych. Przepis ten w ogóle nie odnosi się do tej konkretnej sprawy, nie ma tu bowiem kwestii uzupełnienia zabudowy zagrodowej, przy czym tą samą funkcją użytkową. Rozważania skarżącego co do rozumienia pojęcia enklawy nie mają zatem żadnego znaczenia. Co więcej przepis ten nawiązuje do zachowania warunków zabudowy i zagospodarowania działki jak w ustaleniach planu dla danej funkcji. Trafnie organ wywiódł, że warunki realizacji przedmiotowej inwestycji zostały określone w § 7 planu, a wyjątki nie mają tutaj zastosowania. Niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu słusznie doprowadziły zatem organ do wniosku o zgłoszeniu sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych na podstawie wspomnianego już art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2022r. poz. 329 ) skargę należało oddalić.